악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย41

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย41
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๔๑




ชานยอลยืนจ้องโทรศัพท์ที่อยู่ในมือนานเป็นชั่วโมงไม่ยอมนั่งหรือเดินไปไหนเพราะตอนนี้เขาจดจ่ออยู่แต่กับตัวเลขปริศนาที่เพิ่งจะได้มาเพิ่ม เขาคิดทุกวิธีในการแก้โจทย์ตัวเลขที่อยู่ในมือแต่ก็หาคำตอบของมันไม่ได้ นี่เขากำลังเล่นอยู่กับอัจฉริยะเหมือนกันงั้นเหรอ แถมอัจฉริยะที่เขาเล่นด้วยอาจจะเก่งกว่าเขาซะอีกจึงทำให้เขาแก้ตัวเลขที่ได้มาไม่ได้สักที


“ลู่หาน” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลละสายตาจากมือถือรีบวิ่งเข้าไปหาหมอหนุ่มตัวเล็กที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องผ่าตัดของอีกโรงพยาบาล เนื่องจากห้องผ่าตัดในโรงพยาบาลของคุณหมอหนุ่มเกิดอุบัติเหตุทำให้อุปกรณ์เสียหาไปบางจุดพวกเขาจึงต้องพาหยางหยางมายังอีกโรงพยาบาลที่อยู่ในเครือของตระกูลลู่


“หยางหยางเป็นยังไงบ้าง” คริสถามด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากเพื่อนของเขาทั้งสองอยู่ในห้องผ่าตัดนานนับสองชั่วโมง


“ปลอดภัยแล้ว” คุณหมอตอบยิ้มๆแต่กลับมีน้ำตาไหลออกมาเพราะหมดความกังวลที่สามารถช่วยคนรักให้ฟื้นขึ้นมาได้


“รอแค่ให้ฟื้นขึ้นมาจากยาสลบก่อนแล้วจะพาเข้าห้องพักอีกประมาณชั่วโมงนั่นแหละถึงจะรู้สึกตัว พวกนายจะไปรอที่ห้องไหมฉันให้เจ้าหน้าที่จ้องห้องพักให้แล้ว” ชานยอลหันมองหน้าคริสเพราะทุกอย่างแล้วแต่คนข้างๆ


“อือ เดี๋ยวจะไปรอที่ห้องพักฟื้นก็แล้วกัน” ลู่หานพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเรียกพยาบาลเพื่อให้หาคนพาเขาสองคนไปยังห้องพักฟื้นเพราะลู่หานจะเข้าไปอยู่ดูอาหารของคนรักในห้องต่อ


“งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ” 


“ลู่หาน” หมอหนุ่มพูดจบพอดีกับที่มีใครจากไหนไม่รู้เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับเอ่ยชื่อหมอหนุ่ม ชานยอลหันมองคุณหมอตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อเพราะความตกใจ แต่ทำไมคนรักของเขาถึงได้จ้องคนมาใหม่อย่างกับคนไม่ถูกกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน


“ลี่หง” ลี่หง หรือหวังลี่หง มาเฟียไต้หวัน สัญชาติอเมริกา คนที่ลู่หานกำลังเรียกเสียงสั่นอยู่ คนมาใหม่เดินมาหยุดตรงหน้าของคุณหมอหนุ่มที่ยังคงยืนตัวแข็งอยู่เพราะความตกใจที่ได้พบอีกคนอย่างกระทันหัน เพราะไม่เจอกันนานเมื่อได้พบกันอีกครั้งจึงทำให้คุณหมอหนุ่มพูดอะไรไม่ออก


“มะ ไม่เจอกันนานเลยนะ” หมอหนุ่มถาม คนมาใหม่ได้เพียงฉีกยิ้มรับ


“อือ เกือบสิบปีตั้งแต่ที่ฉันออกจากมหาลัยอย่างกระทันหัน” ก่อนจะพูดออกมา คุณหมอหนุ่มก็เพียงยิ้มรับกับคำตอบอย่างไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง


“เป็นหมออย่างที่ตั้งใจไว้จริงๆสินะ” มาเฟียผู้มีอิทธิพลในไต้หวันพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้าเขาไม่พูดอะไรสักคำนอกจากที่ไม่เจอกันนาน


“นายยังดูดีเหมือนเดิม” ลี่หงพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หมอหนุ่มกลับกำมือแน่นดวงตาสั่นไหว


