Mooham
email-icon

อัพเรื่อยๆจ้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ 🙏🙏

ตอนที่ 12 ก็ยังเป็นเธอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ก็ยังเป็นเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 603

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ก็ยังเป็นเธอ
แบบอักษร

ตอนที่ 12 ก็ยังเป็นเธอ

16.16 น.

ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง

โรงยิม

ปี๊ดดดดด

เสียงนกหวีดจากกรรมการ แจ้งให้ทราบถึงเวลาการแข่งขันวอลเลย์บอลชายของนักเรียนชั้นม.ปลาย ในตอนนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว  แดร์ถอดเสื้อกีฬาชื้นเหงื่อออก ก่อนจะวางพาดลงบนไหล่กว้างของตัวเอง  หยาดเหงื่อเม็ดใสค่อยๆรินไหลลงผ่านกล้ามเนื้อท้องที่ผ่านการดูแลและออกกำลังกายมาเป็นอย่างดี    ผู้หญิงรุ่นน้องในโรงเรียนต่างวิ่งกรูเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าและผ้าเย็น  เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย  ก่อนจะเดินหลีกหนีไปทางด้านหลังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านักกีฬา   เขาเปิดล็อคเกอร์หยิบโทรศัพท์บขึ้นมากดดูรายชื่อนั้นซ้ำๆ เหมือนอย่างที่ทำมันทุกวัน ก่อนจะวางมันลงที่เดิมและหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เพื่อเตรียมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้าน 

แดร์กดล็อคกลอนประตูห้องน้ำหลังจากที่พาดวางผ้าขนหนูไว้บนราวเหล็กด้านข้าง น้ำจากฝักบัวค่อยๆไหลผ่านร่างสูงโปร่งอย่างเชื่องช้า 

แกร๊ก

ร่างสูงลืมตาขึ้นทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยเมื่อได้ยินเสียงล็อคกลอนประตูของห้องข้างๆ เสียงครางเบาๆและเสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนทำให้เขารู้สึกมวนท้อง และเกิดอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาทันที 

"อ่า"ร่างสูงกัดริมฝีปากแน่น พลันคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อน ดวงตาสีดำสนิทถูกปิดลงอย่างเชื่องช้าพร้อมกับภาพของเรื่องราวที่ค่อยๆฉายขึ้นมาเป็นฉากๆ เขาเผลอนึกตัวเองในค่ำคืนนั้นจนปลดปล่อยออกมา สักพักเสียงของผนังห้องด้านข้างก็เงียบลง มีเพียงเสียงหายใจที่เหนื่อยหอบของคนสองคน  เขาดึงผ้าเช็ดตัวสีชาวผืนใหญ่มาพันรอบเอวก่อนจะยืนเช็ดผมอยู่ที่ด้านหน้ากระจกอยู่หลายนาที แต่ห้องด้านข้างก็ยังไม่มีท่าจะเปิดประตูออกมาสักที  จนชั่วครู่เสียงปลดล็อกลอนประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับคนสองคนที่เดินออกมา แต่ฝ่ายหญิงรีบก้มหน้าหลบแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่ ในขณะที่กำลังยืนเช็ดผมอยู่นั้น สายตากลับเห็นใบหน้าคุ้นเคยผ่านกระจกใสตรงหน้า ทั้งสองสบตากันชั่วครู่ อีกฝ่ายเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ชั่วครู่ก็ละสายตาออกไป 

เกือบ 2 เดือนที่เราไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน

เกือบ 2 เดือนที่เราไม่แม้แต่จะพูดคุยกัน

เกือบ 2 เดือน ที่เกิดเรื่องราวเหล่านั้น

เกือบ 2 เดือน ที่ไปยืนรออีกฝ่ายไปโรงเรียนด้วยกัน

เกือบ 2 เดือน ที่ไปยืนต่อแถวซื้อน้ำเต้าหู้มาง้ออีกฝ่าย

เกือบ 2 เดือน ที่ต้องแกล้งทำมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวในทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน 

เกือบ 2 เดือน ที่.....

