หอคำฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 ความจริงเปิดเผย *NC เบาๆ*

ชื่อตอน : บทที่ 18 ความจริงเปิดเผย *NC เบาๆ*

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ความจริงเปิดเผย *NC เบาๆ*
แบบอักษร

“ตอนนี้น้องพ้นขีดอันตรายแล้วนะคะ การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี โชคดีที่ได้เลือดคุณพ่อมาทันเวลา 

แต่ต้องอยู่ไอซียูดูอาการต่อ ตอนนี้คุณหมองดเยี่ยมผู้ป่วยนะคะป้องกันการติดเชื้อ”

ทุกคนในฟังแล้วโล่งอก วิรดาจับมือลูกสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง

“แพร รีบตื่นมาให้กำลังพอลนะลูก”


ชั่วโมงต่อมาแพรไหมค่อยๆลืมตาขึ้นมา แสงไฟจากเตียงผู้ป่วยที่แยงตาเข้ามาทำให้เธอนึกอะไรขึ้นมาได้

“พอล! คุณแม่พอลเป็นยังไงบ้าง ลูกแพรยังไม่ตายใช่ไหม”

วิรดาที่นั่งเฝ้าลูกสาวอยู่ตบหลังมือหญิงสาวเบาๆ

“พอลพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าดูอาการ ตอนนี้ยังอยู่ในไอซียู

แพรวางใจได้นะลูก เจ้าพอลต้องปลอดภัย”

แพรไหมได้ยินถึงกับปล่อยโฮด้วยความโล่งอก วินาทีที่เธอเห็นรถยนต์พุ่งเข้ามา ลากร่างเล็กนั้นไปไกลสามเมตร ราวกับมีคนพรากดวงใจเธอไปด้วย หัวอกคนเป็นแม่รีบวิ่งไปดูลูกไม่ได้สนใจบาดแผลตามร่างกายของตัวเอง เธอกกกอดร่างไร้สติที่เต็มไปด้วยเลือดร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ภาวนาต่อฟ้าดินอย่าพรากลูกไปจากเธอ ถ้าลูกจะต้องตายก็ขอแลกวิญญาณให้ยมบาลมาเอาเธอไปแทน เพราะตั้งแต่วันที่พอลลืมตาดูโลก เธอถึงได้ค้นพบว่าชีวิตนี้จะอยู่ไปเพื่อใคร อพอลโล่ 11 คือยานอวกาศลำแรกที่ไปเหยียบดวงจันทร์ และทำให้มนุษยชาติค้นพบความมหัศจรรย์อื่นๆของจักรวาลอีกมากมาย ก็เหมือนกับพอลที่ทำให้เธอค้นพบความมหัศจรรย์ในชีวิต นี่คือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงตั้งชื่อลูกชายตามชื่อยานอวกาศ

“แพรอยากไปดูลูกค่ะแม่”


แพรไหมเดินออกมาพร้อมสายน้ำเกลือ หน้าห้องไอซียู พ่อ พี่ชาย พี่สาว และพ่อของลูกเธอกำลังจับจ้องร่างเล็กผ่านกระจกกั้น หญิงสาวพุ่งร่างไปเกาะกระจกไว้ใจจะขาดมองเห็นร่างเล็กที่เธอเฝ้าถนุถนอมมาแต่บัดนี้เต็มไปด้วยสายไฟเครื่องมือแพทย์ห้อยระโหงระยาง ทั้งตัวมีแต่ผ้าพันแผล ไหนจะแขนขาที่ถูกหุ้มไว้ด้วยเฝือก เธอไม่อาจทนดูได้ทิ้งตัวลงข้างกำแพงกลั้นเสียงร้องจนร่างสั่นไปหมด ทุกคนเห็นสภาพแพรไหมแล้วอดเศร้าไม่ได้พากันน้ำตาคลอ ภภีมค่อยๆก้มตัวลงไปโอบร่างบางไว้ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน

“พี่ภีม ฮือๆๆๆๆ”

แพรไหมไม่ได้ปฏิเสธอ้อมกอดอบอุ่นนั้น หญิงสาวซบหน้าลงบนอกกว้างอย่างพึ่งพิง ร้องไห้จนเสื้อราคาแพงของเขาเปียกไปทั้งตัว

ทุกคนรอจนแพรไหมอาการดีขึ้นเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมด


...สามปีก่อน...

