marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7: พี่น้องรวมตัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 7: พี่น้องรวมตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7: พี่น้องรวมตัว
แบบอักษร





image


“อื้อออออ....” ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาเพราะเหมือนมีอะไรหนักๆกำลังทับตัวอยู่


พรึบ!

เพล้ง!

“โอ๊ย!!!! เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย!!!” ฉันลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงโวยวายของหมอนั่น

“หือ....ฮ้าวววว อะไรของนายโวยวายทำไม”

“ให้ตายสิ!!! เธอนี่มัน!!!!” ฉันมองหน้าเขาอย่างมึนงงเป็นบ้าอะไรของหมอนั้นอีก

“อะไรพูดมาสิจะจ้องหน้าไปถึงเมื่อไหร่”

“เฮ้อ!! ช่างเถอะไปอาบน้ำละ” แล้วเขาก็เดินหายไปในห้องน้ำส่วนฉันก็ยังนึกอยู่ว่าเขาเป็นอะไรหรือไอ้หนักๆทับตัวแล้วฉันผลักออกจะเป็นเขากันนะที่โวยวายคงเพราะตกเตียงแน่ๆ

“ชิ!!! สมน้ำหน้ากล้ามาทับตัวฉันหนัก”


ก๊อกๆ

แอ๊ดดดดด



“สวัสดีค่ะคุณโชมินตื่นแล้วเหรอค่ะ” นี่ถึงเวลากินข้าวกินยาแล้วเหรอเนี่ย

“สวัสดีค่ะคุณพยาบาล”

“วันนี้หน้าตาสดใสขึ้นเยอะนะคะถ้าวันนี้ไม่เป็นอะไรมากเดี๋ยวตอนเย็นก็ออกโรงพยาบาลได้แล้วนะคะ”

“จริงๆเหรอค่ะ”

“ใช่ค่ะแต่ตอนนี้ต้องทานข้าวและทานยาก่อนนะคะ”

“ค่าาาา” แต่จะกินไงละไอ้บ้านั่นยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเลย


แอ๊ดดดด



“นี่โชมินใครมาเหรอ” จู่ๆหมอนั่นก็เดินออกมาในสภาพที่เปื่อยท่อนบนหุ่นดีโคตร!!!!!

“อร้ายยยย!!! ไอ้บ้าจะแก้ผ้าเดินออกมาทำไม!!!!” คุณพยาบาลก็ตกใจเล็กน้อย

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” พอคุณพยาบาลออกไปฉันก็ปาหมอนไปใส่หน้าหมอนั่นทันที


ปึก!


“โอ๊ย!! ยัยบ้าทำอะไรของเธอ” แกนั้นแหละทำอะไร

“ไอ้โรคจิต!! รีบใส่เสื้อผ้าเลยนะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้”

“อะไรแบบนี้ที่ว่านี่หมายความว่าไงหุ่นที่แสนจะเพอร์เฟคของฉันนะเหรอ” ใครสนหุ่นแกกันละ!!!!

“หุบปากสักทีแล้วรีบไปใส่เสื้อผ้าเถอะขอร้อง”

“ไม่เอาน่าทำเหมือนไม่เคยเห็น” ก็ไม่เคยเห็นนะเส่!!!!

“หุบปากแล้วรีบไปเลย”

“อย่าบอกนะว่าเธอไม่เคยเห็นผู้ชายแก้ผ้า...นี่เธอดูนมฉันอยู่หรือเปล่า” อ๊ากกไอ้บ้า!!! ก็เล่นโชว์อยู่ตรงหน้าหันไปก็เจอ😳😳

“โว้ย!!! ถ้านายไม่ไปฉันไปเอง” ฉันรีบลงจากเตียงลากถุงน้ำเกลือมาด้วยก่อนจะรีบเข้าห้องน้ำให้ตายเถอะน่าเกียจชะมัด


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก



“หัวใจบ้าหยุดเดี๋ยวนี้!!!”

“นี่!!! เร็วๆหน่อยละเดี๋ยวฉันจะไปละนะ”

“อยากไปไหนก็ไปเซ่!!!!” ให้ตายสิจะมาบอกทำไมไอ้บ้า😑

“เธอนี่มันจริงๆเลยว่าแต่วันนี้ออกโรงพยาบาลเหรอจะได้ไม่มาหาทีนี่อีก” หมอนั่นยังพยายามที่จะคุยกับฉันให้ตายเถอะอะไรหนักหนา

“ไม่รู้ฉันไม่ใช่หมอ”

“อ้าว...เครๆหายไวๆละกันไปละ” พูดจบฉันก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกสงสัยเขาคงออกไปละแต่พอนึกถึงเขาที่ไหร่ต้องเห็นภาพเรือนร่างของเขาลอยมาตลอด อ๊ากกกกกก >////<

“ไอ้คนหล่อ!!! ไอ้โรคจิต!!!!!” ฉันไม่สามารถจะสันหาอะไรมาด่าเขาได้มากกว่านี้ละเพราะเขาไม่มีตรงไหนที่ร่าเกลียดเลยให้ตายสิ!!!

