ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 19 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 19 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 19 100%
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 19


เป็นอีกวันที่วีรภาพพาลูกกลับบ้านมาด้วยสภาพที่เกินจะบรรยายได้ ทรงผมวีรภาพก็ยังยุ่งเหยิงเหมือนเมื่อวานเพราะลู่เหวินยังใช้มือน้อยๆนั่นขย้ำเล่นจนเสียทรงไปหมด แต่วันนี้ลู่เหวินดูอารมณ์ดีกว่าทุกครั้ง เพราะก่อนกลับบ้านวีรภาพแอบพาลู่เหวินแวะห้างซื้อของเล่นจนเต็มหลังรถ ไม่รู้ว่าอยากได้หรือแค่ชี้ๆจะเอาเท่านั้นรึเปล่า แต่ถ้ามันทำให้ลูกเลิกงอแงได้บ้าง วีรภาพก็ไม่คิดเยอะ ซื้อให้ทั้งห้างก็ยังได้!


“กลับมาแล้วเหรอ” วิระถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายดิ้นลงจากอ้อมแขนของวีรภาพลงเดินเข้ามาหาวิระ ด้านหลังวีรภาพก็มีเฟยถือถุงอะไรไม่รู้เต็มไม้เต็มมือไปหมด พอมองดีๆวิระก็เห็นว่ามันเป็นถุงของเล่นเด็ก


“ซื้อของเล่นอีกแล้วเหรอ?”


“ใช่ ลู่เหวินงอแงเลยพาไปห้างมาน่ะ”


“ตามใจลูกไม่เข้าเรื่องจริงๆเลย ลู่เหวินครับไหนม๊าขอดูตัวหน่อยวันนี้มีรอยช้ำรึเปล่า” วิระอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนโซฟาก่อนจะสำรวจตัวลูกชายดูว่ามีตรงไหนที่ช้ำเหมือนเมื่อวานอีกรึเปล่า แต่ก็ไม่มี วิระเลยยิ้มออกมา แสดงว่าวันนี้วีรภาพดูลูกเป็นอย่างดี


“แค่ของเล่นเอง อย่าบ่นเลย วันนี้ไปโรงพยาบาลมาเหรอ หมอว่ายังไงบ้าง” วีรภาพถามขึ้นก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างๆวิระ วิระเลยหยิบผลตรวจของวันนี้ยื่นให้วีรภาพอ่านดูเอาเอง วีรภาพที่รับไปอ่านจนจบก็หันมามองหน้าวิระนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มออกมาและถามขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


“จริงๆเหรอ”


“โกหกมั้ง”


“หึหึ ไม่เชื่อหรอก ลู่เหวินครับ เรามีน้องแล้วนะ เป็นพี่แล้วเลิกดื้อได้แล้ว” ลู่เหวินที่อยู่ข้างวิระอีกฝั่งหันหน้ามองวีรภาพก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วล้มตัวนอนฟุบลงบนตักของวิระแทนอย่างไม่ใส่ใจที่วีรภาพพูด


“ท้องแบบนี้จะเลี้ยงลู่เหวินได้ยังไง อุ้มลูกก็คงไม่ได้ เดี๋ยวโทรบอกแม่ให้กลับมาเร็วขึ้นดีกว่า” วีรภาพคิดหนักถึงการเลี้ยงลู่เหวินในช่วงท้องอ่อนๆของวิระ ก่อนจะบอกออกมาแล้วรีบกดโทรศัพท์โทรบอกแม่ที่ตอนนี้อยู่ประเทศไทยเพราะไปเยี่ยมอี้เฟิง เห็นว่าอี้เฟิงมีลูกแฝดด้วย วีรภาพเองก็ยังไม่เห็นหน้าหลานหรอก เพราะไม่ชอบขี้หน้าพ่อหลาน เห็นหน้าแล้วอารมณ์ขึ้น นึกถึงเวลาที่อี้เฟิงมันเอาวิระไปอยู่ที่ไทยด้วย!


