ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 24 :: KISS 7

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 24 :: KISS 7

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 24 :: KISS 7
แบบอักษร

06.00 น.

ตอนนี้ผมกำลังนั่งสัปหงกระหว่างรอข้าวต้มปลาที่ร้านอาหารใต้หอ จริงๆร้านยังไม่เปิดแต่ผมบอกป้าแกว่าพี่สิงฆ์เมาแล้วต้องการข้าวต้มร้อนๆแก้แฮงค์ ป้าแกเลยทำให้ ผมสั่งข้าวต้มปลาสามที่และข้าวผัดหมูหนึ่งกล่อง ข้าวผัดอ่ะของผม ข้าวต้มอ่ะของพวกพี่มันส่วนพี่อิ๊กกับพี่แฮมยังไม่ตื่น ผมลองเข้าไปดูมาแล้ว แม่ง ง่วงอ่ะ พึ่งได้นอนตอนตีสี่เพราะต้องคอยประคบปากพี่มันอ่ะ ง่วงโคตรรรรร

Rrrrrr~

โทรศัพท์สี่เหลี่ยมสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าสั่นคริดๆพร้อมเสียงเรียกเข้า ผมดูเบอร์ที่โทรเข้ามาก่อนขมวดคิ้วแล้วกดรับสาย ไอ้โซ่? มันไม่ใช่คนที่จะโทรหาเพื่อนตอนเช้านะนี่

"มีอะไรมึง"

(มึง...คือกู...)

ผมขมวดคิ้วแล้วลุกออกมาด้านนอกร้านก่อนหาที่ว่างเพื่อคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงของโซ่ฟังดูเครียดๆปนกังวลอ่ะ เท่าที่จำได้เสียงเครียดๆล่าสุดคือเครียดที่ไม่ได้กระทืบแม่เลี้ยงแล้วตอนนี้มันเครียดอะไรวะ

"มึงใจเย็นๆแล้วค่อยพูด"

(กู...ต้องทำยังไงวะ พี่ไพ่มัน...)

"....."

ทำกูลุ้นยิ่งกว่าหวยที่ซื้อมาอีก!

(กูได้กับพี่ไพ่ว่ะแคต)

วินาทีนั้นเหมือนถูกรถสิบล้อแถมพ่วงชนเข้าอย่างจังตามด้วยรถไฟลอยมาทับแค่นั้นยังไม่พอผมรู้สึกเหมือนจมดิ่งสู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกอันหนาวเหน็บแล้วถูกปลาหมึกเหวี่ยงขึ้นสู่ฟากฟ้าจนแสงพระอาทิตย์แผดเผา ง่ายๆคือผมบอกไม่ถูกว่าตอนนี้รู้สึกยังไง

(เมื่อคืนกูพลาดเองที่ไปแหย่พี่มัน กูแค่หมั่นไส้ที่แกล้งกูใส่หมวกทุเรศๆนั่นแต่กู...)

"ค ค่อยๆมึง ใจเย็น..."

ใจเย็นๆ ค่อยๆเล่าถ้าเล่าเร็วไปกูเสือกไม่ทัน! ไม่ใช่ๆ ฟังไม่ทันจับใจความไม่ถูก

(กูมองว่ามันน่ารักว่ะ พี่มันขาวมากเลยแล้วยิ่งตอนมันงอแงกูยิ่งอดไม่ไหว)

"....."

เสียงเพื่อนเริ่มเพ้ออ่ะ ลอยเหมือนคนดูดเนื้ออ่ะจริงๆ

(สุดท้ายกูจับพี่มันกด มันไม่ปฏิเสธกูอ่ะกูก็ได้ใจ...แต่พอมาเมื่อกี้กูลุกจากเตียงแล้วเกี่ยวผ้าห่มติดมา กู...คือกูเห็นเลือดว่ะ)

รุนแรงงงงงงงง วี๊ดดดดดด ดรุเดรือดดดดดจรังงงงงงง(อ่านแบบกระดกลิ้นเล็กน้อยแล้วจะได้อรรถรส)

