marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3: รับผิดชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3: รับผิดชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2562 10:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3: รับผิดชอบ
แบบอักษร




image



“อ่าาา...นี่เธอคือยัยช้างน้ำคนนั้นงั้นเหรอ”

ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆหลังจากที่โดรศาสตราจารย์เรียกไปนั่งที่ผมค่อนข้างที่จะตกใจนิดหน่อยตอนที่เขาเรียกชื่อพวกเราพอได้ยินว่า คิมโชมิน ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองตอนนี้ยัยช้างน้ำที่ผมตามหากลายเป็นยัยน่ารักตัวเล็กแถมสวยโคตรมิน่าละถึงรู้สึกหน้าคุ้นแถมเธอยังด่าผมอีกด้วยเพราะเธอจำผมได้เองสินะ

“นี่เธอคือโชมินจริงๆงั้นเหรอ”

“นี่ต้องการอะไรจากฉัน” เธอหันหน้ามามองผมอย่างรำคาญใจ

“เธอเปลี่ยนไปนะ”

“นี่! หุบปากสักทีฉันตั้งใจฟังศาสตราจารย์อยู่” ผมว่าเธอเปลี่ยนไปทุกอย่างเลยไม่ใช่แค่รูปร่างแต่นิสัยก็ด้วย

“ก็ได้...แต่พักเบรดแล้วมาคุยกันหน่อยนะ” ผมจะต้องให้เธอรับผิดชอบผมให้ได้เพราะเธอผมถึงมาอยู่ที่นี่



ช่วงพักเบรด




“เอาละตอนนี้เราสองคนไปคุยกันหน่อยดีมั้ย” ผมหันไปถามเธอทันทีที่ถึงเวลาพัก

“ไม่มีอะไรต้องคุยกันสักหน่อย”

“จะไม่ไปดีๆใช่ไหม...ได้เดี๋ยวจัดให้!!!”

“จะทำอะไร” ผมไม่ตอบแต่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะซ้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มพาดบ่าแล้วเดินออกไปจากห้องตอนนี้ทั้งห้องหัมมามองเราสองคนพร้อมกับเสียงซุบซิบเหมือนครั้งก่อนแต่ครั้งนี้มันต่างจากตอนนั้นมาก

“นี่พวกเขาทำอะไรกันนะ”

“พวกเขาเป็นแฟนกันเหรอ”

“เหมาะกันดีนะ”

ผมแฉะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกไปเพราะยัยตัวเล็กที่อยู่บนบ่าผมดิ้นมากกกก

“นี่!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า!!!”

ตุบๆๆๆ

เธอใช้กำปั้นเล็กๆทุบตีผมแต่ให้ตายเถอะเหมือนมดกัดจริงๆผมเดินไปเรื่อยๆจนถึงสวนหย่อมที่ไม่มีคนอยู่สักคนผมถึงวางเธอลง


ปึกๆ ปึกๆ


“ทำบ้าอะไรของนายหะ!!!! ที่นี่ไม่ใช่เกาหลีนะอย่าคิดว่าตัวเองมีอำนาจอยากทำอะไรก็ทำสิ!!!!”

“ไม่เจ็บมือเหรอ” ผมจับมือเธอขึ้นมาดูหลังจากที่เธอทุบตีผมและผมไม่สนใจที่เธอพูดด้วยให้ตายสิปากร้ายจริงๆ

“ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน” เธอดึงมือกลับพร้อมกับจ้องผมอย่างรังเกียจ

“เฮ่ๆ!! นี่ฉันไม่ใช่เชื้อโรคไม่ต้องมองแบบนั้นเลย...นั่งลงสิไม่มีก้นเหรอหือออหรือก้นเธอหายไปพร้อมกับไขมันหมดละ”

“ยุ่ง!!!” ถึงเธอจะทำหน้าไม่พอใจแต่เธอก็ยอมนั่งลงแต่โดยดีผมจึงเปิดประเด็นทันที

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอคิมโชมินต้องรับผิดชอบฉัน”

พรึบ!