“ขอตัวก่อนนะฉันมีงานต้องทำ” คุณหมอหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับหันหลังเพื่อที่จะเดินหนีแต่เขากลับถูกคนเดิมคว้าข้อมือให้หันกลับมาอย่างแรง


อ่ะ


หมอหนุ่มร้องขึ้นเมื่อใบหน้าที่หันมากระแทกเข้าที่หน้าอกแกร่งของอีกคน


“ไม่ดีใจเลยเหรอที่ได้เจอกันอีกครั้ง” แต่คำถามในครั้งนี้กลับทำให้หมอหนุ่มน้ำตาไหลออกมา เขาไม่รู้จะพูดยังไงข้าไม่รู้จริงๆ


“ฉันว่านายควรจะปล่อยมือเพื่อนฉันได้แล้ว” เสียงมาเฟียค้าอาวุธดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินเข้ามาแล้วกระชากตัวเพื่อนให้ออกห่างจากอีกคน เหล่าชายชุดดำทั้งหลายยืนจังก้าจ้องหน้ากันเพื่อเห็นผู้เป็นนายกำลังมีเรื่อง นี่ถ้าไม่ใช่โรงพยาบาลพวกเขาคงหยิบปืนที่พกมาจ่อใส่หน้ากันไปแล้ว


“ไม่เจอกันนานสบายดีใช่ไหม” ลี่หงหันมาถามคริส คริสไม่ตอบแต่ยืนจ้องหน้าอีกคนอย่างไม่พอใจ ส่วนอีกคนก็ไม่ต่างกันที่แสดงสีหน้าว่าไม่พอใจเช่นกัน


“ลี่หง นายกลับไปเถอะ” เสียงลู่หานดังขึ้นเพราะกลัวว่าคนทั้งสองจะก่อเรื่อง เขาไม่อยากให้เกิดปัญหาในโรงพยาบาล นี่โรงพยาบาลใหญ่ของเขาก็เพิ่งจะเกิดระเบิดขึ้น ถ้าโรงพยาบาลในเครือยังมีคนมาก่อเรื่องวุ่นวายอีกหุ่นของโรงพยาบาลเขาคงตกฮวบมากกว่าเดิมเป็นพันเท่า


“ถ้างั้นก็ไว้พบกันใหม่” มาเฟียไต้หวันพูดขึ้นเพราะยอมที่จะกลับไปเพื่อทำให้คนตัวเล็กสบายใจ


“อย่าเลย เราไม่สมควรจะเจอกันอีก” แต่คนตัวเล็กกลับที่จะพูดอย่างไม่เหลือใย มาเฟียไต้หวันกำมือแน่ก่อนจะยิ้มออกมา


“ไม่หรอก เราจะได้เจอกันอีกแน่” ลี่หงพูดก่อนจะเดินแยกออกไปโดยไม่ลืมที่จะจ้องหน้ากับมาเฟียอีกคนที่ยังคงยืนจ้องเขาอยู่ 


“มันไม่สมควรกลับมาเหยียบที่ฮ่องกงอีก” คริสกัดฟันพูด ลู่หานได้เพียงฝืนยิ้มออกมาเท่านั้น ใช่ ลี่หงไม่ควรมาเหยียบที่ฮ่องกงอีกเพราะอาจถูกคนรักของเขาฆ่าทิ้งเหมือนในครั้งนั้นอีกถ้าเขาไม่ห้ามเอาไว้ซะก่อน ทำไมถึงมา แล้วมาทำไม เขาไม่เข้าใจคนคนนั้นเลย


“นายเข้าไปดูหยางหยางเถอะเดี๋ยวฉันจะไปรอที่ห้อง” ลู่หานพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้งอย่างเหม่อลอยกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อสักครู่


“ผู้อำนวยการคะ” ลู่หายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกตะโกนเรียกเสียงดัง


“คะ ครับ?” เขาหันไปถามคนเรียกอย่างไม่เข้าใจ


“คือดิฉันจะบอกว่าท่านประธานตอนนี้อยู่ที่ห้องพักฟื้นชั่วคราวแล้วค่ะ” เขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกออกไปอีกทางที่เป็นห้องพักฟื้นคนไข้หลังผ่าตัด เขาเดินเข้ามาในห้องที่มีผ้าม่านกั้นแบ่งเอาไว้แต่ละห้องเพื่อให้คนไข้ที่พักอยู่ไม่สามารถมองเห็นกันได้ แต่วันนี้ในห้องพักฟื้นชั่วคราวไม่มีคนไข้คนอื่นมาช่วยกันใช้มีเพียงคนรักของเขาเท่านั้นที่ยังคงนอนหลับเพราะพิษของยาสลบอยู่