"ครั้งแรกไงมึง มันก็คล้ายๆผู้หญิงอ่ะแหละ ซิงอ่ะซิงงง"

(รู้ดีทั้งที่ไม่เคยเอาใครเนี่ยนะ)

"เออ กูมันไม่ฮอตเหมือนมึงอ่ะไอ้หน้าแก่ ไอ้สัส ไอ้ควาย ทำไม ทำไมล่ะ ไม่ได้เอาใครแล้วจะทำไมมมมม"

(เพราะมึงจะถูกเอาไงลูกยายปิ่น)

มันวางสายทันทีที่พูดจบ ไอ้ฉัด! ด่าไม่ทัน ผมกลับมาที่ร้านพอดีกับข้าวต้มปลาเสร็จแล้ว ผมจ่ายเงินแล้วถือถุงเข้าต้มเข้าไปในร้านสวัสดิการก่อนซื้อนมถั่วเหลืองแล็คตาซอยมาสามกล่องใหญ่

"อ้าว ตื่นแล้วหรอ ขึ้นห้องไปกินข้าวก่อนครับ"

ออกมาร้านสวัสดิการเดินไปที่ห้องติดต่อก็เห็นพี่อิ๊กและพี่แฮมตื่นแล้ว พวกพี่ลุกตามผมมาก่อนพาขึ้นไปที่ห้อง

"ไหวป้ะพี่"

ผมถามทั้งสองคน พี่อิ๊กพยักหน้ายกแขนกอดอกแล้วพิงผนังลิฟต์ หัวเอนพิงไหล่พี่แฮมพร้อมหลับตา ผมหันหน้าหนีแล้วกัดปากแน่น เชี่ย น่ารักอ่ะ ส่วนพี่แฮมก็ทำแบบเดียวกันแต่แค่หัวเอนพิงผนังลิฟต์

ติ๊ง!

ไอ้ลิฟต์เวง! เสียงดัง! ผมถอนหายใจแล้วเดินนำพี่มันมาที่ห้อง พอเปิดประตูเข้าไปก็ให้พี่มันรอที่ห้องนั่งเล่น ผมเอาข้าวต้มกับนมไปในโซนครัวที่ไม่เคยเข้า ไอ้พี่สิงฆ์ก็ไม่เข้าเพราะทำไม่เป็นแต่ครัวของหอมีแค่เคานืเตอร์สูงระดับเอวและพวกถ้วยชาม จานไหและช้อน ไม่มีเตาแก๊สหรือไมโครเวฟ เหมือนทำไว้ให้กินข้าวเฉยๆอ่ะ ไม่ให้ติดไฟทำอาหารกันเอง

ผมเทข้าวต้มปลาใส่ถ้วยสามถ้วย ยกใส่ถาด เอานมวางบนถาดแล้วยกออกไปให้พี่มันที่ห้องนั่งเล่น

"อ่ะ พี่กินกันก่อนเลยเดี๋ยวผมไปปลุกพี่สิงฆ์ก่อน"

พี่อิีกดันโซฟาออกแล้วนั่งลงกินที่พื้นแทนเพราะที่มันแคบอ่ะแล้วพี่มันสองคนตัวเท่าควายเดี๋ยวพี่สิงฆ์มาอีก ที่ไม่พอ ผมกลับเข้ามาในห้องแล้วเดินไปหาพี่สิงฆ์ที่เตียง

"พี่มึง ตื่นมากินข้าวก่อน"

ผมเขย่าตัวแรงๆแต่พี่มันขยับนอนหันหลังให้เฉย

"พี่สิงฆ์โว้ยยย ตื่นมากินข้าวได้แล้ว!"

ผมดึงแขนพี่มันสุดแรงจนงัดพี่มันให้ลุกขึ้นนั่งได้ ปากพี่มันหายบวมแล้วแต่ตามันไม่ยอมลืมสักที พี่สิงฆ์ยกมือเสยผมลวกๆก่อนลืมตาแล้วหันมองหน้าผม สภาพตอนตื่นหลังจากเมาเป็นหมานี่มัน...โคตรเชี่ยเลยพี่มึงเอ้ยยย ตาตี่ หน้ามันๆ ผมยุ่งๆแต่พอมองตั้งแต่คอลงไป ฉัด น่าแดก เอ้ย น่าอิจฉา คริคริ

"เมียร์..."