"ปล่อยกู!"มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายโวยวายพร้อมกับพยายามผลักตัวเขาออก ดวงตาสีดำสนิทหลุบลงมองคนในอ้อมกอด ใบหน้าเนียนแนบชิดกับอกเขา ริมฝีปากสีคล้ำจากการสูบบุหรี่กดจูบซับลงบนเส้นผมนิ่ม  ซองถุงยางและซองบุหรี่ถูกใส่ไว้ในเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาด ร่างสูงถอนหายใจแล้วผละออกมาดึงซองถุงยางและซองบุหรี่แล้วโยนลงในถังขยะ  

"ทำเหี้ยไรของมึง"มือเล็กผลักคนตรงหน้าเต็มแรงจนร่างนั้นเซไปด้านหลังเล็กน้อย ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันเกือบสิบเซนทำให้คนอายุน้อยกว่าต้องตวัดสายตาขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่หงุดหงิดและขุ่นเคือง แต่อีกฝ่ายกลับยืนเงียบและจ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น จนมีรู้สึกอึดอัดและเป็นฝ่ายละสายตาออกมาเสียเอง

"เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้วะ"มือใหญ่คว้าต้นแขนอีกคนไว้แน่นเมื่อเห็นว่าทำท่าจะเดินหนีเขาออกไป 

"กูจะสูบบุหรี่วันละซอง ไปเที่ยวกลางคืน มันก็เรื่องของกู กูจะหนีเรียน โดดเรียน ไปตีกับใครมันก็ชีวิตกู หรือกูจะไปนอนเอาใครมันก็ตัวของกูไม่ต้องเสือก"เจ้าของคำตอบ ตอบออกมาในทันทีอย่างไม่ผ่านการกลั่นกรองความคิดและคำพูดแต่อย่างใด ดวงตาสีเคยเรียบเฉยกลับแข็งกร้าวขึ้นด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น แรงที่ฝ่ามือบีบลงที่ต้นแขนขาวๆเต็มแรงจนอีกคนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด 

"อื้อ"ร่างบางของมีร้องออกมาเมื่อมือใหญ่เปลี่ยนจากต้นแขนมาบีบที่กรามแทน  น้ำตาเอ่อคลอที่หางตาด้วยความเจ็บ 

"อย่าคิดว่าเป็นเมีย แล้วกูจะไม่กล้ากระทืบ"

"......"

"กลับบ้านกับกู"เขาพูดเสียงเข้มพร้อมกับลากอีกฝ่ายออกไปด้วย 

"ไม่"แม้จะพยายามยื้อยุดแต่กลับเป็นตัวเขาเองที่เหนื่อยและเสียแรงไปเปล่าประโยชน์ จนกระทั่งมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อนักกีฬา ร่างสูงถึงปล่อยเขาเป็นอิสระ

"นั่งรอนิ่งๆ อย่าให้กูหงุดหงิด"แดร์พูดในขณะที่กำลังสวมชุดนักเรียนอยู่ มีไม่ได้ตอบเพียงแต่ชักสีหน้าหงุดหงิดให้อีกฝ่ายทราบว่าเขากำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก เจ้าตัวล้วงหยิบมือถือในกระเป๋ามาตีป้อมฆ่าเวลา จนไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของใครอีกคนที่กำลังยืนแอบดูเขาอยู่ 

"ไอเหี้ยออกจากเกมส์หาพ่อมึงหรอ"แดร์ปรายตามองมีที่กำลังสบถด่าด้วยสีหน้าหงุดหงิดเพราะเพื่อนในทีมออกจากเกมส์ 

"ตายยัง"ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับชะเง้อคอเข้าไปมองที่หน้าจอมือถือของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนๆค่อยๆเป่ารดลงบนซอกคอขาวๆ ใบหน้าหล่อคมคายวางลงบนไหล่บางอย่างถือวิสาสะ คงมีแต่เจ้าของไหล่ที่ยังคงสนใจแค่ตัวละครในเกมส์ของตัวเอง  แดร์ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแล้วใช้สายตามองเสี้ยวใบหน้าของคนอายุน้อยกว่า กลิ่นหอมอ่อนๆจากแป้งเด็กทำให้เขาต้องแอบลอบกลืนน้ำลายตัวเองอึกใหญ่ ปากเล็กๆสีเชอร์รี่ที่กำลังก่นด่าเพื่อนในเกมส์มันน่ากัดซ้ำๆให้ถึงเลือด 