“ผู้อำนวยการ” เสียงพยาบาลสาวเรียกเขาเมื่อเธอที่นั่งสังเกตอาการคนไข้อยู่เห็นเจ้าของโรงพยาบาลอีกคนเดินเข้ามา


“คุณออกไปเถอะ เดี๋ยวผมออบเสริฟคนไข้เอง” พยาบาลสาวพยักหน้ารับก่อนจะยื่นแฟ้มสังเกตอาการคนไข้ให้กับคุณหมอหนุ่มจากนั้นจึงเดินออกไปจากห้องพักฟื้นชั่วคราว


“ฉันเจอเขา คนที่นายไม่ชอบขี้หน้า” หมอหนุ่มพูดกับคนที่ยังคงนอนหลับอยู่


“แต่ฉันจะไม่เจอเขาอีกถ้านายตื่นขึ้นมา รีบตื่นนะ” พูดจบแล้วก้มใบหน้าลงหอมที่หน้าผากของคนรักด้วยความรักที่เขามีให้กับคนคนนี้คนเดียว






“ใครเหรอครับ” เมื่อเข้ามาในห้องพักฟื้นขนาดใหญ่ เตียงคนไข้ขนาดห้าฟุตที่นอนได้ถึงสามคน กระจกใส่ที่สามารถมองออกไปเห็นแม่น้ำหลักของฮ่องกง


“หมายถึงใคร” คริสหันมาถามคนรัก


“ก็คนที่คุยกับคุณไง ไม่สิ จะทะเลาะกันมากกว่า” ชานยอลรีบแก้คำเพราะทั้งสองคนไม่ได้คุยกันแต่จะทะเลาะกันมากกว่า


“ลี่หง หวังลี่หง มาเฟียไต้หวัน” ชานยอลยังคงจ้องหน้าคนรักนิ่ง เขาไม่ได้อยากรู้แค่ชื่อแต่เขาอยากรู้มากกว่านั้น


“นี่” เขาเรียกคนรักอย่างไม่พอใจที่คนรักเอาแต่เงียบเหมือนพวกชอบเล่นตัว


“ลี่หงคือคนรักเก่าของลู่หานสมันยังเรียนมหาลัย” ชานยอลตาโตก่อนจะถามออกมา


“แล้วทำไมถึงเลิก” มาเฟียฮ่องกงหรี่ตามองคนชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน


“เร็ว” แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สำนึกถึงได้เร่งให้เขาตอบ


“ก็ถูกหยางหยางแย่งมา” โฮ มาเฟียน่านน้ำโคตรจะนิสัยเสียเลย 


“แย่งยังไง” เขาถามเพราะความอยากรู้


“เรื่องของคนอื่นเขา” มาเฟียหนุ่มพูดแค่นั้นเพราะไม่ต้องการพูดเรื่องในอดีตของเพื่อนรักทั้งสองของตัวเอง อดีตจะเป็นยังไง ใครผิดใครถูกเขาไม่สน เขาสนแค่ว่าหยางหยางกับลู่หานคือเพื่อนรักของเขาเท่านั้น ชานยอลพยักหน้ารับเพราะเรื่องของทั้งสามคนอาจจะเป็นอดีตที่ไม่น่าพูดถึงก็ได้


“นี่ แล้วทำไมเขาถึงดูไม่ชอบคุณด้วยล่ะ” คริสหันมาหรี่ตามองอีกคนอีกครั้ง นี่เป็นคนประเภทไหนกันถึงได้อยากรู้เรื่องของคนอื่นไปทั่วแบบนี้


“จะอยากรู้ไปทำไม” มาเฟียถาม ชานยอลย่นจมูกใส่ ปกติเขาก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องของคนที่ตัวเองไม่รู้จักหรอก แต่ถ้าคนที่เขาไม่รู้จักอยู่ๆเข้ามาพัวพันกับคนในครอบครัวของเขา เขาก็อยากที่จะรู้จักคนคนนั้นเหมือนกัน แถมคนคนนั้นดันเข้ามาในช่วงที่พวกเขากำลังมีปัญหาพอดี โคนันอย่างเขาก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา ถ้าใช่อย่างที่เขาสงสัยโจทย์เลขที่อยู่ในมือก็ไม่ต้องไปแก้มันแล้ว หรือว่าเขาจะแก้เพื่อความแน่ใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนแล้ว 


