Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความในใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 741

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2562 23:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความในใจ
แบบอักษร

"หลายปีก่อนตอนเสด็จแม่บังคับพี่ให้แต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮาพี่ไม่พอใจอย่างมาก..."

"เสด็จแม่ยื่นคำขาดกับพี่ว่าหากไม่ทำตามจะตัดแม่ตัดลูก นั่นยิ่งทำให้พี่มีอคติต่อเจ้ามากเข้าไปอีก ดังนั้นหลังจากแต่งตั้งเจ้าพี่จึงทำสิ่งที่ไม่ดีกับเจ้ามากมาย.."

พูดพลางนึกถึงหลายๆเหตุการณ์ขึ้นมา แต่ละเหตุการณ์ช่างเป็นเรื่องที่ไม่น่าจดจำเลยสักนิด...

หลายปีก่อน

"ท่านพี่เพคะ หม่อมฉันนำชามาให้เพคะ"อี้เฟยในวัยเพียงสิบห้าหนาวก้าวเข้ามาในตำหนักพร้อมถาดน้ำชาในมือ เขามองนางแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด

"ออกไปเสีย ข้าต้องใช้สมาธิ"ข้าเอ่ยบอกนางไปเช่นนั้นโดยไม่แม้แต่จะมองหน้านาง อันที่จริงก็ไม่เคยมองเลยสักครั้งแม้กระทั่งคืนเข้าหอ..คืนนั้นข้าเปิดหน้านางแล้วเดินออกจากห้องหอไปไม่ได้หันกลับไปมองใบหน้านางสักนิด

"เช่นนั้นหม่อมฉันจะวางไว้ตรงนี้นะเพคะ"ข้าได้ยินเสียงนางวางถาดน้ำชาลงตามด้วยเสียงคนเดินออกไป ข้าเงยหน้าขึ้นมองอีกทีก็เห็นเพียงแผ่นหลังบางที่สั่นไหวน้อยๆขณะเดินออกไปเท่านั้น

แล้วก็เป็นเช่นนี้อยู่หลายเดือนที่ข้าไม่สนใจนาง ละเลยนาง มีแต่นางที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลข้า...

"ข้านำชามาให้เพคะ ชานี้ช่วยคลายเครียดได้ดีนะเพคะ"

"วันนี้หม่อมฉันเข้าครัวทำซุปสมุนไพรมาให้เพคะ ช่วงนี้อากาศเย็น อย่าลืมรักษาพระวรกายให้ดีนะเพคะ"

"ช่วงนี้หม่อมฉันเห็นท่านพี่ไอบ่อยๆจึงนำชาชั้นดีนี้มาให้เพคะ"

"เสื้อผ้าชุดนี้หม่อมฉันตัดเย็บด้วยตัวเอง ผ้าหนาๆช่วยให้อบอุ่น ไม่แน่ใจว่าท่านพี่จะใส่ได้รึไม่ หม่อมฉันวางไว้ตรงนี้นะเพคะ"

คำพูดมากมายที่นางบอก สิ่งต่างๆที่นางทำให้ข้ากำลังทำให้ข้าเริ่มหวั่นไหว ผ่านมาหลายเดือนนางยังคงเหมือนเดิม จนข้าชักอยากจะเห็นหน้าคนที่ดูแลข้ามาหลายเดือนเช่นนาง

"หลังจากที่เจ้าคอยดูแลเอาใจใส่พี่มาหลายเดือน ในที่สุดพี่ก็ตัดสินใจที่จะลองมองเจ้าใหม่ แต่พอเอาเข้าจริงกลับไปกล้าจะมองหน้าเจ้า..."

"พี่จำได้ว่าวันนั้นเจ้านำน้ำชาเข้ามาให้เหมือนเช่นทุกวัน พี่ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวที่จะพูดคุยหรือมองหน้าเจ้าจึงฟุบหน้าลงที่โต๊ะ..."

"แต่ตอนนั้นทรงบอกหม่อมฉันว่าป่วยนี่เพคะ!><" คิดแล้ววันนั้นมีแต่เรื่องน่าอายเกิดขึ้นทั้งนั้น เรื่องมันมีอยู่ว่า...

