Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 38 : ขอกลับด้วยคน

ชื่อตอน : Part 38 : ขอกลับด้วยคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2562 00:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 38 : ขอกลับด้วยคน
แบบอักษร

“นายมีอะไรจะคุยกับพวกฉันหรอ?” แทนไทเดินเข้ามานั่งตรงข้ามกับทศกัณฐ์โดยมีภูรินั่งอยู่ข้าง ๆ

“เรื่องบริษัทพีวาย ได้ยินว่าเมื่อวันก่อนพี่ไปมีเรื่องกับพวกนั้นมาใช่มั้ยครับ” คนตัวสูงที่นั่งอยู่ตรงข้ามส่งสายตาเฉียบคมจ้องไปที่คนตัวเล็กอย่างจับผิด

“ก็พวกนั้นโทรมานัดกระทันหันแล้วภูริก็ติดประชุม ฉันก็เลยต้องไปเพื่อความคืบหน้าของงานนะสิ” แทนไทพูดตามความจริงแต่ไม่กล้าสบตากับทศกัณฐ์

“แล้วทำไมไม่บอกผม พี่แทนก็รู้ว่าพวกนั้นมันเจ้าเล่ห์แค่ไหน” คนตัวสูงตำหนิเสียงดุ

“ก็บอกว่ามันกระทันทันไง และอีกอย่างฉันก็เป็นพี่แกนะต้องคอยรายงานแกทุกอย่างหรือไง” แทนไทเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ถึงจะรู้ตัวว่าผิดก็เถอะ

“ภูริ ทำไมคุณไม่ห้ามเจ้านายคุณ” เมื่อพูดกับคนไม่ยอมฟังเขาจึงหันไปพูดกับผู้ช่วยแทน

“ผมขอโทษครับ” ภูริไม่แก้ตัวใด ๆ เพราะเขาผิดจริงที่ไม่ดูแลเจ้านายตัวเองให้ดี

“ภูริไม่ผิด! เขาติดประชุมกับในเครือทำให้ไปกับฉันไม่ได้ แต่เขาก็ให้ธาวินไปเป็นเพื่อนชั้นแทนถ้านายจะว่าเขาก็ว่าชั้นได้เลย” แทนไทออกรับแทบลูกน้องของตัวเอง จนตะวันแอบชำเลืองไปสบตากับภูริที่กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

“ธาวินเป็นแค่เด็กฝึกงานเขาจะทำอะไรได้?!”

“ทำไมจะไม่ได้! ถ้าไม่ได้ฉันคงไม่มานั่งให้แกว่าอยู่อย่างนี้หรอก“ แทนไทที่เคยเอ่ยปากขอเปลี่ยนตัวนักศึกษาฝึกงานอย่างธาวิน แต่กลับมาปกป้องเขาอย่างจริงจังทำให้ทุกคนในห้องต่างแปลกใจไปตาม ๆ กัน

“ช่างเถอะ ๆ ผมเป็นห่วงพี่แทนนะ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอกผมอย่าทำแบบนี้อีก” ทศกัณฐ์ถอนหายใจ หลังจากที่เถียงกันอยู่นานในที่สุดเขาก็ยอมให้กับพี่ชายของตัวเอง ที่เขาต่อว่าเพราะเป็นห่วงแทนไทจะได้รับอันตราย บางครั้งคนตัวเล็กก็ซื่อเกินไปจนไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคู่แข่ง โดยเฉพาะพวกพีวายที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด

“อืม..คราวหน้าฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้ล่ะกัน” แทนไทเสียงอ่อนลงเขารู้ว่าแท้จริงแล้วทศกัณฐ์เป็นห่วงเขาแค่ไหน


..........


“ไอ้ภีมเสาร์นี้ที่บริษัทจะมีงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงาน..มึงไปด้วยกันป่ะวะ?” ธาวินเด้งลูกบาสส่งให้ภีมพล

“งานเลี้ยงอะไรกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ภีมพลที่รับลูกบาสจากธาวินกระโดดชู้ตลงห่วงไปอย่างสวยงามเขาวิ่งไปแท็กมือกับรุ่นพี่ในสนามที่อยู่ทีมเดียวกัน

หลังจากเลิกงานภีมพลติดรถธาวินมาที่ศูนย์กีฬาฯ หลังมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านฝั่งธน หลายวันแล้วที่พวกเขาไม่ได้มาออกกำลังกายเพราะสถานที่ฝึกงานอยู่ค่อนข้างไกลจากที่นี่

“พี่ตะวันไม่บอกอะไรมึงเลยหรอ?” ธาวินแปลกใจเพราะมีประกาศออกมาหลายวันแล้ว

“กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย สงสัยช่วงนี้งานเยอะพี่ตะวันคงลืมไปมั้ง”

“อย่างพี่ตะวันนะลืม! ไม่อยากเชื่อเลยว่ะ” ธาวินเดินเข้ามานั่งพักที่ริมสนามหลังจากเล่นจนจบเกมส์ ภีมพลเดินมานั่งข้าง ๆ หยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหาย

“ร้อนว่ะ เสื้อแม่งเปียกไปหมด” ร่างบางถอดเสื้อกล้ามสกรีนหมายเลขหกด้านหลังออกผึ่งไว้ เผยให้เห็นแผงอกบางขาวจัดที่ขับเม็ดทับทิมสีชมพูให้ดูเด่นขึ้นกว่าเดิมดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้จับจ้องมา แม้แต่ธาวินเองยังเผลอมองอย่างไม่กระพริบตา

“ได้ข่าวว่ามึงช่วยคุณแทนไว้หรอ? ไม่เห็นเล่าให้กูฟังเลย” ร่างบางถามเพื่อนที่นั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ

“ไอ้วิน...ไอ้วิน...”

