Bona Fide

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ [คริสพรีม]

ชื่อตอน : ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ [คริสพรีม]

คำค้น : ตอนพิเศษ คริส พรีม วันวาเลนไทน์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์ [คริสพรีม]
แบบอักษร




​ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์​

คริสพรีม



“แล้วยังไงคะ...ในเมื่อสุดท้ายแล้วพี่ก็ต้องเป็นสามี เป็นพ่อของลูกพรีมอยู่ดี ไม่ว่าพี่จะรักใคร พี่ก็หนีสิ่งที่พี่ต้องเป็นไม่ได้”

“มันจะไม่มีวันนั้น ฉันจะทำให้เรื่องของเราจบให้เร็วที่สุด”

“พรีมจะรอดูนะคะ...ถ้าพี่ขัดคุณย่าได้”

“...”

“เก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่แสนสุขของพี่กับผู้หญิงคนนั้นไว้ให้ดี เพราะมันใกล้จะหมดเวลาของตัวประกอบแล้วล่ะค่ะ”

"เลิกเรียกนับดาวว่าผู้หญิงคนนั้นซักที เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาชื่อนับดาวอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ กรุณาให้เกียรติคนที่ฉันรักด้วย"

"มันกระดากปากหนิคะ...ถ้าไม่อยากให้เรียกว่าผู้หญิงคนนั้น งั้นพรีมจะเรียกว่าอะไรดีน้า... กิ๊ก ชู้ หรือเมียน้อยดี"

“หลักสูตรผู้ดีไม่เคยสอนให้ผู้จาให้เกียรติคนอื่นหรือยังไง!”

"ก็ถ้าพี่ยังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ต่อไปเราแต่งงานกันเธอก็ไม่ต่างจากเมียน้อยไม่ใช่หรือคะ พรีมพูดผิดตรงไหน"

"ฉันบอกแล้วว่างานแต่งของเราจะไม่มีวันเกิดขึ้น ไปเรียนไกลถึงเมืองนอกเมืองนา แต่เข้าใจอะไรยากไม่สมกับความรู้ที่ควรจะมีเลยนะ พริมาตา"

“ด่าแบบนี้พรีมไม่เจ็บหรอกนะคะ พรีมจะทำให้งานหมั้นของเราเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม และทำให้งานแต่งของเราเกิดขึ้นทันทีที่พี่เรียนจบ มาดูกันนะคะว่าเกมนี้ใครจะชนะ”




Pream Part​


“คุณพรีม เพิ่งกลับมาแท้ ๆ จะออกไปไหนคะ” แม่เพียรร้องถามขึ้น เมื่อเห็นว่าฉันอยู่ในชุดที่พร้อมออกไปข้างนอกในเวลาสองทุ่มตรง “แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้คะ”

ฉันก้มลงมองชุดของตัวเอง มันเป็นชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวเปลือยหลังสีดำมีที่ประกายระยิบระยับเหมาะกับใส่ออกไปเที่ยวกลางคืน ชุดนี้แซนดี้ซื้อให้ฉันในวันเกิดปีที่แล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ใส่ไปไหนซักที ครั้งนี้ฉันเลยลองเอาออกมาใส่ มันโป๊ก็จริง แต่ฉันชอบ ได้เปลี่ยนลุคบ้างก็ดี...

“จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ” ฉันเลี่ยงที่จะตอบเรื่องชุด และอ้างถึงเพื่อนที่ไม่มีอยู่จริงออกไป ฉันมีเพื่อนที่ไทยที่ไหนกัน แต่วันนี้ฉันไม่อยากอยู่บ้าน แม้จะเพลียจากการเดินทางแต่ฉันกลับไม่อยากนอนเลย ฉันอยากออกไปเที่ยว อยากออกไปปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่มันอัดอั้นอยู่ในอกตอนนี้

“แต่ว่า...”

“นะคะแม่เพียร ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่กลับมาคงไม่ได้ออกไปไหนแบบนี้แล้ว ให้พรีมไปเถอะนะคะ”

“ตะ...”

