เดวิลสีดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 213

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2563 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1(ยังไม่มีการแก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

​ตอนที่1

"เมฆ! เมฆรอก่อน!"

"อ้าว ตาลว่าไงโทษทีเราไม่ได้ยิน พอดีใส่หูฟัง"

ตาลท่าทางดูเหนื่อยนิดหน่อย ผมกับตาลเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านเราอยู่ระแวกเดียวกัน เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็กจนโต

พวกเราเลยสนิทกันเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าจะเรียกแบบนี้ได้ไหม แต่เขาคือคนที่ผมแคร์มากที่สุดในตอนนี้ ผมรู้สึกสบายใจทุกครั้งและดีใจตลอดที่มีเขาอยู่ข้างๆ ตาลคือคนที่ผมพึ่งพาได้ที่สุดรองจากพ่อแม่

"เมฆเมื่อคืนตาลอ่านพันทิปมาเว้ย แล้วทีนี้เจอพันทิปนึงเขาสมหวังกับคนที่ตัวเองแอบชอบด้วยนะ"

"เราบอกแล้วไง แค่มองพี่หมอเราก็พอใจแล้ว"

"แต่ข่าววงในบอกว่ามาพี่หมอมีคนที่แอบชอบนะ"

 

มหาลัยเรามีคนตั้งมากมายอีกอย่างพี่หมอก็เรียนคณะแพทย์ เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปแอบชอบใครกันล่ะแค่คิดก็ยิ่งเวียนหัว

"อำเรารึป่าว"

"ไม่เลยครับผม"

"แล้วตอนแรกต้องทำยังไงถึงจะสมหวัง"

"เปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนเลย"

"ห้ะ"

"งงอะไร วันหยุดสุดสัปดาห์นี้เราจะเจอกันที่ห้างAแถวบ้านเมฆนะ"

 

แล้วเวลาเรียนของผมก็จบลง เพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ต้นตาลกลับบ้านไปแล้ว แต่ผมอยู่ที่มหาลัยตรงสนามบาส สนามที่พี่หมอมาทุกวันตอนเย็น

ใครหลายคนคงมีช่วงเวลาที่เราอยากมองคนที่เราแอบชอบให้นานขึ้น ผมก็เหมือนกันครับ ผมชอบพี่หมอมาสองปีแล้ว ตั้งแต่เข้ามหาลัยเจอพี่เขาครั้งแรกตอนเขาให้อาหารสุนัขตอนนั้นผมก็รู้สึกใจเต้นเเรงกับรอยยิ้มของเขา

เจอพี่หมอครั้งที่สองตอนเขาเล่นบาสในสนามตรงนี้ ตอนนั้นผมรู้สึกร้อนที่แก้มเหมือนมันจะระเบิดพอเห็นเหงื่อของเขาที่ไหลลงข้างขมับก็รู้สึกเหมือนคอแก้งขึ้นมาซะดื้อๆซะงั้น

นับตั้งแต่ตอนนั้นรู้ตัวอีกที ก็เผลอไปที่ที่เขาอยู่เรื่อย เริ่มส่องหน้าไทม์ไลน์ เฟสบุ๊ค ไอจี ทวิตเตอร์ ถึงแม้พวกนั้นจะมีแต่ภาพที่เพื่อนพี่หมอแท็กมา แต่ผมก็เลือกที่จะบันทึกมันไว้ในมือถือนะครับ

ตุบ

 

เสียงของลูกบาสกลิ้งมาตรงปลายเท้าผม

"น้องครับ หยิบบาสให้หน่อยห้ามโยนนะ เดินเอามาส่งให้พี่ทีครับ"

พี่หมอ

ให้ตายวันนี้วันพระหรอวะเนี้ย

"เร็วสิน้อง"

ผมก้มหยิบลูกบาสพร้อมกอดมันไว้ในอก พอจะก้าวขากลับก้าวไม่ออกซะงั้น ทำไมเป็นแบบนี้นะ

แก้มรู้สึกร้อนขึ้นมาเหมือนคราวที่แอบมองพี่หมอเลย พอมองหน้าพี่เขาอีกทีขาก็เหมือนไม่มีแรงซะงั้น

 

พุทโธ พุทโธ พุทโธ

"เอ่อ ขาผมก้าวไม่ออกครับ"แหะ อยากจะต่อท้ายด้วยนะ แต่สถานะการ์ณมันไม่เป็นใจ

 

"เป็นไร"

'อยากเป็นคนรักพี่อ่ะครับ' แค่คิดในใจนะครับทุกคน

 

พี่เขากำลังเดินเข้ามา ไม่ได้นะไม่ได้

 

ผมปล่อยลูกบาสหลุดจากมือ และผมก็เริ่มวิ่งให้ห่างจากพี่หมอทันที

 

"ตาลทำไงดีๆ ฮือ ตาลนะตาล"

 

 

 

 

ผมยกมือกุมตรงหัวใจที่เต้นไม่หยุดและรู้สึกเหมือนจะแรงขึ้น ให้ตายน้องน่ารักมากเลยล่ะครับ ตอนที่ผมกำลังเดินเข้าไปหาน้อง เขาเริ่มหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศเลยล่ะ

 

จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองยิ้มกว้างมากที่สุดในรอบหลายเดือน

"เฮ้ มึงทำอะไรน้องถึงวิ่งหนีไปวะหมอ"

"ไม่รู้สิวะ น้องอาจตกหลุมรักกูมากกว่าเดิมก็ได้มั้ง"ผมก้มหยิบลูกบาสแล้ววิ่งกลับเข้าสนามไปอีกรอบ

สงสัยวันนี้ผมกลับไปบันทึกไดอารี่ไว้ซะแล้ว ว่าได้จับลูกบาสต่อจากคนที่ชอบ แถมยังได้คุยกับคนที่ชอบในรอบหลายเดือน

วันนี้กลายเป็นวันพิเศษสำหรับผมไปซะแล้ว

 

 

 

 

หลังจากหายไปนานตอนนี้เรากลับมาแล้วคร่าาาาา

มาลุยไปพร้อมกัน ใจเย็นๆนะคะทุกคน^^

ความคิดเห็น