อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

ชื่อตอน : [ Episode 17 ] : War Zone

คำค้น : the mission sniper 17

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 993

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 20:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 17 ] : War Zone
แบบอักษร

บทที่ 17

War Zone


การยิงปืนพกและการต่อสู้ในระยะประชิดคือสิ่งที่ลีโอเกลียดที่สุด ไม่ใช่เพราะเขาทำมันได้ไม่ดีแต่เป็นเพราะมันไม่ท้าทายพอต่างหาก ตั้งแต่ครั้งอยู่พลซุ่มยิงจนถึงตอนนี้ปืนกระบอกเดียวที่เขาจะเลือกใช้นั่นก็คือสไนเปอร์ไรเฟิล แต่ในสถานการณ์บีบบังคับมีเพียงปืนพกกับกระสุนที่มีอยู่อย่างจำกัดกอปรกับพื้นที่ที่เป็นป่าโปร่งติดกับชายทะเลจึงเป็นสถานที่ไม่ค่อยเหมาะกับการซุ่มยิง ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังกระเสือกกระสนหาทำเลสำหรับซ่อนตัวจนได้

ร่างสูงเอี้ยวตัวโผล่พ้นต้นไม้ไปทางด้านขวาเพียงเสี้ยววินาทีพลันทอดสายตามองตรงไปยังจุดดักยิงของฝ่ายศัตรู เขาเบี่ยงตัวกลับพอดีกับกระสุนยิงเฉี่ยวมาที่เปลือกไม้

มือปืนหนุ่มหลับตาสงบสติอารมณ์ ในหัวคิดคำนวณจากสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ ตอนนี้ศัตรูอยู่ห่างจากเขาได้ราวๆ 25 หลา ความเร็วลมสามถึงห้าไมล์ต่อชั่วโมงไปทางขวา

ร่างสูงกระชับกระบอกปืนในมือแน่นก่อนจะโผล่ไปทางด้านซ้ายของต้นไม้ นิ้วเรียวกดลั่นไกปืนเพียงแค่นัดเดียวเท่านั้น เหยื่อเคราะห์ร้ายโดนความแรงของลูกตะกั่วทะลุผ่านม่านตาขวาอย่างแม่นยำ เรนเดลไม่รอช้ารีบถอยหลังกลับเข้าที่กำบังดังเดิม แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาสักเท่าไหร่นัก การลั่นไกก็เหมือนเป็นการบอกตำแหน่งกลายๆแถมคืนนี้ท้องฟ้ายังเปิดโล่งทำให้แสงจันทร์ส่องลงมาเสี่ยงต่อการพบตัวได้ง่าย

"มันอยู่ตรงนั้น!" นั่นไง เขาเคยเดาผิดซะที่ไหนเล่า!

เมื่อถูกเจอตัวก็อย่าหวังว่าจะอยู่นิ่งให้จับ ชายหนุ่มก้าวขายาวออกตัววิ่งแบบไม่คิดชีวิต

ปัง!

"อึ่ก..." เขาโดนยิงที่ต้นแขนซ้ายแต่ยังดีที่โดนแค่ถากๆ จุดรอยด่างของเลือดเริ่มขยายตัวเป็นวงกว้างขึ้น กลิ่นคาวลอยคละคลุ้งพร้อมกับความเจ็บปวด ลีโอกัดฟันกรอดฝืนวิ่งต่อไปพลางใช้มือที่ถือปืนกุมแผลไว้ ตอนนี้โนเอลแยกตัวกับเขาไปเรียบร้อยยังดีที่รู้จุดนัดพบ ที่เหลือคือพวกเขาแค่ต้องหนีให้รอดจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นให้ได้

ไหนใครบอกว่าอยู่ในวงการนี้แล้วจะสบาย...นี่มันไม่ง่ายเลยสักนิด ทั้งโดนตามล่าแถมยังไม่รู้ว่าตัวเองจะตายตอนไหน ใช้ชีวิตที่เหลือไปกับการฆ่าคนแบกรับภาระไว้บนบ่า มันหนักอึ้งเสียจนอย่างจะโยนทิ้ง

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ได้โดนแค่ถากๆแต่มันโดนหน้าท้องเขาเต็มๆเลยต่างหาก!

