Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปิดเผย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 644

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดเผย
แบบอักษร

ตำหนักยวิ๋นชิง

เยว่จือนั่งมองสามคนพ่อลูกนอนหลับอยู่บนเตียง ลูกน้อยทั้งสองซบอยู่บนอกของผู้เป็นพ่อซ้ายคนขวาคน

เวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาช่างรวดเร็วสำหรับนางเหลือเกิน นางเองก็ไม่อาจแน่ใจว่าสิ่งที่ตนกำลังทำกำลังปิดบังอยู่นี้มันถูกหรือไม่ แบบใดที่จะทำให้คนที่นางรักเจ็บกว่ากัน

"ยังไม่นอนอีกรึ"ร่างสูงเอ่ยขึ้นหลังจากรู้สึกว่ามีคนจ้องมองตนอยู่มาพักใหญ่

"กำลังจะนอนแล้วเพคะ^^"นางล้มตัวลงนอนข้างๆกอดสามีและลูกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน

"ช่วงนี้เจ้าดูเหมือนมีอะไรในใจ อยากบอกอะไรพี่รึไม่?"คนฟังถึงกับสะอึกที่อีกฝ่ายถามคำถามเช่นนี้ นางแสดงออกชัดเจนถึงขนาดนั้นเลยหรือ

"ท่านพี่ข้ามีเรื่องอยากจะถามเพคะ"

"อืม ว่ามาสิ"

"หากวันนึงท่านพี่ไม่มีข้าอยู่...จะเป็นเช่นไรเพคะ"เทียนจินขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะคลายออกแล้วเผยยิ้มออกมา

"พี่คงอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเจ้า ในอนาคตหากมีใครต้องตายจากไปก่อนพี่ขอตายก่อนจะดีกว่า เพราะพี่คงทนเสียเจ้าไปไม่ได้"

"แต่กว่าจะถึงตอนนั้นก็อีกหลายสิบปีนัก อย่างไรเสียกว่าจะถึงวัยชราเช่นนั้นพี่จะดูแลเจ้าให้ดีจะคอยปกป้องเจ้ากับลูกเอาไว้เอง"

"ข้ารักท่านพี่มากนะเพคะ"นางพูดได้เท่านี้จริงๆ ตอนนี้นางรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาเป็นอย่างมาก น้ำตาเอ่อคลออย่างห้ามไม่อยู่

"หึๆพี่ก็รักเจ้า ว่าแต่เหตุใดถามคำถามพวกนี้เล่า"เขายังคงหลับตาอยู่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองแต่อย่างใด

"ข้าก็ถามไปเรื่อยเปื่อยเช่นนั้นเองเพคะ"ใบหน้างามซบลงกับไหล่ของร่างสูงแล้วข่มตาลงนอน อย่างน้อยก็พักผ่อนร่างกายให้สู้กับพิษร้ายได้โดยไม่ตายไปเสียก่อน

รุ่งเช้า

"มากันแต่เช้ามีอะไรรึ"เทียนจินอุ้มโอรสคนโตไปเอ่ยถามเฟยเทียนไป ร้อยวันพันปีแทบไม่คุยกันแต่มาวันนี่กลับมาหาเขาแต่เช้า

"ข้ามีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากพี่รอง"นี่เขาหูฝาดไปรึไม่ อย่างน้องสามนี่หรือจะมาขอความช่วยเหลือ

"ลองว่าเรื่องของเจ้ามาซิ"เขาเอ่ยถามไปเล่นกับลูกคนโตไป เด็กชายหัวเราะอย่างชอบใจยามโดนบิดากลั่นแกล้งโดยการฟัดที่พุงป่องเบาๆ

"ข้าอยากได้ยาถอนพิษ พิษพันราตรีพ่าย"

เพล้ง!!!!

