Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความเป็นจริง

ชื่อตอน : ความเป็นจริง

คำค้น : จอมนาง

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 711

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2562 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเป็นจริง
แบบอักษร

​หลายวันต่อมา

ท้องพระโรง

วันนี้ทั้งสนมนางในเหล่าองค์ชายและขุนนางต่างมารอรับฟังราชโองการสำคัญตามที่ฮ้องเต้ทรงประกาศออกมา

หลี่กงกงขันทีคนสนิทของฮ้องเต้เป็นผู้ประกาศราชโองการนี้ด้วยตนเอง เหล่าองค์ชายต่างรอฟังอย่างใจจดใจจ่อเพราะมั่นใจว่าจะต้องเป็นการประกาศตำแหน่งไท่จื่อแน่

"องค์ชายสองรับราชโองการ" ทุกคนเริ่มหน้าถอดสีเมื่อได้ยินชื่อก่อนจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจเมื่อตระหนักได้ว่าคนที่คว้าตำแหน่งรัชทายาทไปเป็นใคร เทียนจินก้าวออกมาด้านหน้าคุกเข่าลงรอรับราชโองการ

"องค์ชายสอง เทียนจิน มีความสามารถทั้งการรบและการปกครองบ้านเมือง ทั้งยังมีคุณธรรมสูงส่ง เหมาะสมที่จะได้รับการยกย่องและต่อแต่นี้ให้ดำรงตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นหมิง จบราชโองการ"

"กระหม่อมน้อมรับราชโองการ"

เหล่าองค์ชายมองไปที่เทียนจินราวจะกินเลือดสูบเนื้อแต่เขาไม่ได้สนใจหรือสะทกสะท้านใดๆเพราะตอนนี้เขาสนใจคนๆเดียว ซือเยว่จือ..

ึ"เอาล่ะ คงไม่มีใครคิดคัดค้านราชโองการของเจิ้นใช่รึไม่?"ฮ้องเต้ตรัสขึ้นท่ามกลางความเงียบของท้องพระโรง

"มีเพคะ"กุ้ยเฟยหลันหลิงผู้เป็นมารดาขององค์ชายสี่เอ่ยขึ้นสร้างความตกใจให้เหล่าขุนนางไม่น้อย นี่นางจะขัดราชโองการหรือ!

"เสด็จแม่!"หยางเฉินเอ่ยเรียกมารดาเพื่อเตือนสติของนาง เวลานี้ไม่ควรแสดงตนออกมาเพราะนอกจากไม่เกิดประโยชน์อาจจะมีโทษอีกด้วย

"แม่จำเป็นต้องพูด หากไม่พูดตอนนี้จะพูดตอนไหนกัน"นางหันกลับไปโอรสของตนก่อนจะหันกลับมาจ้องเทียนจินด้วยความไม่พอใจ

"หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ เหตุใดจึงเป็นองค์ชายเทียนจินที่ได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทไป ทรงใช้อะไรตัดสินหรือเพคะ หรือแค่เพราะเป็นโอรสที่เกิดจากฮองเฮาจึงได้เป็นองค์ไท่จื่อ"

นางกล่าวออกไปตามที่ตนรู้สึก ฮองเฮาถึงกับส่ายหน้าให้นาง อยู่วังมาหลายสิบปีไม่ช่วยให้นางฉลาดขึ้นบ้างเลยหรือ มีคนดีๆที่ไหนขัดราชโองการต่อหน้าพระพักตร์เช่นนี้

"เจิ้นตัดสินไปตามผลงาน เรื่องที่ว่าเป็นโอรสของฮองเฮารึไม่เจิ้นไม่เคยนำมาคิดอยู่แล้ว ว่าแต่เจ้าเถิดกล่าวออกมาเช่นนี้ไม่ดูหมิ่นกันไปหน่อยรึ"กุ้ยเฟยสาวถึงกับเม้มปากแน่นเมื่อถูกตอกหน้ากลับมา แต่นางจะไม่ยอมให้โอรสพลาดโอกาสนี้ไปแน่

"หม่อมฉันไม่เห็นว่าองค์ชายรองจะมีผลงานอะไรมากมาย ฐานอำนาจที่มั่นคงรึก็ไม่มี ไม่เร็วไปหน่อยหรือเพคะที่จะยกตำแหน่งรัชทายาทให้"

