โซซอล
facebook-icon

ซอลลี่นำความสนุกจากซีรีส์เกาหลีสุดฮิต 'What's Wrong with Secretary Kim' มาให้ทุกคนได้อ่านในรูปแบบตัวอักษรกันแล้วค่า~

ตอนที่ 10-1 คำสาปของบล็อกบัสเตอร์

ชื่อตอน : ตอนที่ 10-1 คำสาปของบล็อกบัสเตอร์

คำค้น : เลขาคิม นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10-1 คำสาปของบล็อกบัสเตอร์
แบบอักษร

​#10. คำสาปของบล็อกบัสเตอร์


วันนี้เป็นวันเสาร์ การประชุมผู้บริหารยูอิลกรุ๊ปซึ่งปกติจะมีขึ้นในช่วงเช้าเวลาเจ็ดโมงครึ่งของทุกวันกลับถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นสามสิบนาที เนื่องจากเป็นวันกีฬาสีภายในบริษัทที่หนึ่งปีจะจัดขึ้นเพียงครั้งเดียว วันนี้ยองจุนก็ยังคงมาทำงานและเข้าประชุมด้วยตัวเองเช่นเคย อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้จึงทำให้การประชุมที่ปกติควรจะจบได้ในหนึ่งชั่วโมงกลับใช้เวลายาวยืดขึ้นกว่าเดิม

เมื่อยองจุนออกจากห้องประชุม เขาก็จ้องมองเพื่อนสนิทอย่างยูชิกที่เดินฮัมเพลงขึ้นจมูกอย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ

ยูชิกผู้รับหน้าที่ในการเปิดงานวันนี้แทนยองจุนสวมใส่ชุดกีฬาสีไวน์ของบริษัทมาทำงาน แต่กลับพันผ้าพันคอลายพ้อยที่ดูไม่มีความเข้ากันเลยอย่างสิ้นเชิง

“ผู้เชี่ยวชาญพัค ป่วยตรงไหนหรือเปล่า”

“ทำไม”

“ผ้าพันคอเห่ยๆ นั่นเอามาจากไหน”

“เห่ยที่ไหน นี่เป็นจุดเด่นเลยนะ เป็นเสน่ห์ เพราะมีคนที่ฉันอยากจะให้มองเห็นตัวฉันชัดๆ น่ะสิ คิคิ”

“คนที่อยากให้เห็นงั้นเหรอ ใครอะ”

ยูชิกหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วยกวนไปรอบๆ ราวกับอยากอวดอะไรบางอย่าง ก่อนหยิบรูปหนึ่งใบจากในกระเป๋าออกมาให้ยองจุนดู

“ใครอะ ยัยผู้หญิงหน้าเหมือนปีรันย่า…?”

ก่อนที่ยองจุนจะพูดจนจบประโยค ยูชิกก็ขัดขึ้นด้วยเสียงสูงลิบทันที

“ว่าไงนะ!? ปีรันย่าเรอะ! กล้าว่าเจ้าหญิงลีดเดอร์เดอะเมอร์เมดแบบนี้ได้ยังไงกัน!”

ได้ยินว่าเชิญเกิร์ลกรุ๊ปวงดังมางานเปิดกีฬาบริษัท สงสัยหมายถึงเรื่องนี้ล่ะมั้ง

“ถ้านายกล้าด่าเดอะเมอร์เมดอีกรอบนะ ตายคามือฉันแน่! ฉันไม่ปล่อยไว้หรอก”

“ทำได้ก็ลอง”

ยองจุนพูดพร้อมจ้องมองด้วยสายตาเยียบเย็น ยูชิกก็ได้แต่ทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกและลดเสียงต่ำลงอย่างรวดเร็ว

“ตั้งแต่เมียทิ้งไป ชีวิตฉันเหลือแต่เมอร์เมดนะ อย่าทำแบบนี้สิ”

“สายตาที่ใช้มองคนอื่นของนายนี่ไม่ได้เรื่องแล้วนะ แต่งหน้าจัดขนาดนี้ยังจะบอกว่าสวยเหรอ หน้าสดของเลขาคิมยังดีกว่าเลย”

ยูชิกตะโกนลั่นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดจาและท่าทางของยองจุนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง

“บอกว่าอย่ามาด่าเมอร์เมดต่อหน้าแฟนรุ่นอาให้ได้ยินไงง่ะ! เมอร์เมดของพวกเราผ่านออดิชั่นจากการแข่งขันห้าร้อยต่อหนึ่งเลยนะ! แถมยังสุภาพถ่อมตัวจิตใจดีทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นตำนานขนาดนั้นง่ะ!”

