Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 706

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2562 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึก
แบบอักษร

"ฝะ ฝ่าบาททรงทราบ..."อี้ฟางเอ่ยถามทั้งที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

"เจ้าคิดจะบอกเจิ้นเมื่อไหร่? หรือคิดจะปิดเอาไว้จนคลอดเช่นนั้นรึ"ดวงตาคมกริบจ้องมองนางไม่วางตา ความรู้สึกอึดอัดเช่นนี้นางไม่ชอบเลย

"หม่อมฉันไม่เคยคิดจะปิดเรื่องนี้เลยเพคะ ไม่เช่นนั้นคงจะสั่งคนทั้งตำหนักไปแล้ว"นางเลี่ยงการตอบคำถามของเขาทำให้อีกฝ่ายยิ่งหงุดหงิดแปลกๆ นี่ถ้าเขาไม่รีบเข้ามาดูอาการป่วยจนได้พบกับหมอหลวงเขาคงไม่รู้ว่านางตั้งท้องลูกของเขาอีกคน

"เจ้าตอบไม่ตรงคำถามของเจิ้น"เขายิ่งกดดันนางก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ออกมา หากพูดสิ่งที่ตนคิดอยู่ออกไปมีหวังคงถูกประหารก่อนคลอดลูกน้อยเป็นแน่

"ตอบ!"ร่างสูงตบโต๊ะเสียงดังจนคนฟังสะดุ้งเฮือก น้ำตาที่พยายามสะกดกั้นเอาไว้ไหลลงมาอาบสองแก้มนวล

"ฮึก อย่างไรเสียตอนนี้พระองค์ก็รับรู้แล้ว อย่ามาคาดคั้นเอาความกับหม่อมฉันเลยเพคะ"อี้ฟางกล่าวออกไป จะให้พูดตอกย้ำความจริงออกไปอีกหรือว่าเป็นเพราะเขานั่นแหละไม่สนใจนาง

"เจ้าเป็นอะไรกันแน่อี้ฟาง จู่ๆก็มาปิดบังเรื่องลูกแถวยังมีความคิดบ้าๆที่จะพรากลูกของเจิ้นไปอีก" จะเป็นการคิดเข้าข้างตนเองเกินไปหรือไม่ว่าเขาเป็นห่วงนาง นางคงจะไม่ต้องผิดหวังใช่รึไม่ อี้ฟางมองหน้าเขาผ่านน้ำตามองลึกเข้าไปในตาคู่นั้นหวังจะหาคำตอบ

"เจ้าเป็นฮองเฮาของเจิ้นนะ เจ้าคิดจะละทิ้งหน้าที่เช่นนั้นรึ เสียแรงที่เสด็จแม่ส่งเสริมเจ้าให้เป็นฮองเฮา"จากที่กำลังจะดีขึ้นตอนนี้ทุกอย่างยิ่งแย่ลงเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยประโยคนี้ออกมา

"ฮึก ที่พูดมาทั้งหมดก็เพราะเช่นนี้เองหรือเพคะ อึก แค่ต้องการหาคนมารับภาระหน้าที่นี่หรือเพคะ"นางลุกกล่าวพลางลุกขึ้นยืน สายตายังจับจ้องคนตรงหน้าเอาไว้

"ที่ทำมาทั้งหมดตลอดหลายปีนี่ ที่ยอมรับหม่อมฉันเป็นฮองเฮาทั้งที่ไม่เต็มใจ คงจะทำไปเพื่อไม่ให้นางต้องเหนื่อยใช่รึไม่เพคะ ฮึก หม่อมฉันมีค่าเท่านั้นหรือเพคะ"

"นี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ เจิ้นไม่เคยคิดเช่นนั้น"

"ใช่เพคะ เพราะฝ่าบาทไม่เคยคิดอะไรเลยต่างหาก อึก หม่อมฉันจะหาคนว่าทำหน้าที่นี้แทนเองเพคะ ต่อไปนี้หม่อมฉันจะขอเป็นแค่อี้ฟาง แค่สตรีธรรมดาๆที่ชื่อหลี่อี้ฟาง ฮึก หม่อมฉันจะออกจากวังเพคะ!"อี้ฟางประชดประชันออกมาด้วยความน้อยใจ ความจริงที่เขาไม่รักนางนางรู้อยู่แก่ใจดีที่ผ่านมานางแค่พยายามปิดหูปิดตาไม่สนใจเท่านั้นเอง

"เจ้าพูดสิ่งใดออกมารู้ตัวรึไม่!"ฮ้องเต้หนุ่มลุกพรวดก่อนจะเข้าไปเขย่าตัวนางอย่างแรง

"ฮึก ทำไมเพคะ ทำไม่มองหม่อมฉันบ้าง ฮือออ"

"อี้ฟาง...."

"ตอบยากหรือเพคะ เพราะหม่อมฉันไม่ใช่รักแรกของฝ่าบาทอย่างนั้นใช่รึไม่"

"ใครบอกเรื่องนี่กับเจ้า!"