/ว่าไงตาวีร์/


“แม่จะกลับวันไหนครับ พอดีวิระท้อง คงจะดูลู่เหวินไม่ค่อยได้”


/อะไรนะท้องเหรอ ตั้งแต่เมื่อไรกัน/


“เพิ่งรู้วันนี้ครับ แม่จะรีบกลับมาได้มั้ยครับ”


/ได้ๆ เดี๋ยวแม่กับพ่อจะกลับพรุ่งนี้เลย/


“ขอบคุณมากครับ”


หลังจากที่วางสายแล้ววีรภาพก็เข้ามาอุ้มลูกชายที่นอนหลับไปแล้วบนตักของวิระขึ้นมาเบาๆ นอนเย็นแบบนี้เดี๋ยวกลางคืนไม่หลับแน่ๆเลย ข้าวก็ยังไม่กิน


“เอาลูกไปเช็ดตัวแล้วให้นอนสักพักค่อยปลุกมากินข้าวก็ได้วีร์ ฉันก็อยากนอนเหมือนกัน”


“แบบนั้นก็ได้ เดินไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันลงมาอุ้มหลังจากเอาลูกไปไว้ในห้องแล้ว”


“ไหวน่า แค่ท้องเองไม่ได้ป่วยสักหน่อย” วิระบอกก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเดินโดยมีวีรภาพเดินตามหลังมาติดๆ คงเพราะกลัววิระจะล้มลง เพราะวันนี้วิระค่อนข้างจะดูอ่อนเพลียไม่น้อยเลย


พอเข้ามาในห้องวิระก็หยิบเสื้อผ้าของลูกเตรียมให้วีรภาพเปลี่ยนเพราะวีรภาพกำลังเตรียมเช็ดตัวให้ลูกแทนที่จะปลุกอาบน้ำ


“ทำเบาๆนะวีร์ เดี๋ยวลูกตื่นมาแล้วจะโวยวาย”


“ครับคุณแม่ นอนไปเถอะ ไม่ต้องกังวลหรอก”


เมื่อเห็นวีรภาพเช็ดตัวลูกจนเสร็จวิระก็เริ่มจะตาปรือๆลงเรื่อยๆแล้วเหมือนกัน จนในที่สุดก็หลับไปทั้งอย่างนั้น โดยมีลูกชายนอนอยู่ข้างๆ วีรภาพเห็นวิระและลูกชายหลับสนิทก็เลยเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด


ตลอดเวลาตั้งแต่ที่รู้ว่าวิระท้องลูกอีกคน วีรภาพก็ไม่สามารถหุบยิ้มได้เลยสักนิด ถ้าไม่เกรงว่าจะเสียภาพพจน์ของผู้นำ วีรภาพก็คงร้องตะโกนให้ลั่นบ้าน ว่ามีลูกอีกคนแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกัน วีรภาพชักจะตื่นเต้นอยากเห็นหน้าลูกเร็วๆแล้วสิ!






ทางด้านลู่หลินเองที่พอได้รับสายจากลูกชายคนโตแล้วพูดคุยกันจนเสร็จก็รีบเดินกลับเข้ามาบอกสามีและลูกชายกับลูกสะใภ้คนเล็กในห้องนั่งเล่นของบ้านลูกชายที่เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นานที่เมืองไทยอย่างตื่นเต้น


“มีอะไรกันคุณ ดูยิ้มเข้าสิ” ซินหลิ่งถามภรรยาที่ยกยิ้มหวานไม่หยุดหลังจากไปคุยโทรศัพท์กับลูกชายคนโตมา


“ตาวีร์โทรมาบอกว่าวิระท้องค่ะ แล้วอยากให้ช่วยกลับไปเลี้ยงลู่เหวินเพราะวิระคงเลี้ยงลู่เหวินคงเดียวไม่ไหวค่ะ”


“ให้น้ำไปช่วยดูมั้ยครับ เห็นว่าช่วงนี้อี้เฟิงจะต้องไปฮ่องกงเหมือนกัน”


“หนูน้ำไปได้เหรอคะ”


“ได้ครับ ปลายฝน ลมหนาวเองก็นั่งเครื่องได้แล้ว ไม่ลำบากหรอกครับ ถือว่าพาเด็กๆไปเยี่ยมบ้านคุณปู่คุณย่าด้วย”


“เอาตามที่น้ำว่าก็ได้ครับ ถือโอกาสไปเยี่ยมวิระด้วย ตั้งแต่ไปอยู่ที่ฮ่องกงก็ยังไม่มีโอกาสไปเยี่ยมเลยสักที”


“เราก็อย่าไปกวนโมโหพี่เค้าล่ะตาอี้”


“นั่นสิ เดี๋ยวเจ้าวีร์จะโมโหขึ้นมาอีก จริงๆเลยโตจนป่านนี้แล้วยังทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ตอนเด็กไม่เคยจะทะเลาะกันเลยแท้ๆ แต่มาทะเลาะกันตอนโตเสียได้”


