Butterfly 8ffect-บัตเทอร์ฟลายเอฟเฟกต์-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : COLD EYE {sector 2 l ep. 2}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 225

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2562 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
COLD EYE {sector 2 l ep. 2}
แบบอักษร

COLD EYE

{sector 2 l ep. 2}


            จิตใจมนุษย์นั้นบิดเบี้ยว

            อาจเพราะความแตกหัก ด่างพร้อย ขุ่นเทา เป็นธรรมชาติของมนุษย์ก็เป็นได้

            เพราะเราไม่สมบูรณ์จึงทำให้เรายังเป็นมนุษย์

            ทุกคนล้วนแล้วแต่มีตำหนิ


            "น้องดื่มน้ำก่อนนะ ยองแจ" มือหนาประคองแก้วน้ำส่งให้น้องชายของตนที่มีอาการหัวใจกำเริบจนหมดสติไปตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาลากยองแจออกมา กว่าที่   ยองแจจะตื่นฟื้นขึ้นมาก็เป็นยามเช้าของวันนี้ 

            ใบหน้ากลมน่ารักดูหมองหม่นค้อนใส่พี่ชายแท้ ๆ  ตาเรียววาวใสนั้นคลอเอ่อด้วยน้ำตา ยองแจเป็นคนที่ร้องไห้ได้อย่างน่าสงสารและนิชคุณก็ไม่ชอบเห็นน้องร้องไห้

            "ไม่ร้องนะ แจแจ" มือหนาลูบผมนิ่ม ยองแจห้ามน้ำตาไม่อยู่จนมันทะลักออกมา ร่างเล็กซุกกอดพี่ชายแม้ถ้อยคำจะตัดพ้อก็ตาม 

            "ทำไมพี่คุณทำแบบนี้ พี่คุณพามันกลับมาทำไม ผมรู้นะว่าจาง อูยองมากับพี่ พี่รู้ไหมว่าตอนที่รู้ว่าอูยองตายผมดีใจแค่ไหน ฮึก ถึงจะรู้สึกแย่ที่ดีใจทั้งที่พี่คุณเสียใจ แต่ผมก็ดีใจ แล้วทำไมในเมื่อมันยังไม่ตาย พี่คุณถึงพากลับมาอีก พาอูยองกลับมาทำไมอีก" ยองแจร้องไห้ตัดพ้อ แต่สองแขนก็กอดเอวพี่ชายแน่นขึ้น มือหนาลูบแผ่นหลังบางด้วยความหนักใจ

             ทุกคนบนโลกนี้ล้วนเป็นสีเทาอันขุ่นตา แม้แต่เจ้าของแก้มนิ่มใสน้องชายคนเล็กของนิชคุณก็ไม่พ้นแปดเปื้อนความขุ่นมัวนั้นเช่นกัน           

            ตั้งแต่ต้นนิชคุณไม่สนิทกับแทคยอนและตระกูลอ๊คเลยเพราะธุรกิจในตอนนั้นไม่ลงรอยกัน เรื่องที่ว่าจะไปรู้สึกกับน้องชายของแทคยอนนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ นิชคุณหากไม่รักหรือเกลียดชังจะไม่คิดสนใจใยดี 

            แต่สี่ปีก่อน ตอนที่ยองแจอายุสิบห้า ยองแจร้องไห้ใจแทบขาดเมื่อเห็นข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์สังคมประกาศเรื่องการหมั้นหมายที่น่าจับตาระหว่างลูกชายสองตระกูลใหญ่ หวัง เจียเอ๋อ และ จาง อูยอง  ยองแจแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกายที่แข็งแรงขึ้นเพราะพยายามดูแลอย่างดีมาตลอดสองปีทรุดหนัก วันนั้นเองที่นิชคุณได้รู้ว่าแจ็คสันคือรักแรกที่น้องชายเขามอบให้ไปทั้งใจ

            ยองแจสุขภาพอ่อนแอลงมากจนพ่อกับแม่ตกลงกันว่าจะส่งยองแจไปอยู่กับเพื่อนสนิท คอบครัวของจงอิน ซึ่งเป็นหมอทั้งครอบครัว เพื่อช่วยดูแลและปรับสุขภาพให้ยองแจแข็งแรงมากพอจะอยู่ต่อไป หรือทำการผ่าตัดได้ คำขอของยองแจคือให้นิชคุณไปแย่งคู่หมั้นของแจ็คสันมา ทำให้เขาเลิกกัน

