Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 39 : ดึกแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 39 : ดึกแล้ว
แบบอักษร

CONDO :

“หิวจัง พี่ทศทำอะไรให้กินหน่อยสิ” ภีมพลยิ้มกว้างอ้อนทศกัณฐ์ สี่ทุ่มกว่าแล้วร้านอาหารข้างนอกส่วนใหญ่ต่างเริ่มทยอยกันปิดเหลือไม่กี่ร้าน ทศกัณฐ์จึงพาภีมพลมาทำอะไรง่าย ๆ ทานที่คอนโดของเขา

“ไปนั่งรอเงียบ ๆ ตรงโซฟาเสร็จแล้วเดี๋ยวเรียก..อ้อ! อย่าซนนะ” คนตัวสูงหันไปกำชับด้วยสายตาเฉียบคมตอนที่ภีมพลเดินไปหยิบรถยนต์โมเดลแต่งห้องขึ้นมาเล่น

“ชิส์! ขี้งก” ร่างบางมองค้อนด้วยหางตาบ่นพึมพำเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกหยิบมือถือขึ้นมานั่งเล่นเกมส์เพื่อฆ่าเวลา”

“เสร็จรึยัง...ผมหิวแล้วนะ” นั่งเล่นได้ไม่ถึงสิบนาทีร่างบางก็้เดินเข้าไปเกะกะทศกัณฐ์ในครัว

“อย่ามาเกะกะ..ออกไปรอข้างนอก” เขาเอ่ยปากไล่ภีมพลที่ทำไม่สนใจใช้มือหยิบเนื้อปลาแซลมอนสดที่หันไว้อย่างเรียบร้อยเข้าปาก

“อร่อยว่ะ!” ร่างบางเอื้อมมือจะไปคว้าของอร่อยอีกชิ้นแต่ข้อมือบางถูกจับเอาไว้ก่อน

“จะทำอะไรนะ?!” คนตัวสูงถามเสียงเข้ม

“แค่นิดเดียวเอง...ก็ผมหิวอ่ะ” ร่างบางส่งสายตาอ้อนทศกัณฐ์ที่ทนใจแข็งได้ไม่นานสุดท้ายก็ต้องยอมใจอ่อนกับภีมพลจนได้

“ไปรอที่โต๊ะ” เขาออกคำสั่งกับร่างบางที่ทำท่าเหมือนผู้ชนะไปนั่งที่โต๊ะอาการตามคำสั่งเขา

“ยำแซลมอน ถ้าหิวก็กินไปก่อนนะ” ทศกัณฐ์วางอาหารจานใหญ่ที่ปรุงแต่งและจัดเรียงอย่างสวยงามดูน่าทานวางหน้าภีมพลที่จ้องมองอย่างตื่นเต้น เขาคว้าตะเกียบไม้ลายสวยขึ้นมาคีบใส่ปากอย่างไม่รอช้า

“อืมมม..อร่อย!!” ร่างบางอุทานออกมาอย่างถูกใจ เขาคีบชิ้นต่อไปเข้าปากอย่างไม่รอช้า

“ค่อย ๆ กินก็ได้ระวังติดคอล่ะ” คนตัวสูงจ้องมองเด็กขี้อ้อนที่กำลังอร่อยกับอาหารที่เขาทำ

“สลัดมันฝรั่ง กับ เกี๊ยวน้ำ” ยักษ์ร้ายหายไปสิบห้านาทีเขาออกมาพร้อมกับสลัดจานใหญ่กับเกี๊ยวน้ำร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายมาวางบนโต๊ะหน้าภีมพลที่กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่

“ดึกแล้วทานอะไรเบา ๆ หน่อยก็แล้วกันนะ” ทศกัณฐ์เดินไปนั่งตรงข้ามภีมพลตักเกี๊ยวน้ำชามเล็กเข้าปากอย่างสุภาพ

“พี่ทศนี่ทำอาหารเก่งเนอะ ไปหัดมาจากไหนหรอ?” ภีมพลกินไปถามไปจนคนนั่งตรงข้ามกลัวว่าอาหารจะติดคอเข้าซักที

“ตอนเรียนอยู่เมืองนอกต้องทำกินเอง เลยฝึกมาเรื่อย ๆ” เขาเล่าเรื่องของตัวเองให้ร่างบางที่ตั้งใจฟัง เพราะตั้งแต่เด็กจนโตภีมพลแทบจะไม่ต้องหยิบจับทำอะไรเองเลย บรรดาพี่เลี้ยงที่บ้านทำให้แทบทุกอย่าง

