เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 62 คราดาราออกเดท [จบบทที่ 13]

ชื่อตอน : ตอนที่ 62 คราดาราออกเดท [จบบทที่ 13]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 85

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 62 คราดาราออกเดท [จบบทที่ 13]
แบบอักษร

ตอนที่ 62 คราดาราออกเดท

          “ความรักใดคือรักแท้มิอาจแตกสลาย รักระหว่างสายเลือด รักระหว่างหัวใจสองเรา หรือรักที่เติบโตในทุกๆก้าวที่เดินเคียงข้างกัน ฟันฝ่าอุปสรรคร้อยพันที่พร้อมฉีกกระชากและแยกพวกเราออกจากกัน ทดสอบด้วยปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า วัดใจอย่างโหดร้ายทารุณ นางคือจิตวิญญาณผู้เดินบนโลกที่มีความรักมากมายเจริญงอกงามดั่งสวนสวรรค์ มิรู้อนาคตคาดหวังสิ่งใด กระนั้นอยากลองสัมผัสเรื่องราวความรักสักครั้งเพื่อให้รู้ว่าแท้จริงแล้ว..สรรพสิ่งมีค่าหรือไม่”

“เจ้าคิดว่าชีวิตตนเองมีค่าหรือ?”

          “ท่านเมรัย..ทำไมท่านมีตราตัวแทน

          หลังพวกเมรัยกลับสู่โลกคนเป็นมีลมหายใจ แคทเธอรีนมิอาจลบความสงสัยที่อัดแน่นในอก นางต้องการรู้ความจริงและคำตอบที่ฟังเข้าท่าไม่เสแสร้งบิดเบือน หรือคำตอบปัญญานิ่มที่เมรัยชอบตอบ “ท่านเมรัย” จอมอาคมน้อยคว้าข้อมือหมอผีน้อย คะยั้นคะยอไถ่ถามอย่างดื้อรั้นมิยอมปล่อยอีกฝ่ายหนี แคทเธอรีนคิดว่าตนเองเป็นใคร คำถามนี้ให้พวกนารีถาม เมรัยยังมิรู้จักตอบรึไม่

          แต่หมอผีน้อยดันตอบให้จอมอาคมน้อยฟัง

          “ข้า!!”

          เมรัยสะบัดมือแคทเธอรีน สีหน้าแววตาน่ากลัว น้ำฟังเสียงโกรธาแปดส่วน

          นางกระแทงเสียงดังจนจอมอาคมน้อยผงะ “เก็บได้”

          “ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!!”

          ฟังคำตอบเมรัย แคทเธอรีนพลันอยากร้องโวยบ้าง จอมอาคมตอนนี้ไม่รู้หรอกเมรัยจะมองนางเช่นไร แต่จอมอาคมน้อยต้องการคำตอบ เพราะนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ วิญญาณหมื่นแสน ทั้งยมทูต ทั้งจอมอาคม ทั้งหมอผี หมอดู หมอเดา ยันหมอตำแย อสูรร้ายและตัวตนแห่งความตายต่างแสวงหาเบาะแสจักรพรรดิวิญญาณ แคทเธอรีนก็อยากรู้เรื่องของท่านมิต่างจากคนอื่น  

          ลึกๆในใจเห็นเมรัยเป็นเพื่อน แคทเธอรีนเลยกล้าถาม

          หมอผีน้อยถอนหายใจเฮือก “ข้ากับเขา..กับท่านก็เหมือนเพื่อนบ้านกัน..ท่านมอบมันให้ข้า และสั่งให้ข้าดูแลมันดีๆ”

          เมรัยรู้มันคือตราตัวแทน นางคิดว่าในอนาคตอาจมีโอกาสใช้ประโยชน์เลยแอบเก็บมาจากห้องท่าน จักรพรรดิวิญญาณรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเมรัยเอาตราไป แต่ท่านก็ไม่ห้ามหรือขอยึดคืน หมอผีน้อยมิรู้หรอกทำไมท่านไม่ห้าม อาจเพราะนางน่ารักก็ได้ ที่สำคัญนะ แม้ไม่คุยกับท่านเท่าไหร่นัก แต่เมรัยรู้ท่านเป็นคนเช่นไร พวกวิญญาณในป่าสุสานชอบท่าน และท่านอยู่ร่วมกับพวกเขาอย่างสันติเหมือนดั่งเช่นวิญญาณธรรมดา ธรรมดาขนาดเมรัยดูไม่ออกเลยท่านเคยยิ่งใหญ่ด้วย ท่าทางเหมือนหนุ่มโสดอกหักจะตาย  

          “แล้วห้ามถามมากกว่านี้ เพราะข้าพูดไม่ได้ เข้าใจนะ”

          เมรัยยกมือยกระหว่างคิ้ว เวลานางเพ่งสายตาทีไรชอบปวดตาทุกที ให้ตายสิ

          “ท่านเมรัยเป็นเพื่อนท่านหรือ”

          “เพื่อนบ้าน”

          “..”

