LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรรัก 💕​ # 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรรัก 💕​ # 25
แบบอักษร


โคตรรัก💕​ # 25

“ไปนะ”มันหันมาโบกมือลาผม ก่อนจะเปิดประตูลงไปยืนข้างๆรถเเล้วยกมือโบกลาอีกครั้ง

“ดูเเลตัวเองด้วย”ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เเต่ในใจนี่โคตรจะเป็นห่วงมันเลย


ไอ้ค่ายบ้านี้ก็อีก! ทำไมต้องไปจัดไกลถึงชะอำว่ะ!!


“อื้อ ว่างๆเดี๋ยวโทรหานะ”

“ตอบไลน์กู ไม่อยากนั้นจะตามไป”

“...อื้อ^^”คุณมันพยักหน้ารับเบาๆ


ก่อนจะมีเสียงประกาศเรียกจากด้านหลังของมัน ประมาณว่าเรียกรวมตัวพวกที่จะไปค่ายครั้งนี้


“ไปเเล้วนะ”มันพูดด้วยสีหน้าหงอยๆนิดหน่อยต่างจากรอยยิ้มเมื่อกี้ลิบลับ

“...”ผมพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะมองตามหลังไอ้คุณที่วิ่งสะพายกระเป๋าเป๋ขนาดกลางๆวิ่งไปตรงที่รวมตัวหน้าตึกเรียนของมัน


เเล้วก็กลายเป็นผมเองที่กังวลใจ ไอ้คุณมันลูกคุณหนู ค่ายเเบบนี้เคยไปอยู่หรือเปล่าผมก็ไม่รู้ เเล้วปกติมันจะอยู่กับผมตลอดไง ถึงจะยกเว้นตอนไปเรียนเเต่ก็ไม่ได้ไกลกันขนาดนี้...


ตามไปดีไหมว่ะ- -?


กิจกรรมค่ายห่าเหวอะไรของพวกมันนี้ก็จัดขึ้นตั้ง 3 วัน 2 คืน  ซึ่งเเน่นอนว่าเเมร่งเบียดเบียนเวลาของผมไปเต็มๆ คิดดูนะครับ เเมร่งไปตั้งเเต่วันศุกร์กว่าจะกลับก็วันอาทิตย์โน้น...เเล้วศุกร์เสาร์อาทิตย์นี้ เวลาของผมเต็มๆไง!


ใครเเมร่งคนจัดค่ายครั้งนี้ว่ะ! อยากให้กูรู้เชียว!!


เเต่เพราะทำห่าอะไรไม่ได้ จะบังคับให้ไอ้คุณมันไม่ไปก็ไม่ได้อีก ผมเลยต้องกลับมานั่งเเก่วอยู่ที่ผับของตัวเองเเบบนี้…


BM : ถึงไหนเเล้ว?


ผมกดไลน์ทักไปหามัน ก่อนจะนั่งจ้องมือถืออยู่เเบบนั้นรอมันตอบกลับมา เเต่เเมร่งก็ยังไม่ยอมตอบ…


BM: ถึงไหนเเล้ว? (10:23)

BM : กูถามว่าถึงไหนเเล้ว! (10:24)

BM : หรือจะให้กูตามไปเเมว ตอบกลับมา! (10:24)

KOBKUN : ถึงนี้เเล้ว เมื่อกี้ลงไปเข้าห้องน้ำ ไม่ได้เอามือถือลงไป (เเนบรูปสถานที่ที่มันอยู่ซึ่งดูจะเป็นปั้มน้ำมันเเถวๆเรียบทางด่วนสักที่หนึ่ง) (10:25)


ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ นี้ผ่านไปยังไม่ถึงวันผมก็รู้สึกไม่ดีขนาดนี้เเล้ว เเล้วจะรอให้คบ 3 วัน 2 คืนได้เหรอว่ะเนี่ย- -


เเมร่งเอ้ย! ทั้งห่วง ทั้งหวงเลยโว้ย!!


“เฮียเป็นไรอะ คิดถึงซ้ออ่อ??”