“อาการหนัก”

“อายุก็แค่นี้เองจะให้สวยขนาดไหนล่ะ ฮะะ โอ๊ยๆ เหมือนโตมาด้วยน้ำค้างเลยว่าไหม”

“ถ้าคนเรากินแต่น้ำค้างก็อดอยากจนตายไปแล้วดิ เอาจริง บางครั้งเห็นนายแล้วก็รู้สึกว่าโชคดีนะที่ยังทำงานเก่ง อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ยังแยกเรื่องจริงกับแฟนตาซีไม่ได้อีกรึไง”

ยูชิกพูดขึ้นอย่างเอาจริงเอาจัง หลังจากเห็นสีหน้าเหยียดหยามไม่ต่างกับมองขอทานของยองจุน

“ไหนๆ ก็ไม่มีวันได้พอใจกับอะไรแล้ว เลือกแฟนตาซีก็ยังดีกว่าเจอเรื่องจริงที่ไม่ดีง่ะ”

“เลิกพูดสำเนียงที่ฟังแล้วน่ารำคาญแบบนั้นที ฉันเข้าไม่ถึงจริงๆ”

“นายลองคิดดูนะ เลขามีโซทั้งดื่มเหล้า กินไส้ย่าง แล้วก็ตีนไก่ แถมหมึกซันนักจี* ด้วย กินกระเทียมก็ต้องได้กลิ่นกระเทียมอีก ตดด้วย เรออีกต่างหาก ตอนเช้าตื่นมาก็มีขี้ตา อ้อ! ถ่ายหนักด้วย! ตอนนี้ก็อาจจะนั่งอยู่ในห้องน้ำที่ไหนสักที่ก็ได้นะ… ปุ๋งปุ๋ง”

ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของยุนจองมืดครึ้มขึ้นในทันที

“หุบปาก”

“ดันออก…”

“บอกให้หุบปากไง!”

พลั่ก!

ยองจุนโยนแฟ้มเอกสารที่ถืออยู่ในมือใส่หน้ายูชิกอย่างเต็มแรง ก่อนจะก้าวเท้าเดินลิ่วนำออกไปด้วยความรวดเร็ว

ยูชิกปลายจมูกแดงเถือกหันมองด้านหลังยองจุนแล้วสบถออกมาอย่างคับแค้นใจ

“โอ๊ย! ไอ้คนนิสัยไม่ดี!”



“ถ่ายคล่องไหมคะ”

“เฮ้อ… ไม่ค่อยเท่าไหร่เลย”

“ลองดื่มวิตามินดูหน่อยไหมคะ ฉันว่าน่าจะได้ผลอยู่นะคะ”

มีโซขับถ่ายได้ไม่ดีเท่าไหร่มาเป็นวันที่สี่แล้ว เธอกดนวดท้องช่วงล่างเบาๆ พร้อมถอนหายใจออกมา

“ก่อนหน้านี้ฉันเลยเคยลองดื่มมาสองสามอาทิตย์แล้ว แต่ไม่ค่อยได้ผลเลย ไม่รู้เพราะเครียดด้วยหรือเปล่า”

จีอานั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องเลขาและเงยหน้ามองมีโซด้วยสีหน้าเป็นกังวล เธอถือหนังสือเล่มหนึ่งในมือ ชื่อเรื่องบนหน้าปกอันสวยงามถูกเขียนเอาไว้ว่า ‘เรื่องเมื่อนานมาแล้ว’

“หนังสืออะไรน่ะ”

“อ๋อ นิยายโรแมนติกค่ะ”

“โอ๊ะ ฉันก็ชอบนิยายโรแมนซ์เหมือนกัน ถึงจะยุ่งจนไม่มีเวลาอ่านก็เถอะ”

มีโซเดินไปหาจีอาด้วยสีหน้ายินดีก่อนจะเอื้อมมือไปรับหนังสือที่อีกฝ่ายถือไว้ตอนแรกมาพลิกดู

“โอ๊ะ ผลงานของคุณนักเขียนมอร์เฟสนี่”

“ค่ะ ฉันก็เพิ่งหยิบมาอ่านอีกรอบเมื่อคืนวาน เรื่องนี้สุดยอดมากจริงๆ ค่ะ ทั้งภาษา จิตวิทยา ถูกเขียนไว้แบบขั้นสูงมาก ได้เริ่มอ่านเมื่อไหร่ วางไม่ลงทุกทีเลยค่ะ”

“อืม ฉันชอบ ‘ออลคิลเพียงแค่สายตา’ มากเลย แล้วก็ชอบ ‘เอาไปเลย ตัวฉัน’ อ้อ! เซ็ต ‘จะกลืนกินเธอ’ ก็ด้วย! สุดยอดมาก!”

