marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8: สับสน

ชื่อตอน : ตอนที่ 8: สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8: สับสน
แบบอักษร


image


“ยัยช้างน้ำที่ฉันตามหามาตลอดสองปีไง”

“หาาาาาาา” สี่คนนั้นตกใจเหมือนผมตอนแรกนั่นแหละ

“ไม่อยากจะเชื่อเลยให้ตายสิเธอเปลี่ยนไปมากเลยนะเนี่ย!!!!” นั่นสินะผมก็ไม่อยากเชื่อมาตลอดเหมือนกันว่ายัยตัวเล็กนี่จะเป็นเธอผมยอมรับอยู่นะว่าตอนอ้วนหน้าเธอสวยแต่ไม่คิดส่าผอมละจะสวยยิ่งกว่า

“สวยว่ะ!!!”

“ใช่น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลย”

“งื้ออออ อยากจับมาแต่งตัวชะมัดเลยเนอะเรดาร์”

“ใช่แล้วโซ >////< ตัวเธอเล็กมาก”

“นี่พอเลย!! รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวมาเอาของไปเก็บก่อน” ผมบอกอย่างรำคาญใจจะอะไรหนักหนาพูดนั่นพูดนี่อยู่ได้ผมดึงแขนยัยเรกับโซออกก่อนจะรีบเดินขึ้นไปบนห้องเพราะผมต้องการจะคุยกับเธอเหมือนกันเป็นบ้าอะไรจู่ๆมาหน้าบึ้งใส่ผม


แอ๊ดดดด

ปัง! ปัง! ปัง!



ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามาผมก็ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังมาจากห้องเธอ

“ให้ตายสิตกใจหมด!!! เสียงอะไรว่ะ” ผมไปยืนเงี่ยหูฟังตรงหน้าประตูห้องเธอว่าเสียงอะไรแต่มันได้ยินเบามากเหมือนเธอพึมพำอะไรสักอย่าง

‘ฉัน$**[^]^*]’แก!!!!’ อะไรว่ะเธอพูดอะไรว่ะ!!!

‘ไอ้€[+]^]^]**]¥]€]*’

“ยัยนี่เป็นอะไรว่ะ” ผมฟังไม่เข้าใจแต่พอจะเดาได้ว่าเธอบ่นอะไรสักอย่าง


ก็อกๆ ก็อกๆ



“นี่โชมินเธอเป็นอะไรหรือเปล่าเสียงดังเชี่ยว” ผมตัดสินใจเคาะประตูถามเลย

ปึง!!

“มีอะไร!!!!” เธอเปิดประตูมาด้วยอาการหน้าดำหน้าแดงเหมือนโกรธอะไรสักอย่าง

“เธอหายแล้วเหรอถึงกลับมา”

“ฉันกลับมาแล้วทำไมมันเกี่ยวอะไรกับนายมั้ยไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อยนายเป็นญาติฉันเหรอก็ไม่นิแล้วอยากรู้ไปทำไม” เออนั่นสิผมจะรู้ไปทำไม

“แล้วเธอจะโวยวายทำไมบ้าไปแล้วเหรอ”

“เออ!!! บ้าพอใจหรือยังไอ้บ้าเอ๋ย!!!!” อ้าวอะไรว่ะพูดอะไรก็โดนด่า

“เธอนี่มันจริงๆเลย”

“ฉันเกลียดนาย!!! ฉันเกลียดคนอย่างนายที่สุด!!!!! ไอ้โรคจิต!!!” ผมพอจะรู้ว่าเธอเกลียดผมนะแต่เดี๋ยวนะผมทำอะไรให้เธอว่ะ!!!

“นี่เธอเป็นโรคประสาทป่ะอยู่ดีๆมาด่าฉัน” ผมชัดจะโมโหละ

“แล้วทำไม!!! ฉันก็ไม่ได้โรคจิตเหมือนนายป่ะเอาไม่เลือกแม่กระทั่งเด็ก!!!!!” เฮ้ย!!!! ผมเอาไม่เลือกตอนไหนว่ะ!!!

“เดี๋ยวนะเธอเคยเห็นฉันทำแบบนั้นหรือไงพูดมั่วมันไม่ดีนะครับ” ชอบด่าผมดีหนักจะกวนประสาทให้ดู

“อ้อ!!! ที่หลังร้านมันอะไรกันละยัยมีจาอมไอติมอยูเหรอ” เฮ้ย!!! เธอเห็นเหรอว่ะ!!!

“ยังไม่ถึงอาทิตย์หิวอีกแล้วเหรอครั้งนี้ควบสองเลยนะฮึ! ไอ้โรคจิต!!!” ผมงงไปหมดละเธอมาด่าผมเรื่องนี้ทำไมว่ะ

“นี่!!! ยัยช้างฉันจะทำอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอละแล้วเป็นบ้าอะไรมายืนด่าฉันแบบนี้คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วงว่าไม่สบายแล้วเธอเป็นบ้าเหรอมาด่าฉันถ้าขืนต่อไปนี้เธอด่าฉันละก็เธอเจอดีแน่!!!!”