“นะคะ” ฉันเอาลูกอ้อนเข้าสู้ สุดท้ายแม่เพียรก็ยอมพยักหน้ารับอย่างจำใจ

“อย่ากลับดึกนะคะ” ฉันยิ้มแต่ไม่ได้รับปาก ก่อนจะหอมแก้มท่านไปหนึ่งที

ฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหน ฉันไม่เคยเที่ยวกลางคืน ตอนที่อยู่ที่ออสเตรเลียก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหน เลิกเรียนก็ต้องกลับบ้านเพราะญาติคอยรายงานความประพฤติกับแม่ตลอด ฉันเป็นเหมือนเด็กเก็บกด วันนี้พอสบโอกาสที่พ่อแม่ไม่อยู่ก็เลยอยากทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง กว่าพ่อแม่จะกลับมาก็อีกสองวัน ช่างเป็นสองวันที่แสนมีค่ามากสำหรับฉัน

คนอื่น ๆ คงอยากกลับมาจากต่างประเทศในช่วงเวลาที่ได้เจอพ่อกับแม่ใช่ไหม แต่กลับกัน...พอฉันรู้ว่าช่วงไหนที่พ่อกับแม่จะไม่อยู่บ้านฉันก็เลือกกลับวันนั้น เพราะอย่างน้อยฉันจะได้มีอิสระบ้าง สองวันก็ยังดี ก่อนที่จะกลับไปเป็นนกน้อยในกรงทองเหมือนเคย

ฉันขับรถเข้ามาที่สถานบันเทิงที่หนึ่ง ดูจากรีวิวแล้วค่อนข้างปลอดภัยและไม่เบียดเสียดกันมาก เพราะราคาเข้าค่อนข้างสูงและจำกัดจำนวนคนเข้าในแต่ละวัน ฉันจอดรถ และเดินไปที่ทางเข้า พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อให้ดูมั่นใจ เพราะฉันรู้ดีว่าการมาเที่ยวที่แบบนี้คนเดียว ถ้าทำตัวอ่อนต่อโลกจะทำให้ถูกรังแกได้ง่าย เจ้าหน้าที่ด้านหน้าตรวจบัตรประชาชนเล็กน้อย ก่อนปั๊มอะไรบางอย่างลงบนข้อมือให้ฉัน และปล่อยให้ฉันเข้าไปภายในได้

บรรยากาศภายในไม่ต่างจากที่อ่านรีวิวมา เป็นผับที่ดูสะอาดสะอ้าน ผู้คนแต่งตัวดี ไม่มีกลิ่นบุหรี่ และเพลงเพราะ

ฉันนั่งดื่มอะไรไปเรื่อย ๆ ตรงส่วนของเคาน์เตอร์ ที่ตรงนี้ส่วนมากคนที่มาคนเดียวมักจะมานั่งดื่ม ฉันไม่ได้สนใจใครเท่าไหร่เพราะอยากดื่มคนเดียวจริง ๆ มีผู้ชายหลายคนเข้ามาขอชนแก้วด้วยแต่ฉันปฏิเสธไป ซึ่งทุกคนก็ไม่วุ่นวายต่อ เป็นผับที่กรองคนเข้าค่อนข้างดีไม่ค่อยมีคนไร้มารยาท สมกับค่าเข้าเกือบสามพันบาท


"เลิกเรียกนับดาวว่าผู้หญิงคนนั้นซักที เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาชื่อนับดาวอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ กรุณาให้เกียรติคนที่ฉันรักด้วย"

“พรีมจะทำให้งานหมั้นของเราเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม และทำให้งานแต่งของเราเกิดขึ้นทันทีที่พี่เรียนจบ มาดูกันนะคะว่าเกมนี้ใครจะชนะ


“หึ! ฉันแพ้ตั้งแต่ที่พี่มาเฟียไม่รักแล้ว...” ฉันยกแอลกอฮอล์เข้าปากไม่ยั้งเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน ฉันไม่ได้เจ็บปวดตรงหน้าอกด้านซ้ายเหมือนที่คนอื่นบอกว่าจะรู้สึกเมื่ออกหัก แต่ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า เกิดมาก็เหมือนเป็นตุ๊กตาของแม่ อยากจับไปตั้งตรงไหนก็ทำ พอมีคู่หมั้นฉันก็เป็นเหมือนแค่ตุ๊กตาไร้ค่า เพราะเขาไม่เอา ไม่อยากได้ และไม่รัก

ฉันอยากดื่มให้ชีวิตที่ไร้ค่านี้ แต่ต้องดื่มเท่าไหร่กันถึงจะพอ?

“ออนเดอะร็อคหนึ่งครับ”

เสียงนุ่ม ๆ ของคนที่เดินเข้ามาสั่งเครื่องดื่มข้าง ๆ ทำให้ฉันหันกลับไปมอง เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ผมถูกเซ็ตให้ยุ่ง ๆ แต่กลับดูดีมากเมื่ออยู่บนหน้าของเขา

“สวัสดีครับ” เขาหันกลับมาทักทายฉันอย่างคนอัธยาศัยดี ก้มหัวให้นิด ๆ และส่งยิ้มมาให้

อา...ลักยิ้มนั้น

"สวัสดีค่ะ"

“มาคนเดียวเหรอครับ”

“ค่ะ...มาคนเดียว”

“ครับ” เขาตอบแค่นั้น ก่อนจะหันไปรับเครื่องดื่มที่สั่งจากบาร์เทนเดอร์ และทำท่าว่าจะเดินจากไป

“คุณคะ” ฉันต้องเมาแน่ ๆ เพราะจู่ ๆ ฉันก็เอ่ยเรียกเขา แถมยังเอื้อมมือไปจับแขนเขาไว้อีก...