“คงไม่ทะเลาะกันแล้วใช่มั้ยครับอี้เฟิง เพราะเดี๋ยวจะอายลูกๆใช่มั้ยครับ” น้ำเองก็ถามสามียิ้มๆ เพราะรู้ว่าสามีคงตั้งแง่กับคุณวีรภาพอยู่ แต่ถ้าจะทะเลาะกันต่อหน้าเด็กๆก็คงจะอายลูกไม่น้อย


“ไม่ทะเลาะหรอกครับน้ำ” อี้เฟิงบอกออกมาแต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะทำได้มั้ย ก็คนแบบวีรภาพน่าหมั่นไส้จะตายไป เอาวิระไปกกจนท้องลูกคนที่สองแล้ว เหอะ! น่าหมั่นไส้สุดๆ 



............................................50%...............................................


วันนี้วีรภาพไม่ได้เข้าบริษัทเหมือนทุกวัน เพราะวิระมีอาการแพ้ท้องตั้งแต่ช่วงเช้ามืด ลู่เหวินเองก็งอแงไม่หยุด ยิ่งเห็นวิระนอนอยู่บนเตียงยิ่งร้องไห้จะหาวิระให้ได้ จนปาขวดนมลงพื้นอย่างขัดใจเมื่อวีรภาพส่งขวดนมให้


“ลู่เหวินครับ นิสัยไม่ดีนะ ปาขวดนมลงพื้นได้ยังไง ต้องโดนตีมือ” วีรภาพดุลูกชายก่อนจะใช้มือตีเข้ามือน้อยๆที่ปาขวดนมเมื่อครู่เบาๆไปหนึ่งที แต่ทำแบบนี้ยิ่งทำให้ลู่เหวินร้องไห้เสียงดังจนวิระต้องขยับตัวลุกจากเตียงขึ้นมามอง


“ลู่เหวินครับมาหาม๊ามาครับ” วิระเรียกลูกชายเบาๆ ก่อนลู่เหวินจะเดินเข้ามาหาทั้งน้ำตา และทำท่าทางจะปีนขึ้นเตียงจนวีรภาพเห็นแบบนั้นเลยเดินเข้ามาอุ้มลูกขึ้นบนเตียงให้ พอวางลู่เหวินลงบนเตียงลู่เหวินก็หันหน้ามากัดเข้าที่มือของวีรภาพเต็มๆแรงจนกว่าจะพอใจถึงปล่อยออก


“เด็กดื้อ กัดป๊าจนเป็นรอยฟันเลยนะ”


“มะ!” ลู่เหวินไม่สนใจวีรภาพก่อนจะล้มตัวนอนซุกออกวิระแทน วิระเห็นแบบนั้นเลยลูบหัวลูกชายเบาๆ


“ต่อไปอย่าปาขวดนมลงพื้นและอย่ากัดป๊าอีกนะครับ มีแต่เด็กไม่ดีทำนะรู้มั้ย” วิระบอกลูกชายเบาๆ ถึงแม้ลู่เหวินจะฟังรู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องก็ตาม แต่ยังไงก็ต้องสอนไว้


“เฮ้อ… อยากกินอะไรเป็นอาหารเที่ยงวิระ จะได้ให้เด็กที่บ้านเตรียมไว้ให้”


“เอากุ้งย่างกับน้ำจิ้มซีฟู้ด ไปซื้อเอานะ เอาร้านที่แซ่บๆ”


“โอเค งั้นนอนกับลูกไปก่อนนะ เดี๋ยวจะออกไปซื้อมาให้”


“อื้อ รีบไปรีบมานะ”


“ครับคุณแม่”





หลังจากถามความต้องการของวิระแล้วก็เตรียมตัวออกไปซื้อให้ แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมหอมแก้มวิระและลู่เหวินที่นอนซุกอกวิระอีกที เดี๋ยวคงต้องซื้อมาเผื่อลูกชายด้วย เดี๋ยวจะหาว่าป๊าคนนี้ไม่ใส่ใจเจ้าเด็กดื้อ!