            'เขาคือความรักของผม พี่คุณช่วยผมได้ไหม' คำขอทั้งน้ำตา ทำให้นิชคุณปฏิเสธไม่ลง

             ตอนนั้นอูยองอายุสิบแปดเป็นเด็กที่ดื้อดึงและมองนิชคุณเป็นเพียงศัตรูทางธุรกิจที่เข้ามาอย่างคิดไม่ดีและหวังผลประโยชน์บางอย่าง ซึ่งเขาก็เข้าไปจีบแบบหยาบกระด้างด้วยใจที่ไม่ได้รัก จึงไม่ได้รับรักตอบ แต่พอเมื่อนิชคุณทุ่มเทอย่างจริงใจและเปิดใจเต็มที่ 

            นิชคุณก็รักอูยอง รักไปจริง ๆ  และทำทุกอย่างเพื่อแย่งให้อูยองมาเป็นของตัวเองจริง ๆ

             ข่าวนี้ทำให้ยองแจดีใจมาก และนับวันรอที่อูยองก็จะรักนิชคุณ 

            แต่วันแห่งความรักของนิชคุณดูไม่มีวันมาถึง เมื่อมีข่าวเรื่องอูยองที่รถตกหน้าผาเสียชีวิต เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ยองแจโล่งใจ ในที่สุดก็หมดคู่แข่ง 

            แต่การสู้กับคนตายที่จากไปด้วยรักซึ่งตรึงทั้งใจคนอยู่นั้นยากที่สุด

            และยองแจพิสูจน์แล้วตลอดหลายวันที่ไปอยู่กับแจ็คสัน

            ตอนตายยองแจยังสู้อะไรอูยองในใจแจ็คสันไม่ได้ นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่อูยองมีชีวิตอยู่เคียงข้างกับแจ็คสันแบบนี้ 

            "พี่คุณต้องไปเอาอูยองกลับมาจากพี่แจ็คสันนะ พี่คุณต้องทำให้อูยองรักพี่นะ ทำให้รักสักทีสิ" ยองแจเร้าเสียงพร่าปนสะอื้น นิชคุณลูบผมน้องชายที่ซุกแนบอกอย่างช้า ๆ

            "พี่พยายามที่สุดเพื่อรักของพี่ สักวันอูยองอาจจะรักพี่" ดันร่างเล็กของน้องออกจากอ้อมกอด มือหนาซับน้ำตาให้ยองแจ

            "พี่อาจทำให้อูยองรักพี่ได้ในสักวัน แต่พี่ไม่มีวันทำให้แจ็คสันรักแจแจได้  แจแจรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายคนนี้ทำไม่ได้ทุกอย่าง" ความจริงที่คลอเคลือบด้วยเสียงทุ้มนุ่มทำให้ยองแจร้องไห้ออกมาเสียงดังอีกครั้ง ซุกใบหน้ากับอกแกร่งของพี่ชาย

            "ฮึก แจรู้ แต่แจก็หยุดรักพี่แจ็คสันไม่ได้เหมือนกัน ฮึก ถึงพี่แจ็คไม่รักแจ แต่แจก็รัก ฮึก รัก" 

            ยองแจก็แค่เด็กคนหนึ่งที่มีรักมากเกินไปจนไม่เห็นตัวเอง ไม่เห็นใจใจของตัวเอง ...แต่นิชคุณไม่คิดจะว่าน้องชายสุดที่รัก เพราะเขาเข้าใจมันดีแล้ว เข้าใจดี

            "เดี๋ยวพี่จะไปหาอูยองที่บ้านของ...หมอนั่น สักวันอูยองอาจตามพี่กลับมา หรืออาจไม่มีวัน" นิชคุณตัดพ้อกับตัวเอง ประโยคนั้นสร้างความหวังแก่ยองแจในขณะเดียวกัน

             "แจไปด้วย พี่คุณพาแจไปเจอพี่แจ็คสันหน่อย แจคิดถึงโคโค่ด้วย" ยองแจที่หมองหม่นสดใสขึ้นมาทันทีเพียงแค่เป็นเรื่องของแจ็คสัน นิชคุณถอนหายใจเฮือกยาว 

            "แจจะไปเหรอ มีคนคนนึงข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาแจนะ" ยองแจขมวดคิ้วคิดตาม แต่ยังไม่ทันนึกออกคำตอบนั้นก็เดินเข้ามาตรงหน้า