“ครับ?”

“คืนนี้...” ฉันกัดปากเบา ๆ อย่างประหม่า “คุณว่างหรือเปล่าคะ”




เจ็บ

ฉันนิ่วหน้าเมื่อพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับรู้สึกปวดไปหมด โดยเฉพาะตรงส่วนลี้ลับที่เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา แถมยังปวดหัวจี๊ด ๆ เหมือนมีค้อนใหญ่ ๆ มาทุบแรง ๆ อีก

เกิดอะไรขึ้น

ฉันทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะไหลวนกลับมาเหมือนหนังที่ถูกกรอซ้ำ ตั้งแต่ที่ฉันออกไปดื่มคนเดียว และเอ่ยชวนผู้ชายแปลกหน้าไปต่อ และหลังจากนั้น...บทรักที่เร่าร้อนปนเจ็บปวดก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนแปลกหน้าคนนั้นมอบความสุขให้ฉันจนล้นปรี่ แต่พอตื่นขึ้นมาเขากลับไปหาย ทิ้งไว้แค่ร่องรอยบอบช้ำบนร่างกายของฉันเท่านั้น

ฉันไม่บริสุทธิ์อีกแล้ว

แต่แปลกที่ฉันไม่ได้เสียใจเท่าที่คิด ตอนที่เขาแทรกกายเข้ามาครั้งแรกมันมีวูบหนึ่งที่เสียใจเพราะอยากเก็บมันไว้ให้สามีตัวเอง แต่พอผ่านไปเรื่อย ๆ ฉันกลับไม่อยากให้เขาหยุดด้วยซ้ำ จนตื่นขึ้นมาฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเสียใจหรือเสียดายอะไรเลย อาจจะเพราะว่าฉันเสียมันให้กับคนที่ถูกใจและเลือกเอง หรืออาจจะเพราะว่าเขาทำให้ฉันมีความสุขมาก ฉันไม่อยากคิดหาเหตุผลให้วุ่นวาย เพราะมันผ่านไปแล้ว และกลายเป็นแค่อดีตที่หอมหวาน ก็แค่วันไนท์แสตนด์...แค่นั้น

“อึก” ฉันกัดปากแน่นเมื่อก้าวลงจากเตียง มันเจ็บมากจริง ๆ เจ็บเหมือนโดนแยกร่างออกจากกัน พอหันกลับไปมองบนเตียงฉันก็ตาโต เพราะผ้าปูที่นอนสีขาวมีรอยเลือดที่ตอนนี้กลายเป็นสีน้ำตาลแล้วกระจายอยู่หลายจุด ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้รุนแรงมาก พอเขารู้ว่าฉันไม่เคยเขาก็อ่อนโยนจนฉันแทบละลาย แต่ทำไมถึงได้เลือดออกเยอะขนาดนี้ หรือว่าเป็นเพราะขนาดตัวเราที่ห่างกันมากเกินไป...

ก็คงใช่...ฉันสะบัดหัวเพราะเริ่มคิดถึงเซ็กส์เมื่อคืนอีกแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาซะอย่างนั้น

หยุดคิดถึงซะพรีม เพราะเธอกับเขาคงไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว







แฮปปี้วาเลนไทน์นะคะ ย้อนอดีตกันนิดหนึ่งเนอะ ว่าก่อนจะมาเป็นคริสพรีม น้องพีทน้องพอใจได้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ถ้าอยากอ่าน NC เชิญที่อินโทรค่ะ ไม่ได้ยกมาในตอนนี้ ส่วนใครไม่เคยอ่านเรื่องของมาเฟียไรท์ยกบทของพรีมมาให้อ่านแล้ว ร้ายใช่เล่นเลยนะคะ ว่าไหม5555

ฮือ เพิ่งรู้ว่าตัวเองเขียนคำว่าปั๊มผิดมาตลอด ไว้เรื่องนี้จบแล้วจะรีไรท์แก้คำผิดนะคะ เสียใจ

ขอให้มีความสุขในวันวาเลนไทน์ และทุก ๆ วันนะคะ รักกก



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น