ลีโอล้มลงกลิ้งตัวไปหลายตลบ ทั้งดินทั้งใบไม้ติดตามเสื้อเต็มไปหมดไม่มีเวลาให้ปัดออกแม้แต่น้อย ร่างสูงพยายามยันตัวลุกขึ้นวิ่งอีกคราแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันการเพราะตอนนี้เขาโดนผู้คุมทั้งสี่รุมล้อมจ่อปืนใส่กันไม่ให้หนีได้

ทีงี้ล่ะมากันไวจริง!!!

ทางด้านฝั่งโนเอลรายนั้นยังปลอดภัยดีถึงจะโดนยิงที่ต้นขาและมีแผลถลอกตามตัวเต็มไปหมดก็ไม่ยอมให้จับง่ายๆแถมเจ้าตัวยังวิ่งสลัดผู้คุมที่ไล่ตามจนหลุด แต่ถึงกระนั้นโนเอลเองก็แอบมีหวั่นใจอยู่เหมือนกัน เขาได้ยินเสียงปืนหลายนัดติดกันจากทางที่ลีโอวิ่งไป เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องหยุดลงเสียดื้อๆไม่ใช่ว่าถูกยิงหรือโดนจับได้หรอกนะ...เขาหวังไม่ให้มันเป็นอย่างนั้น

ในเมื่อภาระหน้าที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบแถมบอสยังพูดไว้อีกว่า 'ขากลับก็อย่าลืมหิ้วลีโอกลับด้วยล่ะ' นั่นหมายถึงเขาต้องปกป้องและพาตัวปัญหากลับไปเจอหน้าบอสให้ได้ มันคือคำสั่งที่ไม่อาจละเลย

"เอามือจับท้ายทอยแล้วนอนหมอบลงไป!" ผู้คุมพูดขู่ด้วยน้ำเสียงแดกดัน คนถูกสั่งถึงกับขบฟันด้วยความไม่พอใจพลันเหลือบไปเห็นปืนพกที่ตกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดูๆแล้วเขาสามารถเอื้อมมือไปหยิบมันถึงแน่นอนแต่ติดตรงที่ว่าจะโดนยิงตายก่อนมั้ยนี่สิ

ยังไม่ทันได้ก้มตัวลงหมอบเขาก็ดันได้ยินเสียงบางสิ่งจากไกลๆในทีแรกคิดว่าตัวเองหูฝาดแต่เปล่าเพราะมันดังขึ้นและเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนเขาพอจะเดาออกว่ามันคือเสียงเฮลิคอปเตอร์ "เดี๋ยว...เสียงอะไรน่ะ" หนึ่งในผู้คุมพูดขึ้น เมื่อมีคนเปิดก็ต้องมีคนตาม พวกมันกำลังพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจจนกระทั่ง...

"ลีโอ!!! หลบเร็ว!!!!!" โนเอลกู่ร้องตะโกนสุดเสียง

ไวเท่าความคิดชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นกระโจนวิ่งหลบออกจากวงล้อมของผู้คุมจนล้มลงไปกลิ้งอีกรอบ ภายในไม่กี่วินาทีต่อมาแรงสั่นสะเทือนพร้อมกับเสียงระเบิดก็ตามมา ทีนี้เขารู้ชัดแล้วว่าเสียงที่ได้ยินก่อนหน้าเป็นเสียงของ RPG-7 ปืนที่มีอนุภาคการทำลายล้างสูง จุดที่เขานอนหมอบเมื่อครู่กลายเป็นจุนภายในพริบตา ถ้าออกมาไม่ทันล่ะก็เขาคงโดนย่างสุกไปแล้ว