          แคทเธอรีนใบ้รับประทาน นางกลั้นหายใจ ตกตะลึงในวาสนาของเมรัยที่มีโอกาสสานสัมพันธ์กับจักรพรรดิวิญญาณ ทั้งที่เมรัยเป็นหมอผีน้อยธรรมดาและไม่มีจุดใดพิเศษนอกจากพุงโง่ๆ จอมอาคมน้อยสูดหายใจพยายามควบคุมอารมณ์และน้ำเสียงให้นิ่ง “แล้วเมื่อครู่ท่าทางเช่นนั้นของท่านคืออะไร” จอมอาคมน้อยนึกว่าเมรัยเป็นข้ารับใช้จักรพรรดิวิญญาณเสียอีก เห็นท่าทางน่าเกรงขามระดับที่สั่งประหารใครง่ายราวพลิกฝ่ามือขอเมรัย ลักษณะบุคลิกเช่นนั้นไม่ใช่สิ่งที่อยากทำก็ทำได้        

          ท่าทางดุดันปานประหนึ่งปักษาสวรรค์ ตาก็น่ากลัวขนลุกจนไม่มีใครกล้าสบตาเมรัย

          “..”

          เมรัยจ้องแคทเธอรีน “สมัยก่อน..ข้าเคยต้องเสี่ยงชีวิตในสนามรบ เลยมีกลิ่นไอความน่าเกรงขามติดตัว..” เมรัยเอ่ยเสียงเศร้า “ข้าก็อยากบอกเจ้าอย่างนั้นอ่ะนะ แต่เจ้าคงไม่เชื่อ”

          “…”

          แคทเธอรีนหน้าดำเป็นก้นหม้อ ไม่เชื่อไม่พอ จอมอาคมน้อยอยากขอยืมพัดกระดาษฟาดกระบาลเมรัยจริงๆ!!!

          “หึหึๆ”

          “ไม่ขำเลยคะ!!”

          “ข้าแกล้งทำเฉยๆ เห็นไหมข้าแสดงละครเก่งนะขอบอก สมัยก่อนข้ารับบทเป็นต้นไม้กับก้อนหินบ่อยๆ”

          เมรัยไม่อยากบอกความจริงนางเล่นบทนางเอกกับนางร้ายบ่อยๆ เดี๋ยวบอกแล้วแคทเธอรีนไม่เชื่ออีก แม้มันจะเป็นความจริงก็ตาม

          “เพราะอำนาจของตรานี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครถือแล้วจะแสดงให้ประจักษ์ชัด ข้าที่เป็นคนถือจึงต้องแสดงบทบาทให้คู่ควรกับมันด้วย”

          เมรัยมองตราตัวแทนในอุ้งมือด้วยแววตาลึกลับทอระยับ และจับสายมันหมุนเหวี่ยงเล่นอย่างไม่คิดว่ามันมีค่าหรือสำคัญดั่งเช่นผู้อื่น หมอผีน้อยยิ้มงามให้แคทเธอรีน ขณะเหวี่ยงๆตราตัวแทนเล่น สายมันดันขาดสะบั้น ส่วนตราลอยกระเด็นไปชนกำแพงและแตกเพล้ง..

          “..”

          “..”

          What the!!! แคทเธอรีนเห็นสมบัติระดับชาติพังต่อหน้าต่อตาให้ตกตะลึงตัวแข็งเป็นหินทึ่มทื่อ เมรัยเป็นคนทำพังให้อึ้งตัวแข็ง ทั้งสองสติหลุดหลายวินาที

          “เรากลับบ้านกันเถอะ”

          “ท่านทำตราพัง!!!!!!!!!!!!!!”

          “เงียบเดี๋ยวนี้”

          เมรัยสะดุ้งเสียงกรีดร้องแคทเธอรีนให้ต้องรีบกระโจนโถมใส่จอมอาคมน้อย ใช้เรือนร่างอ้วนปานลูกหมีกดทับ และยกมืออุดปากนาง “อย่าแตกตื่น เจ้าไม่บอกใครก็ไม่มีใครรู้ข้าทำพังจริงไหม”เมรัยมองซ้ายมองขวา พบว่าไม่มีวิญญาณหรือมนุษย์คนใดอยู่ในสถานที่เกิดขึ้นเหตุเลยให้สบายใจหนึ่งเปาะ “ห้ามบอกใครนะ ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาเรื่องเจ้าเต้นเปลือยประกาศให้คนทั้งโลกรู้” เมรัยข่มขู่แคทเธอรีนเสียงหวานออเซาะฟังยั่วสวาทบีบประสาท จอมอาน้อยเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน “ท่านมันปีศาจ!!” “ขอบคุณที่ชม” หมอผีน้อยนวดพวงแก้มจอมอาน้อยอย่างรักใคร่ พลางบีบหน้าอกสองทีเป็นรางวัล “ถือว่าเจ้าทำข้อตกลงกับปีศาจแล้วนะ”

          “กระซิกๆ”

          นางมันปีศาจชัดๆ ชั่วร้ายปานนางมาร ก้นใหญ่ปานแม่หมู ตัวโคตรหนัก!! แคทเธอรีนมิเคยเจอใครน่าไม่อายอย่างเมรัย เพี้ยนไม่พอ หื่นอีกต่างหาก     

          “เรื่องตรา..”