"หึๆ เร็วไปรึ?ช้าไปต่างหาก เจิ้นเกือบถูกวางยาพิษเช่นนี้หากตายไปใครจะขึ้นครองราชย์หากไม่มีตำแหน่งไท่จื่อ? ยังมีใครเหมาะสมกว่าอีกรึไหนเจ้าลองว่ามาสิ"

"หากพูดไปก็จะดูเข้าข้างโอรสของตนเอง แต่หม่อมฉันเองก็ถูกรบเร้าจากขุนนางมากมายให้เสนอหยางเออร์เป็นรัชทายาท หากทรงถามความเห็นเหล่าขุนนางก็คงจะรู้"

"ถามเหล่าขุนนางรึ? นี่พวกเจ้าแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันตั้งแต่เมื่อไร?"โอรสสวรรค์เอ่ยถามเสียงเข้ม เหล่าขุนนางอ้ำอึ้งไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคน

จางกุ้ยเฟยมองไม่ยังพวกขุนนางฝ่ายตนเห็นเอาแต่ก้มหน้ากลัวจนหัวหดก็หัวเราะในลำคอ นางอยากจะเอาดาบฟันหัวคนพวกนี้ให้ขาดกระเด็นเสียจริง

"หยางเฉิน เจิ้นรู้ว่าเจ้ามีความสามารถ แต่เจ้าเองก็รู้ดีกว่าใครว่าความสามารถของเจ้ายังห่างไกลจากองค์ชายสองพี่ชายของเจ้าอีกมากนัก"

"เจิ้นรักลูกทุกคนเท่ากันเสมอ แต่สิ่งที่เจิ้นเกลียดที่สุดคือการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ลอบแทงข้างหลังเจ้าใจรึไม่?"องค์ชายสี่ก้มหน้ารับคำ เขารู้ตัวดีว่าสู้ไม่ได้จึงได้พยายามตัดใจจากตำแหน่งรัชทายาทมานานตั้งแต่กลับจากการศึกครานั้น

"ส่วนเจ้าหลันหลิงที่เจ้าว่าเทียนจินไม่มีฐานอำนาจเจ้าดูจากสิ่งใดกัน? จำนวนขุนนางหรือจำนวนชายารึ"

"คนเราหากคิดเป็นใหญ่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเพื่อเพิ่มอำนาจหรอก หากมีความสามารถมากพอการรวมอำนาจตระกูลขุนนางใหญ่ด้วยการแต่งงานย่อมไม่จำเป็น"

"เจ้าคิดว่าเจิ้นไม่เห็นรึว่ามีรายชื่อบุตรีของขุนนางจากกี่ตระกูลที่เจ้าจะแต่งตั้งให้เป็นชายาของโอรสเจ้า?" องค์ชายสี่ที่ได้ยินดังนั้นก็มองไปที่มารดาของเขาอย่างไม่เชื่อหู ตัวเขาดูไร้ความสามารถจนต้องใช้วิธีเช่นนี้เชียวหรือ คิดดูแล้สเขาแพ้พี่ชายอย่างเทียนจินราบคาบเลยทีเดียว

"หึๆ ไม่ว่าอย่างไรก็จะทรงหาเหตุผลมาสนับสนุนให้องค์ชายรองขึ้นเป็นรัชทายาทให้ได้ใช่รึไม่เพคะ"

"องค์ชายสอง ข้ามีอะไรให้เจ้าดูแน่ะ เห็นนี่รึไม่ ยานี่ใช้ถอนพิษจากพิษพันราตรีพ่ายได้เชียวนะ ยินดีแลกกับตำแหน่งไท่จื่อของเจ้ารึไม่"นางยิ้มออกมาอย่างเหนือกว่า ฮ้องเต้ถึงกับโกรธจนแทบจะสั่งฆ่านางเสียเดี๋ยวนี้ นางกล้าเอาเรื่องนี้มาขู่อย่างนั้นรึ!!!

