บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 คุณหนูเซลีนผู้เบื่อหน่าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 คุณหนูเซลีนผู้เบื่อหน่าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 คุณหนูเซลีนผู้เบื่อหน่าย
แบบอักษร

          ถนนนอกเมืองเส้นยาวกลางดึกตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยรถมอเตอร์ไซด์หลากหลายขนาดและรุ่น  เสียงบิดท่อและการพนันขันต่อกำลังเริ่มขึ้น  สาวสวยนุ่งน้อยห่มน้อยเดินโฉบไปมาแน่นอนว่าน่องขาเกือบทุกคนต้องมีรอยท่อลวกจนเป็นแผลเป็น  รอยพวกนี้ไม่ใช่สัญลักษณ์ของแก๊งอะไรทั้งนั้นแต่พวกเธอซ้อนท้ายเหล่าแว้นบอยตั้งแต่อายุยังไม่ 20 มันก็ต้องมีพลาดไปโดนกันบ้าง

            “ฟอลคอนสองแฝด...ทำไมโผล่หัวมาได้วะ”  เสียงทักทายจากหัวหน้าแก๊งรถมอเตอร์ไซด์พาให้สาวน้อยสาวใหญ่หันขวับ  ใครในแก๊งรถซิ่งนี่ไม่รู้บ้างว่าชายหนุ่มที่ชื่อฟอลคอนและฝาแฝดโดเบอร์อลาสกันคือหนุ่มหล่อแบบขยี้ใจที่ในจอทีวีก็ยังหาไม่ได้และที่สำคัญคือรวยแบบเงินเหลือใช้ดูได้จากรถแต่ละคันที่ขี่มา

            “เบื่อ”  ฟอลคอนก้าวขายาวๆ ลงจากอีคอสซี่ อีเอสวัน ซุปเปอร์ไบค์ สีส้มสดแจ่มว้าวแต่ราคาซื้อคฤหาสน์หลังย่อมๆ ได้ทั้งหลัง  เขาได้คันนี้มาเพราะช่วยพ่อมาร์กรังแกพ่อวินเซนต์สำเร็จครั้งหนึ่งและดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกและเดียวในชีวิต  แม้จะเจ็บหนักไปบ้างแต่ก็คุ้มค่าอยู่มากจริงๆ

            “งั้นก็มาถูกวัน  วันนี้มีสาวน้อยน่ารักไม่รู้ไปเอาความใจกล้ามาจากไหนเอ่ยปากขอแข่งด้วย  แถมรถยังเป็นรถแม่บ้านจ่ายตลาดคันกระจิ๋วเชียว”  ลินคอร์นชายที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวแก๊งรถมอเตอร์ไซค์บนถนนสายนอกเมืองเอ่ยขำๆ

            “เด็กหรือไง”  อลาสกันกระตุกยิ้ม

            “ก็ไม่เด็กน่ะ  หุ่นเฉียบมาก...นู้นไง”  ลินคอร์นบุ้ยใบ้ไปทางหญิงสาวที่ยืนอยู่คนเดียว  เธอใส่ชุดเดรสยาวคลุมเข่าสีดำ  ส่วนบนเป็นคอเต่าปิดถึงต้นคอ  ผมสีดำสนิทเหมือนขนกาถักเปียรอบหัวสวยหวานดูเรียบร้อยที่สำคัญคือหน้าตาจิ้มลิ้มใสบริสุทธิ์เหมือนตุ๊กตา  ทั้งดวงตากลมโต  ปากอวบอิ่ม  ใบหน้าเรียวเล็ก  ทุกๆ อย่างรวมกันจนให้ความรู้สึกได้ว่าเธอเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่พวกคนรวยมักตั้งเอาไว้ในตู้โชว์เพราะกลัวจะตกแตก

            “หืม?”  ฟอลคอนหรี่ตามองก่อนจะรู้สึกเหมือนผีเห็นผีเพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นปีศาจ

            “อย่าบอกนะว่าเธอจะเอาไอ้คันนั้นมาแข่งจริงๆ”  โดเบอร์มองรถที่จอดอยู่ข้างๆ หญิงสาวตัวเล็ก  มันเป็นรถสามล้อแม่บ้านคันจิ๋วสีขาวสะอาด

            “วางเงินข้างตัวเองไว้พันเหรียญเชียวนะ  เพราะแบบนี้ฉันเลยยอมให้แข่ง”  ลินคอร์นไหวไหล่  งานนี้ก็เหมือนได้เงินเปล่า  ถึงแม้รอบการแข่งที่เธอลงจะเป็นรถประเภท 4 จังหวะร้อยกว่าซีซีแต่ก็ผ่านการแต่งอัพท่อดังมาหมดแล้ว

