ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 16 :: เมีย(ร์)โกรธ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 16 :: เมีย(ร์)โกรธ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 16 :: เมีย(ร์)โกรธ
แบบอักษร

พอกลับมาถึงห้อง สิ่งแรกที่ทำเลยก็คือเอาเสื้อไปแขวนในตู้ส่วนพี่สิงฆ์มันไปเปลี่ยนชุดเห็นว่าจะอาบน้ำด้วยมั้ง แขวนเสื้อเสร็จก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนแล้วกลิ้งไปมาแต่กลิ้งแรงไม่ได้ครับ เดี๋ยวตกเตียงแล้วหลังแอ่น นี่ผมก็อยู่หอมาสองวันสามวันแล้วนะตั้งแต่วันเสาร์ ทำไมที่บ้านไม่โทรหาผมเลยอ่ะ แม่ไม่ห่วงผมเลยหรอวะ น้อยใจจางงง

"หิวข้าวมั้ยเมียร์"

"เรียกผมแคตเถอะพี่มึง"

"หิวยัง"

มันทำเมินน จ้าาา เมินก็เมิน!

"ยังอ่ะ กินที่ตลาดมาเยอะแล้วมันก็อิ่มล่ะ"

ผมตอบพี่มันก่อนเอาโทรศัพท์เข้าเน็ตฟลิกซ์ พี่สิงฆ์มันเอาบัญชีของมันเข้าไว้อ่ะผมเลยมีดู ผมเลื่อนหาหนังไปเรื่อยๆ ไม่มีหนังไหนที่อยากดูเลยแฮะ เปลี่ยนไปดูอนิเมะดีกว่า

"ถอดเสื้อใส่ตะกร้าก่อนเมียร์ พี่จะได้เอาไปซัก"

"พี่จะออกไปร้านอีกหรอ"

"เปล่า ซักที่ห้องนี่แหละ ถอดเร็วครับ"

ผมวางโทรศัพท์แล้วลุกนั่งก่อนแกะเข็มกลัด ปลดเนคไทออกแล้วถอดเสื้อนักศึกษาตัวเท่าควายก่อนยื่นให้พี่สิงฆ์ที่ตอนนี้ยืนถือตะกร้าอยู่ข้างเตียง

"อยากกระชากสร้อยให้ขาดชิบ"

พี่มันมองสร้อยเกียร์ที่อยู่บนคอผมด้วยสายตาหงุดหงิดก่อนสายตามันจะมองเลยสร้อยมาข้างๆสร้อยแทน อย่าถามครับว่ามันมองอะไรถ้าไม่ใช่....

"ชมพูขนาดนี้รสสตอเบอร์รี่ป่ะเมียร์?"

หัวนมผม!!

"พ่องงงงง!!!"

ผมตะโกนใส่พี่มันแล้วยกเท้าขึ้นหมายจะถีบก่อนไปหาเสื้อใส่ ไอ้พี่สิงฆ์หัวเราะลั่นห้องก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมตะกร้าผ้า สงสัยหลังจากนี้ผมต้องไปซื้อเสื้อกล้ามมาใส่แล้วล่ะแม่ง ผมไม่ชอบใส่เสื้อกล้ามอ่ะ ถ้าใส่อยู่บ้านอ่ะใส่ได้แต่ถ้าใส่เป็นเสื้อซับแล้วใส่ชุกนักศึกษามันจะอึดอัด คนอื่นอาจจะไม่เป็นแต่ผมจะรู้สึกอึดอัดสุดๆเลยถ้าใส่อ่ะ แม่ง แต่ตอนนี้ผมคงต้องทนอึดอัดแล้วล่ะ จะไม่ยอมให้พี่มันเห็นหัวนมผมเป็นรอบที่สอง! เอ๊ะ เมื่อเช้าผมใส่เสื้อต่อหน้ามันนี่หว่าแล้วทำไมพึ่งมาพูดไอ้จวย!

"เมียร์ครับ เตรียมไม้แขวนเสื้อให้พี่สักห้าถึงสิบอันที"

ไอ้พี่สิงฆ์มันตะโกนบอกพอมองไปในห้องน้ำก็ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย พี่ว๊ากสุดโหดของคณะโลจิสติกส์กำลังนั่งถ่างขาบนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็ก ตรงกลางระหว่างขามีกะละมังที่ฟองแฟ่บฟูฟ่องไปหมดและมันกระจายทุกครั้งเวลาพี่มันขยี้เสื้อแรงๆ แต่ประเด็นที่ดึงดูดสายตาคือกล้ามเนื้อหลังนั่นต่างหาก ยิ่งตอนพี่มันขยับแขนนะ กล้ามเนื้อหลังมันขยับตามแล้วแม่ง...โคตรเท่อ่ะ โคตรเซ็กซี่ โคตรผู้ชาย!

"หมั่นไส้ว่ะ!"

