เดวิลสีดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 00:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

​ตอนที่1

"เมฆ! เมฆรอก่อน!"

"อ้าว ตาลว่าไงโทษทีเราไม่ได้ยิน พอดีใส่หูฟัง"

ตาลท่าทางดูเหนื่อยนิดหน่อย ผมกับตาลเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านเราอยู่ระแวกเดียวกัน เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็กจนโต

พวกเราเลยสนิทกันเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าจะเรียกแบบนี้ได้ไหม แต่เขาคือคนที่ผมแคร์มากที่สุดในตอนนี้ ผมรู้สึกสบายใจทุกครั้งและดีใจตลอดที่มีเขาอยู่ข้างๆ ตาลคือคนที่ผมพึ่งพาได้ที่สุดรองจากพ่อแม่

"เมฆเมื่อคืนตาลอ่านพันทิปมาเว้ย แล้วทีนี้เจอพันทิปนึงเขาสมหวังกับคนที่ตัวเองแอบชอบด้วยนะ"

"หื้อ" ไม่ต้องเดาก็รู้ใช่ไหมล้ะ ผมรู้สึกเริ่มมีความหวัง

"อ่ะ เอานี่ไป" ตาลคว้ามือผมไปรับหนังสือเล่มนึงไม่หนา ไม่บางเท่าไหร่ 

"อะไรเนี้ย ห้ะ!! 10วิธีทำให้คนที่เราแอบชอบหันมา"

"เอาน่า ลองสักตั้ง"

"แต่ตาล เมฆว่ามันไม่ค่อยโอเคเลยนะ ตอนนี้เมฆก็พอใจอยู่นะเพราะตอนนี้พี่หมอก็ไม่มีใคร"

"เมฆไม่รู้น่ะสิ ตาลได้ยินข่าววงในเขาเม้าท์มา"

"อะไร"

"พี่หมอของเมฆเขามีคนที่เขาแอบชอบต่างหากเขาถึงไม่มีใคร"

"ตาล...."

"เพราะงั้นลุยเลย พุ่งชน"

แล้ววันนั้นของผมก็จบด้วยการเหม่อเลยทั้งวัน แค่คิดว่าเขามีคนที่ชอบผมก็รู้สึกไม่โอเค พอย้อนคิดดูคำพูดของต้นตาลอีกที หรือผมจะลองจีบพี่หมอดี ทำให้พี่หมอหันมาจะดีรึป่าวนะ

มหาลัยเรามีคนตั้งมากมายอีกอย่างพี่หมอก็เรียนคณะแพทย์ เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปแอบชอบใครกันล้ะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเวียนหัว

แล้วเวลาเรียนของผมก็จบลง เพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ต้นตาลกลับบ้านไปแล้ว แต่ผมยังอยู่ที่มหาลัยอยู่ที่สนามบาส สนามที่พี่หมอมาทุกวันตอนเย็น 

ใครหลายๆคนคงมีช่วงเวลาที่เราอยากมองคนที่เราแอบชอบนานๆ ผมก็เหมือนกันครับ ผมชอบพี่หมอมาสองปีแล้ว ตั้งแต่เข้ามหาลัยเจอพี่เขาครั้งแรกตอนเขาให้อาหารสุนัขตอนนั้นผมก็รู้สึกใจเต้นเเรงกับรอยยิ้มของเขา

เจอพี่หมอครั้งที่สองตอนเขาเล่นบาสในสนามตรงนี้ ตอนนั้นผมรู้สึกร้อนที่แก้มแปลกๆพอเห็นเหงื่อของเขาที่มันไหลลงข้างขมับ

นับตั้งแต่ตอนนั้นรู้ตัวอีกที ก็เผลอไปที่ที่เขาอยู่อยู่เรื่อย เริ่มส่องหน้าไทม์ไลน์ เฟสบุ๊ค ไอจี ทวิตเตอร์ ถึงแม้พวกนั้นจะมีแต่ภาพพี่หมอที่คนอื่นแท็กมา แต่ผมก็เลือกที่จะบันทึกมันไว้นะ

ตุบ อยู่ดีๆลูกบาสก็กลิ้งมาตรงปลายเท้าผม

"น้องครับ หยิบบาสให้หน่อยห้ามโยนมานะ เดินเอามาให้"

พี่หมอ....... ให้ตายวันนี้วันพระหรอวะเนี้ย

"เร็วสิน้อง"

ผมก้มหยิบลูกบาสพร้อมกอดมันไว้ในอก พอจะก้าวขากลับก้าวไม่ออกซะงั้น ทำไมเป็นแบบนั้นนะ 

แก้มรู้สึกร้อนขึ้นมาเฉยๆเลย พอมองหน้าพี่เขาขาก็เหมือนไม่มีแรง

พุทโธ พุทโธ พุทโธ

"เอ่อ ขาผมก้าวไม่ออกครับ"แหะๆ อยากตะต่อท้ายด้วยนะ แต่สถานะการ์ณมันไม่เป็นใจ

"เป็นไรป้ะเนี้ย" 

แม่เจ้า พี่เขากำลังเดินเข้ามา ไม่ได้นะไม่ได้นะเว้ยยยย

พอปล่อยลูกบาสเสร็จผมก็วิ่งหนีทันที อย่าตามมานะเว้ยยย

"ตาลทำไงดีๆ ฮือ ตาลนะตาล"



ผมยกมือกุมตรงหัวใจเบาๆให้ตายน้องน่ารักมากเลยล่ะครับ ตอนที่ผมกำลังเดินเข้าไปหาน้องเขาเริ่มหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศเลยล่ะ

จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองยิ้มกว้างมากๆในรอบหลายเดือน 

"เฮ้ มึงทำอะไรน้องถึงวิ่งหนีไปวะหมอ"

"ไม่รู้สิวะ น้องอาจตกหลุมรักกูมากกว่าเดิมก็ได้มั้ง"ผมก้มหยิบลูกบาสแล้ววิ่งกลับเข้าสนามไปอีกรอบ

สงสัยวันนี้ผมกลับไปบันทึกไดอารี่ไว้ซะแล้ว ว่าได้จับลูกบาสต่อจากคนที่ชอบ แถมยังได้คุยกันในรอบหลายเดือน

วันนี้กลายเป็นวันพิเศษสำหรับผมไปซะแล้ว


#ช่วงพูดคุย

เป็นยังไงกันบ้างคะ555. ช่วยคอมเม้นต์เป็นกำลังใจใหเราด้วยเน้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}