“เก่งขนาดนี้ทำไมไม่หาแฟนซักคนละ” ภีมพลพูดแหย่คนหน้านิ่งที่จ้องมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองเมื่อพูดถึงเรื่องแฟน

“ก็หาอยู่ ยังไม่เจอคนถูกใจ”

“ผมช่วยหาให้เอามั้ย?” ภีมพลพูดยั่วใส่คนตัวสูงที่ก้มหน้าทานอาหารอย่างไม่สนใจเขา

ทศกัณฐ์ไม่โต้ตอบอะไร เขาปล่อยให้คนพูดมากพล่ามต่อไปเรื่อย ๆ จนอาหารตรงหน้าหมดเกลี้ยงทุกอย่าง

“ผมช่วยล้างจานนะ” ร่างบางอาสาเพื่อตอบแทนอาหารแสนอร่อยที่ทศกัณฐ์ทำให้

“ล้างเป็นหรอ”

“ขิส์! แค่ล้างจานทำไมจะทำไม่ได้ ถอยไป!” ภีมพลถือถ้วยชามเดินผ่านหน้าคนตัวสูงไปที่ซิ้งค์ล้างจาน เขาวางถ้วยชามลงเปิดน้ำล้างคราบอาหารก่อนบีบน้ำยาใส่ฟองน้ำล้างจาน

“ทำอะไรนะ?” ทศกัณฐ์ถามเสียงเข้ม

“ก็ใช้น้ำยาล้างจานไง”

“ขวดนั้นมันสบู่เหลวล้างมือ น้ำยาล้างจานอยู่นั่น” นิ้วเรียวชี้ไปที่ขวดน้ำยาสีเหลืองใส

“ผมรู้น่า” ร่างบางมองค้อนอย่างรำคาญคนขี้บ่น

พรืดดด...!

“ใช้เยอะไปแล้ว” ทศกัณฐ์บอกกับภีมพลที่บีบน้ำยาล้างจานออกมาทีเดียวเกือบครึ่งขวด

“มันจะได้สะอาดไง...อ๊ะ!” ด้วยความลื่นของน้ำล้างจานที่บีบออกมามากเกินไปทำให้จานลื่นหลุดจากมือภีมพล

“ระวัง!”

คนตัวสูงรีบเข้าไปคว้าจานใบใหญ่ที่กำลังจะล่วงลงพื้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด

“ล้างมือแล้วไปนั่งรอเฉย ๆ เลย” ทศกัณฐ์ชี้นิ้วไปที่โซฟารับแขกสีเข้ม เขาไม่ได้โมโหที่ภีมพลทำจานหล่นแค่เขาเป็นห่วงร่างบางกลัวว่าถ้าจานตกแตกแล้วจะบาดมือเอาได้

“ไปก็ได้ว่ะ”


...........


“ภีมพล..ดึกแล้วนายจะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวพี่จะไปส่งที่บ้านให้” ทศกัณฐ์ที่ล้างจานทำความสะอาดครัวเสร็จเรียบร้อยตะโกนถามภีมพลที่เงียบไป

“ภีม...”

“..........”

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่เขาเรียก คนตัวสูงจึงเดินมาดูที่โซฟารับแขกสีเข้ม ร่างบาง ๆ นอนเหยียดตัวยาวหลับตาพริ้ม อกบางกระเพื่อมตามจังหวะลมหายใจเข้าออกอย่างต่อเนื่อง ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวเปิดขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบขาวซีดดูยั่วยวนสายตา

“มานอนเปิดพุงแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก...ภีม...ตื่นเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่งบ้านให้” ทศกัณฐ์นั่งลงข้าง ๆ เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือใหญ่ลูบกลุ่มผมหนาอ่อนนุ่มอย่างรักใคร่

อืมมม... ร่างบางหันหน้าหลบคนที่มารบกวนเวลานอน

“ภีม...ตื่นเถอะมันดึกแล้วนะ” เขาเขย่าบ่าบางเบา ๆ

“อืมม..ดึกแล้ว...ผมขอค้างด้วยได้มั้ยอ่ะ?”


::::::::::

ความคิดเห็น