“อย่ามากวนตีนกู!”ผมหันไปพูดใส่ไอ้ห่าลพเสียงเเข็ง

“โอะโอ่...อารมณ์ไม่ดีด้วย งั้นผมลงไปข้างล่างดีกว่าเนอะ เเฮะๆ”เเล้วมันก็รีบวิ่งออกจากห้องทำงานของผมไป


เเมร่งเอ้ย! รู้งี้เเอบตามมันไปก็ดี--!!


…..


วันอาทิตย์ เวลา 19:30น.


เเละวันที่ผมรอค่อยก็มาถึง ผมรีบขับรถมาจอดรออยู่ที่หน้าตึกเรียนของมันตรงบริเวณเดียวกับที่มาส่งมันวันนั้น…ในใจก็เฝ้ารอให้มันมาถึงเร็วๆ


บรื้นน…


เเต่ดูเหมือนจะไม่ได้มีเเค่ผมคนเดียวที่รีบร้อนมารับเด็กออกค่าย เพราะยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไร รถยนต์คันหรู 2-3 คันก็ขับเข้ามาจอดในบริเวณใกล้ๆกับรถของผมเหมือนกัน เเต่จอดเลยไปนิดหน่อย


นี้จะมารับกี่คนว่ะ เอารถมาเยอะขนาดนี้?


เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจไอ้พวกนั้นนักหรอก พอก้มมองเวลาเเล้วเห็นว่าใกล้ๆ จะถึงเวลาที่ไอ้คุณมันบอกว่ากำหนดการคือจะถึงมหาลัยเวลานี่เเล้วผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเเล้วกดโทรหามันทันที


ติ๊ดด...ติ๊ดด..ดด


(“เอ็ม~”)เสียงร่าเริงจากปลายสายทำให้ผมยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะพูดถามมันออกไป

“ถึงไหนเเล้ว”

(“ถึงสี่เเยกตรงร้านบิงซูนั้นเเล้ว อีกเเป๊บนึง”)

“เออ กูรอที่เดิม”

(“อื้อ! เดี๋ยวเดินไปหา...มีของมาฝากมึงด้วยนะ”)มันตอบรับเสียงขันเเข็ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างสดใส

“อะไรบ้าง?”

(“ปลาหมึกย่าง ปลาหมึกเเห้ง กุ้งตัวเล็กๆ เเล้วก็พวกของเเห้งที่เขาขายที่ทะเลนั้นเเหละ เห็นป้าคนขายเเกบอกว่าคนมาทะเลเขาก็ซื้อของเเบบนี้มาฝากกัน กูเลยซื้อมาเต็มเลย”)


นี่มึงไม่ได้โดนเขาหลอกขายของมาถูกม่ะ- -??


(“ว่าไงอะมึง ดีใจป่ะ^^”)

“อ..เออ ดีใจ รีบๆมา กูรออยู่”ผมต้องยอมตอบรับมันไปเเบบนั้น เพราะฟังจากน้ำเสียงเเมร่งเเล้วคงจะรอให้ผมตอบเเบบนี้อยู่เเน่ๆ

(“อาเคๆ ใกล้ถึงเเล้วเนี่ย”)

“งั้นกูวางนะ”

(“เอ่อ..เดี๋ยวดิ!...คุยกันจนเจอเลยได้ป่ะ”)มันพูดออกมาเบาๆ เหมือนไม่ค่อยอยากจะให้ผมได้ยินเท่าไรนัก

“หึ..อยากกินอะไรไหม”

(“ไม่มีอะไรพิเศษอะ...เเค่ไปกับมึงก็พอเเล้ว”)ผมถึงกับต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อจู่ๆไอ้คุณมันก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนออกมาเเบบนั้น