"ท่านพี่ ท่านพี่เพคะ"ข้าเดินเข้ามาดูท่านพี่ที่นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะทรงงานที่มีฎีกามากมายกองอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ากับท่านพี่อยู่ใกล้กันเช่นนี้

"อืมม ปวดหัว"ท่านพี่พึมพำออกมา ข้ารีบเอามือแตะหน้าผากดูตัวท่านพี่อุ่นๆ

"ท่านพี่ไปนอนที่แท่นบรรทมนะเพคะ นอนตรงนี้จะปวดหลังเอาได้"ข้าบอกท่านพี่ไปตามที่คิด คนตัวโตพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยันตัวลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนท่านพี่ก็เซจนเกือบล้ม

ข้ารีบเข้าไปพยุงด้วยความเป็นห่วง แต่ด้วยขนาดตัวที่แตกต่างกันทำให้กว่าจะไปถึงเตียงก็ทุกลักทุเลพอควร จะพากันล้มตลอดทางจนข้าต้องกอดท่านพี่เอาไว้แน่น

"ให้หม่อมฉันตามหมอหลวงดีรึไม่"

"ไม่ แค่ช่วยเช็ดตัวให้ก็พอ"

"!!! ตะ แต่ว่า.."ตั้งแต่ข้าเกิดมาไม่เคยเช็ดตัวให้บุรุษที่ไหนเลยนะ><

"ไม่ทำก็กลับไป ทิ้งเจิ้นไว้อย่างนี้แหละ"ท่านพี่พูดพร้อมกับนอนหันหลังให้ข้า นี่ท่านพี่กำลังโกรธข้ารึ!!! คงไม่คิดว่าข้าแล้งน้ำใจใช่รึไม่

"เช็ดก็เช็ดเพคะ รอข้าสักเดี๋ยวนะเพคะ"

ข้าเดินไปสั่งให้นางกำนัลเตรียมน้ำและผ้าเข้ามาก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำบิดพอหมาดๆแล้วนำมาซับที่ใบหน้าของท่านพี่ ตัวก็ไม่ได้ร้อนเสียหน่อยทำไมต้องเช็ดด้วยนะ..

ข้าค่อยๆซับไปตั้งแต้หน้าผากลงมา ข้าไม่เคยมองท่านพี่ใกล้เท่านี้มาก่อนเลย ความจริงท่านพี่ช่างเป็นบุรุษที่หล่อเหลาจริงๆ คิ้วเข้มๆ ดวงตาคม ริมฝีปากที่สีชมพูนิดๆ

"!!!!"รู้ตัวอีกทีมือเล็กๆของข้าก็โอบแก้มทั้งสองข้างท่านพี่อยู่ ยิ่งกว่านั้นคือคนที่หลับตามาตลอดตอนนี้...เขาลืมตาแล้ว!!

"ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้น?"ขะ ข้ารึ หน้าข้าแดงรึ โอ๊ยยตายแล้วอี้ฟาง><

"เช็ดต่อสิ จะรอให้เจิ้นไข้ขึ้นรึ"ท่านพี่พูดจบก็หลับตาลงอีกครั้ง หะ ให้ตายเถิด ข้าต้องเช็ดต่อด้วยหรือ

ข้ากลั้นใจค่อยๆแหวกสาปเสื้อด้านบนของท่านพี่ออก มัน...ขาวมาก! นี่เป็นผิวของบุรุษแน่รึ สตรีบางคนยังไม่มีผิวเนียนเรียบเช่นนี้เลย  ว่าแต่ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย!><

ตอนนี้มือที่กำลังเช็ดตัวให้ร่างหนาบนเตียงสั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว ฮือออ ทำไมถึงน่าอายเช่นนี้นะ!

ข้าหลับตาไปเช็ดไปจนในที่สุดก็สำเร็จ ข้าเช็ดตัวให้ท่านพี่เสร็จแล้ว ยกเว้นส่วนนั้น....><

"หม่อมฉันจะไปเตรียมอาหารให้นะเพคะ จะเตรียมอะไรที่กลืนง่ายๆหน่อยจะได้คล่องคอ"ข้าลุกขึ้นเพื่อจะไปเตรียมอาหารอย่างที่พูด แต่จังหวะนั้นข้าดันโง่เง่าไม่ทันระวัง สะดุดเข้ากับชายกระโปรงชุดของตนเองเต็มๆ พอกันทีข้าจะให้นางกำนัลตัดมันออก!

แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้นกลับมาที่ตอนนี้ที่ข้าล้มลงทับบนตัวของท่านพี่เต็มๆ!

"ยะ ยังไม่ลืมตา ท่านพี่คงหลับอยู่ เห้ออตกใจหมดเลย"ข้ารีบลุกออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวคนป่วยจะตื่นมาเห็นแล้วดุข้าเอาอีก

ไม่นานนักข้าก็กลับเข้ามาพร้อมเยื่อไผ่ตุ๋นสมุนไพรจีน คนป่วยยังคงหลับอยู่เช่นเดิม..