“มันก็ต้องไม่พอใจไหมล่ะที่อยู่ๆเพื่อนของศัตรูหัวใจก็มายืนอยู่ตรงหน้า” คริสตอบเมื่อเห็นใบหน้ายุ่งๆของอีกคนที่แสดงสีหน้าอย่างหงุดหงิดอยู่ต่อหน้า ก็ไม่รู้ทำไมเมื่อเห็นเด็กตรงหน้าทำสีหน้าไม่พอใจหรือหงุดหงิดออกมาเขาจะต้องรีบพูดรีบอธิบายทุกครั้งเพราะกลัวคนตรงหน้าจะโกรธเอา ชานยอลมองคนตอบก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ เขาคงต้องหันมาแก้โจทย์ใหม่เหมือนเดิม


“แล้วนั่นทำอะไรเห็นจ้องมือถือมาตั้งแต่อยู่ที่ห้องผ่าตัดแล้ว” คริสที่ยืนมองวิวริมหน้าต่างเดินกลับมานั่งลงข้างๆชานยอลที่ปากคุยกับเขาแต่ตากลับจับจ้องอยู่แต่กับมือถือ หรือเด็กนี่จะติดเกมส์ แต่พอเขาชะโงกหัวมองกลับเป็นตัวเลขที่เขาจำได้ว่ามันมาพร้อมกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นสามแห่ง แห่งแรกคือโกดังผลิตอาวุธของเขา แห่งที่สองคือท่าเรือส่งสินค้า และแห่งที่สามคือโรงพยาบาลในเครือตระกูลลู่ที่มีหยางหยางเป็นผู้บริหารแต่ลู่หานคือผู้อำนวยการโรงพยาบาลแทนผู้เป็นพ่อ


“ดูแล้วคิดว่าจะหาตัวคนร้ายเจอหรือไง” มาเฟียถามอย่างดูถูกฝีมือ ชานยอลหันมามองคนพูดก่อนจะย่นจมูกใส่อย่างไม่พอใจ


“คดีเพชรขององค์ราชินีผมก็เป็นคนตามเจอ คดีแฮกเกอร์เงินในธนาคารของคุณผมก็เป็นคนจับคนร้ายได้ ไหนจะที่ผมส่งอาวุธให้กับปีเตอร์อีก ฝีมือผมทั้งนั้น อยากรู้อะไรอีกไหม” พูดพร้อมกับใส่อารมณ์ทำเอาอีกคนหงายเงิบเพราะเสียงที่เอาแต่ใจแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงชอบเสียงของเด็กหนุ่ม


“นี่ฉันมีเมียเป็นอัจฉริยะหรอกเหรอ” มาเฟียถามยิ้มๆพร้อมจับสายตาคมที่จ้องมองมา 


“เออ” แต่คนถูกเรียกว่าเมียกลับกระแทกเสียงตอบก่อนที่อยู่ๆใบหน้าก็กลับขึ้นสีแดง


หึ


เสียงหัวเราะในลำคอของอีกคนดังขึ้นยิ่งทำให้เขารู้สึกเขินอายยิ่งกว่าเดิม นี่เขากำลังถูกคนรักจีบอยู่เหรอ มาเฟียกำลังจะจีบเขาใหม่เหรอ ทำไมเขารู้สึกเกลียดใบหน้าของมาเฟียที่ตอนนี้มันยิ้มทั้งใบหน้าเหมือนกำลังล้อเลียนเขาอยู่ ล้อเลียนเรื่องอะไรน่ะเหรอ ก็เรื่องที่เขาหน้าแดงเพราะคำพูดของมาเฟียน่ะสิ



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



หวังลี่หงคือใคร คือศัตรูหัวใจของมาเฟียน่านน้ำสมัยยังเรียนอยู่เพราะแข่งกันชิงหัวใจของคุณหมอหนุ่มน่ะสิ คิดว่าจะแต่งคู่นี้ในมาเฟียที่รักแต่ขอคิดดูก่อน แต่ถ้าจะแต่งเป็นตอนพิเศษในเรื่องเมียมาเฟียเนื้อหามันก็เยอะอยู่นะ ไหนจะเป็นตอนที่เคยบอกไปในลูกหนี้มาเฟียอีกที่ลู่หานเคยทำคนรักของหยางหยางตายแต่พอมาตอนนี้ก็คนรักเก่าของลู่หานโผล่มาอีก เฮ้ออออ เอาไงดี







ความคิดเห็น