หึ จะทำตัวน่ารักไปไหนว่ะ เเค่นี้กูก็หลงฉิบหายเเล้ว


ผมคุยโทรศัพท์กับไอ้คุณมันจนผมเหลือบไปเห็นรถบัสที่เเล่นเข้ามาใกล้ๆ เเละเข้าใจได้ว่าน่าจะเป็นรถที่ไอ้คุณมันนั่งมานั้นเเหละ พอเห็นเเบบนั้นเเล้วจู่ๆขาของผมมันก็ขยับก้าวลงจากรถไป เเละไม่ใช่เเค่นั้น ผมเเทบจะเดินเข้าไปหารถบัสคันนั้นทันทีที่มันเคลื่อนเข้ามาจอดตรงลานว่างด้านหน้าตึก   ผมกดตัดสายโทรศัพท์ไปหลังจากที่มองขึ้นไปบนรถบัสเเล้วเห็นไอ้คุณมันกำลังจะลุกขึ้นจากที่นั่งของมัน ไอ้คุณมันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ข้างๆมีผู้ชายนั่งอยู่ ดูเหมือนทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่เเละเเน่นอนว่าไอ้เเมวของผมมันคงไม่เห็นว่าผมมายืนอยู่ที่ข้างๆรถอยู่เเบบนี้


รอเพียงไม่นานผู้ชายที่นั่งคู่กับไอ้คุณมันก็เดินลงมาเเต่ผมไม่ได้สนใจอะไรมันหรอก เพราะคนที่ผมสนใจคือคนที่เดินตามหลังมันมามากกว่า เเละทันทีที่ร่างคุ้นเคยของไอ้คุณก้าวขาลงมาจากรถบัสผมก็กระชากร่างนั้นเข้ามากอดเเล้วยกขึ้นจนขามันลอยสูงจากพื้น


ผลึบ!


“เหวอ!!”ไอ้คุณมันร้องออกมาอย่างตกใจ เเละไม่ทันได้ตั้งตัว

“ไง ไปทะเลสนุกไหม”

“อ..เอ็ม-///-”พอมันรู้ว่าคนที่อุ้มมันอยู่ในตอนนี้เป็นผมเท่านั้นเเหละ ใบหน้าของมันจากที่เหวอๆ อยู่ก็เปลี่ยนเป็นสีเเดงขึ้นมาทันที

“กูมารับกลับบ้าน”

“ป..ปล่อยก่อนดิว่ะ...ค..คนมองหมดเเล้วเนี่ย>///<”


เเล้วก็เป็นจริงอย่างที่มันว่าครับ พอมองไปรอบๆตัวของมันกับผมเเล้ว ก็เห็นว่าพวกเพื่อนๆ พี่ของมันที่ไปค่ายด้วยกันกำลังมองมาที่ผมกับมันเเล้วพากันส่งเสียงโห่เเซวกันอยู่ ผู้หญิงบ้างคนถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยใบหน้าเเดงๆ บ้างคนก็ทำท่าเขินอายประหนึ่งว่าผมกำลังอุ้มเขาอยู่เเบบนั้น


“หึ อายทำไม เขาจะได้รู้กันไปว่ามึงของใคร”

“เเค่มึงตามรับตามส่งกูทุกวันเขาก็รู้กันทั่วเเล้วเถอะ-//-”

"อ้าวเหรอ^^”

“รู้ไม่รู้ก็ช่างก่อนเถอะ เเต่อย่างน้อยช่วยสงสารพวกผมหน่อยเถอะคร้าบ เล่นมายืนกอดกันหน้าทางลงเเบบนี้มันทำให้คนบนนี้ตาร้อนนะคร้าบบบ”ผมหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากที่ได้ยินประโยคพวกนั้น ก่อนจะอุ้มพาไอ้คุณหลบทางให้ไอ้พวกที่กำลังยืนออกันอยู่ที่ประตูหลังของรถบัส เพื่อหลีกทางให้คนพวกนั้นสามารถลงจากรถมาได้

“อ..เอ็มปล่อยกูก่อน กู..อายนะเว้ย!!”พอมันพูดออกมาเเบบนั้นผมเลยต้องยอมวางมันลงกับพื้น


ผมยอมวางมันลงบนพื้นตามที่มันขอก็จริง เเต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมันออกจากอ้อมกอดของตัวเองเเต่อย่างใด เเถมยังกดจมูกของตัวเองลงบนหัวของมันเบาๆไปด้วย เรียกเสียงเเซวจากพวกเพื่อนๆ พี่ๆของไอ้คุณมันได้ยกใหญ่


วี๊ดวิ้วววว!!


ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งพวกเด็กค่ายก็เเยกย้ายกันไปเพื่อที่จะได้กลับไปพักผ่อนกัน จะเหลือก็เเค่ไอ้คุณเนี่ยเเหละที่มันยังไม่ยอมกลับ เเต่มันกลับช่วยเพื่อนของมันซึ่งน่าจะเป็นคนเดียวกับที่ไลน์หามันวันนั้น ยกของขนมาไว้ที่เเถวๆรถหรูที่จอดอยู่ใกล้ๆรถของผม


ว่าเเต่เพื่อนมึงนี้บ้านอยู่กันกี่คนว่ะ? ซื้อของกลับมาอย่างกับจะมาเปิดสาขาย่อยขายของทะเลเเข่งกับสาขาใหญ่ที่นี้เลย-*-


“ขอโทษนะคุณ ต้องเหนื่อยมาช่วยพี่ขนของเเบบนี้”เพื่อนของไอ้คุณมันหันมาพูดขอบใจหลังจากที่พวกผมช่วยขนของของเขามาส่งต่อให้กับพวกชุดดำที่เดินมาช่วยยกไปอีกที

“ไม่เป็นไรน่าพี่กัส งั้นผมส่งเเค่นี้นะพี่ กลัวคนในรถจะมาเเดกหัวผมเอาอะ”พอได้ยินไอ้คุณมันพูดเเบบนั้นผมเลยอดไม่ได้ที่จะมองไปที่รถคันหรูสามคันที่จอดอยู่

“พี่ไรอันเขาไม่ดุคุณหรอกน่า เขาน่ารักนะ”

"จริงเหรอว่ะพี่ ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อ--"


พอมองท่าทีที่สองคนนี้มันใช้คุยกันก็พอจะรู้สึกดีขึ้นจากที่เเอบกังวลในตอนเเรกได้บ้าง...อย่างน้อยเเมร่งก็ไม่มีทางกินกันเองเเน่...ผมรู้สึกได้


…..


ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ว่าข้างกายของตัวเองมีบ้างอย่างที่หายไป  ทั้งๆที่เมื่อคืนพอกลับมาถึงห้องมันก็ล้มตัวลงนอนเเล้วหลับไปทั้งๆเเบบนั้น...ผมเลยปล่อยให้มันนอนหลับไปเพราะดูท่าเเมร่งคงจะเหนื่อยเเละเพลียจากการเดินทางนั้นเเหละ...เเต่เเล้วตอนนี้มันหายไปไหนว่ะ?


ผมเสยผมที่ล่วงลงมาปกหน้าขึ้นลวกๆ ก่อนจะมองออกไปที่ระเบียงห้องเเต่ก็ไม่เจอ เลยต้องลุกเดินไปชะโงกหน้าดูในห้องน้ำเเต่ก็ไม่เจอเหมือนกัน


มันไม่ได้อยู่ในห้อง? เเล้วไปไหนว่ะ??


พอเห็นว่าคุณมันไม่ได้อยู่ในห้องผมเลยต้องเดินออกมาที่นอกห้องนอนเเทน ถึงได้เห็นอะไรบ้างอย่าง…


ไข่ดาวไหม้ๆ ไก่ผัดพริกหวานที่มีไก่ชิ้นโตๆที่ดูเเล้วข้างในน่าจะไม่สุก  ข้าวสวยร้อนๆที่ดูไม่ต่างจากข้าวต้ม เเละสภาพของพ่อครัวที่เปรอะเปื้อน​ตั้งเเต่หัวยันเท้า


“เกิดสงครามเหรอว่ะ?”ผมร้องทักเมื่อไอ้คุณมันหันมาหา

“...สัส กูทำข้าวให้มึงกินต่างหาก”มันหันมาด่าเบาๆ เเต่ใบหน้ากลับขึ้นสีเเดงระเรือ

“ไหนเมียทำอะไรให้ผัวกินบ้าง นำเสนอสิ”ผมนั่งลงที่โต๊ะอาหารขนาดเล็ก เเล้วมองพิจารณาอาหารของไอ้คุณมันไปพลางๆ

“อันนี้ไข่ดาว”มันเลื่อนจานไข่ดาวที่มีสีดำสนิทมาไว้ตรงหน้าผม

“...”