          เมรัยพยุงแคทเธอรีนยืน จอมอาคมน้อยเหลือบมองเศษตราตัวแทนที่กองกระจายอย่างไร้ผู้เหลียวแล หมอผีน้อยยิ้มอ่อนละไม รอยยิ้มของคุณแม่อารีรู้ลูกสาวทำแจกันแตก แต่มิดุว่าเพราะมันเป็นอุบัติเหตุ “อย่าใส่ใจเลย เจ้าไม่ใช่คนทำแตกเสียหน่อย” เมรัยฉวยโอกาสแคทเธอรีนเหม่อลอย อุ้งมืออวบแอบตบๆปัดเสื้อกระโปรงให้อย่างใส่ใจ มิวายแอบบีบๆจิ้มๆด้วย “ข้าต่างหากที่ทำพัง” หมอผีน้อยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนละมุนคล้ายมิใช่เรื่องใหญ่ แม้นางรู้ดีว่าจักรพรรดิวิญญาณตามมาเชือดนางแน่ หากรู้เรื่องนางทำตราพังเป็นชิ้นๆ

          “เรียบร้อย” เมรัยเท้าเอว อกกระเพื่อม “กลับบ้านกัน ปล่อยเรไรรอนานแล้วนะ”

          “แต่ตรา..”

          มองแล้วปวดใจระทม มีวาสนาเห็นตราตัวแทนแล้วย่อมดีใจดั่งขึ้นสวรรค์ แต่นี้แคทเธอรีนมีวาสนาเหนือใครคือนางได้เห็นตราตัวแทนพัง..ด้วย..ไม่รู้จักร้องไห้หรือหัวเราะดี.. เศร้าสลดหัวใจหลั่งน้ำตาเป็นสาย

          เมรัยไม่เล่าเรื่องระหว่างนางและจักรพรรดิวิญญาณให้แคทเธอรีนฟังมากกว่านี้ จอมอาคมน้อยแม้นยังฉงนสงสัยแต่ก็ไม่กล้าลองถามหมอผีน้อยเพิ่มเติม นางควรเชื่อที่เมรัยเล่าหรือไม่ จอมอาคมไม่รู้สักนิดว่าเมรัยพูดเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง ทำไมนางมองเมรัยมิออก ครั้นแคทเธอรีนตระหนักเรื่องสำคัญ เรื่องที่นางไม่เข้าใจและจับอารมณ์เมรัยไม่ได้ น่าแปลกพิลึก ทำไมสาวน้อยคนนี้ที่อายุมากกว่านางไม่กี่ปี ทำไมดูเป็นผู้ใหญ่และลี้ลับปานม่านหมอก มิอาจสัมผัสถึงหัวใจราวว่ามันถูกเก็บไว้ในที่ที่นางไม่มีวันหาเจอ ราวกล่องสมบัติที่ซ่อนในหนองน้ำลึก

          ขณะยามนี้โดนเมรัยจูงมือ แคทเธอรีนยังงงๆเลยว่าโดนเมรัยจับมือตอนไหน

          “เรื่องจักรพรรดิวิญญาณแคทเธอรีนอย่าใส่ใจเลย ท่านสบายดี”

          เมรัยเดินหน้า พลางบอกให้แคทเธอรีนวางใจและเข้าใจเรื่องทั้งหมด เรื่องจักรพรรดิวิญญาณปล่อยไว้ตรงนี้..

          “ปีศาจ..” แคทเธอรีนก้มหน้าพึมพำเหมือนคนน้อยใจ คิดย้อนกลับไป เมรัยมีตราตัวแทนตั้งแต่แรกแล้ว เหตุใดยังให้นางเต้นด้วยเล่า!!!ปีศาจ ปีศาจ นางมันปีศาจชัดๆ นางจงใจกลั่นแกล้งข้า

          “จะว่าไปเจ้าสีนวลอ่ะ”

          หายตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย..

          “แอบไปเล่นกับแมวตัวเมียแล้วค่ะ”          

หายตั้งนานแล้วเพิ่งสังเกตหรือ แคทเธอรีนเม้นปากโกรธหน่อยๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น