Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 40 : ยอมรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 11:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 40 : ยอมรับ
แบบอักษร

“ภีม...ตื่นเถอะมันดึกแล้วนะ” ทศกัณฐ์เขย่าร่างบางเบา ๆ

“อืมม...ดึกแล้ว...ผมขอค้างด้วยได้มั้ยอ่ะ?” สองแขนของคนขี้เซาโอบเข้าที่ต้นคอแข็งแกร่งของทศกัณฐ์ ดวงตากลมโตค่อย ๆ เปิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเชิญชวนจากริมฝีปากสีแดงฉ่ำ

“แน่ใจแล้วหรอว่าจะค้างที่นี่?”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่หน้าของยักษ์ร้าย

“ครับ” ร่างบางส่งสายตายั่วยวนกลับไปอย่างท้าทาย สองแขนที่คล้องคอค่อย ๆ ดึงร่างสูงให้โน้มลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ ของยักษ์ร้ายรดอยู่ที่ปลายจมูกรั้น

“แค่นอนค้างเฉย ๆ ไมมีอย่างอื่นนะครับ” ร่างบางพูดขึ้นทำเอาริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังจะประกบปิดลงมาถึงกับชะงักไป

“นายหมายความว่ายังไง?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

“ก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ..หลบไปได้แล้ว!” ร่างบางผลักอกคนข้างบนให้พ้นทาง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลุกพ้นโซฟาฝ่ามือใหญ่ดึงเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตดันร่างบางกลับไปนอนที่เดิม ต่างกันตรงที่ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ

“พะ...พี่ทศจะทำอะไรวะ! ปล่อยผมนะ” ดวงตากลมโตจ้องคนที่คร่อมร่างตัวเองอยู่อย่างไม่พอใจ

“ไม่ปล่อย! นายอยากมายั่วพี่ก่อนทำไม” ยักษ์ร้ายยิ้มเหี้ยมเกรียมจนร่างบางขนลุกเพราะเดาอารมณ์คนข้างบนไม่ถูก ไม่คิดว่าการล้อเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ จะทำให้คนตัวสูงจริงจังขึ้นมาได้

“ผมไม่ได้ยั่วนะ” เขารีบแก้ตัวแต่ไม่ทันอารมณ์ของทศกัณฐ์ที่ถูดจุดติดขึ้นมาแล้ว

“รับผิดชอบด้วยก็แล้วกัน”

“อืมม...“ สิ้นเสียงยักษ์ร้ายริมฝีปากอวบอิ่มก็ปิดปากบางแดงฉ่ำอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายลิ้นอุ่นชอนไชไปตามร่องปากบดขยี้กลีบปากบางเพื่อลงโทษเด็กเกเรอย่างเอาแต่ใจ

“อื๊ออ...อย่า...” ริมฝีปากร้อน ๆ ผละจากริมฝีปากบางหวานฉ่ำที่โดนดูดคลึงอย่างพอใจแล้วไซ้ลงมาตามซอกคอขาวระหงที่แหงนขึ้นเพื่อระบายความเสียวซ่าน

“เสียงหวานเชียว..ครางอีกสิ” ยักษ์ร้ายพูดเสียงแหบพร่าฟังแล้วเซ็กซี่อยู่ข้างใบหูบาง

“ครางอีกบ้าอะไรว่ะ..ปะ..ปล่อยผมสิ อ่าา...อ่าา...” เขาเผลอส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่ตั้งใจเมื่อริมฝีปากอวบอิ่มครอบเข้าที่จุดไวต่อความรู้สึกของภีมพล ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียที่ตุ่มไตสีสดดูดคลึงอย่างหื่นกระหาย แผ่นอกบางเริ่มกระเพื่อมถี่ขึ้นตามจังหวะการหายใจ สะโพกบางแอ่นบิดไปมาจนส่วนที่อ่อนไหวเสียดสีเข้ากับคนข้างบนพอดี

“วันนี้นายถอดเสื้อยั่วคนอื่นทำไม” ทศกัณฐ์ที่แอบขับรถตามร่างบางไปที่ศูนย์กีฬาถามขึ้น เขาเห็นร่างบางถอดเสื้อกีฬาหมายเลขหกที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อออกผึ่งไว้ ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้มาจับจ้องเข้าที่ผิวกายขาวจัดกับเม็ดทับทิมสีสวยจนเขาอยากจะเข้าไปดึงตัวภีมพลออกมาจากตรงนั้นจริง ๆ ยิ่งตอนที่เขากอดคอกับธาวิน สายตาที่ธาวินมองเขามันไม่ใช่สายตาของเพื่อนธรรมดา แต่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