เทียนจินมองไปที่ชายาของตน นางส่ายหน้าให้เขาทั้งน้ำตา นางไม่ต้องการให้เขาละทิ้งความฝันที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเพื่อนาง

"เหตุใดเจ้าถึงมียาถอนพิษนี่ได้!"เป็นฮองเฮาที่ถามคำถามนี้ออกมา มีหรือที่คนมียาถอนพิษจะไม่รู้จักพิษชนิดนี้ นี่เป็นเครื่องยืนยันความคิดของนางได้อย่างดีว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

คราแรกนางสืบจนรู้ว่านางกำนัลที่ใส่พิษลงในยาบำรุงของเยว่จือเคยรับใช้ตำหนักกุ้ยเฟยมาก่อนแต่ไม่กล้าปักใจเชื่อ มาตอนนี้นางชักจะมั่นใจเสียแล้วว่าจางกุ้ยเฟยเป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมด

"จะได้มาอย่างไรไม่สำคัญ ว่าอย่างไรจะยอมแลกเปลี่ยนรึไม่?"

"อึก ท่านพี่อย่านะเพคะ ข้าไม่ต้องการให้ท่านมาทำเพื่อข้า  ความฝันของท่านพี่อยู่ตรงหน้าแล้วอย่างปล่อยหลุดมือไปนะเพคะ"ในที่สุดนางก็ลุกขึ้นตะโกนบอกเขาทั้งน้ำตา

"จะมีประโยชน์อะไรหากไม่มีเจ้า อนาคตของพี่คือการมีเจ้ากับลูกนะเยว่เออร์"เขาพูดความในใจออกมาเยว่จือยิ่งร้องไห้หนักจนเฟยเทียนต้องเข้ามาประคองไว้ตามคำสั่งของจิงซินที่ท้องแก่ลุกไม่ไหว

เทียนจินเดินเข้าไปหากุ้ยเฟยเพื่อแลกเปลี่ยนราชโองการกับยาขวดนั้น แต่ทว่าเยว่จือกับทำสิ่งทุกคนไม่คาดคิดนางดึงดาบที่อยู่ข้างลำตัวของเฟยเทยออกมา

"หยุดนะเพคะ! ฮึก ถ้าท่านไม่หยุดข้าจะตายต่อหน้าท่านตรงนี้ให้ดู!"ได้ผลเทียนจินหยุดชะงัก เขามองนางอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดต้องเอาชีวิตคัวเองมาแลกกับตำแหน่งนี้ด้วย

แต่เยว่จือนางคิดได้มากกว่านั้น หากตำแหน่งหลุดไปมีหรือที่อีกฝ่ายจะปล่อยให้นางและเขาเป็นหอกข้างแคร่ ไม่นานคงได้ถูกสังหารหรือลอบฆ่าจนตายไปอยู่ดี สู้ให้เขาปลอดภัยได้เลี้ยงลูกๆจนโตโดยแลกแค่หนึ่งชีวิตของนางไม่ดีกว่าหรือ

"เสด็จแม่!หยุดเถิดพ่ะยะค่ะ มีประโยชน์อะไรที่ข้าจะได้ตำแหน่งมาด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้"องค์ชายสี่หยางเฉินพยายามอธิบายให้มารดาของตนเข้าใจ

"แม่กำลังทำเพื่อเจ้านะหยางเออร์ ตำแหน่งนี้ไม่มีใครเหมาะสมกว่าเจ้าอีกแล้ว"

"หยุดทำเรื่องบ้าๆนี่เสียที! เจ้าจะทำชั่วไปถึงไหนกันหลันหลิง!"ฮ้องเต้ที่เงียบอยู่นานตวาดขึ้นอย่างเหลืออด ที่ผ่านมาเขาปิดหูปิดตามาตลอดเพราะอย่างไรเสียนางก็คือรักแรกของเขา...

"ข้าต้องทำเพราะใครหรือเพคะ ใครกันที่เคยบอกว่าจะให้หม่อมฉันเป็นฮองเฮา ใครที่วาดฝันให้หม่อมฉัน บอกกับหม่อมฉันว่าจะให้ลูกของเราได้เป็นฮ้องเต้"ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินไม่เว้นแม้แต่ฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างกายของฮ้องเต้ในยามนี้

"แต่แค่เพราะตระกูลของข้าไม่ใช่ตระกูลใหญ่ เพราะเป็นแค่ตระกูลพ่อค้าทำมาค้าขายใช่หรือไม่ถึงได้เป็นเช่นนี้ ฝ่าบาทนั่นแหละที่ผิดคำพูดกับหม่อมฉัน!"

"นางพูดจริงหรือเพคะ..."ฮองเฮาหันไปถามคนข้างกายอย่างไม่อยากจะเชื่อซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบกลับมา

"หึ ในเมื่อจะไม่ยอมแลกเปลี่ยนกันละก็..."

