ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 25 :: แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 25 :: แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 25 :: แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ
แบบอักษร

ห้างสรรพสินค้าชั้นนำ 16.40 น.

หลังจากอาบน้่ำแต่งตัวหลังฟังผลหวยและถูกทำโทษไปแล้วหนึ่งครั้ง ตอนนี้ผมกับพี่สิงฆ์เดินโง่ๆตากแอร์อยู่ในห้าง มีนักศึกษาหลายสถาบันเดินเที่ยวสวนกันไปมา นักเรียนมัธยมทั้งคอซองทั้งคอปก(มัธยมปลาย)เดินกันให้ควั่ก ส่วนมากเป็นนักเรียนของโรงเรียนเอกชนที่อยู่ระแวกนี้ เหตุผลที่เดินโง่ๆก็เพราะหนังที่เราจะดูมันเป็นรอบสี่ทุ่ม! ซึ่งเป็นรอบสุดท้ายเลยมั้งแล้วไอ้คนที่เลือกดูดึกๆแบบนี้ก็มีแค่คนเดียวอ่ะครับ พี่สิงฆ์มันเนี่ย!

"กลับหอก่อนป้ะแล้วใกล้ๆค่อยมา"

พอเริ่มปวดขาก็เริ่มอยากนอนพัก พี่สิงฆ์มันมองหน้าผมแล้วส่ายหัวก่อนลากผมเข้ามาในร้านน้ำร้านหนึ่ง พี่มันให้ผมนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่ส่วนพี่มันไปสั่งน้ำให้ ร้านนี้บรรยากาศชิลๆดีครับ เขาตกแต่งร้านแตกต่างจากร้านอื่นๆที่รอบด้านเป็นกระจกแต่ที่นี่เป็นผนังปูนให้อารมณ์แบบนั่งอยู่ในห้องที่บ้านเลยครับ โต๊ะทรงกลมสูงพอดีๆกับเก้าอี้หรืออาจจะสูงเลยขึ้นไปหน่อยส่วนเก้าอี้เป็นเก้าอี้บุหนวมขนาดนั่งคนเดียวสีครามๆเทาๆหม่นๆยังไงไม่รู้

ผมนั่งก่อนถอดรองเท้าแล้วยกขึ้นขัดสมาธิ สักพักพี่สิงฆ์มันก็มานั่งตรงข้ามพร้อมกับโกโก้ปั่นแก้วหนึ่งส่วนของพี่มันน่าจะกาแฟร้อนอ่ะ ควันขโมงเลย

"นั่งพักก่อนแล้วกัน พี่คุยกับทางร้านแล้วซื้อชั่วโมงไปแล้ว"

"เปลืองงง พี่มึงใช้เงินเปลืองมากอ่ะแล้วเปลืองไปกับผมเนี่ย ไม่ใช่เลยนะเว้ย"

เอาง่ายๆก็อย่างที่ผมเคยบอกอ่ะ ทุกๆอย่างพี่มันจ่ายให้หมดเลย ผมเกรงใจไงแต่พี่มันก็แม่งงง เฮ้ออออ

"รีบๆเป็นเมียพี่ดิ จะได้ใช้อย่างไม่เกรงใจ"

"ต่อยป้ะ ตรงนี้เลย"

พี่สิงมันหัวเราะแล้วจิบกาแฟมันไป ผมยกแก้วโกโก้ขึ้นดูดก่อนวางลง ชื่นใจแล้ว~ ผมเท้าศอกบนที่วางแขน มือค้ำคางพลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน มีคู่รักหลายๆคนเลือกมาร้านนี้แล้วนั่งสวีทกันอย่างออกหน้าออกมา มีความรักหลากหลายรูปแบบมาก ทั้งครอบครัว เพื่อนและคนรัก แม้จะต่างเพศหรือเพศเดียวกัน พวกเขาล้วนแสดงความรักกันอย่างไม่อาย สายตาของพวกเขาที่มองกันมันเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมายและตอนนี้สายตาผมกำลังจับจ้องที่คู่รักชายชายคู่หนึ่ง

ฝ่ายผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่านิดๆมีเค้าหน้าฝรั่งหน่อย เขามองคนรักของเขายิ้มๆแล้วยกมือปาดเช็ดปากให้ ผมไม่รู้ว่ากินอะไรเลอะเพราะแฟนเขานั่งหันหลังให้ผม

แชะ...

แต่แล้วเสียงชัตเตอร์ที่ดังดึงผมให้หันกลับไปมองหน้าพี่มัน

"อะไรอ่ะ! ถ่ายรูปใคร!"

พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วหันหน้าจอให้ดู

error loaded *รูปที่พี่สิงฆ์ถ่ายแต่แค่น้องเมียร์ไม่ถือโทรศัพท์และกระเป๋านะคะ*****

"น่ารักนะเราอ่ะ"

พี่สิงฆ์หันจอกลับไปแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม พี่แม่งงงงง ผมยังไม่หล่อเลยนะเว้ย ผมไม่ได้จัดด้วย ห่าส์ แต่ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งคิ้วขมวดมองพี่มันเคืองๆ

"สักหกโมงเย็นไปหากรอบรูปกันนะ"

"อือ"

"โกรธพี่หรอ? พี่แค่อยากถ่ายตอนเราสนใจอะไรอยู่นี่ครับ อย่าโกรธพี่เลยนะ"

พี่สิงฆ์มันลุกจากเก้าอี้มันแล้วก้าวแค่ก้าวเดียวมาหาผม(ระยะห่างเหมือนไม่มี)ก่อนนั่งยองๆลงตรงหน้า มือหนาสองข้างวางบนที่พักแขน ผมก้มมองมองหน้าพี่มันแล้วพยายามกลั้นขำ มันเหมือนหมาตัวใหญ่ๆเลยอ่ะ

"ผมไม่หล่อไง หัวก็ยุ่งอ่ะ"

"ไม่หล่อแต่น่ารักนะครับ น่ารักจนพี่หลงแล้วหลงอีกหลงจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้ว"

จากที่จะขำกลับกลายเป็นผมที่เขิน ไอ้ฉัดดด ผู้ชายจำเป็นต้องเขินที่ผู้ชายด้วยกันพูดว่าน่ารักหรอออ ผมมองหน้าพี่มันอีกครั้งแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งที่อีกไม่กี่นาทีแก้มผมมันจะระเบิดเพราะพี่ห่านี่นั่งจ้องไม่หยุด

"เออออ ไม่โกรธล่ะๆ ไปนั่งดีๆเหอะ"

พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วลุกกลับไปนั่งที่เดิม เรานั่งอยู่ที่ร้านนี้จนถึงห้าโมงห้าสิบซึ่งมันก็ชั่วโมงกว่าๆนั่นแหละ พอออกจากร้านอย่างแรกที่พี่มันอยากได้คือกรอบรูป เราเดินหาร้านอยู่นานมากจนกระทั่งถึงร้านที่ขายภาพวาดต่างๆและโชคดีที่เขามีกรอบรูปเปล่าๆแยกขายด้วย นอกจากรูปภาพยังมีผ้าปักครอสติชอัดกรอบด้วยแต่ที่พิเศษสุดๆเลยก็คือ เราสามารถเอารูปของตัวเองให้ทางร้านพิมพ์ลงบนผ้าปักครอสติชสีขาวโดยเลือกขนาดได้เลย

"ถ้าขนาดไม่ใหญ่มากก็ใช้เวลาปักไม่นานค่ะหรือจะซื้อกลับไปปักต่อที่บ้านก็ได้ถ้าต้องขนาดที่ใหญ่กว่าทางร้านมีให้"

เจ้าของร้านพูดบอกขณะที่พี่สิงฆ์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว

"เอาขนาดเอสามดีกว่าครับ เดี๋ยวผมขอถ่ายรูปกับน้องก่อน"

พี่สิงฆ์ลากผมมามุมอับของร้านโดยที่เจ้าของอนุญาตเรียบร้อย เจ้แกคงคิดอ่ะว่าผมอาย ผมไม่ได้อายแต่ผมเขินเว้ยยยยย เพราะท่าทางที่พี่สิงฆ์มันต้องการมันโคตรจะเป็นอะไรที่เขินมากมายสำหรับผมอ่ะ คือมันไม่ได้เรทอะไรหรอกครับ แค่มองหน้ากัน จ้องตากันพอแต่คือสายตาของพี่สิงฆ์อ่ะ ผมจ้องไม่ได้ไง TT

"ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วเราจะเอาแบบไหนครับ?"

พี่สิงฆ์ดูผิดหวัง ผมรู้สึกผิดอ่ะแต่ผมจ้องตาพี่มันไม่ได้จริงๆนะ ผมกลัวว่าถ้าจ้องแล้วถูกสายตาพี่มันดึงดูดอ่ะ ผมกลัวว่าผมจะทำหน้าตาแปลกๆไปไง ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนเอาโทรศัพท์พี่สิงฆ์ที่เข้ากล้องโหมดกล้องหน้าไว้ก่อนแล้วมาถือไว้

"พี่สิงฆ์มองกล้องนะ ห้ามหันมาด้วยไม่งั้นผมตบพี่ด้วยไอโฟนเครื่องนี้แน่อ่ะ"

ผมยกกล้องให้อยู่ในระดับใบหน้าพี่มันก่อนสูดลมหายใจลึกๆอีกครั้ง สายตาผมจับจ้องไปที่แก้มพี่สิงฆ์ ถ้าหอมแก้มในระดับนี้คงอยู่ที่สันกราม ต้องเขย่งเท้าหน่อย พอคิดได้แบบนั้นผมก็เขย่งปลายเท้าขึ้นทันที

จุ้ป...