            รอยยิ้มสดใส ดวงตาโตรียาวดูใจดีคู่เดิมใต้กรอบแว่น ร่างสูงใหญ่ที่จะมอบกอดอบอุ่นให้เสมอ ผิวสีแทนน่ามอง คนตรงหน้าคือคิม จงอินที่ยองแจรู้จักดีอย่างไม่ผิดเพี้ยนไปแน่ 

            "พี่เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ได้อย่างที่บอกลูกหมูไหม" จงอินยังยิ้มสวยราวกับไม่ได้รับรู้เรื่องอื่นใดเลยว่ายองแจกลับมาที่เกาหลีใต้แล้วพานพบกับอะไรบ้าง

            "พี่หมอ..." ยองแจไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่เจอพี่ชายใจดีที่มีแต่ความอุ่นใจให้เสมอคนเดิม แต่ความสัมพันธ์ของเรามันซับซ้อนและยามนี้มันก็กำลังแปดเปื้อน ยองแจรู้สึกผิดและรู้สึกหมดหวัง

            การเจอจงอินเป็นสัญณาณบอกว่าเขาเองก็ต้องไป

            ...ไปจากเมืองเมืองนี้ และอาจจากไปไกลจากคุณหัวใจดวงเดิม

            "ทำไมไม่ยิ้มให้พี่เลย ลูกหมูก็รู้ว่าพี่หลงรักรอยยิ้มของลูกหมูแค่ไหน" จงอินนั่งลงบนเตียงแทนที่เดิมของนิชคุณที่ลุกเลี่ยงออกไป มือหนาลูบผมนิ่มของยองแจ ยองแจฉีกยิ้มในขณะเดียวกันน้ำตาก็เอ่อล้น

            "แจ ฮึก แจขอโทษ แจ แจ...เป็นของคนอื่นไปแล้ว แจ..." ยองแจพูดต่อไปไม่ออก แต่จงอินรู้ดีว่าเรื่องใด เขาเป็นคนเช็ดตัว ฉีดยา ดูแลยองแจทั้งคืน เขาเห็นทุกสิ่งบนตัวยองแจ ทุกร่องรอยที่ยังเด่นชัดเต็มคอและแผ่นอกบาง

            "พี่รักลูกหมูมากกว่านั้นรู้ไหม ต่อให้ใครจะรังแกลูกหมู แต่พี่จงอินก็จะดูแลลูกหมูเอง" จงอินระบายยิ้มใจดีเกินไปเหมือนอย่างเคย

            "ลูกหมูดื้อ ไม่ยอมใส่แหวนของพี่" มือหนาประคองมือยองแจแล้วใส่  'แหวนหมั้น' กลับไปครอบครองนิ้วนางข้างซ้ายอย่างเดิม

            ที่ยองแจเคยบอกกับแจ็คสัน ข้ออ้างว่าต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้ ไม่ใช่เรื่องโป้ปดสักนิด ทุกอย่างคือความจริง ความจริงที่กำลังดึงยองแจไว้ในอ้อมกอด

            "พี่มารับเจ้าสาวของพี่กลับบ้าน"

            ยองแจได้แต่กัดปากตัวเอง รู้สึกผิดต่อพี่ชายคนนี้ ยิ่งยามที่จงอินกระชับกอดแน่นขึ้น และสองแขนเรียวโอบเอวแกร่งได้รูปของจงอิน

            "พี่จองตั๋วไว้ให้แล้ว อีกสองวันกลับอเมริกากับพี่นะ พี่จะผ่าตัดให้ลูกหมูของพี่ แล้วหลังจากนั้นเราก็จะได้แต่งงานกัน นะลูกหมู"

            น้ำเสียงของจงอินใจดีทุกถ้อยคำ หากความใจดีแลกความรักกลับมาไม่ได้ ต่อให้ยองแจไม่พูดสิ่งใดขัดเรื่องการแต่งงาน

             แต่คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่

            คนไม่รักก็ไม่รัก ในขณะคนที่รักก็ยังคงรัก

COLD EYES & WARM HEART

            "พวกนายจะทำให้เพื่อนของฉันกลัว" แบมแบมกอดอกบอกเสียงแข็งที่สุดเท่าที่ทำได้ในสภาพร่างกายจิตใจอ่อนแอและโรยแรงแบบนี้ บอดีการ์ดทั้งสามคนที่ถูกคิม จินวานส่งมาพร้อมด้วยคำสั่งตามประกบแบมแบมไม่ให้ห่างมองหน้ากันอย่างชั่งใจ