เช่นนั้นก็ให้ชายาเจ้าตายไปเสียเถอะ!"

เพล้ง!!!

นางเขวี้ยงขวดยาลงที่พื้นจนแตกกระจาย เทียนจินโกรธจัดจนแทบจะพุ่งเข้าไปสังหารนางแต่เยว่จือทิ้งดาบแล้ววิ่งมากอดเขาเอาไว้ หากลงมือตอนนี้ทุกอย่างที่ทำมาจะสูญเปล่า เขาจะกลายเป็นคนผิด

ในตอนนั้นเองจู่ๆกลับมีคนลงมือแทนเขา   ลูกธนูดอกหนึ่งถูกยิงมาจากด้านหลังของเทียนจิน ชายวัยกลางคนในชุดสีดำสนิทเดินออกมา ทหารต่างเข้ามาล้อมเขาเอาไว้ทันที

"อึก ทะ ทำอะไรของเจ้า!!"นางล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด หยางเฉินรีบเข้ามาหามารดาของตนทันที

"พอได้แล้ว เจ้าทำให้ทุกคนเดือดร้อนมามากพอแล้วหลิงเออร์"ชายปริศนากล่าว เขาถอนผ้าคลุมที่ปิดใบหน้าตนเองออก

"เจ้าเป็นใคร! เหตุใดจึงกล้าทำร้ายเสด็จแม่ของข้า!"หยางเฉินหยิบดาบออกมามองอีกฝ่ายอย่างโกรธแค้น ทั้งสองเข้าต่อสู้กันโดยชายปริศนาได้แต่ป้องกันตนไม่โจมตีตอบโต้แม้แต่น้อย

"อย่าเอาแต่หนี! ข้าจะฆ่าเจ้าให้สมกับความผิดที่เจ้าได้ทำ!"เขายังคงไล่ต้อนอีกฝ่ายไม่หยุด

"ข้าจะฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองได้อย่างไรกัน"ร่างกายหยุดชะงัก หยางเฉินมองชายตรงหน้าตาไม่กระพริบ

"จะ เจ้าว่าอะไรนะ"เขาถามย้ำอีกครั้งเพื่อยืนยันสิ่งที่ได้ยิน

"หยางเออร์!อย่าไปฟังมัน ฆ่ามันเสีย!" จางกุ้ยเฟยกัดฟันตะโกนก้องออกมา นางไม่สนความเจ็บปวดที่ท้องอีกแล้วเพราะตอนนี้..ความลับของนางกำลังจะถูกเปิดเผย!

"พ่อเป็นพ่อของเจ้าหยางเออร์ "เหล่าขุนนางวิจารณ์กันเสียงดังไปทั่วท้องพระโรงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

"นะ นี่มันเรื่องบ้าอะไร!! ข้าจะไปเป็นลูกของเจ้าได้อย่างไรเจ้าโกหก!"

"เป็นพ่อเองที่ขืนใจแม่ของเจ้า"เขากล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด ฮ้องเต้ที่นังอยู่บนบัลลังก์ถึงกับจุกจนพูดไม่ออก นี่มันอะไรกัน

"กรี๊ดดดดด หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ! ทหาร!สังหารคนร้ายนี่เสีย!!"นางกัดฟันลุกขึ้นยืนเดินโซเซมาที่คนทั้งสองก่อนจะแย่งดาบจากทหารมา

"เจ้านั่นแหละที่ควรหยุด! เจ้าเอาลูกมาเป็นเครื่องมือขู่ให้ข้าทำเลวสารพัด ทั้งลักพาตัวองค์ชาย ลักพาตัวลูกสาวจากขุนนางตระกูลใหญ่"

"เจ้าให้หายาพิษข้าก็หามาให้ แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าวางยาพิษอดีตฮ้องเต้ได้ลง มาตอนนี้ยังจะยืมมือคนอื่นวางยาพิษพระชายาสองอีก จิตใจของเจ้ามันมืดดำยิ่งนัก!"