ริมฝีปากผมแนบลงบนแก้มพี่สิงฆ์ กลิ่นครีมอ่อนๆของพี่มันทำผมใจเต้นแรงฉิบหายอ่ะ ผมกดค้างเพราะนิ้วที่จะลั่นชัดเตอร์มันเสือกแข็งค้างอ่ะ! มือสั่นด้วยไอ้ฉัด! TT

แชะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!

ผมไม่ได้กดนะ! พอผมผละออกถึงเห็นรอยยิ้มพี่มันอ่ะ! พี่สิงฆ์มันรัวชัตเตอร์ชนิดที่ว่าไม่รู้ได้กี่รูป พี่สิงฆ์เลื่อนดูรูปแล้วส่งโทรศัพท์ให้ผม

"อะไร..."

มองแต่โทรศัพท์อ่ะผม ไม่กล้ามองหน้าพี่มันแล้ว อยู่ๆหน้าก็บางกระทันหัน

"เอาไปให้พี่เขาทีแล้วเราเลือกเลยเอารูปไหน"

"อือ"

ผมรับโทรศัพท์พี่มันมาก่อนหมุนตัวเดินออกไปหาเจ้าของร้าน ไม่ไหวๆ หัวใจทำงานหนักสาสสสสส!

หลังจากเมียร์แคตเดินออกไปแล้ว สิงฆ์ก็ทรุดลงนั่งยองๆกอดขาซบหน้าบนเข่า ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ รู้สึกตึงแก้มราวกับแก้มจะแตก ยิ่งข้างที่ถูกปากนิ่มๆแนบมา ความรู้สึกของเมียร์แคตยังติดอยู่เลย สิงฆ์เงยหน้าขึ้นแล้วยกฝ่ามือแตะแก้มข้างนั้นเบาๆกำหมัดดึงเข้าหาตัวอย่างมุ่งมั่น

"คืนนี้กูจะอาบน้ำแค่คอลงไป! แปรงฟันอย่างระวัง ไม่สิ ดูหนังกลับไปก็ดึก ไม่อาบแม่งเดี๋ยวรอยหอมน้องมันหาย!"

พอตั้งปณิธานเรียบร้อยก็ลุกยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเล็กน้อย ทำหน้านิ่งๆแล้วเดินออกไปน้องมันที่หน้าร้าน

........................

ตอนส่งรูปให้เจ้าของร้านในเมลเป็นอะไรที่โคตรเขิน ตอนเธอเปิดมา เธอมองผมยิ้มๆก่อนจะพิมพ์รูปลงบนผ้าปักครอสติชขนาดเอสามที่ใหญ่ที่สุดในร้านล่ะระหว่างรอผ้าพิมพ์เสร็จ เจ้าของร้านก็เลือกด้ายสีให้ตรงกับพวกเรามากที่สุด แต่ที่ยากคงเป็นผิวของผมอ่ะ ผมเป็นคนผิวขาวแต่ก็ไม่ได้ขาวเท่าผ้าป้ะวะ เจ้าของร้านอยากได้ให้เหมือนแต่ถ้าเอาด้ายขาวมันก็ดูกลมกลืนกับผ้าไป เลยเอาสีไข่ๆนวลๆให้ส่วนสีผิวพี่สิงฆ์ ทางร้านเอาสีไข่อีกระดับให้

"เดี๋ยวฉันจะทำให้ดูนะคะแล้วหลังจากนั้นคุณลูกค้าก็นั่งทำเลย รีบไปไหนหรือเปล่าคะ?"

"ผมมีรอบหนังตอนสี่ทุ่มสิบครับ"

พี่สิงฆ์ตอบ

"ถ้าอย่างนั้นก็นั่งทำไปเรื่อยๆเลยนะคะ พอถึงเวลาดูหนังเดี๋ยวฉันจัดใส่กระเป๋าให้"

เราพยักหน้าแล้วนั่งรอผ้าที่พิมพ์รูปอยู่ ผมไม่กล้ามองหน้าพี่มันเลยมองไปรอบๆร้านแทน

"เมียร์"

"หะ"

"หอมอีก"

"แค่ครั้งเดียวพอ!"

ผมหันไปถลึงตาใส่พี่มันแล้วหันกลับมองนอกร้านต่อ แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวก็พอแล้ว... ก็คนมันเขินป้ะวะห่าส์ แค่หอมครั้งเดียวก็เขินฉิบหายแล้ว ถ้าหอมต่อมีหวังผมเนี่ยทำตัวไม่ถูก ขนาดไอ้มังกือผมยังไม่หอมเลย ผมหอมแค่พ่อ TT ถ้าจะบอกให้ผมคิดซะว่าพี่สิงฆ์เป็นพ่อ ใช่ครับ มันเป็นพ่อ ไม่ใช่พ่อทูลหัว แต่พี่มันจะบอกเหมือนตอนนั้นว่าพ่อของลูก...ลูกอสุจิผมด้วย เนี่ยยย ดังนั้น เฉยๆไว้เหอะ ปลอดภัยสุด...


****

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น