"อะไร"

"งู..."

"หะ?! ไหนๆๆ!"

ผมกระโดดขึ้นเตียงแล้วกอดแขนพี่มันแน่น งู เป็นสัตว์ที่ผมเกลียดและขยะแขยงมากที่สุด ผมไม่ชอบมันจริงๆอ่ะ ยอมร้องไห้เลยถ้าเจอมัน

"มันอยู่ไหนๆๆ!"

ผมหันมองพี่สิงฆ์ รู้สึกตาร้อนผ่าวๆจะร้องไห้ พี่สิงฆ์จับมือผมไปวางตรงเป้ามัน ผมนิ่งมองหน้าพี่มันอึ้งๆ พี่สิงฆ์กดมือผมลงหนักกว่าเดิมจนผมรู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม

"งูสิง(ฆ์)ตื่นอ่ะเมียร์"

ผัวะ!

"อึก! ซี๊ด...จุกสัส..."

ผมสะบัดมือหลุดแล้วกำทุบลงไปเต็มแรง พี่สิงฆ์ล้มลงนอนแล้วกุมเป้าดิ้นไปมา ผมลงจากเตียงก่อนมองหน้าพี่มันเคืองๆ

"ลุกไปแดกข้าวก่อนที่พี่มึงจะได้แดกตีน!"

พี่สิงฆ์หัวเราะแต่ก็นิ่วหน้าด้วยความเจ็บก่อนลุกไปสวมบ็อกเซอร์สีดำแล้วเดินเจ็บๆออกจากห้องไป ผมถอนหายใจแล้วยกมือเสยผมลวกๆ ไอ้สัส... it's so big!

ผมเดินออกจากห้องเห็นพวกพี่มันนั่งกินข้าวต้มปลาเงียบๆแถมกินนมตาม ผมเอาข้าวมานั่งกินกับพวกพี่มันเ้วย กินไปตาจะปิดไป

"เรารู้ได้ไงว่าพวกพี่ต้องกินข้าวต้มปลากับนมถั่วเหลือง?"

พี่สิงฆ์มันถามแล้วตักข้าวต้มปลาเข้าปาก พี่อิ๊กกับพี่แฮมมองหน้าผมด้วยความสงสัย

"พี่หมีบอก พี่หมีช่วยแบกพี่อิ๊กเข้ามาในหอ พี่เอกแบกพี่แฮมแล้วพี่หมีก็ขับรถของพี่สิงฆ์ไปเก็บที่ก่อนเขียนใส่กระดาษว่าแต่ละคนเป็นยังไงเวลาเมาและอะไรแก้แฮงค์ได้ดีที่สุดสำหรับพี่สี่คนอ่ะ ผมก็ไม่ได้อยากจะเข้าข้างนะแต่พี่หมีต้องมีเหตุผลอ่ะถึงได้ทิ้งพวกพี่ ทุกๆเรื่องล้วนมีเหตุผลของมันแต่มันก็อยู่ที่ว่าเจ้าของเรื่องเขาจะบอกหรือเปล่า"

ผมพูดแล้วตักข้าวผัดเข้าปากแอบสังเกตว่าพวกพี่เขาไม่แตะช้อนกันแล้ว ผมเลยถอนหายใจเอือมๆ

"กินไปเถอะ ถึงพี่หมีจะบอกแต่คนซื้อมันก็ผมป้ะ?"