โนเอลวิ่งกระเผลกเข้ามาพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเป็นตาเดียว เฮลิคอร์ปเตอร์ค่อยๆเคลื่อนตัวมาเข้าใกล้ยังจุดที่ยืนอยู่จนเชือกบันไดลิงถูกหย่อนลงมาโดยฝีมือคนข้างบน "ขึ้นมาเร็วเข้า" คนบนฮอตะโกนลงมา เขาดันตัวให้โนเอลปืนขึ้นไปก่อนจะตามขึ้นไปเป็นคนสุดท้าย

เมื่อกัดฟันทนเจ็บขึ้นมาอยู่บนฮอได้แล้วก็พบกับใบหน้าของร่างสูงที่คุ้นตา "อีธาน..." ลีโอเอ่ยชื่ออย่างแผ่วเบา แต่นั่นก็ดังพอให้เจ้าของชื่อได้ยิน โนเอลเองก็คิดไม่ถึงว่าบอสจะมารับลีโอด้วยตัวเอง นี่มันเหนือความคาดหมายไว้มาก....

เป็นเขาเองที่พรวดพราดเข้าไปกระชากปกคอเสื้อของอีธาน ดึงลงให้มารับริมฝีปากอุ่นร้อนพร้อมส่งลิ้นเข้าตวัดพันเกี่ยวกันอย่างดุเดือดเสียจนคนดูเหตุการณ์ต้องเบือนหน้าหนี เมื่อแลกเปลี่ยนความวาบหวามจนพอใจถึงยอมผละออกจากกันแต่ก็ถูกคนตรงหน้าช่วงชิงลมหายใจอีกรอบ สายตาของอีธานแทบจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว

มองปราดเดียวก็รู้ว่าแค่นี้มันไม่พอสำหรับมาเฟียหนุ่ม....

ก่อนจะทั้งสองจะทำอะไรต่อมิอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้ โนเอลก็กระแอมไอทำให้ลีโอนึกขึ้นได้ว่ายังมีมือซ้ายของอีธานอยู่บนฮอด้วยอีกคน ไหนจะคนขับที่ตีเนียนทำเป็นไม่เห็นเหตุการณ์วาบหวิวเมื่อครู่อีก

เขาทำบ้าอะไรลงไป!

จู่ๆใบหน้าก็รู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ อีธานก้มมองดูคนในอ้อมกอดตนที่หน้าแดงเพราะความประหม่า ทั้งๆที่เป็นคนเริ่มเองแท้ๆแต่กลับมาอายเรื่องไม่เป็นเรื่อง น่าจะจับลงโทษซะให้เข็ดหลาบ

พอหายเขินอายความเจ็บจากบาดแผลฉกรรจ์ก็เข้าเล่นงานขึ้นมาเสียดื้อๆ อีธานเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดีเลยจับให้นอนลงบนเตียงฉุกเฉินที่ถูกจัดเตรียมไว้ก่อนหน้า อีกฝ่ายปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เขาเรียบร้อย โนเอลก็เช่นกันเลขาหนุ่มไม่ปล่อยให้ตัวเองเลือดออกหมดตัวเลยใช้ผ้าผูกไว้ที่เผลเสียแน่น

"ได้เรื่องว่าไงบ้าง" ทันทีที่ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทาง ผู้เป็นนายก็ถามขึ้น

"มีชัมบอกว่าเราจำเป็นต้องไปหา สตีเฟน เกรกสัน ครับบอส" โนเอลตอบ

มาเฟียหนุ่มทำแค่พยักหน้าเท่านั้นไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ตอนนี้สิ่งที่เขาโฟกัสคือ ลีโอ เรนเดล เจ้าของเรือนผมสีอ่อนหันกลับมามองราวกับรู้ตัวว่าถูกจ้อง  อีธานหลุบสายตาลงต่ำไปมองมือขาวซีดที่มีคราบเลือดติดบางส่วน เขาชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อยๆจับมือข้างนั้นมากุมไว้