            “น่าสนุกดี  ฉันลงข้างเธอก็แล้วกัน”  ฟอลคอนเห็นเป็นเรื่องขำขันเพราะรู้ว่างานนี้แต้มต่อเธอน้อยแต่ก็เล่นเอาสนุก

            การแข่งมอเตอร์ไซค์ครั้งนี้ไม่ได้วัดกันที่ทางตรงแล้วเข้าเส้นชัยเพราะมันน่าเบื่อไปแล้ว  พวกเขาแข่งบนถนนคู่จึงต้องกลับรถตรงยูเทิร์นแล้วบิดเข้าเส้นชัยที่อยู่ในแนวจุดเริ่มต้น  รถกว่า 30 คันต่างเบิ้ลท่อเสียงแปร้นๆ แง้นๆ ดังก้อง  บางคันแต่งเสียจนเหลือแต่โครงเปลือกรถหายไปไหนบ้างก็ไม่รู้

            ส่วนสาวน้อยปริศนาเมื่อถึงเวลาแข่งเธอคนนั้นก็ใส่หมวกกันน็อกลายแมวนอนหงายโชว์ไข่ตัวหนึ่งแล้วขึ้นไปนั่งหลังตรงบนมอเตอร์ไซค์แม่บ้านสำหรับจ่ายตลาด  แถมเมื่อถึงเวลาเริ่มแข่งเธอยังออกตัวทีหลังเพื่อนพอเบรกก็มีเสียงเพลงอี๊อ่อๆ ดังเคล้าไปด้วย  ที่สำคัญยามถึงจุดยูเทิร์นเธอก็เปิดไฟเลี้ยวตามกฎจราจร  ทุกๆ การกระทำของเธอพาให้คนขบขันปนเอ็นดูพร้อมเอาใจช่วย

แต่ทว่าร้อยเมตรสุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัยสาวน้อยปริศนาก็ทำให้คนขำไม่ออกเพราะรถแม่บ้านคันที่ว่าก็เหมือนอัดสะสมพลังไว้มากจนเกินจะรับเมื่อมันมีเสียงดังปัง! แล้วความเร็วอย่างกับเสือชีต้าโจนทะยานก็วิ่งฉิวปาดหน้าคนอื่นเข้าเส้นชัยไปหน้าตาเฉย

            “...........”  ทุกคนอ้าปากค้าง  แม้แค่ฟอลคอนที่ชนะเงินพนันยังเหวอจนทำสีหน้าตลกๆ ออกมา

            “ได้เงินไหม”  หญิงสาวถอดหมวกกันน็อกแล้วเดินมาถามลินคอร์น

            “อะ...เอ่อ...ดะ...ได้สิ”  หัวหน้าแก๊งแทบจะหาเสียงตนเองไม่เจอ

            “เฮ้อ...ช่างเถอะขอเปลี่ยนเป็นเอาอันนั้นแทนได้ไหม”  เธอถอนหายใจสีหน้าเบื่อหน่ายแสดงออกมาเสียชัด  ก่อนจะชี้ไปยังอมยิ้มสีรุ้งแผ่นกลมที่ยังไม่ได้แกะกินของสาวสก๊อยนางหนึ่งซึ่งซื้อเอาไว้เพื่อเป็นพร๊อพถ่ายรูปแบบแบ้วๆ

            “เธอชนะได้เงินเกือบหมื่นเหรียญเลยนะ!”  ต่อให้คร่ำหวอดในวงการคนเถื่อนขนาดไหนแต่เมื่อเจอแบบนี้ลินคอร์นก็ไปไม่ถูกเช่นกัน

            “อยากได้อันนั้น”  หญิงสาวยืนยันก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ สีหน้าเบื่อหน่ายผ่อนคลายลงเมื่ออมยิ้มที่ว่ามาอยู่ในมือ

            ฟอลคอนและสองแฝดมองแม่สาวปีศาจปีนกลับขึ้นไปนั่งบนรถแม่บ้านแล้วละเลียดเลียอมยิ้มหน้าตาเฉยไม่สนใจโลก  เธอกำลังมองดูผู้คนเฮฮาแข่งขันกันรอบใหม่ปากก็ลิ้มรสขนมหวานเหมือนกำลังชมทีวีสักช่องอยู่บ้านอย่างสบายอุรา