แกล้งทำน้ำเสียงไม่พอใจพวกพี่มันถึงได้กินต่อ ผมจะบอกเรื่องพี่ไพ่ดีมั้ยวะ? แต่ไม่อ่ะไว้ให้รู้เองแล้วกัน

วันต่อมา

วันนี้วันเสาร์และเป็นวันหวยออก!และเป็นวันหยุดของผมกับพี่มันเราเลยลงฟังหวยที่ร้านข้าว เราตกลงกันว่าถ้าหากหวยของพี่สิงฆ์ถูกไม่ว่าจะอะไรก็ตามหรือใกล้เคียงก็ถือว่าผมแพ้ต้องถูกพี่สิงฆ์ทำโทษอะไรก็ได้แล้วแต่พี่มันอ่ะ 7 ครั้งเท่ากับตัวเลขตัวสุดท้ายของลอตเตอรี่ แต่ถ้าเลขของพี่มันไม่ได้ใกล้เคียงเลยแม้แต่ตำแหน่งเดียว พี่สิงฆ์มันต้องถูกผมทำโทษ 7 ครั้งเหมือนกัน

ตอนแรกจะทำข้อตกลงหลังซื้อขายแต่พี่มันแม่งเมาก่อนไงเลยชวดไปแต่รอบนี้ไม่แน่ๆ อีกไม่กี่นาทีมันก็จะออกหวยสองตัวล่างแล้วแต่ถ้าถูกสองตัวหลังจริงๆนี่ได้สี่พันเลยนะเพราะมีสองใบ คริคริ เงินกินขนมแหละแต่เอ๊ะ...ผมจะตื่นเต้นทำไมวะ ถ้าถูกผมนี่ตายเลยนะ

'รางวัลเลขท้ายสองตัว เลขที่ออก 0 7 - 0 7'

เน้นชัดเลย 0 7 .... ผมก้มมองลอตเตอรี่ในมือของตัวเองแล้วเม้มปากแน่น คิ้วขมวดมุ่นก่อนเงยหน้ามองพี่มันที่ยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยแถมสายตาที่มองผมนี่แบบ... แดกกูเหอะ

"ทิ้งเลยเนอะ"

"ห้ามทิ้งครับ เก็บไว้และบทลงโทษสำหรับเมียร์แคตที่น่ารักของพี่..."

ผมกลืนน้ำลายลงคืออึกใหญ่แล้วมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่มัน พี่สิงฆ์เลียปากตัวเองพร้อมกับโบกลอตเตอรี่ในมือไปมา

"เราต้องให้พี่จูบเจ็ดครั้ง จะตอนไหนก็แล้วแต่พี่โดยที่เราห้ามขัดตามสัญญาที่ตกลงกันไว้"

"จ จูบ?"

"เยป! เค ไอ เอส เอส คิส ที่หมายถึง **จูบแบบแลกลิ้น...**"

พี่สิงฆ์ยักคิ้วแล้วเอาลอตเตอรี่ตีหัวผมเบาๆสองสามครั้งก่อนลุกขึ้นยืน

"ไปเตรียมตัวเที่ยวกันครับที่รัก"

ผมทำหน้าซังกะตายก่อนลุกตามพี่มันไป พี่สิงฆ์เอาลอตเตอรี่ของผมไปเก็บไว้ก่อนพากันเข้าลิฟต์

หมับ!

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดพี่สิงฆ์มันก็ดึงผมเข้าไปหาก่อนดันติดผนังลิฟต์ ผมเลิ่กลั่กยกมือดันอกกว้างไว้ทันทีแต่แม่งพอได้ลองจับแบบเต็มๆมือ อกพี่มันโคตรแข็งและโคตรกว้างเลย ผู้ชายเหมือนกันทำไมถึงแตกต่างขนาดนี้

ติ๊ง!

ติ๊กๆๆๆ

พอเสียงลิฟต์ดังพร้อมกับประตูเปิดออกพี่สิงฆ์มันก็ยื่นมือไปกดเลขชั้นรัวๆก่อนหันกลับมามองหน้าผม

"เริ่มจูบครั้งที่หนึ่งเลยนะครับ ไม่ต้องกลัวมันไม่น่ากลัวขนาดนั้น...เมียร์อาจจะชอบมัน"

พี่สิงฆ์เลื่อนฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นมาแนบแก้มผมอย่างเบามือ ปลายนิ้วโป้งปาดริมฝีปากผมอย่างอ่อนโยน หัวใจผมเต้นแรงมากๆ มือเผลอกำเสื้อตรงอกเขาแน่น

"ผ่อนคลาย..."

