วิหคเหินลม

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ 💖💖 ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของไรท์น่ะคร้า #รักคนอ่าน

Chapter 3 พอร์ชXแอลลีน

ชื่อตอน : Chapter 3 พอร์ชXแอลลีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 14:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 พอร์ชXแอลลีน
แบบอักษร

Chapter 3 พอร์ชXแอลลีน

 

หลังทานข้าวเสร็จแอลลีนก็ขอให้พอร์ชพาไปเที่ยวชมตามสถานที่ต่างๆเธอเคยได้ยินพี่สะใภ้พูดว่าเมืองไทยมีที่สวยๆให้เที่ยวเยอะและเธอตอนนี้มาถึงเมืองไทยแล้วก็อยากจะไปเที่ยวชมให้ทั่วสักครั้ง อย่างน้อยๆให้ได้สักสี่ห้าที่ก็ยังดี

"พี่พอร์ชแอลอยากไปทะเล ในนี้เขาบอกว่าทะเลเมืองไทยสวยมาก"แอลลีนนั่งไล่ดูรีวิวสถานที่ท่องเที่ยวแหล่งต่อไปหลังจากที่เพิ่งไปไหว้พระมาเมื่อสักครู่

"อยากไปที่ไหนละ"ชายหนุ่มถามขณะขับรถออกสู่ถนนใหญ่

"ภูเก็ต"เธอเอ่ยบอกพร้อมหาข้อมูลเพิ่มเติม

"ลงใต้เลยนะนั่นวันนี้คงไม่ได้ไปเอาไว้วันหลังเถอะ"พอร์ชเอ่ยบอกแค่ขับเลี่ยงรถติดก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงละตอนนี้ก็บ่ายแล้วด้วยอีกอย่างเขายังต้องทำงาน

"งั้นจะไปที่ไหนอ่ะแอลไม่อยากกลับไปอยู่ห้องเฉยๆมันเบื่อ"เธอยู่หน้าเมื่อไม่ได้ไปในที่ที่อยากจะไป แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี

ตื้ดดดดด ตื้ดดดด ขณะที่กำลังถกเถียงกันอยู่เสียงสั่นของโทรศัพท์พอร์ชก็ดังขึ้นเขาละสายตาจากถนนสักครู่ก่อนจะกดรับแล้วเปิดการเชื่อมต่อแบบบูทูธ

"อืมมีไร"พอร์ชทักทายปลายสายประโยคสั้นๆ

"มึงอยู่ไหน พวกกูว่าจะเข้าไปสนามแข่ง"เสียงที่พูดจากปลายสายไม่ใช่ใครคือแอนดริวนั่นเอง

"ไปก่อนเลยเดี๋ยวกูไปตอนนี้กูไม่ว่าง"พอร์ชเอ่ยตอบเพื่อนถ้าไปตอนนี้เขาต้องพาคนข้างๆไปด้วย ต้องไปส่งเธอก่อน

"มึงทำไรอยู่ทำไมไม่ว่างเอะ!หรือว่ามึงกำลังติดสาวอยู่ใช่ไหมอย่างนี้น้องแอลลีนของพวกกูก็เสียใจแย่สิวะ"เขาสะดุ้งนิดนึงก่อนจะลอบหันมามองคนด้านข้างแต่ก็เห็นว่าเธอเองก็มองงเข้าตาแป๋วอยู่เหมือนคนไมรู้เรื่อง หรืออาจจะรู้เขาก็ไม่มั่นใจเขาละจากหน้าเธอกลับมาตั้งใจขับรถและคุยกับเพื่อนต่อ

"ของพวกมึงเชี้ยไร"

 

"อันแนะๆ มีหวงเว้ย อย่างนี้น้องเขาก็มีหวังสินะ ฮร่าๆ"

 

"เรื่องของกู ไม่มีไรแล้วใช่ไหมกูวางนะ"

 

"เฮ้ย! ดะ..เดี๋ยว!!ไอ้!"ไม่ทันที่แอนดริวจะพูดจบพอร์ชก็กดตัดสายทันที เขาสบทคำด่าเพื่ออย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันมามองคนด้านข้างอีกครั้ง

 

"ยิ้มไร"

 

"ป่าวค่ะ ว่าแต่เมื่อกี้ใครเหรอคะ"เธอส่ายหน้าแล้วเอ่ยถามถึงคนที่โทรมา เธอพอฟังออกบ้างเป็นบ้างคำแต่ไม่ทั้งหมด

 

"ไอ้แอนดริวมันโทรมาชวนไป...นี่ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นมันไม่ใช่ที่ของเด็กอย่างเธอ"

 

"พี่แอนดริวชวนไปไหนคะทำไมแอลไปด้วยไม่ได้"

 

"ไม่บอก เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่คอนโดก่อน"พอเอ่ยจบเขาก็เห็นว่าคนข้างๆทำสีหน้าเหมือนเด็กโดนขัดใจก่อนจะกอดอกเชิดหน้าหนีเขาไปอีกทางซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะเขาจะพาเธอไปด้วยไม่ได้มันอันตรายเกินไปสำหรับคนต่างถิ่นอย่างเธอ

 

 

@คอนโดที่พักแอลลีน

พอร์ช part

"พี่พอร์ชมาที่นี่ทำไมอะแอลบอกแล้วไงว่ายังไม่อยากกลับ"ทันทีที่จอดรถหน้าคอนโดเก่าของพีชเสียงยัยเด็กข้างๆก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพร้อมหน้าตาบูดบึ้ง

 

"ฉันมีธุระต่อ วันนี้เธอก็อยู่ห้องไปก่อนแล้วกันโทษที"ผมเอ่ยบอก และธุระที่ผมจะไปมันพาเธอไปไม่ได้หากพาไปผมคง...ไม่รู้สิแค่ไม่อยากให้ไป

 

"พี่จะไปสนามแข่งใช่ไหม แอลรู้นะขอไป..."