            “นี่...ทำไมรถเป็นแบบนั้นล่ะ”  ชายหนุ่มที่อยู่ในฐานะแง้นบอยประจำเหล่าปีศาจอดไม่ได้จนต้องเดินไปเรียบๆ เคียงๆ ถามเธอ  โดยมีลูกคู่แฝดหมาแอบฟังจนหูผึง

            “หมายถึงอะไร”  เธอหันมามองชายหนุ่มร่างสูงสามคนอย่างสงสัย  พวกเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดที่น่าจะแถมจากผลิตภัณฑ์น้ำมันเครื่อง  กางเกงยีนต์ขาเดฟขาดๆ และร้องเท้าผ้าใบเก่ามอซอ  สายตาแววหวานกวาดมองพวกเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าสามคนนี้เป็นประเภทเดียวกับเธอ  อ่า...เธอไม่เจอปีศาจตนอื่นๆ นอกจากคนในครอบครัวกี่พันปีแล้วนะ

            “รถคันนี่อ่ะ”  ฟอลคอนชี้ไปยังรถสามล้อสีขาวที่เธอนั่งอยู่

            “อ๋อ...ของแม่บ้านน่ะ  ฉันยืมมา”

            “อะไรนะ!!”  คราวนี้ปีศาจขาแว้นทั้งสามถามออกมาพร้อมกัน

            “เมื่อเช้ามันไม่ติดฉันเลยลองซ่อมดู  จำไม่ได้ว่าใส่อะไรไปบ้างจนมันวิ่งเร็วแบบนี้”

            “จำไม่ได้เนี่ยนะว่าแต่งมันยังไง”  โดเบอร์ถามอย่างเหลือเชื่อ

            “เหมือนจะถอดๆ แกะๆ อยู่ 2 ชั่วโมงล่ะมั่ง”  เธอขมวดคิ้วเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก  ไม่ใช่ว่าอายุสองพันปีที่ผ่านมาจะทำให้เธอเป็นยายแก่ขี้ลืมหรอกนะ...แต่ก็ลืมจริงๆ นั่นแหละ

            “ยัยบื้อเอ๊ย!  ของดีแบบนี้เธอจะลืมไม่ได้นะ”  ฟอนคอลผู้รักความเร็วแทบจะก้มกราบขอเธอเป็นอาจารย์

            “ขอโทษทีนะ  แต่ฉันไม่คิดว่าจะทำมันอีก...มันน่าเบื่อไปแล้วล่ะ”  ใบหน้าเล็กๆ นั้นส่ายไปมาช้าๆ

            “อะ...อะไรกัน”  ปีศาจหนุ่มทั้งสามยืนเรียงกันด้วยสีหน้าหงอยเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง

            “ว่าแต่...โลกนี้ยังมีอะไรที่ไม่น่าเบื่ออยู่มั้งไหมนะ”  เธอรำพึงเหมือนคนแก่ไม่สนใจสีหน้าอ้อนวอนของชายทั้งสามที่รุมล้อมเธอ  ปากก็กัดอมยิ้มแล้วเคี้ยวกร้วมๆ อย่างช้าๆ ใจลอยคิดไปถึงอดีตสองพันปีแสนน่าเบื่อที่ผ่านมา

            เธอคือเซลีนจากตระกูลปีศาจเก่าแก่ที่สุดในโลก  เกิดมาสองพันปีที่แล้วก็อยู่แต่ในปราสาทไม่ชอบออกไปไหน  รอบตัวเธอมีคนรับใช้ล้อมหน้าล้อมหลังเรียกคุณหนูแทบจะตลอดเวลา  พ่อแม่เธอดูเหมือนจะเกิดจากปีศาจดึกดำบรรพแล้วมาอยู่บนโลกมนุษย์เข้าปีที่สามพันก่อนจะมีเธอ  เพราะอยู่มานานพ่อและแม่ของเซลีนจึงรู้ว่าโลกมันโหดร้ายขนาดไหน  และในเมื่อเธอเป็นลูกสาวคนเดียวจึงพยายามประคบประหงมไว้ในอุ้งมือ

            สองพันปีที่ผ่านมาเธอจึงออกไปข้างนอกบ้านน้อยมากและเธอก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรกับมันมากนัก  เวลาผันผ่านนานเข้าเธอก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา  จึงได้ออกมาหาอะไรทำนอกบ้านไปหลายอย่างจนรู้ว่าโลกนี้ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด  ออกจะสนุกเป็นบางเวลาด้วยซ้ำเช่นเมื่อสักครู่นี้