ริมฝีปากหนาแนบลงทันทีที่พูดจบ พี่สิงฆ์ละเมียดเม้มริมฝีปากผมเบาๆ ปลายนิ้วโป้งกดคลึงปากล่างผมไปด้วย พอผมเริ่มผ่อนคลายพี่สิงฆ์ก็ส่งลิ้นเข้ามาแต่แค่เลียริมฝีปากผมเท่านั้นพอผมค่อยๆอ้าปากเขาถึงสอดมันเข้ามาเต็มสูบ ผมหลับตาลงแล้วกำเสื้อเขาแน่นกว่าเดิม

เรียวลิ้นของพี่สิงฆ์วาดเลียทั่วโพรงปากสลับกับเกี่ยวดึงลิ้นผมให้เล่นกับลิ้นของเขา ผมพยายามจะตอบโต้นะแต่ทำไม่เป็น จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะนี่คือการลงโทษของผม

"...."

พี่สิงฆ์ค่อยๆผละออกก่อนกดจูบเบาๆแล้วมองหน้าผมยิ้มๆ ผมโคตรเขินอ่ะบอกเลย คือถูกผู้ชายจูบครั้งแรกอ่ะแถมลิฟต์แม่งเปิดๆปิดๆอยู่เนี่ยกว่าจะหมดก็กินเวลาไปนาน ผมไม่รู้ว่ามีคนเห็นไหมเพราะตอนนั้นผมไม่รับรู้อะไรเลยนอกจากสัมผัสจากพี่สิงฆ์

"เหลืออีกหกครั้งนะครับ"

ผมพยักหน้าแล้วก้มมองเท้าตัวเอง ห่าเอ้ย โคตรเขินอ่ะ ไม่กล้ามองหน้าพี่มันเลย พี่สิงฆ์กอดคอผมแล้วพาออกจากลิฟต์ไปห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปเที่ยวห้างแต่ก่อนไปห้างก็ต้องขึ้นเงินก่อนอ่ะ 4000 เลยนะเว้ย

"ไม่ขึ้นเงินได้ป้ะ พี่อยากเก็บไว้อ่ะ"

เข้าห้องมาพี่สิงฆ์มันก็เริ่มงอแงล่ะ

"ทำไมถึงอยากเก็บ"

"ก็ของคู่เรากับพี่นี่ พี่ชอบนะที่เราเสนอลอตเตอรี่มา ถ้าเอาไปขึ้นเงินเราจะได้มันคืนไหมล่ะ พี่ไม่รู้เลย"

"อือ ก็แล้วแต่แล้วกัน ตามใจพี่อ่ะ"

ถึงจะบอกของคู่กันแต่เงินที่ซื้อก็เงินพี่มันนี่แหละ พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วลากผมไปที่เตียงมันก่อนเอาปากกาที่หัวเตียงมาให้

"เขียนความรู้สึกของเราลงไปแล้วซื้อกรอบมาใส่กันครับ"

ผมรับปากกากับลอตเตอรี่มาก่อนมองหน้าพี่มันที่ตอนนี้ดูจะตั้งใจเขียนมากๆ ทำไมพี่มันถึงต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยนะ ผมถอนหายใจแล้วเขียนมันลงไปก่อนส่งให้พี่มันแล้วหนีกลับมาที่เตียง

ข้อความที่ผมเขียนลงไปมันไม่ได้ยาวและไม่ได้ลึกซึ้งแต่มันเป็นสิ่งที่ผมอยากบอกพี่มัน

'พี่สิงฆ์ ♡ Thank you for everything.'

ผมไม่เก่งอังกฤษแต่ผมเขียนเท่าที่ผมพอจะเขียนได้ ก็หวังว่าพี่มันจะรับรู้อ่ะนะ เนี่ย ไม่ใช่แฟนแต่ทำแม่งทุกอย่าง นี่ถ้าเป็นแฟนไม่ทำอะไรที่มันมากกว่านี้เลยหรอวะ แล้วผมจะคิดอกุศลทำไม!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}