Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ วันแห่งความรัก

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันแห่งความรัก

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 242

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันแห่งความรัก
แบบอักษร

        ไป๋อวี่ยืนท้าวสะเอวมองผู้ชายตัวใหญ่แต่ดื้อเหมือนเด็กหกขวบ สายตาของจูอี้หลงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาพยายามดึงแขนเสื้อลง แต่จูไฉ่หง รองผู้จัดการส่วนตัวของเขายังยึดปลายแขนเสื้อที่เธอดึงเลิกขึ้นมาไว้ อีกมือนึงก็ปัดมือเขาดังเพี๊ยะ

        "เป็นลมพิษ ผื่นขึ้นแดงทั้งตัวแบบนี้แหละค่ะ ผู้กำกับ" เธอฟ้อง นัยตายังแดงก่ำเพราะคงจะร้องไห้มา    

        "แบบนี้ไปโรงพยาบาลดีกว่า" ผู้กำกับว่า จูอี้หลงดึงมือจูไฉ่หงออกจากแขนเขาจนได้    

        "ผมไม่เป็นไร" เขาปฏิเสธ     

        "โตจนป่านนี้ แต่ดื้อเป็นเด็กเลยแฮะ...." ไป๋อวี่เปรย จูอี้หลงหน้าเสีย เขาก้มหน้าลงหลบสายตาไป๋อวี่ ผู้กำกับนิ่วหน้าด้วยความห่วงใย    

        "เดี๋ยวถ้าขึ้นเขาไปแล้วมันเป็นมากขึ้น จะยิ่งแย่ใหญ่ ไปโรงพยาบาลเถอะ" เขาตัดบทโดยการลุกขึ้น ไป๋อวี่เดินเข้าหาจู้อี้หลง    

        "จะให้อุ้มไม๊" เขาถาม มีรอยยิ้มตั้งแต่ปากยันตา    

        "มะ ไม่เป็นไร" จูอี้หลงถอยออกไปเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินตามผู้กำกับไป

        น่ารักแฮะ,,, ไป๋อวี่คิด ยกมือขึ้นคลำหัวใจ หัวเราะเบาๆเมื่อรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงและเร็วกว่าปกติของตัวเอง

        "เอาแล้ว เหล่าไป๋เอ๋ย จะมาตกหลุมรักหนุ่มหุ่นล่ำบึกเข้าแล้วหรือไง..." เขารำพึงขำๆ


        ที่โรงพยาบาล หมอฉีดยา แล้วให้จูอี้หลงนอนเติมน้ำเกลืออยู่    

        "ถ้าร่างกายอ่อนแอ ทานอาหารไม่ครบหมู่ พักผ่อนไม่เพียงพอ อาการมันก็จะกลับมาอีกแบบนี้แหละครับ คุณมีประวัติเคยเป็นมาก่อนหลายครั้งแล้ว คุณเลยคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่แบบนี้ถ้าปล่อยทิ้งไว้ อาจถึงเสียชีวิตได้นะครับ" คุณหมอเลคเชอร์เป็นเชิงตำหนิคนป่วย จูอี้หลงที่นอนให้น้ำเกลือบนเตียง ยังพยายามจะค้อมหัวให้หมอ ไป๋อวี่กดไหล่เขาไว้ พร้อมส่งตายิ้มหวาน เป็นเชิงบอก พี่นอนไปเถอะ ไม่ต้องลุกเลย    

        "ผมจะให้น้ำเกลือเอาติดไปด้วย ในกองถ่ายน่าจะมีทีมหมอทีมพยาบาลอยู่ด้วยใช่ไหมครับ"    

        "ครับ เรามีคนที่ผ่านหลักสูตรผู้ช่วยพยาบาลประจำกองอยู่ แล้วในทีมสตั้นท์ก็มีคนที่ผ่านหลักสูตรปฐมพยาบาลเบื้องต้นของทางตำรวจบรรเทาสาธารณภัยด้วย ให้น้ำเกลือได้อยู่ครับ" ผู้กำกับยืนยัน...    