“รับผิดชอบ??? ฉันเนี่ยนะต้องรับผิดชอบนาย??? ทำไม?? เพื่ออะไร???” คำถามมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากเธอ

“เพราะเธอฉันถึงมาอยู่ที่นี่”



โชมิน




“เพราะเธอฉันถึงมาอยู่ที่นี่” คำพูดนี่ของเขาดังก้องในหัวของฉัน

“เพราะฉัน??? เพราะฉันงั้นเหรอ!!!” นี่มันเกี่ยวอะไรกับฉันอีกเนี่ย!!!

“ใช่เพราะจู่ๆเธอหายตัวไปอึนโฮก็โกรธฉันมากฉันเลยไปสารภาพผิดกับแม่แล้วแม่ก็เลยส่งฉันมาอยู่ที่นี่” นี่เขาไม่เคยคิดจะโทษตัวเองบ้างเลยหรือไง

“แล้วมันเกี่ยวกับฉันตรงไหนที่ต้องรับผิดชอบนายนี่นายนะไม่เคยโทษตัวเองบ้างหรือไงทั้งที่แม่ของนายส่งนายมาที่นี่เพราะนายทำตัวเองยังจะมาโทษฉันอีก”

“ก็เพราะเธอไง”

“นายไม่คิดบ้างเหรอว่าทำไมจู่ๆฉันถึงหายตัวไปทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ที่นี่ทุกอย่างมันเพราะนาย!!! เพราะนายทำแบบนั้นกับฉันทำให้ทุกวันสำหรับฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็นฉันต้องมาอยู่ไกลแม่ฉันต้องมาทำงานหาเงินจ่ายค่าห้องเองอีกทุกๆอย่างที่เป็นแบบนี้เพราะนายคนเดียว!!!!!” คำพูดมากมายพรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำตาของฉันให้ตายสิทำไมฉันต้องมาร้องไห้เพราะไอ้บ้านี้ช้ำแล้วช้ำอีกนะ

พรึบ!

“งั้นฉันจะรับผิดชอบเธอเอง” จู่ๆเขาดึงฉันเข้าไปกอดแล้วพูดบ้าอะไรของเขาก็ไม่รู้ฉันรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะผลักเขาออก

“ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นอยู่ให้ห่างฉันสะเพราะฉันเกลียดนาย!!!!”

“เฮ้อ!!! เธอนี่เข้าใจยากชะมัด” คนที่เข้าใจยากแกต่างหากละ

“จบแล้วใช่ไหมเรื่องที่จะคุยฉันจะเข้าไปเรียนต่อ” ฉันลุกขึ้นเดินหันหลังออกมา

“รอด้วยสิ” แต่เขาก็ยังเดินตามมาต่อยๆแถมยังมาชวนฉันคุยราวกับสนิทกันมากกก

“นี่เธอทำงานที่ไหนเหรอ”

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

“เธอนี่ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์เอาสะเลยนะ” แกดีตายละไอ้บ้า

“ก็ไม่ต้องคุยดิไม่เห็นยุ่งยาก”

“แต่อยากคุยด้วยไง...นี่เธอยังโกรธเรื่องตอนนั้นเหรอฉันขอโทษเธอไปแล้วนะ”

“นายทำแก้วแตกแล้วนายขอโทษแล้วมันจะมีอะไรดีขึ้นในเมื่อสุดท้ายแก้วมันก็แตกอยู่ดี”

“ฉันถึงบอกไงว่าฉันจะรับผิดชอบเธอเอง” รับผิดชอบตัวแกเถอะ!!!! ฉันชักสายตาไม่พอใจใส่หมอนั่นก่อนจะรีบเดินเข้าห้องเรียนด้วยความเร็วเพราะไม่อยากคุยกับเค้าแล้ว

“นี่ๆ...เลิกเรียนเธอไปไหนต่อเหรอ” เขากระซิบข้างๆหูฉันไอ้บ้านี่อะไรหนักหนาว่ะ!!!!