ผมพูดใส่มันก่อนลุกไปหาไม้แขวนเสื้อที่ตู้เสื้อผ้าพี่มันกับตู้เสื้อผ้าผม ผมเอาเข้าไปให้แต่พี่มันให้ผมเอาไปไว้ที่ระเบียงเลยเอาออกไปไว้ให้ตามคำสั่งก่อนกลับมานั่งดูเน็ตฟลิกซ์ต่อ

พี่สิงฆ์มันซักผ้าเสร็จในสิบนาทีต่อมา มันก็เดินถือตะกร้าออกไปที่ระเบียงแต่ประเด็นคือน้ำหยดตามทาง ผมเลยลุกไปเอาไม้ถูมาถูให้ ช่วยพี่มันหน่อยแล้วกันมันอุตส่าห์ซักเสื้อให้ถึงจะเป็นเสื้อมันเองก็เถอะ

"สักห้าโมงพี่จะลงไปซื้อข้าว เอาอะไรไหม?"

"ขนมอ่ะ จะเอามากินตอนดูหนัง"

"พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมงล่ะ"

"มีเรียนบ่าย นอนดึกได้"

พี่มันพยักหน้าก่อนนั่งลงที่เตียงมันแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ผมเลยเลิกสนใจแล้วหันมาดูหนังต่อ ไม่สิ อนิเมะมากกว่า จะดูหนังผีก็กลัว จะดูหนังเรทก็อาย จะดูหนังต่อแอคชั่นก็กลัวไม่สนุกเลยเลี้ยวมาดูอนิเมะมันซะ

[สิงฆ์]

จริงๆวันนี้ผมมีเรียนบ่ายอีกคาบแต่ผมเลือกที่จะโดดแล้วไปกับน้องมัน บอกตามตรงตอนน้องมันถอดเสื้อแล้วผิวขาวๆกับหัวนมสีชมพูๆนั่นออกมาทักทายผม ผมแทบสติขาด น้องมันขาวและชมพูมากอย่างกับไม่ได้เป็นผู้ชาย ขาวเกิน ชมพูเกิน น้องมันเคยนอนกับผู้หญิงไหมวะ ไม่เคยถูกใครกินมาก่อนหรือไง หมายถึงผู้หญิงกินน่ะนะ เมื่อเช้าผมไม่ได้สังเกตอะไรขนาดนั้น ผมคิดแค่ว่าผมอยากแต่งตัวให้น้องมันเท่านั้นแต่เมื่อครู่ที่ผ่านมาสิ โคตร...น่ากิน!

ผมปลายตามองเมียร์แคตที่นอนดูเน็ตฟลิกซ์แล้วหัวเราะคิกคักก่อนยิ้มออกมา น้องแม่งน่ารักอ่ะ ขยับหน่อยก็น่ารักล่ะแม้ปากมันจะไม่ค่อยน่ารักแต่นั่นแหละที่เป็นตัวตนของน้องมัน ผมมองจอโทรศัพท์ก่อนเข้าแอปไลน์แล้วกดโปร์ไฟล์คนๆหนึ่งก่อนเด้งแชทไป

SHINGHARACH :: อย่าดูคนเดียวสิครับ

แชทที่ผมเด้งไปคือแชทของเมียร์แคต ตอนที่ผมเอาโทรศัพท์น้องมันมาเล่น ผมแอดทั้งไลน์ เฟซและไอจีไว้หมดรวมถึงแอบเก็บเบอร์ไว้ในเครื่องน้องมันด้วย

ครืดๆ...

กูชื่อแคต :: พี่มึงครับ ห่างแค่นี้จะไลน์มาเพื่ออออ

กูชื่อแคต :: *ส่งสติ๊กเกอร์*

SHINGHARACH :: ไม่อยากกวนนี่ครับ เห็นเมียร์ดูหนังอยู่

กูชื่อแคต :: จ้าา ไม่อยากกวน ไลน์มาไม่กวนเลยมั้ง จะมาดูก็มาสิ

ผมหัวเราะก่อนวางโทรศัพท์ลงแล้วลุกไปหาน้องมันที่เตียง

"มาแล้ว"

ผมถือวิสาสะขึ้นไปนอนบนเตียงเบียดน้องมันแล้วสอดแขนรองหัวน้องมันส่วนหมอนผมก็แย่งมา เลยกลายเป็นว่าตอนนี้เมียร์แคตนอนหนุนแขนผมอยู่

"เดี๋ยว...ทำไมมันเกิดขึ้นเร็วจังวะ"

หน้าขาวๆเงยขึ้นมองหน้าผมด้วยความงงปนสงสัย ผมอยากจะก้มงับปากน้องมันชะมัด

"ขืนชักช้าเมียร์ก็ปฏิเสธสิครับ"

น้องมันทำหน้าตายใส่ผมก่อนหันกลับไปมองจอโทรศัพท์ที่เล่นอนิเมะอยู่ เสียงหัวเราะของน้องมันทำใจผมกระชุ่มกระชวยมากเหมือนได้รับการรดน้ำพรวนดิน ผมยิ้มนิดๆแล้วดูอนิเมะที่เล่นอยู่แต่บอกตามตรงว่ากลิ่นตัวอ่อนๆของน้องมันทำผมปั่นป่วนมาก