        "ยาที่ผมจะให้ไป คงทำให้เขาง่วง.... "หมอคุยกับผู้กำกับ ทุกคนเดินตามหมอออกจากห้องไป แต่ไป๋อวี่ยังคงยืนอยู่ข้างเตียง


        จูอี้หลงพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ไป๋อวี่รีบกุลีกุจอไปตรงปลายตีนเตียง ตัวก้มลงหมุนที่ปรับระดับเตียงให้ทางด้านศรีษะยกสูงขึ้น แต่หน้ากลับเงยขึ้น รอสบตา แต่คนป่วยกลับเสมองไปทางอื่น เสร็จแล้วไป๋อวี่ก็รีบมาปรับหมอนให้จูอี้หลง โดยการเอื้อมมือข้างหนึ่งอ้อมด้านหน้าจูอี้หลง สองมือช่วยขยับหมอน แต่สองแขนกลายเป็นโอบคนป่วยไปแล้ว แขนที่สั้นกว่าผู้ชายวัยเดียวกันของไป๋อวี่ ทำให้ลำตัวเขาแทบจะแนบชิดกับลำตัวของจูอี้หลง จมูกอยู่ใกล้ใบหน้าของคนป่วยเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว    

        "เดี๋ยวนะ ผมจะขยับหมอนให้พี่นั่งสบายๆ" เขากล่าวยิ้มๆ นึกขำกับสีหน้าไปไม่ถูกของจูอี้หลง ไป๋อวี่เคยใช้ความได้เปรียบของวงแขนสั้นๆของเขาจีบสาวมาก่อน ไม่นึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังใช้ไม้นี้แอบเอาเปรียบผู้ชายคนนี้อยู่

        ตรูท่าจะบ้า....ไป๋อวี่คิด ก่อนจะถอยออกไปจ่อมก้นนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียง เขาอมยิ้ม เอียงคอมองจูอี้หลงที่จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมมองเขาตรงๆ    

        น่ารักหวะ.. ไป๋อวี่นึก     

        น่าฟัดโว้ย... เขาซอยเท้ากับพื้นยิกๆ จนจูอี้หลงต้องยอมหันมามอง


        "วันที่เจ็ดเดือนหน้า เราไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน" ไป๋อวี่เอ่ยปากชวน จูอี้หลงเข้าใจว่าเขาคงอยากนัดเจอกันหลังกองเจิ้นหุนปิดกล้อง    

        "ผมคงถ่ายจู้หนี่อยู่" เขาเลี่ยง    

        "ไม่รู้แหละ ผมจองคิวแล้ว วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เป็นวันของผม พี่ต้องอยู่กินข้าวกับผม" ไป๋อวี่สรุปแบบไม่ยอมให้ปฏิเสธ

        จูอี้หลงทำตาปริบๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไป๋อวี่ทำอะไรแบบมัดมือชก แล้วเขาก็ดันยอมเสียทุกคราวไป    

        "กะ ก็ได้" นั่นไง จูอี้หลงนึก ดันรับปากไปแล้ว ยั้งไม่ทัน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม


        ไป๋อวี่หัวเราะกิ๊ก กระทืบเท้าทั้งสองข้างพร้อมกันเบาๆ มือทั้งสองตบเข่าดังปุปุปุ แสดงอาการดีใจ ส่งสายตาหวานแบบคนเจ้าเล่ห์ จนจูอี้หลงทั้งประหม่าทั้งกังวลใจว่าตัวเองจะโดนเด็กหนวดนี่หลอกอะไรอีก....    

        ดะ เดี๋ยวก่อน... วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด... มันวันแห่งความรักนี่นา... จูอี้หลงนึกออก ร้อนไปทั้งหน้า ใบหูลั่นเปรี๊ยะ รู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวพุ่งไปตรงนั้นเพียงจุดเดียว

        ไป๋อวี่มองใบหูที่แดงแปร๊ดของจูอี้หลง แล้วเลื่อนตัวมาคุกเข่ายืนตรงข้างเตียง เขาเท้าข้อศอกทั้งสองข้างลงบนเตียง เอียงคอช้อนตามองคนป่วยที่นั่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากอยู่บนเตียง...    

        "วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด กินข้าวกับผมทุกปีนะ.... ตลอดชีวิตเลยนะ...." 

   ........

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}