“แกอย่าไปนึกถึงไอ้บ้านั่นบ่อยๆสิโช!!! แกชอบอึนโฮนะ!!!!”




อึนซา




Rrrrr Rrrrrr

“ไม่มีคนโทรมาสักพักแล้วแฮะ” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์คนโทรมาเป็นตามคาดไอ้แม็กโทรมา


ติ๊ด



“ว่าไงแม็ก”

‘ซาอยู่ไหนว่ะ’

“กำลังเดินไปรถเมล์จะไปเรียนมีไร” ไอ้แม็กโทรมาไม่เคยมีเรื่องดีแน่ผมสาบานได้

‘มีเรื่องให้ช่วยหน่อยว่ะ’ กูว่าละ

“เรื่องอะไรอีกว่ะ!”

‘อย่าพึ่งขึ้นเสียงเส่! ช่วยหน่อยนะไอ้พี่ชายในฐานะที่แกเกิดก่อนพวกเราแกต้องช่วยน้อง’

“มึงพูดขนาดนี้ไม่ต้องเรียกกูพี่ก็ได้แม็กแล้วพวกเราที่ว่านี่อย่าบอกนะว่าเป็นมึงกับไอ้แอล” ไอ้แฝดนรกนี่ไปก่อเรื่องอะไรอีกเนี่ย!!! ดีนะไม่มียัยเรดาร์ด้วย

‘เปล่าพวดเราสี่คนเลย’

“ห้ะ!!!! อะไรนะมึงพูดใหม่สิ!!!!”

‘ตอนนี้เราสี่คนอยู่อังกฤษโดนพ่อแม่ตะเพิดออกจากบ้านมาเนี่ยพี่ซาเราไม่มีที่ไป!!!’ สี่คน!!!!!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันว่ะ!!!”

‘แล้วจะเล่าให้ฟังแกเลิกคลาสกี่โมง’

“วันนี้ประมาณ11:30”

‘งั้นเจอกันตอนเที่ยงที่อาพาร์คเม้นแก’ นี่พวกมีนรู้ที่อยู่ผมด้วย

‘พี่ซาาาเรดาร์จะตายแล้วเนี่ยรีบๆมาด้วยนะ’ เสียงยัยเรดาร์ดังขึ้นปกติยัยนี่ชอบอ้อนผมอยู่ละโดยเฉพาะยัยโซราให้ตายสินี่มันเรื่องบ้าอะไรก้านนนนนน

“เออๆแล้วเจอกัน” พอคุยเสร็จผมรีบกดวางสายก่อนจะกดโทรหาผู้เป็นพ่อเพราะผมค่อนข้างมั่นใจว่าพ่อผมต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คุณลุงกับคุณอานะเหรอจะไล่พวกนี้ออกจากบ้านไม่มีทางแน่พ่อผมแน่ๆที่เป็นคนทำ



ตื๊ดดดดด

‘ว่าไงซาโทรมามีอะไร’ อื้อหือกดรับสายลูกชายแบบไม่มีเยื่อใยจริงๆ

“พ่อเรื่องนี้มันอะไรกันจู่ๆพวกนั้นโดนไล่มาอังกฤษ”

‘อ้าววว ไปถึงแล้วเหรอ’ เสียงพ่อไม่มีท่าทีตื่นเต้นหรือตกใจเลยต้องใช่แน่ๆ

“นี่มันเรื่องอะไรครับพ่อลำพังผมคนเดียวก็จะเอาตัวไม่รอดละ” ให้ตายสิถ้าพวกนั้นมาผมจะได้อยู่กับยัยนั้นสองคนหรือไง

‘พอดีมีห้องว่างพ่อเลยบอกพ่อแม่พวกเขาส่งไปเรียนที่นู่นกับลูกด้วยและเป็นการดัดนิสัยเสียของพวกลูกด้วยไงฮ่าๆ...โชคดีนะลูกชาย’ ดัดนิสัยงั้นเหรอ!!!

“เดี๋ยว!! พ่อ!!!”