เสียงพูดคุยดังขึ้นในห้องนั่งเล่นในบ้าน ทำให้วิระที่เพิ่งตื่นขึ้นมาสักพักแล้วก็พาลูกชายลงมาชั้นล่างก่อนจะเดินเข้าไปดู แต่พอเดินเข้ามาในห้องก็โดนสวมกอดจากนายหญิงหรือคุณแม่เข้าเสียก่อน


“ทำไมดูเพลียแบบนี้คะวิระ แพ้ท้องหนักเหรอ ต้องพักผ่อนเยอะๆนะรู้มั้ย ลู่เหวินครับมาหาคุณย่ามาครับเดี๋ยวม๊าเราหนัก” ลู่หลินที่เพิ่งมาถึงบ้านได้สักพัก พอเห็นวิระก็เข้าสวมกอดลูกสะใภ้ก่อนจะอุ้มลู่เหวินแทน วิระเองที่เห็นหน้าคุณชายอี้เฟิงและคุณน้ำก็รีบเอ่ยคำทักทาย เพราะยังไงทั้งสองคนก็เคยเป็นเจ้านายมาก่อน


“สวัสดีครับคุณชาย สวัสดีครับคุณน้ำ”


“สวัสดีวิระ นั่งก่อนสิ กำลังท้องอย่ายืนเยอะ”


“นั่นสิครับคุณวิระ นั่งก่อนนะครับ” วิระนั่งลงก่อนจะมองไปยังลูกชายที่ถูกปู่กับย่ากำลังหอมแก้มอย่างคิดถึง ลู่เหวินเองก็ไม่ได้ร้องโวยวายนอกจากหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจที่ได้เจอปู่กับย่า


“ตาวีร์ล่ะลูก ไหนว่าวันนี้ไม่ได้ไปทำงาน”


“ออกไปซื้อกุ้งย่างครับ ผมอยากกินวีร์เลยออกไปซื้อให้”


“งั้นเดี๋ยวเรารอตาวีร์แล้วค่อยทานข้าวพร้อมกันนะ”


“แบบนั้นก็ได้ครับ” วิระตอบรับก่อนจะมองเด็กชายและเด็กหญิงที่นอนหลับอยู่บนเบาะเด็กข้างๆโซฟาทั้งสองคน เด็กสองคนนี้คงเป็นลูกแฝดของคุณชายอี้เฟิงกับคุณน้ำ อายุก็คงไล่ๆกับลู่เหวิน ไม่รู้ลู่เหวินจะเข้าได้ไหม เพราะลู่เหวินไม่เคยเล่นกับเด็กคนอื่นเลย


“ลมหนาวตื่นแล้วเหรอครับ” พอลมหนาวตื่นขึ้นมาก็ขยับร่างกายลุกขึ้นมานั่งก่อนที่อี้เฟิงจะอุ้มลูกขึ้นมาและรับทิชชู่เปียกจากน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ลูกหายงัวเงีย พอหายงัวเงียเด็กชายลมหนาวก็ยิ้มหวานให้กับทุกคนในห้องรวมทั้งวิระ ส่วนลู่เหวินที่พบเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างไล่เลี่ยกับตนเองก็ดิ้นลงจากตักของปู่และย่าก่อนจะเดินต้วมเตี้ยมเข้าไปหาลมหนาวที่อยู่บนตักของอี้เฟิงด้วยความสงสัย


“ลู่เหวินครับ เสียมารยาทนะครับไปจ้องน้องอย่างนั้น เดี๋ยวน้องกลัวนะ”


“น้อง!”


“ครับน้อง อย่าแกล้งน้องนะครับ”


“มะ!”


และเด็กชายลู่เหวินก็ไม่ได้สนใจวิระต่อ นอกจากจ้องเด็กตรงหน้าตาเขม็ง หน้าตาที่เหมือนวีรภาพถอดออกมาอย่างกับเป็นคนๆเดียวกันมันทำให้คิ้วของอี้เฟิงกระตุกเล็กน้อย จนอดคิดไม่ได้ว่า เด็กนี่กวนประสาทเหมือนวีรภาพชะมัด!


“สวัสดีครับลู่เหวิน น้าน้ำนะครับ รู้จักกันไว้นะ” น้ำเอ่ยทักหลานชายที่ยังจ้องหน้าลูกชายของตนเองไม่เลิก ทำให้ลู่เหวินหันกลับมาสนใจน้ำ ก่อนลู่เหวินจะทำสิ่งที่น่าตกใจคือเดินเข้าไปกอดน้ำพร้อมทำท่าทางชูไม้ชูมือว่าให้อุ้ม


“แปลกจัง ปกติลู่เหวินไม่ชอบให้คนไม่สนิทอุ้ม สงสัยจะชอบหนูน้ำนะเนี่ย” นั่นสิ วิระก็อดแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน ปกติไม่เอาใครแท้ๆ ขนาดวีรภาพเองบางครั้งลู่เหวินยังไม่ยอมให้อุ้มเลย แต่นี่กลับร้องให้คุณน้ำอุ้มอย่างง่ายดาย แปลกจริงๆ


“วิระ นายคลอดทายาทอสูรออกมาเหรอ เหมือนหมอนั่นไม่มีผิด” อี้เฟิงพูดออกมาเมื่อเห็นลูกชายของวีรภาพและวิระกำลังซบอกของคนรักของตนเองอย่างออดอ้อน กวนประสาททั้งพ่อทั้งลูก เหอะ!


วิระไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไปนอกจากยิ้มบางๆเป็นคำตอบ ทายาทอสูรเหรอจะว่าแบบนั้นก็ได้ เพราะลู่เหวินนี่วีรภาพคูณสิบเลย จะบอกว่าเป็นจอมมารแทนอสูรก็ยังได้ เฮ้อ……





วีรภาพกลับมาถึงบ้านพร้อมกลับกุ้งย่างหลายกิโล พอเดินเข้ามาในบ้านก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น และเห็นทุกคนในบ้านนั่งอยู่พร้อมกับน้องชายที่ไม่ชอบขี้หน้าเท่าไรกับเมียและลูกของอี้เฟิงอยู่ด้วย


“กลับมาสักทีนะตาวีร์ พวกเรารอกินข้าวอยู่”


“แม่กลับมาถึงเมื่อไรครับ”


“สักพักแล้วล่ะ อี้เฟิงกับหนูน้ำก็มาด้วยนะ”


“ครับ”


วีรภาพไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากจ้องหน้ากับอี้เฟิงอยู่แบบนั้น เหอะ! เห็นหน้าแล้วอยากจะควักปืนยิงให้ตาย แต่ถ้าทำแบบนั้นวิระคงโกรธแน่ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ!


“เลิกเขม่นกันได้แล้วทั้งสองคน ไม่อายลูกอายหลานบ้างเลย ไปกินข้าวกันได้แล้ว จริงๆเลยนะ” ลู่หลินบ่นออกมาก่อนจะอุ้มปลายฝนที่ตื่นแล้วไปที่ห้องครัว โดยมีวิระและซินหลิ่งเดินตาม น้ำเองก็อุ้มหลายชายเดินตามไปเหมือนกัน ทำให้อี้เฟิงต้องอุ้มลมหนาวตาม วีรภาพที่เหลือเพียงตัวคนเดียวก็เดินบ่นขมุบขมิบตามหลังมาเป็นคนสุดท้าย


โต๊ะกินข้าววันนี้เต็มไปด้วยกุ้งย่างที่วิระอยากกิน คนแพ้ท้องกินไม่พูดไม่จา ดีที่วีรภาพให้ทางร้านแกะเปลือกมาให้แล้วทำให้ไม่ยุ่งยากในการกินเท่าไร ลู่เหวินเองก็ชอบเพราะกินไม่หยุดเลย


“ลู่เหวินครับ เคี้ยวข้าวด้วยครับ” วิระที่คอยมองดูลูกตลอด เริ่มเห็นลู่เหวินอมข้าวแล้วก็เลยดุขึ้น แต่การดุของวิระทำให้ทุกคนบนโต๊ะหันมามอง


“ดุเสมอต้นเสมอปลายเลยนะวิระ”


“แกยุ่งอะไรด้วยอี้เฟิง” อี้เฟิงพูดออกมาแต่ก็โดนวีรภาพขัด เสือสองตัวจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนวิระต้องปรามสามีของตัวเอง


“วีร์ อายลูกหน่อย”


“นั่นสิครับอี้เฟิง ลูกมองอยู่นะครับ”


“ฝากไว้ก่อนเถอะ/ฝากไว้ก่อนเถอะ” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน จนทุกคนบนโต๊ะอาหารถอนหายใจใส่กับการกระทำเด็กๆของทั้งคู่ ไม่รู้เมื่อไรจะกลับมาดีกัน แต่วิระว่าคงยาก เพราะต่างฝ่ายก็ทิฐิเยอะทั้งคู่ เฮ้อ!!!!!!!!!!



............................................100%..................................................

ลูกเสือก็ร้าย พ่อเสือ น้าเสือก็ร้าย 555555555555

ปล. ปกหนังสือคนวาดแจ้งว่าจะเสร็จช่วงสิ้นเดือน เดือนหน้าจะเปิดฟอร์มจองค่ะ ^^



ความคิดเห็น