            "แต่นายท่านสั่งให้พวกเราคอยติดตามคุณหนูตลอด"

            "นี่! โทรศัพท์ฉันก็ไม่มี ฉันจะไปทำอะไรได้ ฉันต้องขึ้นไปสอบ แค่สามชั่วโมง ก็ต้องลงมากินข้าวให้พวกนายดู ฉันจะหนีไปเจอพี่มาร์คได้ตอนไหนเหรอ หรือพี่มาร์คจะมาอยู่ที่นี่ได้เหรอ อย่างี่เง่าไปหน่อยเลย ฉันไม่อยากให้เพื่อนกลัว รออยู่ข้างล่างตึกนี่" แบมแบมตวาดใส่อย่างไม่เคยทำ เขาต้องเก็บงำความรู้สึกทุกอย่างเป็นเด็กดีของพ่ออยู่ตลอด ความเครียดก็สะสม พอมีจังหวะได้ระบาย บอดีการ์ดสามคนนี้คือผู้รับกรรมไป

            "ครับ คุณแบมแบม" ทั้งสามคนโค้งให้ แบมแบมกระชับกระเป๋าแล้วเดินขึ้นห้องเรียนไป อย่างน้อยวันนี้ก็อาจลองปรึกษาเรื่องนี้กับจินยองดู หมอนั่นฉลาดมาก อาจช่วยเหลือเขาเรื่องปัญหาที่จำเบอร์มาร์คไม่ได้ แต่อยากติดต่อดู

             เป็นครั้งแรกที่แบมแบมนึกเกลียดเทคโนโลยี ถ้าโทรศัพท์ของเขาไม่ดีเกินไป เขาก็จะไม่เอาแต่บันทึกเบอร์แบบนั้น เขาจะทวนท่องเลขทุกตัวให้ฝังลึกในสมอง ต่อให้ไม่มีโทรศัพท์ของตัวเอง แต่เขาก็โทรหาคนที่เขารักได้เสมอ

            แต่ตอนนี้มันไม่ใช่

            "อ้าว แบมแบมมาเรียนแล้วเหรอ นายเป็นคนแรกเลยนะที่แต่งงานในรุ่นเรา" ยูนาสาวสวยเรียนดีผู้เย่อหยิ่งของห้องเดินตรงมาทักทาย แบมแบมไม่ได้มีเพื่อนที่ดีคนไหนนอกจากจินยองอยู่แล้วก็เลยไม่ตอบ ไม่สนใจ ยูนาเบะปากก่อนจะกรีดยิ้มหวาน

            "แต่แย่หน่อยนะ ตอนนี้ไม่มีใครสนใจข่าวงานแต่งนายเลย เพราะว่ามีคนดังคนใหม่มาแย่งความดังนายไป" ยูนาจีบปากจีบคอพูด แบมแบมถอนหายใจด้วยความขุ่นมัว

            "ฉันต้องทวนที่จะสอบวิชาแรกอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าเพื่อจบม.ปลายปีสอง ไม่มีเวลามาเสือกเรื่องชาวบ้านหรอก" เน้นเสียงใส่หน้าแล้วดึงหนังสือขึ้นมา ยูนากระทืบเท้าโมโห ถ้าไม่ติดว่าตระกูลคิมกับตระกูลอ๊คสามีหมาด ๆ ของแบมแบมมีอิทธิพลล้นเหลือ เธอจะจิกหัวอีคุณหนูนี่ตบให้หันเลย

            ช่างมัน เสือกไม่เสือกก็เรื่องเพื่อนรักมันทั้งนั้น  ยูนาสะบัดหน้าใส่แล้วเดินลงส้นไปหากลุ่มเพื่อน

            แบมแบมถอนหายใจ ข่าวที่ว่าคงดังมากพอดูเพราะทั้งห้องต่างจับกลุ่มสนใจแต่มือถือไม่สนตำราเรียน หลายคนมองมาทางเขาด้วย ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่น่าอึดอัดจนแบมแบมเลือกใส่หูฟัง อ่านหนังสือ แต่ในหัวมีแต่มาร์ค จับใจความอะไรแทบไม่ได้เลย

            "!" แบมแบมสะดุ้งเมื่อมีคนมารยาททรามดึงหูฟังของตัวเองออก พอเงยหน้าดูก็เป็นผู้ชายตัวโตที่มีรอยยิ้มซุกซน ใส่เครื่องแบบโรงเรียนเขาแต่หน้าไม่คุ้นเอาเสียเลย

            "นี่ นายคือแบมแบมใช่ไหม" ถามแล้วก็นั่งมอง แบมแบมขมวดคิ้ว

            "ใช่ ทำไม" เสียงแข็งแต่ก็ระแวดระวัง

            "เอินให้เอามาให้" ซองกระดาษถูกยื่นมาตรงหน้า

            "เอิน?"