“อะไรๆ นายจะทำอะไรฉันละห้ะ!! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต!!!”

พรึบ!

“อื้อๆ....อื้ออออ”

ทันทีที่เธอด่าผมนะผมดึงตัวเธอเข้ามาประชิดก่อนจะบดจูบลงไปปากเล็กๆของเธอ

“อื้มมมม....ถ้าเธอด่าฉันละก็ฉันจะจูบเธอครั้งนี้แค่เตือนนะถ้ายังไม่อยากปากบวมละก็อย่าด่าฉันอีก” ถึงในใจอยากจะให้เธอด่าอีกก็เถอะเธอเอามือปิดปากตัวเองทันทีที่คำขู่ของผมจบลง

“แล้วนี่เป็นอะไรโวยวายทำไมเธอทำอะไรเสียงดัง” ผมมองเธอที่ตอนนี้ไม่ยอมตอบเอาแค่มือปิดปากไว้ผมก็เห็นมือเธอมีรอยแดงๆ

“เจ็บหรือเปล่า...ทำไมโมโหละต้องทำร้ายตัวเองเธอนี่จริงๆเลยเฮ้อ!!!!” ผมดึงมือเล็กมาดูก่อนจะหยิบยาทาแก้ปวดที่ผมมีติดตัวไว้มาทาให้เธอ

“นี่!!! เธอนะมีอะไรคุยกับฉันได้นะถึงเราจะไม่สนิทกันก็เถอะมันก็ดีกว่าทำร้ายตัวเองแบบนี้” เธอมองหน้าผมเหมือนคิดอะไร

“นายนะทำแบบนี้กับทุกคนเหรอ” หือออ...ผมทำอะไรว่ะผมขมวดคิ้วมองหน้าเธอเล็กน้อยเหมือนงงๆ

“ฉันถามนายทำแบบนี้กับทุกคนเหรอทำเหมือนทำกับฉันนี่ไง”

“อ่อ!! ไม่นะปกติฉันไม่ชอบผูกมัดกับผู้หญิงนานๆแต่กับเธอนี่เหมือนการขอโทษไงที่ฉันทำให้เธอเจ็บตอนนั้น” ผมคิดว่างั้นนะถึงในใจผมคิดแค่ว่าอยากทำก็เถอะผมก็เริ่มงงกับตัวเองเหมือนกัน

“ไม่ต้องขอโทษหรอกฉันผ่านมันมาละ...ถ้านี่เป็นการขอโทษนายหยุดทำแบบนี้สะถึงยังไงฉันก็เกลียดนายอยู่ดีอย่ามาเข้าใกล้ฉัน” เธอเป็นอะไรว่ะจู่ๆทำไมพูดแบบนี้แล้วผมเป็นอะไรถึงได้รู้สึกไม่ดีที่เธอบอกอย่ายุ่งกับเธอ

“ปัญญาอ่อน...เอานี่เลคเชอร์วันนี้กับเมื่อวานเอาไปจดสะ”

“นายฟังที่ฉันพูดหรือเปล่า”

“ฉันไม่ฟังทำไมต้องฟัง...ฉันอยากทำอะไรฉันก็จะทำ” ผมไม่จำเป็นต้องฟังสิ่งที่เธอพูดเพราะผมไม่ได้ต้องการแบบนั้น...แล้วผมต้องการแบบไหนกันนะผมหันหลังเดินออกจากห้องไปแม้แต่เธอเรียกผมก็ไมาหันกลับไป

“นี่!!!!”


แอ๊ดดดด

ปัง!


“ฉันทำแบบทำไมกันนะ...ทั้งที่เธอก็บอกแล้วว่าไม่ต้องการ” อาจเป็นเพราะตอนนั้นละมั้งตอนเธอร้องไห้บนดาดฟ้าผมคงสงสารเธอมากละมั้ง...ผมเดินลงไปหาพวกแสบนั้นที่รออยู่ชั้นล่างสงสัยต้องไปหาอะไรกินกันก่อนจะไปที่ร้านนั้นละนะ

“ซา!!! เร็วหน่อยหิวข้าวสุดๆไปเลย”

“เออ...วุ่นวายชะมัด”




โชมิน




ฉันยังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูห้องทั้งที่เขาก็ออกไปนานแล้วแต่ทำไมกันทำไมฉันถึงต้องมารู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเขาควงกับผู้หญิงคนอื่นทั้งๆที่เมื่อคืนนี้ยังไปนอนเฝ้าฉันอยู่เลย!!!!