"มันสำคัญด้วยรึ อึกถือว่าสงสารหม่อมฉันเถิดนะเพคะ ได้โปรดออกราชโองการให้หม่อมฉันออกจากวังเสียที "

"ฮึก อาจจะดูเห็นแก่ตัวแต่หม่อมฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกเพคะ หม่อมฉันคงได้ตำแหน่งนี้มาง่ายเกินไป จริงๆก็เหมือนสตรีที่ไร้ยางอายคนนึง เค้าไม่อยากยกตำแหน่งให้แต่ก็หน้าด้านหน้าทนอยู่มาตั้งหลายปี"

"ขออภัยจริงๆเพคะที่มาแย่งตำแหน่งที่ควรจะเป็นของนาง ฮึก หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ ไม่รู้จริงๆเพคะ"อี้ฟางทรุดตัวนั่งลงอย่างคนหมดเรี่ยวแรง เขาไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เป็นเพราะทั้งหมดนี้คือเรื่องจริงสินะ

"อึก รู้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันเมื่อตอนถูกเกณฑ์เข้าวังมาเป็นสนมนั้นไม่เคยต้องการเลยสักนิด ไม่ได้หวังว่าจะได้ตำแหน่งฮองเฮานี่ด้วย แต่พอได้เป็นสนมได้พบกับฝ่าบาท ฮึก ถึงจะแค่เดือนละครั้ง หม่อมฉันก็เกิดโลภมากอยากอยู่ข้างๆพระองค์ตลอดไป"

"อี้ฟาง เจ้า..."ตาคมมองใบหน้างามที่เปราะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ทำไมเขาถึงได้รู้สึกวูบไหวนัก นางคงจะเจ็บปวดมาก...แต่เขาทำใจปล่อยนางไปไม่ได้

"หม่อมฉันดีใจมากๆเลยนะเพคะตอนที่เสด็จแม่เรียกท่านพ่อกับท่านแม่ของหม่อมฉันมาบอกเรื่องที่จะแต่งตั้งหม่อมฉันเป็นฮองเฮา ฮึก ตอนนั้นหม่อมฉันคิดเอาเองว่าอย่างน้อยฝ่าบาทก็ยังพอมีหม่อมฉันอยู่ในใจบ้าง..."

"แต่ว่า ฮึก แต่ว่าตอนนี้หม่อมฉันรู้แล้วเพคะว่ามันไม่จริงเลย ฝ่าบาทไม่มีพื้นที่ว่างในใจแม้แต่เศษเสี้ยวให้หม่อมฉันยืนอยู่ เช่นนั้นหม่อมฉันจะหลีกทางให้นางเองเพคะ"

ร่างบางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทรงงาน กระดาษแผ่นหนึ่งถูกหยิบออกมาจากหีบใต้โต๊ะนั้น กระดาษที่ถูกเขียนข้อความเอาไว้รอเพียงตราประทับจากเจ้าผู้ครองแคว้น

"หม่อมฉันเขียนเอาไว้หมดแล้วเพคะ เพียงแค่ตราประทับของพระองค์ก็จะทำให้มันสมบูรณ์"นางยื่นกระดาษในมือใฟ้กับเขา ร่างสูงอ่านยังไม่ทันจบก็ฉีกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

"หม่อมฉันจะไปหยิบใบอื่นมาให้เพคะ"นางเดินกลับไปที่โต๊ะอีกครั้งแต่ถูกกระชากแขนเอาไว้อย่างแรง แรงบีบที่ข้อมือทำนางเจ็บจนร้องออกมา

"เจิ้นไม่มีวันประทับตราให้เจ้า และจะไม่ให้เจ้าไปไหนทั้งนั้นด้วย ต่อไปนี้เจิ้นจะเพิ่มทหารคุ้มกันที่นี่และมีคำสั่งห้ามเจ้าออกจากตำหนักโดยเด็ดขาดเข้าใจรึไม่!"นัยตาชายหนุ่มแทบลุกเป็นไฟเมื่อเห็นกระดาษใบนั้น เขาฉีกทำลายไปแต่นางยังมีใบอื่นเก็บไว้อีก! นางคิดจะไปจากเขาให้ได้ใช่รึไม่ ไม่มีทาง!

"ไม่เข้าใจเพคะ! ฝ่าบาทกักขังหม่อมฉันไว้ที่นี่ไม่ได้หรอกเพคะ"นางสะบัดข้อมือออกจากร่างสูงได้สำเร็จก็วิ่งออกมาทันที นางจะหนีจากคนใจร้ายนี่ให้สำเร็จ

"อี้ฟาง! หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นะ! เจ้ากำลังท้อง!"ชายหนุ่มตะโกนก้องอย่างหัวเสียรีบวิ่งตามนางออกมา เด็กนี่กำลังทำให้เขาเป็นบ้า

อี้ฟางวิ่งมาจนพ้นประตูห้อง นางกำนัลที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจที่นางวิ่งพรวดพราดออกมา ไหนจะเสียงตะโกนไล่หลังจากฮ้องเต้อีก

"ใครจะไปยอมหยุดกัน...!!!"นางรีบวิ่งจนมาถึงหน้าตำหนักได้สำเร็จแต่ก็ต้องชะงักเมื่อแสงจ้าจากดวงอาทิตย์ในเวลากลางวันส่องมา ร่างบางตาพร่ามัวจนในที่สุดทุกอย่างก็มืดมิดลง

ตุบ!