            "อ่อ อี้เอิน พี่ม..." แบมรีบคว้าจดหมายทันทีอย่างไม่คิดไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น โย่วเจียนกลืนคำว่าพี่มาร์คน่ะลงคอเพราะแบมแบมรับจดหมายไปแล้ว

            แบมแบมเปิดอ่านจดหมายนั้นด้วยสีหน้าลึกซึ้งแบบที่โย่วเจียนไม่เคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน ไม่สิ พึ่งเห็นมาจากแววตาของพี่ชายตนเองเมื่อเช้านี้ต่างหาก ตาโตของแบมแบมอ่อนแสง น้ำตาคลอแต่ในขณะเดียวกันก็วาดยิ้ม

            นี่น่ะหรือความรัก

            แบมแบมปาดน้ำตาทั้งที่อมยิ้ม โอบกอดจดหมายฉบับนี้ไว้อย่างหวงแหน แล้วเมื่อดื่มด่ำกับความรักที่รอคอย ความระมัดระวังก็ทำงานอีกครั้ง

             "นายเป็นใคร ทำไมถึงมีจดหมายของพี่มาร์ค"

             "ฉันเหรอ ฉันชื่อโย่วเจียนเป็นน้องชายพี่มาร์คของนาย ตอนแรกพ่อส่งฉันมาดูแลเอิน แต่เอินแม่ง อย่างที่เห็น โดนกระทืบบูชารักไปเต็มที่ ฉันก็เลยมาทำอะไรตามใจพี่ชายหน่อย เดี๋ยวตายก่อนมันมาหลอก" พูดกึ่งขำ แต่แบมแบมยิ่งหน้าหมองมากขึ้น

            "พี่มาร์คปลอดภัยไหม เป็นอะไรมากหรือเปล่า" ดวงตากลมเต็มไปด้วยความขุ่นหมองจ้องมา โย่วเจียนคิดในใจว่าแบมแบมปกติต้องเป็นคนร่าเริงมากแน่ น่าเสียดายที่ตอนนี้ดูบอบช้ำจนแทบแตกสลาย ...พอ ๆ กับพี่ชายของเขา

            "ปลอดภัยไหม ก็ยังไม่ตาย แต่เป็นอะไรมากไหมก็มากอยู่ คืนนั้นฉันตามออกไปทันเลยพาไปโรงพยาบาล ขาหัก หน้าแหก มื้อซ้ายนิ้วหัก ทั้งตัวก็ช้ำ ๆ เละ ๆ หน่อย แต่ดีที่อวัยวะภายในไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นก็คงทำเป็นปิดเรื่องนี้กับพ่อต่อไม่ได้"

            "ฮึก พี่มาร์ค เพราะแบมแท้ ๆ" ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยว เปราะแตกเพราะร้องไห้ โย่วเจียนถอนหายใจเบา ๆ  เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ชายถึงได้ห่วงจนสั่งให้เขาปลอมเอกสารมาเข้าเรียนที่นี่แบบเด็กที่ย้ายมากะทันหันเพื่อเข้ามัธยมปลายปีสองที่กำลังจะสอบจบชั้นปี          

           ดีนะที่เงินจำนวนมากพอนั้นทำได้ทุกอย่าง เขาก็เลยได้เข้ามา ไม่งั้น      แบมแบมนี่คงเศร้าแทบบ้าตายอยู่คนเดียว

            "ขอบคุณนายมากนะ..."