“ผมไม่ได้ยั่วนะ อืมม...” ภีมพลพยายามจะอธิบายแต่กลับโดนฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังนุ่มนิ่มจนอกแบนแอ่นขึ้นลงเบา ๆ ตามสัมผัสของฝ่ามือใหญ่ สองมือบางที่เป็นอิสระจิกลงบนโซฟาเพื่อระบายความเสียว ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอายบวกกับไฟอารมณ์ที่ติดขึ้น ส่วนที่อ่อนไหวแอ่นเสียดสีกับคนข้างบนจนนูนเด่นเป็นรูปร่างชัดเจน ภาพลามกในอดีตปรากฏขึ้นแว้บไปมาหัวของเขา ฟันขาวเรียงสวยกัดเข้าที่ริมฝีปากแดงฉ่ำอย่างได้อารมณ์เพื่อทบทวนภาพลามกนั้นอย่างไม่หลบหนีอย่างที่ผ่านมา

ยักษ์ร้ายรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของร่างบางฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่งร่างกายนุ่มนิ่มของคนตัวขาว ลิ้นอุ่นเลียผ่ากลางอกลงมาแอ่งสะดือบุ๋ม สองมือเลื่อนมาบีบคลึงก้อนเนื้อนุ่มแน่นอย่างแรงราวกับจะให้แหลกคามือ

“ยอมรับมันซ่ะ ปลดปล่อยมันออกมา” น้ำเสียงแหบพร่ามีเสน่ห์ปลุกเร้าร่างบางที่บิดตัวไปมาด้วยความเสียว ทศกัณฐ์ไม่รู้ว่าสิ่งที่กดดันภีมพลอยู่ภายในคืออะไร คำพูดของเขากระตุ้นความทรงจำที่ไม่ยอมรับของภีมพลให้ปรากฏออกมาเรื่อย ๆ

“อ๊า!..อ๊า!.” ภีมพลส่งเสียงร้องตอบรับสัมผัสจากคนข้างบน ท่อนเนื้อร้อนแอ่นเบียดกับท่อนเนื้อของยักษ์ร้ายที่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดจนรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของคนข้างบน

“พี่ทศ ผะ..ผม ไม่ไหว” คนไร้ประสบการณ์อย่างภีมพลเพียงแค่โดนกระตุ้นในส่วนที่ไวต่อความรู้สึกเขาแทบอยากปลดปล่อยเดี๋ยวนั้นเลย สัมผัสที่แปลกใหม่จากปลายนิ้วมือของทศกัณฐ์ช่างต่างกับตอนที่เขาปรนเปรอด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะจับส่วนไหนของร่างกายเขากลับรู้สึกไปทั้งหมด

“อ๊าาา...” ภีมพลส่งเสียงร้องดัง ทั่วทั้งร่างคล้ายกับมีกระแสไฟไหลผ่านเข้ามาจนร่างบางกระตุกเกร็ง ฟันเรียงสวยขบกัดริมฝีปากแดงฉ่ำแน่น ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเหยเกปลายเท้าจิกเกร็งไปกับโซฟาตัวใหญ่สีเข้ม สิ่งที่อัดอั้นมานานได้รับการปลดปล่อยพวยพุ่งออกมาจนเปียกซึมเปรอะเปื้อนถึงกางเกงขายาว

“ภีม..อย่ากัดปากตัวเอง” ริมฝีปากอวบอิ่มกดเม้มดูดคลึงปากบางเบา ๆ เพื่อดูดซับความเจ็บปวด

ลมหายใจที่หนักหน่วงของภีมพลเริ่มผ่อนคลายลง แผ่นอกบางสั่นไหวเล็กน้อย ยักษ์ร้ายจูบเบา ๆ ที่หน้าผากบาง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นประปรายตามใบหน้าหวาน “ค่อย ๆ ผ่อนคลายนะครับ” เขาปลอบเด็กน้อยที่อยู่ข้างล่างก่อนทิ้งร่างสูงใหญ่กอดทับเขาไว้



::::::::::

ความคิดเห็น