"สัสเอ๊ย กูตายเลย ค*ยทั้งหมด"มีสบถเสียงดังอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดปิดล็อคโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อดังเดิม 

"อย่ามาใกล้กู"มีลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนใช้มือปัดแขนเสื้อที่อีกฝ่ายใช้คางเกยอยู่ก่อนหน้านี้ด้วยความรังเกียจ 

"รังเกียจหรอ"แดร์ถามพร้อมกับใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มือใหญ่ล้วงบุหรี่ออกมาจุดสูบ มีกลืนน้ำลายด้วยความอยาก เขาน่ะติดบุหรี่มากจริงๆ ตอนนี้ในหัวเขาคิดว่าแค่ว่าต้องกลับบ้านให้เร็วที่สุดก่อนที่เขาจะลงแดงและอดทนต่อไปไม่ไหวเพราะที่บ้านยังซื้อติดไว้อีกซองนึง ถ้าเขารีบกลับบ้านตอนนี้คงจะพอทนได้ อยู่บ้างแหละ สองมือยืนกำชายเสื้อเพื่อระงับความรู้สึกต่างๆ

"หึ ติดบุหรี่จังนะ"แดร์พูดยิ้มเย้ยอย่างเหนือกว่า เขาสูบนิโคตินในมืออย่างเชื่องช้า สายตามองคนตรงหน้าที่เขารับรู้ผ่านความรู้สึกได้ว่าอีกคนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว 

"แดร์ ปล่อยกู กลับบ้านเถอะนะ"ร่างสูงก้มมองมือเล็กที่จับมือเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยท่าทีอ้อนวอนราวกับจะขาดใจอยู่ตรงนั้น  เขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าก่อนเลยว่าเจ้าตัวจะติดบุหรี่มากถึงขนาดเลิกไม่ได้แบบนี้ 

"อยากหรอ"เขาก้มลงถามข้างใบหู ริมฝีปากหยักค่อยๆเลื่อนลงมาสัมผัสซอกคอขาวระหงจนเจ้าตัวต้องรีบถอยหลังออกไปสองสามก้าวเพื่อเว้นระยะห่างกับคนตรงหน้า 

"อึก ไม่ไหวแล้ว"

"เอาไปสูบก่อนสิ มาเอาไปจากปากกู :)"

"อึก ไม่"

"อยากลงแดงตายก็ตามใจ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก แต่สายตาก็ลอบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายเป็นระยๆ 

"แค่ อึก ปล่อย อึก กูกลับบ้าน"อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด สองมือขยำชายเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดของตัวเองจนยับยู่ยี่ 

"ง่ายไป ไม่ชอบ"แดร์ยังคงหันมาตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย ควันบุหรี่สีเทาจางๆค่อยๆลอยฟุ้งขึ้นสู่อากาศ  

"สัส กูเกลียดมึง"

"หึ เมีย มึงนี่ปากดีจังนะ"รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นใบหน้าเจ้าเล่ห์เมื่ออีกฝ่ายเริ่มทนไม่ไหว แล้วเดินมาหาเขาด้วยท่าทีทุลักทุเล  มือเรียวยื่นเข้ามาหมายจะยื้อแย่งมวนบุหรี่ที่เขาคาบเอาไว้ที่ปาก มือใหญ่ดึงมวนบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่งมวนออก ก่อนจะประกบริมฝีปากเล็กสีเชอร์รี่อย่างรวดเร็ว รสจูบที่ข่มปร่าแต่กลับนุ่มนวล ร่างสูงผละออกมาสูบนิโคตินอีกครั้งแล้วประกบจูบกลีบปากนั้นอีกครั้ง แดร์ยกยิ้มมุมปากเมื่ออีกฝ่ายจูบตอบอย่างคนอดอยากเพื่อรับรสของนิโคตินที่เขาเพิ่งสูบมันไปเมื่อครู่  มือใหญ่ผลักร่างบางนอนลงบนเก้าอี้แล้วก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากย้ำๆ แต่เหมือนคนอย่างเขามันไม่เคยพอ สิ่งที่ได้มันไม่เคยพอ ริมฝีปากร้อนค่อยๆลากลงมาดูดที่ซอกคอ จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นแป้งเด็กที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ 