"!!!"ฮ้องเต้ถึงกับเกิดอาการหน้ามืด เป็นนางที่จับตัวโอรสคนที่สองของเขาไป ลูกของเขาลูกที่ยังเล็กนางก็กล้าทำได้ลงงั้นหรือ

"วะ วางยาอดีตฮ้องเต้..."ฮองเฮาทวนคำพูดอย่างไม่อยากเชื่อ

"จะ จับตัวข้ากับเยว่จือหรือ"จิงซินเอ่ยออกมา เฟยเทียนกอดนางเอาไว้แน่นพยายามเอ่ยปลอบนาง เทียนจินก็เช่นกันเขากอดเยว่จือเอาไว้แน่น

"ข้าขอถามเจ้าสักนิด เจ้ารักชายผู้นั้นมากขนาดยอมฆ่าคนเพื่อให้เขาได้เป็นฮ้องเต้ หรือเป็นเพราะหวังเกาะอำนาจกันแน่!"

"จะ เจ้าเองรึที่วางยาเสด็จพ่อของข้า! เจ้าทำได้อย่างไร!"ฮ้องเต้ระเบิดอารมณ์ออกมา บิดาของเขาต้องตายเพราะนาง โอรสของเขาเกือบตายเพราะนาง แม้แต่ชายาของโอรสนางยังไม่เว้น!

"อึก ข้าทำไปเพราะท่านนั่นแหละ อึก เพื่อให้ท่านได้เป็นฮ้องเต้อย่างไรเล่า!"นางกระอักเลือดออกมาล้มลงบนพื้นอีกครั้งทั้งที่ยังเดินไม่ถึงตัวคนที่มันบังอาจเปิดโปงความลับของนาง

ฉึก!!

ครานี้เป็นดาบของฮ้องเต้ที่แทงทะลุไปยังด้านหลังของนาง เขารักนางมากก็จริงแต่หากนางชั่วช้าสารเลวถึงเพียงนี้ก็ไม่อาจไว้ชีวิตได้

"เสด็จแม่!!! อึก ฮืออออ"หยางเฉินเข้ามากอดมารดาของเขาเอาไว้

"อึก ขะ ข้า จะตาม อึก จองล้างจองผลาญท่าน ทะ ท่านต้อง อึก ชดใช้!"นางจับจ้องใบหน้าของฮ้องเต้ผู้เป็นสามีราวกับจะจดจำไปถึงภพหน้า เอ่ยวาจาออกมาก่อนจะสิ้นลมลงทันที หยางเฉินทิ้งตัวลงคุกเข่าอย่างคนไม่เหลืออะไร

จะโทษอะไรดีที่ชีวิตเขาอาภัพถึงเพียงนี้ มีมารดาที่ทำชั่วมากมาย บิดาก็เป็นโจรทำชั่วไม่ต่างกัน เขาไม่ใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์อะไรทั้งนั้น เป็นแค่บุตรชายของคนชั่วทั้งสองคน

"ข้าไม่มียาถอนพิษจะให้แต่คงพอบอกที่มาของมันได้ รับนี่ไปเถิด"ชายผู้นั้นนำม้วนกระดาษม้วนนึงส่งให้เทียนจินก่อนจะเดินกลับมาอยู่ตรงหน้าบุตรชายของตน

"หยางเออร์พ่อขอโทษ ที่ผ่านมาพ่อเองที่ผิดพ่อจะชดใช้ให้ลูกเอง"เขาจับดาบหันเข้าหาตนเอง เขาได้ทำสิ่งที่ควรทำไปหมดแล้ว ถึงจะพลาดที่หลุดปากเปิดเผยออกไปจนทำให้ลูกต้องลำบากก็เถิด

"ฝ่าบาท ก่อนตายข้าขออะไรสักอย่างได้รึไม่"

"ถือว่าเป็นคำขอของคนตายเจิ้นจะทำให้"ถึงจะโกรธชายผู้นี้ที่เคยทำเรื่องเลวร้ายกับคนที่เขารัก

แต่ก็นับว่าชดใช้ด้วยการเปิดโปงคนชั่วแล้ว ฮ้องเต้โยนดาบในมือทิ้งไปก่อนจะจ้องชายตรงหน้านิ่ง

"อย่าได้ผลักไสบุตรชายของข้าเลยนะ เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกลับต้องมารับเคราะห์เพราะมีพ่อแม่ที่เลวทราม ช่วยดูแลบุตรชายของข้าด้วย"หยางเฉินเงยหน้าขึ้นมองชายที่เป็นบิดาของตน เขารู้สึกได้ถึงความรัก ความรักระหว่างบิดาและบุตรชายที่บริสุทธิ์

"ข้าเขียนราชโองการให้องค์ชายสี่ไปปกครองแคว้นฉีเจิ้นแล้วไม่ต้องห่วงไป องค์ชายสี่เป็นโอรสของเจิ้น เรื่องทั้งหมดนี้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นหากใครเอ่ยถึงเรื่องนี้มีโทษประหารทั้งตระกูลเข้าใจรึไม่!"