"ฮองเฮาเพคะ!"จิ่วชุ่ยร้องออกมาด้วยความตกใจ นางแค่ไปเตรียมสำรับอาหารครู่เดียวที่นี่เกิดอะไรขึ้น

"อี้ฟาง!!! บัดซบ!ไปตามหมอหลวงมา!!!"ร่างสูงที่เพิ่งวิ่งตามออกมาทันรีบเข้ามาอุ้มนางขึ้นจากพื้นด้วยความเป็นห่วง เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

เวลาต่อมา

"อือออ แค่กๆ"ร่างเล็กไอออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ก่อนหน้านี้นางไม่สบายหมอหลวงเพิ่งจัดยาให้แท้ๆ พอนางร้องห่มร้องไห้อย่างหนักก็เลยกลับมาไข้ขึ้นอีกจนต้องนอนซมอยู่บนเตียง

"เจ้ามันดื้อจนได้เรื่อง ไม่ติดว่าป่วยจะจับตีเสียให้เข็ด"ชายหนุ่มเอ่ยตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก มือหนาจับไรผมที่ปรกหน้าของนางขึ้นทันหูให้อย่างแผ่วเบากลัวนางจะตื่น

"น้ำกับผ้าเพคะ"จิ่วชุ่ยถือขันใส่น้ำเข้ามาพร้อมกับผ้าหนึ่งผืนสำหรับเช็ดตัว คนที่สั่งให้เตรียมเข้ามาก็ไม่ใช่ใคร...

"เอาวางไว้เจิ้นจะเช็ดตัวให้นางเอง"จิ่วชุ่ยมองอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมวางลงแล้วเดินออกไปพร้อมนางกำนัลอื่นๆอย่างรู้หน้าที่

"เห็นเจ้าเรียบร้อยมาตลอดที่ไหนได้ดื้อรั้นไม่มีใครเกิน เล่นพูดเสียไม่เว้นวรรคให้พี่อธิบายอะไรบ้างเช่นนี้แล้วจะให้พูดตอนไหนหื้ม"เขาเช็ดตัวให้นางไปปากก็บ่นไปเรื่อย อี้ฟางที่รู้สึกตัวตัวแต่มีคนเอาผ้าเย็นๆมาถูกตัวได้แต่นอนฟัง

ทำไมเวลานี้เขาถึงได้ดูอ่อนโยนนัก? แล้วที่ว่าเขายังไม่ได้อธิบายให้นางฟังมันคือเรื่องอะไรกัน อื้มม แต่ว่าตอนนี้นางกำลังสบายตัวเรื่องพวกนี้พักไว้ก่อนก็แล้วกัน ขอนอนพักให้หายปวดหัวเสียหน่อย

รุ่งเช้า

"อื้มมม อุ่นดีจริงๆ"ร่างเล็กพึมพำในลำคออย่างพอใจ อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาวแต่นางไม่รู้สึกหนาวเลยคงเป็นเพราะมีคนให้กอด...!!!

"ฝะ ฝ่าบาท!!!"อี้ฟางอุทานลั่นเมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัดจากอีกฝ่าย นางพยายามผละตัวออกแต่เขากลับกอดรัดนางแน่นขึ้นก่อนที่ดวงตาคู่คมจะค่อยๆลืมขึ้นมา

"อรุณสวัสดิ์ยอดรัก^^" บะ บ้าไปแล้ว ฮ้องเต้ผู้นี้ต้องเสียสติเป็นแน่! จู่ๆมาพูดจาชวนอาเจียรแต่เช้าเช่นนี้เขาสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร

"หะ เหตุใดยังไม่กลับไปอีกเพคะ อื้อ!"นางพยายามดันตัวออกอีกครั้งแต่ไม่เป็นผล

"ก็เมื่อคืนเจ้าบ่นว่าหนาว พี่เลยช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ เจ้าก็พอใจไม่น้อยเลยไม่ใช่รึ นอนซบทั้งคืนดูสิพี่ปวดแขนไปหมด"อี้ฟางใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย มันต้องมีอไรผิดปกติเขาถึงดีกับนางเช่นนี้

"ปะ ปล่อยได้แล้วเพคะ หม่อมฉันไม่มีแรงวิ่งหนีอีกแล้ว"

"ก็ไม่ได้กลัวเจ้าจะหนีเสียหน่อย ที่กอดเพราะอยากกอดจริงๆ"

!!!

"เมื่อวานพี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย วันนี้ตาพี่พูดบ้างนะ"

อี้ฟางไม่ได้ตอบอะไร นางซุกหน้าลงที่อกเขาเช่นเดิมรอฟังคำอธิบายจากปากเขา อย่างน้อยก็อยากฟังสักครั้งก่อนตัดสินใจทำอะไรลงไป

------------------

อัพแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวมาต่อให้😁

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น