ตรู๊ดดดดด


ไม่ทันละพ่อวางสายทันทีที่พูดจบให้ตายเถอะพวกนั้นไปทำอีท่าไหนถึงโดนแบบเดียวกันกับผมละเนี่ยวันนี้เป็นวันที่ผมเรียนด้วยความมึนงงที่สุดแต่ก็พยายามจดส่วนที่สำคัญเอาไว้ให้ยัยช้างนั้นดูด้วย



11:30AM



ทันทีที่เลิกคลาสผมก็รีบเดินออกไปเลยสาวๆจะเดินมาคุยด้วยก็ไม่สนใจให้ตายสิวันนี้มันวันอะไรของผมว่ะที่ต้องมาวุ่นวายกับเรื่องแบบนี้ผมรีบกลับอาพาร์คเม้นด้วยความเร็วจนมาถึงในเวลาไม่นานผมเดินเข้าไปข้างในก็เห็นพวกนั้นนั่งรวมกันอยู่ห้องโถงละ

“อ้าวววพี่ซามาแล้ว” ทันทีที่ผมมาถึงยัยเรกับยัยโซรีบเดินมาควงแขนผมทั้งสองข้างทันทียัยสองแสบนี่ติดผมเพราะผมชอบช่วยพวกเธอไง

“สรุปเรื่องมันเป็นไงมาไงพวกแกถึงโดนไล่มาที่นี่” ผมเดินไปนั่งแล้วถามเข้าประเด็นทันที

“เฮ้อ!! ฉันกับไอ้เแอลนะไปมีเรื่องที่มหาวิทยาลัยซ้อมไอ้เวรนั่นเกือบตายละพ่อไอ้นั่นดันเป็นคนใหญ่คนโตเหมือนกันนะสิพ่อโกรธมากเลยทันทีที่รู้เรื่อง” ไอ้สองตัวนี่ไม่พ้นเรื่องชกต่อยจริงๆด้วย

“แล้วเธอสองคนละ” ยัยเรกับโซมองหน้ากันแล้วยิ้มแห้งๆคงไม่พ้นเรื่องนิสัยขี้วีนแล้วทำร้ายคนอื่นแน่ๆ

“เรานะช็อปปิ้งแล้วมียัยอ้วนที่ไหนไม่รู้เดินมาชนเราสองคนเลยมีปากเสียงด้วยยัยนั้นผลักโซฉันเลยตบยัยนั่นเข้าให้แต่มีคนถ่ายคลิปไว้นะสิคลิปมันเผยแพร่ไปวอนโลกโซเชี่ยลหุ่นบริษัทตกพ่อเลยโกรธมากไง” ว่าละแต่ละคน

“แล้วจะเอาไงต่อ” ผมถามขึ้นเพราะผมยังไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้นมีที่เรียนที่พักหรือเปล่านะ

“พ่อบอกให้มาพักที่เดียวกับนาย”

“ช่ายยยยยย”

“พอดีมีห้องว่างสองห้องเราสี่คนเลยแยกกันนอนคนละสองห้องและพ่อยังบอกว่าติดต่อที่เรียนไว้ให้แล้ว”

“เรียนที่ไหน”

“ที่เดียวกับนายไง”

“ช่ายยยยยย” ตอนนี้ผมลมแทบจับให้ตายเถอะมีเพื่อนมาอยู่ด้วยกันมันก็ดีแต่ให้ตายสิมันต้องวุ่นวายมากกว่าเดิมแน่ๆ

“แล้วเรื่องเงินอะไรละ”

“เอออันนี้แหละประเด็นหลักพ่อบอกว่านายมาอยู่ที่นี่ยังรู้จักทำงานหาเงินเองนี่ช่วยพวกเราด้วยสิ” ผมนึกอยู่แล้วว่าคนของพ่อต้องค่อยจับตาดูผมอยู่การที่ผมทำดีกับยัยนั้นอาจทำให้พ่อหายโกรธผมเร็วๆก็ได้

“น๊าาาาาช่วยพวกเราด้วยเราโตมาด้วยกันนะ”

“เออๆรู้แล้วเดี๋ยวจะลองไปคุยกับผู้จัดการให้เก็บของเสร็จหรือยังละเดี๋ยวประมาณห้าโมงออกไปพร้อมกันเลย” ชีวิตผมมันจะยุ่งยากไปไหนว่ะเนี่ย!!!!

“โอเค!!!!” พอตกลงกันเสร็จผมก็ลุกขึ้นว่าจะเอาของไปเก็บก่อนยัยเรกับยัยโซก็ยังเกาะผมเป็นปลิงไม่ปล่อยและในจังหวะที่ผมหันไปนั้นเองผมก็เห็นยัยช้างเดินเข้ามา

“อ้าวโชมินออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ” เธอหันหน้ามามองผมเหมือนอากาศธาตุไม่ตอบไม่สนใจแล้วเธอก็เดินผ่านไป

“เป็นอะไรว่ะ”

“ใครนะพี่ซา/ใครนะซา”

“ยัยช้างน้ำที่ฉันตามหามาตลอดสองปีไง”

“หาาาาาาา!!!!!!”



โอ๊ยยยไม่รู้จะขำหรือสงสารพวกแสบนี่จริงๆฮ่าๆจากใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอดตอนนี้ต้องมาดิ้นรนหางานทำฮ่าๆ

ความคิดเห็น