"เสด็จพ่อ.."หยางเฉินถึงกับน้ำตาไหลบ่ายิ่งกว่าเดิม เขาเชื่อแล้วว่าฮ้องเต้พระองค์นี้รักลูกๆทุกคนเท่ากัน แม้แต่เขาที่ไม่ใช่ลูกแต่ก็ยังได้รับพระเมตตานี้

"รับด้วยเกล้าพ่ะยะค่ะฝ่าบาท"เหล่าขุนนางกล่าวพร้อมกันไม่มีใครอยากเป็นตัวการให้ทั้งตระกูลถูกกวาดล้างแน่นอน

ชายปริศนายิ้มออกมาอย่างหมดห่วง นี่คงเป็นเรื่องดีๆเรื่องเดียวในชีวิตที่เขาจะทำให้บุตรชายคนนี้ได้ ตอนนี้ได้เวลาที่เขาต้องก้มหน้ารับกรรมแล้ว คิดได้ดังนั้นก็เงื้อดาบขึ้นทันที

"ท่านพ่อ!!!"หยางเฉินตัดสินใจตะโกนออกมาและเข้าไปจับดาบของบิดาเอาไว้

หมับ!!

"หยุด!"ครานี้เป็นเสียงของฮ้องเต้

"!!!"

"เจิ้นเปลี่ยนใจแล้ว การตายมันง่ายดายเกินไป ต่อไปนี้เจิ้นขอเนรเทศเจ้าไปอยู่แคว้นฉีเจิ้น ให้มีหน้าที่เลี้ยงม้าหลวงอยู่ที่นั่นจนกว่าจะสิ้นอายุขัย!" 

"ฝะ ฝ่าบาท"เขารีบคำนับขอบคุณในทันทีหยางเฉินเองก็เช่นกัน แม้บิดาจะเลวเเค่ไหนก็ยังคงเป็นบิดาของเขา

ไม่นานนักศพของกุ้ยเฟยก็ถูกนำออกไป เหล่าขุนนางแยกย้ายกันกลับจวน ไม่มีใครปริปากถึงเหตุการณ์ในวันนี้อีก เฟยเทียนพาจิงซินกลับไปพักผ่อนเช่ยเดียวกับเทียนจิน เขาพาเยว่จือไปพักแล้วสั่งคนตามหายาถอนพิษทันที

ฮ้องเต้กลับมาที่ตำหนักของตน วันนี้ทั้งเหนื่อยใจและกาย ใครจะคิดว่าสตรีที่เคยอ่อนหวานและเป็ยรักแรกของเขาจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ คิดดูแล้วเป็นเขาที่ผิดต่อนางจริงๆ ผิดที่ไม่สามารถทำตามคำพูดนั้นได้

"น้ำชาเพคะฝ่าบาท"นางกำนัลเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวแต่เพราะไม่อาจขัดคำสั่งได้จึงต้องทำตามหน้าที่

"หน้าตาเจ้าไม่คุ้น มาใหม่รึ?"เขารับชามาจิบเพื่อให้ผ่อนคลายความเครียดลง

"หามิได้เพคะ หม่อมฉันมาจสกตำหนักฮองเฮาเพคะ"นางถวายคำนับแล้วล่าถอยออกไป

"เห้ออ อย่างน้อยนางก็ไม่ทอดทิ้งข้า"โอรสสวรรค์ยิ้มบางๆออกมา ถึงนางจะดูโกรธเขาแต่ก็ดูแลเอาใจใส่ไม่ขาด ต้องขอบคุณมารดาของเขาจริงๆที่บังคับให้เขาเลือกนางเป็นฮองเฮา..

------------------------

เกือบจบแล้วววว จะได้ยาถอนพิษแล้ววเย้ๆ!

วันนี้ไรท์มึนๆอ่านหนังสือสอบ ใครอ่านไม่เข้าใจเม้นถามไว้นะคะเดี๋ยวตอบให้จ้า😅

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น