            "เรียกยูคยอมแล้วกัน ชื่อที่ใช้ที่นี่น่ะ"

            "ยูคยอมฉันอยากฝากจดหมายไปให้พี่มาร์ค รบกวนนายด้วยนะ"

            "เอาสิ" แค่นั้นแบมแบมก็ยิ้มกว้างออกมาได้ ตำราเรียนไร้การสนใจ กระดาษรายงานกับปากกาถูกหยิบขึ้นมา ในขณะที่บรรจงเขียนในหัวของแบมแบมก็ไล่ข้อความในจดหมายของมาร์คทวนซ้ำไปทุกคำทุกบรรทัด

'แบมของพี่ พี่ปลอดภัยมากพอจะเขียนจดหมายนี้ อย่าร้องไห้เลยนะ ถ้าคิดถึงพี่แบมต้องยิ้มรู้ไหม พี่สัญญาว่าเราจะต้องได้รักกัน รอพี่ก่อนนะ

รักที่สุด

มาร์ค'

            จดหมายประโยคสั้น ๆ  ที่ต่อชีวิตแบมแบมได้อีกหลายลมหายใจ

COLD EYES & WARM HEART

            "อ๊ะ อ๊ะ อื้ออ"

            "อ๊ะ แฮ่ก อ๊าา"

            เสียงหวีดครางกระเส่าดังเข้ามาในโสตประสาทซ้ำ ๆ เหมือนกับเสียงนาฬิกาปลุก เปลือกตาบางสีช้ำกะพริบถี่ ๆ ราวกับมัจจุราชแห่งฝันร้ายไม่ยอมที่จะปลดปล่อยออกมาสู่ความจริง

            จินยองต่อสู้เพื่อให้ตัวเองลืมตาขึ้นมา

            "อ๊ะ พ พี่เจบี อ่ะ"

            "เฮือก" จินยองเด้งตัวลุกขึ้นมา สะดุ้งเฮือกตื่นเต็มสองตา ใจสั่นขวัญผวา และเมื่อร่างกายเข้าที่ก็เจ็บหนึบไปทั้งสะโพกและเมื่อยไปทั้งตัว

            "อ๊ะ อ๊า" 

            "!" จินยองมองหาต้นเหตุของเสียงกระเส่าเร่าคุ้นหูที่ไม่ใช่แค่ในความฝันแน่ และพอได้เห็นเต็มสองตาน้ำตาก็ไหลท่วมลงมา ใจทั้งตื่นตระหนก และในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าอยากจะตายเหลือเกิน

            เสียงที่ได้ยินจนตื่นไม่ใช่แค่เพียงคล้าย แต่คือเสียงของจินยองเอง เสียงครางกระเส่า ยามที่ดิ้นเร่าเพราะถูกโยกไปทั้งร่างด้วยคนตัวโต ร่างกายบิดเร่าโอบกอดแผ่นหลังกว้างอย่างไร้การจองจำ อาจจะก่อนหรือรอบสุดท้ายเมื่อคืนนี้   

            เหตุการณ์ที่ถูกอัดบันทึกไว้เป็นคลิปวิดีโอ 

            คลิปวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่บนจอขนาดใหญ่ปลายเตียงบอกกับจินยองแบบนั้น คลิปวิดีโอที่เห็นใบหน้าและร่างกายครึ่งบนของจินยองได้ชัดเจน ในขณะที่เห็นเพียงด้านหลังของคนที่อยู่ตรงระหว่างขาแล้วโยกเข้ามาจนจินยองเสียงหลง 

            คลิปที่อัดภาพเมื่อคืนไว้ สั้น ๆ ประมาณสิบวินาที แต่เป็นสิบวินาทีที่ใครได้ดูก็รู้ว่าเป็นอี จินยอง แต่มองไม่เห็นหน้าเลยว่าใครที่จินยองกำลังมีเซ็กซ์ด้วย

            "ช ชินลา" วิญญาณแทบออกจากร่างตามเสียงผะแผ่วที่เปล่งออกมา เมื่อจินยองปาดน้ำตาออกแล้วดูในจอดี ๆ มันไม่ได้เปิดจากโปรแกรมเล่นมัลติมีเดีย แต่เปิดจากเว็บไซต์และชื่อที่ลอยเด่นชัดอยู่เหนือคลิปวิดีโอที่จินยองกำลังครางเสียงร้องคือ...ชินลาสคูล 

            เว็บโรงเรียน....