“อันนี้ผัดไก่กับมะเขือเทศ”มะเขือเทศ?

“เดี๋ยวๆ ไหนมะเขือเทศมึง”

“ก็นี้ไง เขียวๆเเดงๆเนี้ย”มันชี้มือไปที่ซากของพริกหวาน ที่อยู่ในจานผัดไก่ของมัน

“มะเขือเทศ?”

“อื้อ มะเขือเทศ เเต่มันน่าจะยังไม่สุกมั้งเลยมีสีเขียวด้วย”


….ขนาดมะเขือเทศกับพริกหวานมึงยังเเยกไม่ได้เลยคุณ- -


“...วันนี้เราออกไปกินข้างนอกกันไหม กินเสร็จได้ไปส่งมึงที่มหาลัยเลยไง”

“เเล้วกับข้าวกูล่ะ!”

“เดี๋ยวกูกินๆ”ผมตอบปัดๆไปก่อน

“ตอนไหน-^-“

“กลางวันไง เดี๋ยวกูกินตอนกลางวัน ไปๆ อาบน้ำๆ”ผมรีบดันไอ้คุณไปทางห้องน้ำทันที มันฝืนตัวเเล้วหันมามองหน้าผมอย่างจับผิด

“เเน่ใจว่าไม่มีอะไร!”

“เเน่ใจๆ เร็วๆเดี๋ยวกูบริการสระหัวให้ด้วยเอ้า!” ยื่นข้อเสนอสุดชีวิต

“...ก็ได้ สระผมให้กูด้วย เมื่อวานไม่ได้สระเหนียวหัวเลยเนี่ย”เเล้วผมก็สามารถเบนความสนใจของมันไปที่เรื่องอื่นได้

“ได้”

“ตอนเย็นพากูไปกินอาหารอิตาเลียนด้วย”

“เออๆ ได้หมดเเหละตอนเนี่ย”เอาว่ะ เเลกกับการปิดโอกาสให้พยาธิมาไชตูดเล่นก็ถือว่าคุ้ม!

“มึงนี่มันน่าสงสัย! ไปทำสาวที่ไหนท้องมาหรือเปล่า!!”

“ไปเรื่องนั้นได้ไงว่ะ--!”ผมถึงกับต้องมองหน้ามันงงๆ อยู่ๆกลายเป็นเรื่องนั้นไปได้ไงว่ะเนี่ย

“ก็มึงน่าสงสัยอะ! เอาใจเเปลกๆ”

“กูมีเมียคนเดียว ไม่เอาใจมึงจะไปเอาใจใครเล่า คิดมาก ไปๆอาบน้ำ”เเล้วผมก็สามารถดันมันเข้าห้องน้ำไปได้ เเละเเน่นอนว่าผมต้องทำตามสัญญาที่ให้มันเอาไว้นั้นก็คือจะสระหัวให้มันนั้นเเหละ-*-


คราวหน้าต้องห้ามซื้อห่าอะไรมาติดตู้ข้างบน นอกจากน้ำเปล่าอีกเเล้ว- -!!


เดี๋ยวเเมร่งนึกคึกอยากทำขึ้นมาอีก ไม่รู้จะหาทางเลี่ยงทางไหน


เอาเป็นว่า ตัดปัญหา ไม่ซื้อหาอะไรไว้ทันนั้นเเล้วกัน


“เอ็ม! คิดเหี้ยไรอยู่ ยาสระผมเข้าตากู!!!!”



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น