การกระทำของอีธานทำเอาลีโอทำตัวไม่ถูก ไม่มีคำพูดเอื้อนเอ่ยจากทั้งคู่อีก พวกเขานั่งอยู่อย่างนั้นโดยมีเสียงลมดังแทรกขึ้นมาตลอดทาง เฮลิคอปเตอร์บินข้ามน้ำข้ามทะเลจนมาถึงรัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกา กลับมายังบ้านเกิดตัวเองก็ค่อยอุ่นใจขึ้นหน่อย

ทันทีที่ลงจากฮอลีโอก็ถูกส่งตัวเข้าโรงบาลอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาได้เข้ารับการรักษาจากแพทย์มืออาชีพแถมยังโดนกำชับสั่งให้นอนโรงบาลอาทิตย์นึงเพื่อดูอาการแทรกซ้อนก่อน

ระหว่างที่พักตัวอยู่โรงบาลมีบางครั้งบางคราวที่อีธานส่งของฝากมาให้แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ไม่เคยโผล่หัวมาอีกเลยตั้งแต่กลับ

"สงสัยคงจะงานเยอะล่ะมั้ง...." ลีโอพึมพำ

วันนี้ก็ปาไปวันที่หกอีกแค่วันเดียวเท่านั้นเขาก็จะได้ออกจากที่นี้ คิดในแง่ดีมันก็เหมือนเป็นการพักผ่อนไปในตัวล่ะนะ เขาเอื้อมมือไปหยิบตะกร้าบรรจุขวดไวน์ขึ้นมาถือดูไปพลาง "คุณนี่นะ..." ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ใครสั่งใครสอนให้อีธานเอาไวน์มาเป็นของฝากคนป่วยกันเล่า

ถึงปากจะบ่นไปแบบนั้นแต่เขาก็นั่งจิบจนหมดขวด อะไรกันเขาแค่เสียดายเท่านั้นเอง! อีกอย่างก็ไม่รู้ด้วยว่าจะได้กินอีกเมื่อไหร่ ยิ่งคิดเรื่องสตีเฟนก็ยิ่งเครียดเขาเองก็รู้สึกสังหรณ์ใจพิกล อีกในไม่ช้าคงจะได้บินไปไซบีเรียตามที่มีชัมบอก

พออยู่ครบกำหนดค่าใช้จ่ายทั้งหมดถูกชำระเรียบร้อยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมืออีธาน เขาเดินออกมาด้านหน้าตึกก่อนจะมีรถมาจอดเทียบ บานกระจกรถเลื่อนต่ำลงทำให้เห็นหน้าคนขับด้านในอย่างชัดเจน

โนเอล....หมอนี่อีกแล้ว

"ขึ้นมา" เมื่อเห็นว่าลีโอยังไม่ขยับตัวไปไหนเลยพูดอีกรอบเร่งให้ตัวปัญหาทำตาม "ขึ้นมาเร็ว บอสสั่งให้ฉันพาตัวนายไป" ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆก่อนจะยอมขึ้นไปนั่งข้างฝั่งคนขับโดยดี

"จะพาไปไหน"

"บอสพักอยู่โรงแรมใกล้ๆนี้แหละครับ ไม่ต้องห่วง"

เขาอยากจะบอกโนเอลชะมัดว่าไม่ได้เป็นห่วงอีธานสักหน่อย แค่อยากรู้ว่าจะพาไปไหนต่างหากเล่า!