"อื้ออ"

"มึงเข้าไปดูดิ๊ ไอห่าแดร์มันกลับไปยัง"เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยที่หน้าประตูห้องดังขึ้น เรียกสติที่ขาดหายไปค่อยๆคืนกลับมา มีผลักร่างสูงออกแล้วยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากย้ำๆ แดร์เลียริมฝีปากอย่างคนกระหาย ดวงตาจ้องมองซอกคอขาวของคนตรงหน้าที่ขึ้นรอยแดงช้ำๆอย่างพอใจ  มีแสร้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนในกลุ่มเมื่อเพื่อนแดร์เดินเข้ามาตามร่างสูง คงมีแค่แดร์และเพื่อนที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างรู้กัน

"แน้ๆๆ เพื่อนตามหาแทบตาย สุดท้ายอยู่กับเด็กนี่เอง"

":)"

"เห้ย พวกมึงกลับเว้ย ไอแดร์มันกลับกับเด็กมัน"โซ่ตะโกนบอกเพื่อนด้านนอกเสียงดังพร้อมกับเสียงโห่แซวที่ตามมาติดๆ มีชักสีหน้าหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งนับ 1-10 ในใจ    จนกระทั่งเสียงฝีเท้าด้านนอกค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆจนเงียบไปในที่สุด

"กลับบ้านกัน"ถึงจะอยากต่อจากเมื่อกี้มากก็เหอะ แต่ก็กลัวคนตรงหน้าจะโกรธ  ยิ่งไม่โวยวายยิ่งน่ากลัว เพราะแบบนั้นน่ะแสดงว่าโกรธมากจริงๆ 

"...."เจ้าตัวไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้นแต่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำออกจากห้องไป  โกรธสินะ 

"มึงว่าป่านนี้อาป๊ามึงจะปิดร้านยัง อยากกินเตี๋ยวเป็ดมาก"

"....."

"เออ ก่อนเข้าบ้านแวะซื้อหมูปิ้งนมสดไปฝากอิศรีมั้ย"

"......"

"อะ มึงโกรธกูหรออิตี้ งั้นกูให้ยืมตัวอิศรีไปเล่นที่บ้านสองวัน เอาปะ"

"......"

"ไม่เล่นจริงหรอ เดี๋ยวนี้อิศรีมันอ้วนเป็นหมูแล้วนะมึง กอดอุ่นมาก"

"......."

"เออ มันชอบกินเป็ดที่มึงขโมยจากร้านไปขยำข้าวให้มันกินด้วย ให้แมวแดกเป็ด เป็นไงเมียกู เท่สัส"

"......"

"แน้ๆๆทำเป็นเดินนำหน้ากู ที่จริงแอบยิ้มอยู่ใช่มั้ย"

"ประสาท!"เจ้าตัวหันหน้ากลับด่าคนด้านหลังอย่างร้อนตัว แดร์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"แน้ เมียใครวะ"

"เมียพ่อมึงสิ"

"อะไรจ้ะ พ่อพี่มีเมียแล้ว แต่พี่ยังว่างนะ มาเป็นเมียพี่ได้"

"ไปตาย!!!"

*****************************************

หายไปนานจริง แต่ปวดหลังจริงๆทุกคน ปวดหลังเรื้อรังมาก 

ปวดมาตั้งแต่อายุ 15 อะ นั่งนานไม่ได้เลย 

ไม่ทันแก่ โรคถามหาละ 5555  หวังว่าจะชอบกันนะคับ 

ขอบคุณที่รอกันเสมอนะ ดีใจมากๆ 

To be continued......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น