“ถ้านายยังทำแบบนี้ไม่เลิกฉันจะสับสนเอาได้นะสิไอ้บ้าเอ๋ย!!!!!!”

ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องแต่จู่ๆนึกขึ้นได้

“อร้ายยยย!!! ลืมไปเลยเจ้าแมลงสาบแกอยู่ไหนละ” ฉันหยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้งที่เมื่อกี่เขาบอกฉันว่าอย่าทำร้ายตัวเองที่จริงฉันแค่ไล่ตีแมลงสาบแค่นั้นให้ตายสิทำร้ายตัวเองบ้าบอคอแตกอะไรไอ้บ้า....

หลังจากที่ฉันทำความสะอาดไล่แมลงสาบเสร็จก็นึกได้ว่าจะต้องจดเลคเชอร์ที่เขาเอามาให้

“ให้ตายสินายนี่มันจริงๆเลย” ฉันนั่งอ่านเลคเชอร์ที่เขาจดมาตอนแรกนึกว่าจะจดเท่าที่จำเป็นแต่ดูเหมือนเจ้าตัวคัดทุกอย่างมาให้แล้วลายมือสวยระเอียดด้วยพอมองดูตัวหนังสือของเขาก็นึกถึงหน้าเขาลอยมาแถมตอนเขาจูบฉันตัวฉันยังนิ่งให้เขาทำมันง่ายๆอีกให้ตายเถอะ!!!

“จากนี้ฉันต้องพยายามระวังตัวเองไม่ให้เขาทำอะไรแบบนี้ได้ละให้ตายสิไอ้บ้า!!!!”



อีกด้านหนึ่ง ณ ที่ร้านอาหาร



“เอาละพวกนายได้ทำงานที่นี่แล้วตั้งใจด้วยละอย่าก่อเรื่องนะแม็กแอลส่วนโซเรอย่าทำข้าวของพังค่ะ” ผมยืนสั่งพวกเขาทั้งสี่คนที่ตอนนี้กำลังตั้งใจฟังผมอยู่

“เครๆ” แต่ในขณะที่ผมกำลังคุยกับน้องๆอยู่จู่ๆมีจาก็เดินเข้ามาจากด้านหลัง

“พี่ซาค่ะวันนี้มาเร็วจังเลยนะ” เธอเดินมาเกาะแขนผมจนผมทำหน้าเซ็งทันที พอยัยเรกับโซเห็นก็ทำตามสัญชาตญาณที่พวกนี้ชอบทำทันที

“พี่ซาค่ะวันนี้หลังเลิกงานแล้วเราไปกินข้าวกันนะ” ยัยเรเดินมาเบียดตัวมีจาออกจากแขนผมก่อนจะคล้องแขนผมแทน

“ใช่ค่ะเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานๆ” ยัยโซเสริมขึ้นอีกรู้งานชะมัด

“อร้าย!!!! นี่พวกเธอเป็นใครย่ะ!!!!”

“เธอนั้นแหละเป็นใครกล้าดียังไงถึงมาเกาะแขนพี่ซา”

“ใช่เธอคิดว่าตัวเองได้เป็นผู้หญิงของพีาซาแล้วเหรอ”

“ฮึจะบอกให้เอาบุญนะพี่ซาเขาไม่เอาคนอย่างเธอหรอก” มีจามองหน้าเรกับโซอย่างเคืองแค้นเธอทำอะไรพวกนี้ไม่ได้หรอกเพราะสองคนนี้ผมฝึกมาเองกับมือ

“เอาละพอได้แล้วเรดาร์โซรา...คุณไม่เป็นไรนะครับ” จู่ๆเจ้าแม็กก็พูดขึ้นแบบนี้สงสัยอยากกินยัยเด็กนี่แน่ๆ

“พี่แม็ก!!! หยุดเลยนะอย่าไปยุ่งกับยัยนี้”

“ใช่หยุดเลยแม็ก” ยัยเรกับโซก็ค่อยกันท่าอย่างดี

“ทำไมละเธอหน้าตาน่ารักดีออกใช่ไหมแอล”

“อื้อใช่...น่ารักน่าฟัดดีฮ่าๆเธอชื่ออะไรเหรอ”

“ไม่นะพี่แอล!!!!!” ผมยืนมองเจ้าพวกนี้เถียงกันก็ปวดกระบาลละให้ตายสิผมยิ่งคิดเรื่องของยัยบ้าที่ชอบทำให้ผมเป็นห่วงอยู่แล้วยังต้องมาคิดเรื่องเจ้าพวกนี้อีกโอ๊ยยยยฟ้ากำลังทดสอบความอดทนของผมหรือไงนะ!!!!

“ให้ตายสิน่ารำคาญชะมัด!!!”




ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะเริ่มแล้วสับสนแล้วสินะอิอิเอาไงต่อดีละซา




ความคิดเห็น