“เฮ้ยย...ไอ้ธาวิน!!” ภีมพลตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดัง

“มะ..มึงจะตะโกนทำไมวะ! ตกใจหมด” ธาวินสะดุ้งหลุดจากภวังค์รีบเบือนสายตาหลบจากผิวกายขาวจัดทันที

“ก็กูเรียกมึงตั้งนานไม่ตอบ เหม่ออะไรวะ?” เขาผลักไหล่ธาวินไปหนึ่งทีอย่างหมันไส้

“แล้วมึงมีอะไรวะ?

“เรื่องคุณแทนไทไงกูเห็นเขาไปโวยวายกับพี่ทศจะไม่เอามึง แต่วันนี้เขาปกป้องมึงด้วยนะเว้ยยย...” ไหล่บาง ๆ กระแทกแซวไปที่ข้างลำตัวธาวินเบา ๆ

“ไม่มีอะไรหรอก กูแค่ไม่ชอบหน้าไอ้พวกพีวายโดยเฉพาะหัวหน้ามัน ไอ้พีรวัส เอาแต่ลูบ ๆ คลำ ๆ คุณแทนอยู่ได้ถ้ากูไม่อยู่ด้วยป่านนี้แม่งปล้ำคุณแทนทำเมียไปนานแล้ว” ธาวินเล่าเรื่องที่เขาไปกับแทนไทวันนั้นให้ภีมพลฟังทั้งหมด ถึงจะเก่งแค่ไหนแต่ถ้าประมาทก็อันตรายเหมือนกัน

“โชคดีแล้วที่มึงไม่เป็นไร” ร่างบางกอดคอเพื่อนดึงเข้าหาตัวอย่างหยอกล้อด้วยความสนิทสนม

“มึงจะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวกูไปส่ง” ธาวินมองดูนาฬิกาข้อมือเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

“เออ...ไปดิ ขอกูไปล้างหน้าก่อนมึงไปรอที่รถละกัน” ภีมพลหยิบเสื้อกีฬาเปียกชื้นมาสวมใส่กลับเข้าไปในร่างบางก่อนหันไปคว้าเป้เดินเข้าห้องน้ำ

ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำดวงตากลมโตของภีมพลเหลือบไปเห็นรถยนต์หรูคันใหญ่ที่ดูคุ้นตา..แอบตามมาอีกแล้วหรือวะ?..ร่างบางคิดในใจ เขาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นรถคนตัวสูง ขายาว ๆ รีบก้าวเดินเลยไปเข้าห้องน้ำตามเดิม


..........


“ไอ้วินมึงกลับไปก่อนแล้วกัน พอดีกูมีธุระนิดหน่อย” ภีมพลที่ออกจากห้องน้ำบอกกับเพื่อนที่นั่งรออยู่ในรถ

“ทำไมวะ?!”

“พอดีกูมีธุระนิดหน่อยมึงไม่ต้องรอกูหรอก”

“ให้กูไปส่งมั้ย” ธาวินอาสาเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรกูไปเองได้ มึงกลับไปก่อนเลย” ภีมพลปฏิเสธจนออกนอกหน้า ถึงธาวินจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะภีมพลไม่เคยโกหกเขา

“เออ..ตามใจถ้ามีอะไรก็โทรมาละกัน” ธาวินบอกกับเพื่อนที่ยืนโบกมือส่งเขาก่อนขับรถออกจากศูนย์กีฬาไป


..........


ก๊อก! ก๊อก!

ภีมพลเคาะกระจกรถยนต์หรูที่จอดสนิทเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างใน ทศกัณฐ์กดเลื่อนเปิดกระจกลงช้า ๆ มองใบหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างรถ

“มาแอบดูผมอีกแล้วหรือครับ” ร่างบางเท้าขอบกระจกจ้องใบหน้าหล่อที่นั่งปั้นหน้านิ่งไม่พูดอะไร

“เอ่อ...พอดีไอ้วินมันมีธุระเลยกลับไปก่อน ผมขอกลับด้วยได้มั้ย?” ร่างบางยื้มกรุ้มกริ้มให้กับคนตัวสูงที่นั่งอยู่ในรถ

“ขึ้นมาสิ” ยักษ์ร้ายบอกกับภีมพล ภายใต้ใบหน้าปั้นปึงแอบยิ้มในใจปกติภีมพลจะเอาแต่หนีเขาตลอด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ร่างบางเป็นฝ่ายยอมเปิดใจเดินเข้าหาเขาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นเล็ก ๆ เกิดขึ้นในหัวใจทศกัณฐ์ ความรักครั้งนี้ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลย



::::::::::

ความคิดเห็น