“ใช่ค่ะ! สุดยอด…!”

ทั้งสองคนที่หัวเราะคิกคักจนหน้าแดงตะโกนออกมาในเวลาเดียวกัน

“วาบหวิวไม่หยุดเลยใช่ไหมล่ะ”

“วาบหวิวมากเลยนะคะ”

พวกเธอกระทืบเท้ารัวๆ ด้วยความเขินอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งปรับสีหน้าได้ทั้งสองจึงเริ่มสนทนากันต่ออีกครั้ง

“ทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมถึงเข้าใจผู้หญิงขนาดนั้น…”

เมื่อฟังจีอาบ่นพึมพำ มีโซจึงถามพร้อมกับทำตาโต

“เอ๋? คุณมอร์เฟสเป็นผู้ชายเหรอ”

“หัวหน้าไม่ทราบมาก่อนเหรอคะ คุณมอร์เฟสเป็นผู้ชายค่ะ ตอนนี้น่าจะอายุสามสิบปลายๆ ช่วงเปิดตัวแรกๆ เมื่อประมาณสิบปีก่อน ดูเหมือนจะเคยพบกับแฟนๆ ที่เป็นสมาชิกโฮมเพจนะคะ มีข่าวลือว่าทั้งสูงทั้งหล่อ ดูดีจนเพียงแค่ใช้สายตาก็ออลคิลได้เลยค่ะ เท่าที่ได้ยินมาก็มีคนเล่าว่าเขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเศรษฐีด้วย แต่ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่านะคะ”

“โอ๊ยสุดๆ เลย ตื่นเต้นอะ โฮมเพจเขาดูได้ที่ไหนเหรอ”

“ตอนนี้ปิดไปแล้วค่ะ จริงๆ หนังสือเล่มนี้ก็เป็นผลงานที่พิมพ์เป็นการส่วนตัวแค่ในโฮมเพจนะคะ ท๊าดา นี่คือผลงานชิ้นแรกแบบเรียลๆ ของมอร์เฟสเลยค่ะ”

“หื้อ? ผลงานชิ้นแรกไม่ใช่ ‘อยากเป็นยาลดไข้ของเธอ’ หรอกเหรอ”

“นั่นคือชิ้นแรกของการตีพิมพ์ค่ะ จริงๆ เรื่องแรกเลยคือ ‘เรื่องเมื่อนานมาแล้ว’ เล่มนี้แหละค่ะ”     

“โอ้…”

“ตอนนี้ขายกันอยู่แสนห้าหมื่นวอนต่อเล่มแล้วค่ะ แต่ก็ยังหาไม่ได้อยู่ดีนะคะ ฉันเองก็ได้มาเล่มนึงจากพี่ที่รู้จักเมื่อปีที่แล้วเหมือนกันค่ะ เสียเงินไปตั้งแสนวอนแหนะ”

“ตายแล้ว หนังสืออะไรจะแพงอะไรขนาดนั้น”

“แต่คุ้มที่จ่ายไปนะคะ เป็นหนังสืออัตชีวประวัติแท้ๆ แต่กลับสนุกมากเลยค่า”

“งั้นขอฉันยืมหน่อยสิ”

“เอ๊… อันนี้น่าจะไม่ได้…”

“ฉันอ่านอย่างทะนุถนอมไม่ให้เสียหายตรงไหนเลย แค่ครั้งเดียวเอง”

“ฮืออ...”

ระหว่างทั้งคู่ต่อรองกันเสียงหงุงหงิง เสียงประตูจากอีกฝั่งดังขึ้น และคนที่เปิดเข้ามาก็คือยองจุนที่ประชุมเพิ่งเสร็จ

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”

“เตรียมพร้อมหรือยัง”

“ค่ะ สภาพร่างกายยอดเยี่ยมค่ะ”

ยองจุนมองมีโซและจีอาที่อยู่ในชุดกีฬาของบริษัทก่อนจะถามขึ้น

“แข่งอะไรกันบ้าง”

“ฉันแข่งวิ่งร้อยเมตร วิ่งผลัด แล้วก็ฮูล่าฮูป ส่วนเลขาคิมจีอาแข่งวิ่งวิบากกับวิ่งสามขาค่ะ”