"ท่านพี่เพคะ เสวยอะไรสักนิดนะเพคะ"

"อืมม พยุงเจิ้นลุกทีสิ"ข้าพยักหน้าแล้วเข้าไปพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งนิ่งไม่พูดอะไรข้าจึงหยิบถ้วยอาหารมาไว้ในมือแล้วค่อยๆเป่าจนอุ่นแล้วป้อนคนป่วย

ทำไมข้ารู้สึกแปลกๆนะ ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรเลยทั้งยังยอมให้ข้าดูแลใกล้ชิดขนาดนี่ด้วย ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้พยายามไล่ข้าหรอกหรือ?

หลังมื้ออาหารผ่านไปฮ้องเต้ก็ล้มตัวลงนอน กินแล้วก็นอนมันใช้ได้ที่ไหนกัน

"ยังนอนไม่ได้นะเพคะ แบบนี้เดี๋ยวอาเจียรออกมานะเพคะ"นอกจากไม่ฟังแล้วยังหลับตาลงหนีข้าอีก! ไม่ได้นะเป็นถึงฮ้องเต้จะละเลยร่างกายตัวเองไม่ได้ ข้าดึงแขนของเขาอย่างแรงเพื่อให้อีกฝ่ายลุกขึ้นแต่ไม่สำเร็จ แย่ยิ่งกว่านั้นคือกลายเป็นข้าที่ถูกดึงลงไป!

"ว้ายยย!!อื้อ!!"ร่างบางเสียหลักล้มลงอย่างจัง ริมฝีปากบางแนบชิดอยู่กับริมฝีปากหนาอย่างไม่ตั้งตัวตั้งใจ

"หึ คิดจะลวนลามเจิ้นรึ?"ข้าตาโตมองเจ้าของคำถามด้วยความตกใจ เขาไม่ใช่หรือที่ดึงข้าลงมาน่ะ ใช่ว่าข้าอยาก..อยากจุมพิตเขา

"หม่อมฉันเปล่าเสีย...อื้มม!!"พูดยังไม่ทันจบประโยคคนป่วยที่บอกว่าไม่มีแรงตอนนั้น ตอนนี้เขาใช้มือเพียงข้างเดียวคว้าที่ลำคอของข้าแล้วดึงข้าลงมาจุมพิตอีกครั้ง!

"อื้อออ"ข้าพยายามพลักอีกคนเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นเพราะตอนนี้ฮ้องเต้เขาพยายามจะสอดลิ้นของตัวเองเข้ามาในปากข้า!

"อืมมม"ร่างสูงครางออกมาอย่างขัดใจเมื่อร่างปากเม้มปากแน่นขัดขืนเขา มือหนาถูกส่งไปที่เอวบางออกแรงเคล้นเบาๆ

"อย่า อื้ออ"เป็นไปตามที่ชายหนุ่มต้องการ ทันทีที่เอ่ยปากห้ามเขาก็ส่งเรียวลิ้นเข้าไปกวาดชิมความหอมหวานจากปากบางทันที

"หึๆ หวานกว่าที่คิดนะ"เขาผละออกแล้วใช้นิ้วเขี่ยแก้มของนางเบาๆทำเอาร่างบางสับสนอย่างหนัก เขากำลังทำอะไร คิดอะไรอยู่

จุ๊ป

"คิดอะไรอยู่ ให้คนมาเก็บถ้วยนี่ออกไปสิ"อี้ฟางกระพริบตาปริบๆก่อนจะเรียกนางกำนัลเจ้ามาเก็บของออกไป ส่วนตัวนางเองยังนั่งตัวเเข็งอยู่กับที่ ดวงตากลมโตยังจ้องเขาเช่นเดิม

"มองเช่นนี้ต้องการอะไร?"

"ตะ ต้องการ...!!!"ร่างบางสะบัดหน้าแรงก่อนจะทำตาโตยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกขึ้นได้ว่าถูกอีกฝ่ายจุมพิต

"มะ หม่อมฉันจะกลับตำหนักแล้วเพคะ"ไม่รอคำอนุญาตนางก็วิ่งออกมาทันที คนป่วยลุกขึ้นมองนางวิ่งจนสุดสายตาแล้วกลับมานั่งทำงานต่อ

และหลังจากเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งนางตั้งท้องและคลอดโอรสคนแรกของเขาและนางออกมา แน่นอนว่าเขาแทบจะยกบัลลังก์ให้โอรสคนนี้ตั้งแต่เกิดเลยทีเดียว

"หม่อมฉันถามได้รึไม่เพคะ เหตุใดหลังจากคลอดเทียนเออร์แล้วฝ่าบาทถึง...ถึงหายไป"

นางถามในสิ่งที่คาใจมานาน

"เรื่องนี้เพราะพี่จำเป็นต้องทำตามคำสัญญาของหลิวเออร์ ก่อนหน้านี้ตอนนางช่วยชีวิตพี่พี่สัญญาว่าทำบางอย่างให้นาง แต่สุดท้ายกลับทำไม่ได้จึงต้องทำตามที่นางขอแทน.."