"เอานี่ไป" อีกฝ่ายโยนโทรศัพท์มาให้เขาขณะที่ยังไม่ละสายตาจากถนน มือปืนหนุ่มเปิดเครื่องเช็คข้อความและสายเข้าแทบจะทันที เมื่อเห็นว่ามันว่างเปล่าไม่มีใครโทรเรียกตัวก็โล่งอก

ราวกับโนเอลรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จึงพูดเสริมขึ้น "ไม่ต้องห่วงว่ามีคนสงสัยหรอก บอสทำเอกสารปลอมให้นายแล้ว" ได้ฟังก็ยิ่งใจชื้น ถึงแม้การมาอยู่กับอีธานจะเป็นการแหกกฎองค์กรกลายๆก็เถอะแต่ทว่าหน้าที่กับใจมันสวนทางกัน ช่วงเวลาแบบนี้เขาควรต้องรีบตักตวงความสุขเอาไว้มากที่สุดเพราะในตอนท้ายเขาเองก็ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าจะยอมหักหลังองค์กรเพื่ออีธาน

หลังจากสิ้นสุดบทสนทนาพวกเขาก็ใช้เวลาไม่นานนักก่อนจะมาถึงโรงแรมห้าดาวในรัฐจอร์เจีย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงชะลูดลองคิดดูเล่นๆค่าห้องจะแพงหูฉี่ขนาดไหนกัน โนเอลจอดรถเทียบหน้าโรงแรมก่อนจะส่งกุญแจรถให้กับยามด้านหน้า ตัวเขาเองก็รีบเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับจุดรับแขกเป็นอย่างแรกเดินเลยออกไปจากห้องโถงก็เป็นบันไดแยกสองฝั่งขึ้นไปสู่ชั้นหนึ่ง อารมณ์เหมือนคฤหาสถ์สไตล์วินเทจหน่อยๆ โนเอลพาเขาขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบนสุดเป็นสระว่ายน้ำ ทั้งชั้นเปิดโล่งเพื่ออวดโฉมจุดชมวิวระดับวีไอพี

ในขณะที่กำลังสำรวจรอบๆสระพลันสายตาเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่กำลังยันตัวขึ้นจากน้ำพอดิบพอดี อีธานขึ้นมาจากสระแล้วโนเอลเลยหยิบยื่นเสื้อคลุมสีเขียวหม่นให้อย่างรู้หน้าที่ เมื่อเสร็จงานจึงขอปลีกตัวออกไปก่อนเพราะรู้ว่าเวลานี้ผู้เป็นนายต้องการความเป็นส่วนตัว

ลีโอยืนชะงักงันไม่ไหวติ่ง อีธานเลยสาวเท้าเข้าไปหา อีกฝ่ายจูงข้อมือเขาให้เดินตามมานั่งบริเวณริมสระก่อนจะรินไวน์ให้ทั้งเขาและตัวเอง

ชายหนุ่มยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ทันทีที่ปลายลิ้นสัมผัสกับรสไวน์กลิ่นลูกพลัมอ่อนและเบอร์รี่แดงก็แผ่ซ่านเข้ามาจนอดถามถึงรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์นี้ไม่ได้

"ยูเชวาเลีย?"

ไวน์นำเข้าจากประเทศชิลีเหมาะสำหรับมือใหม่หัดดื่ม...

อีธานพยักหน้าให้แทนคำตอบ ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบอีกรอบ เขาทำแค่เพียงจิบไวน์พร้อมกับชมวิวทิวทัศน์รอบๆไปด้วย ถึงจะไม่มีใครพูดอะไรแต่ในใจกลับรู้สึกอุ่นวาบอย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่ปล่อยให้เวลาในค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า....ปล่อยให้บรรยากาศเป็นตัวชักนำความรู้สึกของพวกเขา

มาเฟียหนุ่มวางแก้วไวน์ลงข้างสระก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูงเพื่อถอดเสื้อคลุมเขียวหม่นออก เขามองดูอีธานที่ค่อยๆหย่อนตัวลงไปในสระน้ำ อีกฝ่ายหันกลับมาทางเขาก่อนจะฉุดให้ลงมาตาม เสียงตู้มดังขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำที่สาดกระเด็น เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเปียกจนเนื้อผ้าแนบลู่ติดกับแผงอก อีธานค่อยๆใช้แขนโอบล้อมเอวให้เขาเข้าไปใกล้กว่าเก่ากลายเป็นว่าตอนนี้แผงอกทั้งคู่แนบชิดติดกันแทบไม่มีช่องว่างเหลืออีก