            “ขับรถกินลม  เล่าเรื่องผี  ตั้งแคมป์ไฟ  มีตั้งหลายอย่างที่สนุก”  ฟอลคอนได้ยินสิ่งที่เธอรำพึงจึงแนะนำเพราะเขาทำแบบนี้มาหลายสิบปีต่อเนื่องยังไม่เบื่อสักครั้ง  ถึงแม้เรื่องผีที่เล่ากันจะวนกลับมาเรื่องเดิมรอบที่ 3 แล้วแต่สุดท้ายพวกเขาสามคนก็ยังกลัวจนหนาวสั่นอยู่ดี

            “แคมป์ไฟเหรอ?  อันนี้ฉันไม่เคย”  สีหน้าเบื่อหน่ายของเซลีนดูเหมือนจะฉายแววความกระตือรือร้นขึ้นนิดหน่อย 

            “วันศุกร์นี้พวกเราจะมีแคมป์ไฟ  ถ้าเธอสนใจก็มาได้แต่ต้องเตรียมเรื่องผีมาด้วยนะ”

            “อืม...ฉันจะลองไปดู”

            หากพ่อแม่ของเซลีนรู้ว่าลูกสาวตกปากรับคำไปค้างบ้านผู้ชายที่ยังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อคงได้เป็นลมไปสามรอบ  แต่ทว่าเซลีนกลับคิดต่างกัน  เธออยู่มาสองพันปีเป็นยายเฒ่าสำหรับเด็กๆ ปีศาจพวกนี้แล้วยังมีอะไรต้องกลัวอีก  และเพื่อขจัดความเฉื่อยชาน่าเบื่อหน่ายเธอก็ไม่มีอะไรต้องลังเลมากนัก

            “อันนี้ที่อยู่บ้านฉัน  เธอเป็นผู้หญิงฉันจะบอกแม่ลิซ่าให้พ่อวินเซนต์จะได้ไม่กล้าหือ”  ฟอลคอนแชร์ที่อยู่ในโทรศัพท์ให้เธอ

            “อืม...ห้าโมงเย็นฉันจะไปถึงพอดี”  เธอพยักหน้ามือก็ยื่นอมยิ้มที่มันเยิ้มไปด้วยน้ำลายและรอยกัดให้ฟอลคอนเป็นของตอบแทนสำหรับคำแนะนำ  “อร่อยดีนะ...ขอบใจมาก”

หลังฟอลคอนรับอมยิ้มไปอย่างงงๆ เซลีนก็สวมหมวกกันน็อกลายแมวนอนโชว์ไข่แล้วขับรถแม่บ้านออกไป 

เสียงอิ๊อ่อดังอยู่ไกลๆ ยามเธอเบรกเป็นข้อบ่งบอกกลุ่มแก๊งซิ่งว่าครั้งหนึ่งพวกเขาเคยแพ้ให้กับรถสามล้อจ่ายตลาดที่ขับโดยคุณหนูปริศนา

            “ทำไมนายให้เธอมาบ้านล่ะ”  อลาสกันถามอย่างสงสัยเพราะแม้ฟอลคอนจะเป็นคนอัธยาศัยดีแต่ก็หวงความเป็นส่วนตัวของสมาชิกในบ้านระดับหนึ่งเลย  เพราะพวกเขาต้องใช้เวลาถึง 20 ปีกว่าจะไปตั้งเต็นท์ในสวนหน้าปราสาทได้หลังจากที่อยู่นอกรั้วมานาน

            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนงูพิษผุดขึ้นบนริมฝีปากของฟอลคอน  ก็ไม่ทำไมแต่เขาอยากจะรีดข้อมูลแต่งรถจากเธอก็เท่านั้น  ที่สำคัญเขาเองก็อยากลองแข่งกับเธอดูสักตั้ง  ขณะที่คิดไปอย่างหมายมาดปากก็กัดอมยิ้มในมือไปด้วย...หวานไปหน่อยแต่ก็อร่อยอยู่จริงๆ  ว่าแต่มันเคลือบคาราเมลจนเยิ้มด้วยเหรอของแบบนี้น่ะ

----

รถแข่งของเซลีน ตารางลงนิยายเดี๋ยวมาแจ้งในตอนต่อไปนะคะ (พรุ่งนี้มาอีกตอน กรุ๊กริ๊ว)

​ลืมแจ้งไปว่า  วาเลนไทน์มีรีดรีเควสขอตอนพิเศษรับเทศกาล  ไรท์จึงตัดสินใจทำของเรื่องเจ้าสาวสามปีศาจนะคะ  ในตีมวาเลนไทน์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}