"นางขอไม่ให้มาหาหม่อมฉันหรือเพคะ.."อี้ฟางเริ่มเดาเรื่องได้ลางๆ คงไม่ใช่ว่านางคิดอิจฉาที่ข้ามีลูกใช่รึไม่?

"อืม นางขอเอาไว้เช่นนั้น นอกจากวันที่มีงานพี่จึงไม่ได้มาหาเจ้า..."เขาพูดพร้อมทำหน้ารู้สึกผิด

"เช่นนั้นก็ไม่เป็นไรเพคะ เป็นถึงฮ้องเต้พูดไปแล้วก็ต้องทำให้ได้"

"แล้วเจ้าไม่อยากรู้เรื่องระหว่างพี่กับนางบ้างรึ?"

"หม่อมฉันต้องฟังเรื่องรักแรกของฝ่าบาทด้วยหรือเพคะ?"นางทุบเขาไปทีนึงอย่างไม่แรงนัก

"เห้ออ เป็นรักแรกที่ไม่น่าจดจำจริงๆ"อี้ฟางเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ ไหนก่อนหน้านี้ดูทั้งนางขนาดนั้น แต่ตอนนี้มาบอกว่าไม่น่าจดจำรึ

"นางคือรักแรกของพี่ก็จริงแต่นางไม่ได้รักพี่จริงๆ ในตอนนั้นที่พี่ยังเป็นแค่องค์ชายที่ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก นางกลับเปลี่ยนใจไปรักพี่สามที่ดูจะมีโอกาสได้เป็นไท่จื่อมากกว่า"

"จนกระทั่งพี่สามกำลังจะได้เป็นรัชทายาทขึ้นมาจริงๆ ก่อนหน้านั้นไม่กี่วันก็เกิดเรื่องขึ้น พี่สามถูกลอบสังหารทำให้เกิดการเปลี่ยนเเปลงขึ้น ตำแหน่งรัชทายาทตกเป็นของพี่อย่างไม่ตั้งใจ"

"ช่วงนั้นมีขุนนางบางคนไม่พอใจขึ้นมา ตระกูลของเจ้าเข้ามาช่วยเอาไว้เพราะเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในตอนนั้น หลังจากนั้นหลิวหลิงนางก็กลับมา พี่ไม่อยากกลับไปโง่อีกแล้วแต่ตอนนี้พอนางตั้งท้องมันก็อดดีใจไม่ได้..."

"เช่นนั้นก็แปลว่ายังรักนางอยู่เพคะ"

"ไม่ใช่เช่นนั้นนะ พี่คิดว่ามันคงเป็นความเคยชิน พี่กับนางเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆถึงไม่ใช่คนรักก็เหมือนพี่น้อง พอนางตั้งท้องพี่ก็ดีใจกับนางอยากหาของขวัญมารับขวัญ แต่ไม่ใช่หลานเพราะนั่นคือลูก..."

"เหอะ!"

"อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่มีเจ้าแค่คนเดียวนะ ฟางเออร์ ในใจไม่มีใครอื่นแล้วจริงๆ"

"!!!!"

"อย่าโกรธพี่อีกเลยนะ"เขากระชับอ้อมกอดนางแน่นขึ้นไปอีก อี้ฟางหัวใจพองโตอย่างมีความสุข ไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายได้แค่ไหนแต่นางเลือกที่จะวางหัวใจไว้ในมือชายผู้นี้ไปแล้วนี่

ปัจจุบัน

ร่างบางที่แม้จะอยู่ในวัยสี่สิบนิดๆแต่ยังคงความสวยงามกำลังนอนพักอยู่ด้านใน จิ่วชุ่ยจุดกำยานหอมที่ช่วยให้หลับสบายทำให้นางหลับสนิทกว่าทุกคืนที่ผ่านมา

จนกระทั่งเช้าวันใหม่มาเยือน เจ้าของตำหนักลืมตาตื่นขึ้นด้วยอาการวิงเวียนอย่างหนักจนไม่อาจฝืนข่มตานอน

"ใครอยู่ข้างนอก จิ่วชุ่ย"