“ฮัลโหล แก้วว่าไงได้รับของขวัญหรือยัง ชอบไหมเอ่ย”

แพรไหมแอบเซอร์ไพรซ์เพื่อนสาวด้วยการส่งของขวัญวันเกิดไปให้ที่คอนโด สงสัยกวินตาเพิ่งจะได้รับถึงได้โทรมาหาเธอ

“แกส่งของขวัญมาให้ฉันเหรอคุณหนูแพร ฉันยังไม่ได้รับเลย พอดีฉันมีงานนะ 

ตอนนี้อยู่ข้างนอก ยังไงก็ขอบคุณนะ”

"อ้าว แล้วแก้วโทรหาแพรมีอะไรหรือเปล่า"

“คือพอดีแก้วติดงานนะเลยไม่ได้ไปตามนัดฉลองวันเกิดกับพี่ภีม 

เมื่อกี้พี่ภีมโทรมาเหวี่ยงฉันใหญ่เลยท่าจะเมามากด้วย แพรอยู่ใกล้ๆช่วยไปดูให้แก้วหน่อยได้ไหมคนสวย”

กวินตาไหว้วานแพรไหมเพราะรู้ว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่หล่อนไว้ใจได้

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันแวะไปดูให้ แก้วไม่ต้องเป็นห่วง”

กวินตาขอบคุณเพื่อนสาวแล้ววางสายขอตัวไปทำงานต่อ


ติ๊ง หน่อง ติ๊ง หน่อง!

แพรไหมกดออดหน้าห้องคอนโดหรูริมแม่เจ้าพระยาที่ภภีมซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดกวินตาเมื่อปีที่แล้ว รออยู่ห้านาทีภภีมยังคงไม่ออกมา ร่างเล็กตัดสินใจกดรหัสปลดล็อคที่เธอคุ้นเคยดีเพราะเข้าออกห้องนี้จนเหมือนเป็นห้องตัวเอง

“พี่ภีม”

ร่างบางเดินไปหยุดอยู่หน้าโซฟาที่มีร่างสูงโปร่งนอนหลับอยู่ บนโต๊ะมีขวดไวน์ฝรั่งเศสราคาแพงที่ถูกดื่มไปจนหมดตั้งอยู่พร้อมกับแก้วไวน์ที่เหลือแต่คราบสีม่วงอมแดงเคลือบแก้วอยู่ ส่วนบนพื้นก็มีขวดไวน์เปล่ายี่ห้อเดียวกันตกอยู่ เสียงเพลงจากเครื่องเสียงราคาแพงดังกึกก้องไปทั่วห้อง นี่พี่ภีมคงดื่มประชดยัยแก้วแน่ๆเลย เธอก้มตัวลงไปนั่งหน้าโซฟามองดูคนตรงหน้าที่กำลังเมาหลับ เสื้อเชิ๊ตยี่ห้อโปรดถูกปลดกระดุมออกจนหมด แพรไหมมองกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสมส่วนแล้วหน้าแดง เธอเกือบเผลอตัวเอามือไปลูบซิกแพ็คเซ็กซี่นั้นเข้าซะแล้ว ผิวเขาขาวกว่าผู้ชายทั่วไปมากทั้งที่ออกกำลังกายกลางแจ้งอยู่บ่อยๆ หญิงสาวหยุดความคิดฟุ้งซ่านแล้วแตะไปที่กล้ามแขนแน่นเพื่อปลุกให้เขาตื่น

“พี่ภีม ตื่นค่ะตื่น มานอนตากแอร์ตรงนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

“หึมมม แก้วกลับมาแล้วเหรอ”

“ว้ายยย”

แพรไหมตกใจเพราะจู่ๆภภีมก็ดึงเธอเข้าไปกอดเพราะเข้าใจว่าเธอเป็นกวินตา สงสัยจะเมามาก

“อุ้ย”

เขาไม่ได้กอดเธอเฉยๆ ตอนนี้ปากหนาเซ็กซี่กำลังซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวของเธออยู่ แพรไหมผู้อ่อนต่อโลกไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้มาก่อนเข้าใจว่าอาการขนลุกนั้นคือจั๊กจี๊

“อุ้ย พี่ภีมปล่อยค่ะ นี่แพรเอง”

ภภีมเหมือนจะไม่ได้ยินที่เธอพูด เขาพลิกร่างบางให้ลงไปอยู่ข้างล่างแล้วคร่อมเธอไว้ มือคนเมาพลิ้วไหวราวกับปลาไหลเขาขยับไปมาอยู่สองสามทีชุดเดรสท่อนบนก็ถูกเปลื้องออกจนเหลือแค่บราเซียลูกไม้สีชมพูอ่อนตัวโปรดของแพรไหม

“พี่ภีม อ๊า”