"จูบได้มั้ย"

"ยังต้องถามอีกหรอ อีธาน"

เมื่อพูดจบเจ้าของชื่อก็ฉกจูบลงมาทันที เขาเผยอปากให้ลิ้นร้อนได้ไล่ละเลียดไปตามไรฟันตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย ชายหนุ่มเอียงหน้าปรับองศาเล็กน้อยเพื่อให้ริมฝีปากบดเบียดกันได้แนบแน่นขึ้น ลีโอยกแขนขึ้นคล้องคออีกฝ่ายราวกับเชื้อเชิญให้กระทำมากกว่านี้

ร่างสูงดันตัวเขาให้แผ่นหลังติดกับขอบสระก่อนจะผละริมฝีปากออกจากกัน จูบเมื่อครู่เขาสัมผัสได้ว่ามันไม่เหมือนครั้งไหนๆมันเป็นจูบที่มาจากความรักใคร่จริงๆ

ใบหน้าหล่อเคลื่อนลงต่ำใช้ปากครอบครองเม็ดตุ่มไตทั้งสองข้างสลับกันพลางขบกัดทำรอยทิ้งไว้ ลีโอครางเสียงต่ำอย่างสุขสมเจ้าตัวแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามจากคนตรงหน้า เผลอแปปเดียวกางเกงก็ถูกถอดและโยนทิ้งไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ขาเรียวถูกจับให้เกี่ยวเอวสอบไว้เพื่อเตรียมรับแรงกระแทกอันหนักหน่วง

อีธานสอดนิ้วทั้งสองเข้ามายังช่องทางสวาทก่อนจะขยับเข้าออกอย่างเร่งรีบ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ใส่เข้ามาเลยก็ได้...."

"อย่าเสียใจที่หลังแล้วกัน"

ตอนนี้นิ้วถูกถอนออกไปแล้ว มีเพียงสัมผัสของความแข็งขืนที่จ่ออยู่ปากทางเข้า ลีโอไม่สนอีกต่อไปว่ามันจะเจ็บหรือแผลที่หน้าท้องจะฉีกสักแค่ไหน ตัวเขาเองคงจะเป็นมาโซคิสอย่างที่อีกฝ่ายเคยพูดจริงๆนั่นแหละ

เขาชอบกลิ่นอายของเลือด ชอบกลิ่นเหงื่ออ่อนๆจากคนตรงหน้า ชอบความเจ็บปวดที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจ ทั้งหมดนี่หลอมรวมเป็นตัวตนของเขาเข้าด้วยกัน

เขาที่เป็นของอีธานอย่างสมบูรณ์




#talk

ตัดจบแบบนี้จะมีคนด่าหมามั้ยยย ว๊ากกร๊ากๆๆๆๆ! เอาแบบหอมปากหอมคอพอเนอะะะ ส่วนชื่อตอนนี้นี่หมาคิดว่ามันดูเข้ากับเนื้อหาในตอนนี้สุดละ war zone ทั้งในคิวบาและในสระว่ายน้ำ ฮึ้ยยยยย พูดละเขินแทน55555555555

ปล.1 ใครที่หวังตอน special valentine's day ไว้ต้องขอกราบประทานอภัยด้วยนะคะ พอดีหมาไม่ได้แต่งไว้อ่ะเตง อย่าโกดเค้าเลยนร้าาา ฮือว์ เก็บไว้วันอื่นบ้างละกันเดี๋ยวแต่งชดให้ -...,-

ปล.2 ถ้าจะให้ปรับแก้ตรงไหนบอกได้นะคะ ยกตัวอย่างเช่นเนื้อเรื่องดำเนินเร็วเกินไปรึเปล่าไรงี้ หมาอ่านเองก็ไม่ค่อยรู้หรอกเพราะชินกับการแต่งแบบนี้แล้ว ยังไงก็ฝากๆกันด้วยเน้อ

ความคิดเห็น