            คลิปของเขาถูกอัปโหลดลงเว็บโรงเรียนและแน่นอนว่าตอนนี้นักเรียนแทบทุกคนในโรงเรียนคงดูมันหมดแล้ว  จินยองสั่นไปทั้งตัว นาทีนี้จะร้องก็ร้องแทบไม่ออก จะหายใจยังรู้สึกลำบาก 

            "ตื่นแล้วเหรอ" เจ้าของห้องเดินมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ตาเรียวแข็งของ  เจบีมองหน้าจินยอง แค่เห็นหน้าเจบีจินยองก็ร้องไห้อย่างห้ามไม่อยู่

            "เสียงนายเวลาอัดออกมาแล้วนี่สุดยอดเลยนะ ดูสะโพกที่ร่อนนั่นสิ นางเอกเอวีก็ยังต้องยอมนายนะฉันว่า" เจบีพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมคา เสียงร้องครางดังวนซ้ำเหมือนเจบีกดให้มันเล่นซ้ำ แต่เสียงร้องไห้ของจินยองก็เหมือนจะดังกว่า ดังก้องในใจคนฟัง

             "พี่ทำแบบนี้ทำไม ทำทำไม" เอ่ยถามปากคอสั่น นึกโกรธที่ตัวเองตื่นขึ้นมา เมื่อครู่น่าจะหลับไปในฝันร้ายอาจดีกว่าชีวิตที่แสนร้ายแบบนี้

             เจบีไม่ตอบแต่กดยิ้มร้ายกาจ เดินเข้ามาใกล้ มือหนาดึงใบหน้าของจินยองเข้ามาแล้วบดจูบลงไปบนปากอิ่มแดง จินยองทุบมือไปกับอกแกร่งพยายามให้ตัวเองหลุดออกมาแต่แค่ขยับก็เจ็บไปทั้งตัว

            "ไปอาบน้ำสิ วันนี้นายมีสอบจบมัธยมปลายปีสองนี่ เด็กเนิร์ดจะขาดเหรอ" จินยองเบิกตาโพลง ใช่เขามีสอบที่ขาดไม่ได้ ตาโตปรายตามองไปที่หน้าจอที่เว็บโรงเรียนกำลงฉายภาพเขาดิ้นเร่าอยู่ แค่คอมเมนต์ใต้คลิปประมาณสิบจากนับพันที่เห็น จินยองก็นึกอยากตายขึ้นมาแล้ว

            ใจร้าย ใจร้ายเหลือเกิน

             "ฉันเก็บชุดม.ปลายไว้อยู่ ให้ยืม ใส่ไปสอบสิ"            

            ทางเดินคุ้นตาที่เคยเป็นหนึ่งในสถานที่ปลอดภัยของจินยองเปลี่ยนไป มันกลายเป็นทางเดินที่เจ็บแปลบด้วยสายตาซึ่งทิ่มแทง เสียงซุบซิบนินทาที่ดังมาตลอดทางเดิน แค่ลมที่พัดผ่านผิว จินยองยังรู้สึกว่าเหมือนคำด่าทอให้ได้อาย 

            "พี่คนนั้นไงที่มีคลิปหลุดเมื่อเช้า เป็นถึงหนึ่งในห้าคนที่เรียนดีที่สุดของ     ม.ปลายปีสองเลยนะ นึกว่าติ๋ม ๆ ที่แท้โคตรแรง เสียงคราง แม่ง โคตรเอ็กซ์"

            "เห็นเงียบ ๆ ฟาดเรียบไงแก"

            "จริง ๆ นี่เกรดที่ได้มา ไปร่อนสะโพกแลกมาหรือเปล่า"

            "แต่ได้เป็นตัวแทนแข่งด้วยนะ คงเก่งจริง แต่อาจรับจ๊อบเสริมงี้ป่ะ ครางนิด เด้งเอวหน่อย สักน้ำสองน้ำก็ได้แพงอยู่นะ ฉันเคยได้ยิน"

            "นึกว่าเนิร์ดไม่ง่าย ที่แท้ก็กะหรี่นี่หว่า" 

            เป็นครั้งแรกที่จินยองพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นที่รู้จักในโรงเรียนเหมือนกัน เขามักซ่อนใบหน้าไว้ใต้หน้าม้าและกรอบแว่น แต่ดูแล้วทุกคนในโรงเรียนจะจดจำเขาได้ดี และเสียงซุบซิบเหล่านี้ก็เบาแบบที่เขาได้ยินมันชัดทุกถ้อยคำ