“ขอร้องละช่วยเงียบได้มั้ยฉันตั้งใจเรียนอยู่โอเค นะ” เขามองหน้าฉันเล็กน้อยก่อนจะเงียบไปพระเจ้าให้ตายเถอะฉันมีสมาธิสักทีแต่พอเห็นเขาเงียบนานฉันเหลือบตาไปดูกเห็นเข้าก้มหน้าเขียนอะไรสักอย่างอยู่แล้วยื่นกระดาษมาให้ฉัน

‘ฉันอธิบายให้เธอฟังได้นะเพราะฉันเข้าใจแล้ว’ อ๊ากก!!!! ไอ้บ้านี้ฉันเกลียดม้านนนนนนน



2 ชั่วโมงต่อมา



หลังจากจบชั่วโมงเรียนฉันไม่ทันจะเดินเพื่อนๆในห้องต่างมาล้อมไว้แล้ว

“นี่เธอชื่อโชมินเหรอ”

“อื้อ” ฉันตอบสั้นๆเพราะอยากออกไปจากตรงนี้แล้วให้ตายสิลำพังแค่ไอ้บ้านั้นคนเดียวฉันก็ปวดหัวมากพอละนี่มันอะไรอีกเนี่ย!!!

“เธอเป็นคนเกาหลีเหรอ”

“ใช่แล้วช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหม” หลีกทางสักทีเถอะฉันอยากกลับห้อง!!!!

“ฉันชื่อแคนดี้นะเธอพักอยู่ที่ไหนเหรอ” นี่แกจะถามอะไรหนักหนาว่ะ!!!!

“ขอโทษเพื่อนแต่ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนฉันอย่ามายุ่งกับเธอ” จู่ๆไอ้บ้าอึนซาก็มาจับมือฉันแถมบอกว่าเป็นแฟนอีกอี๊!!!! ใครอยากเป็นแฟนแก

“ม่ะ!!!” ฉันกำลังจะปฏิเสธแต่ไม่ทันพูดคนสองคนข้างหน้าก็จ้องมองกันอย่างกินเลือดกินเนื้อสะแล้วให้ตายสิเพราะนายเป็นพี่ของอึนโฮเฉยๆหรอกนะฉันถึงยอมช่วยเนี่ย!!!!

“อึนซาไปกันเถอะ...” ฉันกระตุกแขนเขาเบาๆเล็กน้อยเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าออกไปจากที่นี่ได้แล้ว

“เห็นแก่เธอนะฉันไปก็ได้” ตอแหลแกไม่ไหวก็พูดมาสะ

“อื้อจดจำบุญคุณที่ฉันช่วยครั้งนี้ด้วยละ!!!!” เขาดึงแขนฉันออกมาจากห้องพอพ้นประตูปุ๊บฉันสลัดแขนออกทันที

“ครั้งหน้ากรุณาอย่าเอาไปพูดมั่วซั่วว่าฉันเป็นแฟนนายละ!!!”

“เธอนี่มันไม่เข้าใจสถานการณ์จริงๆเพราะฉันรำคาญพวกผู้หญิงต่างหากถึงพูดแบบนั้นแล้วอีกอย่างท่าทางไอ้หมอนั่นมันจ้องแต่นมเธอด้วยละฉันช่วยเธอมันดีแค่ไหนละหัดมองโลกในแง่ดีหน่อย”

“ปกติฉันมองโลกในแงดีอยู่ละแต่แค่มองนายในแง่ลบเท่านั้นแหละ!!!”

“ตามใจละกัน” พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปอะไรของมันบทจะพูดมากก็พูดๆๆๆแต่บทจะไม่สนใจก็ไม่สนอะไร

“แปลกคนชะมัด!!!” แล้วนี่ฉันจะไปสนใจเขาทำไมเนี่ย!!!!!



หน้ามึนมากจ้าาาาอิซานะหน้ามึนมากกกกกกฮ่าๆคิดอะไรอยู่กันแน่นะรอติดตามตอนต่อไปเลยจ้าาาาา

ความคิดเห็น