"เออพี่มึง จะให้ผมหารเน็ตฟลิกซ์ด้วยป้ะ ผมเกรงใจอ่ะ"

เมียร์แคตตะแคงหน้าหันมามองผมแต่สายตาผมดันจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่มอย่างเดียว ใจเต้นแรงจนผมกลัว กลัวว่าน้องจะได้ยินแล้วยิ่งเวลาปากมันขยับพูดกับผม เสียงทุ้มๆหวานๆของน้องที่ออกจากปากมันทำให้ผมอยากฟังในรูปแบบอื่น

"พี่สิงฆ์ เห้ยๆๆ พี่มึงงงงง!"

อ่า ให้ตายสิ อย่าพูดมากกว่านี้จะได้มั้ยวะน้องเมียร์แคต พี่มึงของน้องเนี่ยจะทนไม่ไหวแล้ว

"พี่....มึงงงง อื้ออ...!"

เหมือนเส้นความอดทนผมขาดสะบั้น ผมขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วกดริมฝีปากลงบนปากอิ่มอย่างแผ่วเบา ผมไม่ได้รุกล้ำอะไรแค่บดเบียดริมฝีปากให้แนบแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ ขบเม้มหนักสลับเบา ขบเม้มริมฝีปากล่างของน้องมันแล้วค่อยๆผละออก

!!!!

แต่ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ผมแทบลืมหายใจ ใบหน้าน่ารักของเมียร์แคตที่มองผมอึ้งๆ ตาเรียวรีทั้งสองข้างกำลังมีน้ำตาไหลอาบแก้มโดยปราศจากเสียงสะอื้น น้องดูช็อกที่อยู่ๆผมก็จูบแม้จะได้ไม่สอดลิ้นก็ตามแต่ที่ผมทำก็ไม่ต่างอะไรกับจูบเลย

"ม เมียร์พี่..."

"ถ้าเป็นพี่หมี...พี่เขาคงไม่ฉวยโอกาสหรอกว่ะ"

โคตรจกเลยว่ะ ไม่ได้จุกที่น้องพูดชื่อไอ้หมีแต่จุกที่ผมทำเรื่องแย่ๆให้น้องมันหักลบความรู้สึกต่อผม ผมเช็ดน้ำตาให้น้องมันก่อนหอมแก้มแผ่วเบาแล้วลุกขึ้นนั่ง เมียร์แคตทิ้งโทรศัพท์จากมือแล้วนอนหันหลังให้ผมก่อนดึงผ้าห่มคลุมตัว

"พี่ขอโทษนะครับ"

ผมพูดกับน้องก่อนลุกขึ้นเดินไปที่เตียงแล้วหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าตังออกจากห้อง ผมไม่มีหน้าอยู่หรอกว่ะ ไว้ผมง้อน้องมันก่อนแล้วผมจะกลับมาอยู่ในห้องตามเดิม

[จบ]

ไม่อยากจะเชื่อเลยแม่งว่าพี่มันจะทำแบบนี้อ่ะ ผมไม่ได้โง่จนไม่รู้นะเว้ยว่าสิ่งที่มันทำคือะไร มันคือจูบแต่ไม่ใช่จูบที่สมบูรณ์ เบียดปากขนาดนี้ ขบปากล่างผมจะแฉะน้ำลายตัวเองขนาดนี้ถ้ามันสอดลิ้นเข้ามามันก็กลายเป็นจูบสมบูรณ์ไปแล้ว

ผมไม่ได้รังเกียจแต่ผมไม่โอเคกับที่พี่มันทำ พี่มันฉวยโอกาสในตอนที่ผมรู้เรื่องที่พี่มันทำ ทั้งเอาเสื้อไปรีดให้ ซักเสื้อ ดูแลผมดีกว่าที่บ้าน แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะทำอะไรก็ได้ไง

แล้วที่ร้องไห้อ่ะ ผมก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าร้องไห้จนกระทั่งเห็นสีหน้าพี่มันว่ามันตกใจมาก นั่นแหละถึงรู้สึกอะไรเปียกๆที่แก้ม ผมโกรธมัน โกรธตัวเอง...

โกรธมันที่ฉวยโอกาส ถึงผมไม่ใช่ผู้หญิงแต่ผู้ชายอย่างผมก็มีศักดิ์ศรีนะเว้ย อยู่ๆมันจะมาจูบก็ไม่ได้ไหม

โกรธตัวเอง...ที่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ผมรู้สึกดี ผมใจเต้นแรงมาก มันปนกันไปหมดและนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ผมร้องไห้ ผมยกหลังมือเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วลุกขึ้นนั่งก่อนมองไปที่เตียงพี่มัน มันไม่อยู่แล้ว ผมเลยลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเข้านอนตั้งแต่หัววันเลย ตอนนี้ เวลานี้ ผมไม่พร้อมเจอหน้าพี่มันอ่ะ ไม่พร้อมจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}