แพรไหมครางเสียวจี๊ด เพราะเธอพยายามปัดป้องแต่เขาก็ทำโทษด้วยการขยำหน้าอกกลมกลึงแรงๆแล้วใช้ลิ้นอุ่นๆดูดเลียที่ยอดอ่อนราวกับทารกหิวนม

“ปล่อยนะพี่ภีม นี่แพรเอง ไม่ใช่แก้ว”

“อืมมม แก้วที่รัก”

แพรไหมอ่อนระทวยตอนที่เขาเลื่อนริมฝีปากมาหยุดที่ริมฝีปากนุ่มของเธอ ลิ้นหนาแทรกเข้ามาจูบดูดดื่มจนหญิงสาวมึนงง นี่คือจูบแรกของเธอ จูบแรกจากผู้ชายที่เธอแอบรักมา 4 ปี แต่ไม่ใช่เพราะความรัก ถ้าพี่ภีมไม่ได้เมาจนไร้สติขนาดนี้เขาคงไม่มีวันสัมผัสเธอแบบนี้แน่นอน

หญิงสาวแม้จะอ่อนประสบการณ์แต่ตอนที่ลิ้นหนานั้นแทรกเข้ามารัดรึงพัวพันกับลิ้นนุ่มของเธอ สัญชาตญาณก็สั่งให้เธอโอบคอเขาไว้แล้วจูบตอบเก้ๆกังๆอย่างเดียงสา ส่วนล่างของร่างกายที่กำลังเสียดสีกันอยู่พาให้เธอร้อนรุ่มไปหมด แพรไหมรู้สึกได้ถึงตัวตนที่กำลังคับแน่นอยู่ตรงใจกลางของเขา มืออุ่นลูบไล้จากข้อเท้าเล็กไล่มาตามน่องเรียวปลี จนมาถึงขาอ่อน สัมผัสของเขาทำให้เธออ่อนระทวยจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ได้แต่ร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างใหญ่

“อ่ะ อ้า”

ตอนที่เขาแตะโดนจุดที่อ่อนไหวที่สุดบนร่างกายของหญิงสาวเธอพยายามจะขัดขืน แต่ก็ต้องยอมแพ้ใจตัวเอง แพรไหมปล่อยตัวปล่อยใจยอมให้เขากลืนกินไปทั้งตัว

“อ๊า โอ๊ยยย พี่ภีม”

ภภีมลุ่มหลงมัวเมากับเนื้อนุ่มตรงหน้าเข้าใจว่าคือแฟนสาว เขารุนแรงเร่าร้อนจ้วงกินชิ้นเนื้อนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ไร้สติที่จะรับรู้ได้ว่านี่คือครั้งแรกของหล่อน แพรไหมกว่าจะรู้ตัวว่าทุกอย่างมันสายไปเสียแล้วก็ตอนที่เขาฉีดเอาครีมซอสรสเข้มข้นเข้าไปจนสุดทาง เสียงครางชื่อกวินตาเตือนสติให้หญิงสาวรู้ตัวว่าเธอกำลังทำผิดอยู่ ได้แต่น้อยใจนอนร้องไห้ให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอ

วันต่อมาเธอไม่กล้ารับสายภภีมที่โทรมาหา ได้แต่ตัดสายทิ้งและบล็อกเบอร์ไป เย็นวันเดียวกันแพรไหมได้รับข่าวร้ายเรื่องกวินตาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ พิธีศพของกวินตาภภีมไม่ได้โผล่หน้ามาสักวัน เขาเอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องเพราะยังทำใจไม่ได้เรื่องการตายของกวินตา จนกระทั่งวันเผาศพเธอแอบดูเขาจากที่ไกลๆ ร่างสูงในชุดสีดำไว้ทุกข์ ผมไร้ซึ่งการจัดทรงใดๆ เขาโอบกอดร่างไร้วิญญาณของกวินตาในโลงศพร้องไห้ไม่อายใคร แพรไหมเห็นแล้วสลดใจถึงกับร้องไห้ตาม เธออยากเข้าไปโอบกอดปลอบใจพี่ภีมให้คลายเศร้า แต่ไม่มีที่สำหรับเธออีกต่อไปแล้ว...

หลังงานศพกวินตาแพรไหมตัดสินใจย้ายไปลอนดอน สองเดือนต่อมาเธอก็เริ่มรู้ตัวว่าร่างกายมีอะไรแปลกไป ใครจะไปคาดคิดว่ากระสุนนัดเดียวที่ภภีมยิงเข้าท้องเธอในวันนั้นจะทิ้งรอยแผลไว้จนเกิดมาเป็นเจ้าซาลาเปาน้อยพอล

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น