            เขาพยายามไม่สนใจ พยายามไม่ฟัง แต่เรื่องนี้สำหรับคนปกติมันก็แย่มากแล้วในสถานการณ์นี้ แล้วสำหรับคนที่ชอบจะไม่เป็นจุดเด่นอย่างเขามันแย่เสียยิ่งกว่านรก แต่เขาก็เลือกที่จะมาโรงเรียน เลือกที่จะมาเดินฝ่ากองไฟเพื่อมาสอบจบมัธยมปลายปีสอง

            มันดูโง่มาก และก็อาจจะโง่จริง ๆ  แต่จินยองเป็นคนที่เรียนดีที่สุดมาตลอด เขาต้องไม่ซ้ำชั้น เขาต้องไม่เรียนใหม่อีกปีในโรงเรียนที่ค่าเทอมแพงหูฉี่ ซึ่งทุกบาททุกสตางค์เป็นเงินจากความตายของพ่อแม่ เป็นเงินที่พี่จุนโฮหามา

            เขาเลือกจะไปหาเจบี เลือกจะรัก เลือกจะหลอกลวงเจบีด้วยตัวเองทั้งหมด เขาก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เขาทำ

            เขาต้องสอบผ่านไปด้วยคะแนนที่ดีแบบที่จะไม่ทำให้พี่จุนโฮที่ส่งเขาเรียนเสียใจ

             จินยองเดินมาเกือบถึงหน้าห้องเรียนของตัวเอง แต่ก้าวเดินต่อไปไม่ไหว ขาทั้งสองข้างมันสั่น ร่างกายยังปวดเมื่อยจากกิจกรรมเมื่อคืน เสื้อผ้าของเจบีที่หลวมโพรกไม่กระชับพอจนลมหนาวยิ่งบาดผิว

            ในขณะที่บนอกมีชื่ออิม แจบอมปักไว้แสดงความเป็นเจ้าของเหมือนเสื้อที่ยังคลุ้งกลิ่นน้ำหอมเจบีที่คุ้นจมูก จินยองเหมือนถูกโอบกอดไว้ด้วยเจบีตลอดเวลา

            ในขณะที่ถูกย่ำยีจนแปดเปื้อนด้วยผู้ชายคนนั้นจนเจ็บร้อนไปทั้งใจ สิ่งที่แย่และน่ารังเกียจกว่าคำนินทาจากคลิปที่เจบีเป็นคนตั้งใจปล่อย คือตัวจินยองเอง

            แม้แต่ยามนี้ก็ยังคิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงความใจดี คิดถึงความรักของเจบีที่จินยองต้องการมันกลับมา

            ขบฟันกัดไปบนหลังมือเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นร้องไห้  จินยองกอดตัวเองไว้ชิดผนังห้อง ไม่สนใจสายตาและคำนินทาที่จ้องตรงมาอยู่ไม่ห่าง

             "นายไหวไหม จินยอง" จินยองเงยหน้าขึ้นดู หัวหน้าห้องและผู้ชายที่หล่อที่สุดในห้อง ลี ฮงบิน

            "...." จินยองได้แต่มองกลับไป ไม่เคยคิดว่าคนที่เป็นคู่แข่งทางการเรียนมาตลอดจะยื่นไมตรีให้ด้วยผ้าเช็ดหน้าที่ส่งตรงมา มือบางสั่นระริกยื่นไปรับไมตรี แม้จะอึดอัดใจ

            "ฮงบิน!" ผ้าถูกดึงออกไปพร้อมกับตัวฮงบินด้วย ยูนาสาวสวยเรียนเก่งอันดับหกของห้อง แฟนสาวของฮงบินถลึงตาใส่

            "ไปเข้าใกล้มันทำไม ไม่เห็นคลิปเหรอ เห็นหน้าหงิม ๆ มาหลายปีมันแรดเงียบแค่ไหน เดี๋ยวมันก็จับไปทำผัวหรอก อย่าไปยุ่งนะ" เสียงหวานบ่นอีกหลายอย่างเบาห่างไปเรื่อย ๆ

            จินยองสูดลมหายใจเข้าปอดสวนทางกับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาไม่หยุด เจ็บแสบราวกับเม็ดเหงื่อและหยาดน้ำตาของตัวเองเป็นน้ำกรดที่บาดไปทั้งตัว

            คำซุบซิบนินทาเจ็บปวดยิ่งกว่ากระสุนปืน

            จินยองเข้าใจมันอย่างดีแล้วในวันนี้

            เข้าใจได้ดีเกินไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น