"มีอะไรหรือเพคะ หรือทรงปวดหัวขึ้นมาอีก"จิ่วชุ่ยเข้ามาช่วยพยุงนางกลับไปนั่ง เห็นนายของตนหน้าซีดก็ยิ่งเป็นห่วง

"ข้าเวียนหัว ไปต้มยาให้ข้าที"

"เช่นนั้นรออีกเดี๋ยวนะเพคะ หม่อมฉันจะไปทำมาให้"อี้ฟางพยักหน้าเข้าใจแม้ตอนนี้จะรู้สึกพะอืดพะอมเต็มทีก็เถิด

ไม่นานนักยาสมุนไพรสีดำสนิทรสชาติขมจนกลืนแทบไม่ลงก็ถูกส่งให้คนเป็นฮองเฮา นางรับไปดื่นจนหมดด้วยด้วยใบหน้าเหยเกสุดกำลังกับรสชาติของมัน

"หม่อมฉันไปตามหมอหลวงให้นะเพคะ"

"นี่ยังเช้าเกินไปอย่ารบกวนท่านหมอหลวงเลย แค่เหล่าสนมวางยากันเป็นว่าเล่นหมอหลวงก็วุ่นกันแทบแย่อยู่แล้ว"

"แต่ว่า...."

"เชื่อข้าเถิด สายๆหน่อยค่อยไป"

ทางด้านตำหนักยวิ๋นชิง

"อึก ปวดหัว อื้มมม ฮึก"เยว่จือร้องออกมาอย่างทรมานในอ้อมกอดของเทียนจิน พิษที่กำเริบมาตั้งแต่เมื่อวานยังทิ้งผลข้างเคียงเอาไว้ เขาทำได้เพียงกอดนางเอาไว้เท่านั้น

"ฮึก ท่านพี่ช่วยข้าด้วย ฮึก ปวดเหลือเกินเพคะ"เยว่จือสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร เทียนจินถึงกับน้ำตาหยดเผาะ เขาอยากช่วยนางใจจะขาดแต่กลับทำได้เพียงดูนางทรมานอยู่อย่างนี้

"องค์ชายพ่ะยะค่ะ คนของเราได้ยาถอนพิษกลับมาแล้วพ่ะยะค่ะ!!"เสียงที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มดีใจจนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

"รีบเอาเข้ามาเร็วเข้า!"สิ้นเสียงของเขาทหารคนสนิทก็วิ่งเข้ามาพร้อมยาถอนพิษในมือ เทียนจิน รีบหยิบมาป้อนให้นาง

"ดื่มยาถอนพิษนะเยว่เออร์ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าต้องทนเจ็บเช่นนี้"ยาถอนพิษไร้สีไร้รสชาติถูกเทลงในปากของนางจนหมด เยว่จือกลืนยาถอนพิษไปได้ไม่นานนางก็กระอักเลือดออกมา

"อึก อ้วก"โลหิตสีดำสนิทที่ออกจากปากบางทำให้เขามั่นใจ พิษในร่างกายนางถูกขับออกแล้ว ต่อไปนี้นางจะไม่ต้องทรมานเพราะพิษนี่อีก

เยว่จือสำรอกพิษออกมาจนหมด นางหมดสติไปด้วยความเหนื่อยล้า เทียนจินเช็ดทำความสะอาดให้นางก่อนจะพาร่างของนางไปนอนบนเตียง

ไม่นานนักแสงแดดยามเช้าก็สาดส่องเข้ามา วันนี้ท้องฟ้าดูกระจ่างใสกว่าทุกวันราวกับต้องการประกาศว่ายามนี้หมอกควันของสิ่งที่เลวร้ายต่างๆได้ผ่านไปแล้วเหลือไว้เพียงความสดใสและความสุข

"อืออออ"

"เยว่เออร์!!!ร่างสูงเอ่ยเรียกอย่างดีใจ ดีใจที่นางหลุดพ้นจากความทรมานยาพิษ ดีใจที่นางฟื้นขึ้นมาและจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาตลอดไป

"ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องทนเจ็บปวดอีกแล้วนะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะเยว่เออร์"เทียนจินกอดนางเอาไว้แนบอก มีความสุขที่สุดในชีวิต

"ฮึก ท่านพี่"เยว่จือกอดตอบชายคนรักอย่างแนบแน่นเช่นกัน ในเมื่อนางหายดีแล้วนางจะไปยกเลิกกับเสด็จแม่ เรื่องชายารองอะไรนั่นอย่าหวังจะได้มีเลย!

----------------

ก็คือหายป่วยแล้วคิดถึงเรื่องสามีจะมีผู้หญิงอื่นก่อนเลย😅 เสียทองท่วมหัวนะเยว่จือ😁

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น