 

"ไม่ได้! ที่นั่นไม่เหมาะกับเธอมันไม่ใช่ที่เที่ยวของเด็ก"เมื่อรู้ว่าเธอจะพูดอะไร ผมก็ชิงพูดดักไว้ก่อน หากพาเธอไปด้วยเธอต้องตกเป็นเป้าผู้คนในสนามแน่ ด้วยลักษณะที่มีคือผมสีน้ำตาลทองหน้าฝรั่งจ๋าดูน่ารักขนาดนี้ เขาไม่ยอมให้ไปเด็ดขาด

"บู้!!เค้าไม่ใช่เด็กสักหน่อยไม่อยากจะโม้ตอนอยู่แคนาดาแอลเนี่ยไปประจำ"เธอว่าพร้อมยู่ปากขัดใจและพูดอวดเหมือนเด็กๆ แต่มันทำให้ผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่

 

"นี่เมืองไทยไม่ใช่แคนนาดาเพราะฉะนั้นลงไปแล้วกลับขึ้นห้องไปซะ"ผมบอกพร้อมกับเอื้อมไปเปิดประตูฝั่งเธอให้เปิดออกแล้วมองหน้าเธอเพื่อส่งสัญญานให้เธอลงไป

 

"ไม่ไป!แอลจะไปสนามแข่งกับพี่พอร์ช!"เธอกอดอกเชิดหน้าหนีผมไม่ยอมลงจากรถ

 

"ไม่ได้!อย่าให้ต้องพูดเยอะลงไปที่นั่นไม่เหมาะกับเธอ"ผมบอกก่อนจะเอื้อมมือข้ามเธอไปเพื่อจะปลดสายเบลเธอออกแต่เธอไม่ยอมให้ผมจับมัน

"ทำไมจะไม่เหมาะ!ก็บอกแล้วไงว่าตอนอยู่ที่..."

"ก็ฉันเป็นห่วง!!ไม่รู้หรือไงว่าที่แบบนั้นผู้ชายมันเยอะห๊ะ!"ผมที่เริ่มจะหงุดหงิดที่เธอพูดไม่ฟังแถมยังมาขึ้นเสียงใส่อีกผมเลยเผลอพูดในสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วตอนนี้หน้ายัยเด็กข้างๆก็มองผลเหมือนตัวประหลาด

 

"พะ...พี่พอร์ชห่วงแอลจริงๆหรอคะ^_^"

 

"รีบลงไปได้แล้วไปฉันเสียเวลามาเยอะแล้ว"ผมเปลี่ยนเรื่องเมื่อเธอถามย้ำในสิ่งที่ผมคิดและเผลอพูดออกไปพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากสบตา

 

"ไม่เอาพี่พอร์ชตอบแอลมาก่อนสิคะเมื่อกี้พี่พอร์ชพูดว่าเป็นห่วงแอลจริงๆหรอหืม"ผมสะดุ้งเมื่อเธอเอามือมาเกาะแขนผมก่อนที่ผมจะหันกลับมาเตรียมจะด่าสักหน่อยแต่ก็เจอกับสายตาอ้อนๆของเธอสะก่อน ตึก ตึก เสียงหัวใจผมเต้นแรงขึ้นเมื่อเผลอสบตากับเธอเข้าจนผมต้องปัดมือเธอออกแล้วขยับตัวออกห่างกลัวว่าเธอจะได้ยิน

 

"อืมม..รู้แล้วก็รีบลงไปไป๊ฉันจะได้ไปทำธุระสักที"ผมเอ่ยตอบก่อนจะรีบไล่เธอลงจากรถอีกครั้ง

 

"ไม่ค่ะ แอลว่าเรารีบไปกันเถอะป่านนี้พวกพี่ไนท์กับพี่แอนดริวคงรอเราสองคนแล้วละ^_^"ผมหันมามองเธอทันทีไม่ลงไปไม่พอแถมยังดื้ออีกต่างห่างแล้วนั้นรอยยิ้มเหมือนพอใจ

 

"เธอมันเป็นผู้หญิงที่ดื้อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ!!รู้ไว้ซะหึ้ย!"ผมชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ

 

"เพิ่งรู้เหรอค่ะ ^_^"ไม่มีความสะทกสะท้านมีแต่รอยยิ้มแป้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวถูกใจในคำพูดของเขา ก่อนเขาจะถอนหายใจ ในเมื่อไม่ไปเขาก็จะพาเธอไปด้วยกันให้ไปเห็นไปเจอจะได้รู้เสียทีว่าไอ้ที่เขาห้ามเพราะหวังดี คอยดูนะถ้าเป็นอะไรไปเขาจะด่าซ้ำให้ ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด!!

 

ความคิดเห็น