“ทั้งสองคนเตรียมพร้อมจะคว้าที่หนึ่งจากทุกรายการที่ลงแข่งแล้วใช่ไหม”

คำถามแบบนั้นจากยองจุนสื่อได้ว่า ‘ไม่ได้ล้อเล่น’ อย่างแท้จริงจนทำให้เกิดบรรยากาศจริงจัง

จีอารับรู้ถึงความหมายในคำถาม เธอจึงได้แต่นึกหวาดกลัวอยู่ในใจ ทว่ามีโซกลับทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วตอบช้าๆ พร้อมยิ้มหวานเหมือนเคย

“อืมม ไม่รู้จะทำได้ดีเหมือนปีก่อนไหมนะคะ”

“ถ้าคิดว่าจะเอาที่หนึ่งมาไม่ได้ ก็อย่าแข่งแต่แรกเลย”

“โธ่ อะไรก็เกิดขึ้นได้นี่คะ งานแบบนี้แค่เข้าร่วมก็มีความหมายแล้วล่ะค่ะ”

ยองจุนทำตาโตทันทีหลังมีโซพูดจบ แล้วสีหน้าเคร่งเครียดลงก่อนจะพูดต่อ

“พูดอะไรออกมารู้ตัวไหมเนี่ย การพูดแบบนั้นในการแข่งขันน่ะ นั่นมันคำพูดแก้ตัวของคนแพ้นะ”

“ค่ะ ถ้างั้นฉันจะทำให้เต็มที่ที่สุดเลยค่ะ”

“ดูท่าพูดไปคงไม่เข้าหูเลยสินะ มีคำโบราณกล่าวไว้ว่าถึงตายก็จะชนะ หมายความว่าแม้จะต้องเฉียดตายก็แพ้ไม่ได้เด็ดขาด แค่ทำเต็มที่มันไม่พอ ยังไงก็ต้องเอาที่หนึ่งมาให้ได้”

“เยสเซอร์!”

มีโซยกมือตะเบ๊ะทันทีพร้อมกับรอยยิ้มสดใส และนั่นทำให้ยองจุนยิ้มออกมาอย่างพอใจกับการตอบรับก่อนจะหันเดินกลับไปยังห้องทำงาน

จีอาเหลือบมองประตูที่ถูกปิดลงแล้วพึมพำออกมาในลำคอแบบไม่ขยับปาก

“บางทีท่านรองประธานก็เกินไปนะคะ”

“เรื่องไหนเหรอ”

“ท่านพูดเหมือนถ้าไม่ใช่ที่หนึ่งก็คือที่สุดท้ายไปเลยนี่คะ แค่งานกีฬาสีบริษัทแบบนี้ใครเขาจะทุ่มเททั้งชีวิตขนาดนั้นกัน...”

“เอ๋? จริงเหรอ”

สายตาของมีโซดูรุนแรงไฟลุกโชนขึ้นขัดกับรอยยิ้มหวานบนใบหน้าราวกับจะสื่อความหมายว่า ‘ที่หนึ่งเป็นของฉันเท่านั้น!’

เลขาผู้ทำงานเคียงข้างมาเก้าปีกับคนเป็นเจ้านายมีความเหมือนที่ไม่เหมือนกันบางอย่าง นั่นก็คือคนหนึ่งมั่นใจไม่ยอมแพ้ ส่วนอีกคนหนึ่งอ่อนน้อมถ่อมตนแต่ทำทุกอย่างออกมาได้ดีเหมือนกัน

“คุณจีอา รีบเก็บของเร็ว ถ้าท่านรองประธานออกไปแล้ว พวกเราก็ต้อง…”

ทว่าในขณะนั้นเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านในห้องทำงาน ดูเหมือนจะมีสิ่งของที่มีน้ำหนักตกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง และตามด้วยเสียงตะโกนก้องของยองจุน

“เลขาคิม!”

เป็นการตะโกนลั่นราวกับรวมพลังปรานตั้งแต่จุดลึกสุดของช่องท้องเพื่อเปล่งออกมา

จีอารับรู้ถึงความรู้สึกโกรธอย่างรุนแรงและชัดเจนจากในห้องจึงตัวสั่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วทั้งร่างกาย ขนตั้งแต่หนังศีรษะลงไปลุกเกรียวขึ้นอย่างไม่ได้นัดหมาย

“ค่า!”

ทั้งสองวิ่งไปเข้าไปด้านในตามเสียงเรียกด้วยความรวดเร็วเหมือนรู้ว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นด้านในอย่างแน่นอน


* ปลาหมึกสดที่ยังดิ้นอยู่

ความคิดเห็น