"เยว่เออร์!!"ชายหนุ่มรีบวางมือจากลูกน้อยแล้วเข้าไปดูชายาของตนทันทีด้วยความเป็นห่วง

"ขะ ข้าไม่เป็นอะไรเพคะ กาน้ำชาคงร้อนเกินไปจึงเผลอปล่อยมือ"นางรีบเรียกนางกำนัลเข้ามาทำความสะอาดพลางส่งสายตาขอร้องไปให้น้องสามี นางมั่นใจว่าเขาต้องรู้เรื่องแล้วเป็นแน่

"เจ้าว่าอยากได้ยาถอนพิษ มีใครต้องพิษหายากนั่นอีกรึ"เทียนจินประคองร่างเล็กของภรรยาให้มานั่งเฉยๆ โชคดีที่เมื่อครู่นางไม่ถูกน้ำร้อนลวกหรือถูกเศษกาน้ำชาบาดเอา

"เป็นคนรู้จักของชายาข้าเองพี่รอง พี่สะใภ้ก็รู้จักนาง หากพี่รองช่วยได้จริงๆข้ามั่นใจว่าพี่รองจะยินดีมากกว่าใครอื่น"เขาพูดอย่างต้องการสื่อความนัย เยว่จือแทบอยากจะร้องไห้ออกมาแล้วในตอนนี้

"เหตุใดข้าต้องดีใจ เจ้าก็รู้จักนางรึ"เทียนจินหันมาถามเยว่จือแต่นางกลับยิ้มบางๆกลับมา

"ข้าจะช่วยแต่คงรับปากเจ้าไม่ได้นะ คงต้องอยู่ที่คนๆนั้นแล้วล่ะว่าจะโชคร้านโชคดีอย่างไร"

เฟยเทียนนั่งคุยได้ไม่นานนักเสียงประกาศจากกงกงก็ดังขึ้น วันนี้ตำหนักยวิ๋นชิงช่างครึกครื้นยิ่ง แม้แต่ฮองเฮายังเสด็จมาที่นี่

"ถวายพระพรเสด็จแม่"ทั้งหมดลุกขึ้นถวายคำนับพร้อมๆกัน

"ตามสบายๆ แม่มาที่นี่ด้วยเรื่องสำคัญ พูดจบก็จะไปแล้ว"

"เรื่องอะไรหรือพ่ะยะค่ะ"เทียนจินเอ่ยถามด้วยความแครงใจ

"เทียนเออร์ แม่จะให้เจ้าแต่งชายารอง"

"เสด็จแม่!"สองโอรสอุทานพร้อมกัน โดยเฉพาะเทียนจินที่รีบหันมองคนข้างๆกลัวนางน้อยใจแต่นางกลับนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น แปลก....

"แม่รู้ว่าเจ้าจะไม่แต่งกับหญิงอื่นนอกจากเยว่เออร์อีก แต่อย่างไรหากเจ้าไม่แต่งตอนนี้ภายหน้าก็ต้องแต่งอยู่ดี "เทียนจินฟังคำมารดานิ่งๆสายตาจับจ้องชายา นางผิดปกติไปนางไม่คิดจะทักท้วงบ้างเลยหรือ

"ข้าเข้าใจดีเพคะ ข้าอยากให้ท่านพี่แต่งนะเพคะ เพื่อความมั่นคงของท่านพี่เอง เพื่อก้าวสู่ตำแหน่งที่ฝัน"

นางก้มหน้าก้มตาพูดไม่กล้าสบสายตาไม่พอใจของสามี เฟยเทียนที่เพิ่งกระจ่างแจ้งในเรื่องนี้ก็มองพี่สะใภ้อย่างนับถือในตัวนาง

"เจ้าแน่ใจหรือเยว่เออร์ เจ้ารู้ตัวใช่รึไม่ว่าพูดสิ่งใดออกมา"เขาถามย้ำนางอีกครั้ง เยว่จือเงยหน้ามองเขาแวบนึงก่อนจะก้มลงหลบสายตาไปพฤติกรรมแปลกๆทำให้เขาเริ่มสงสัยในตัวนางขึ้นมา

"ข้าแน่ใจเพคะ เอ่อ..หม่อมฉันทำขนมไว้จะไปนำมาถวายให้เสด็จแม่ชิม รอสักครู่นะเพคะ"เยว่จือเดินรีบออกมา นางไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรเลย นางเป็นแค่สตรีที่อ่อนแอมากๆคนนึง คำว่าแน่ใจของนางจะมีใครรู้ว่ากว่าจะพูดออกมาได้มันต้องกล้ำกลืนฝืนทนขนาดไหน

"ฮึก ฮืออออ ข้าไม่ไหว อึก ข้าไม่ไหวแล้ว ฮืออ"นางทิ้งตัวลงนั่งและสะอื้นไห้ออกมาทันทีที่มาถึงส่วนครัวซึ่งเป็นที่ลับตาคน

"ฮึก สวรรค์เล่นตลกอะไรกับข้ากัน แค่ให้ข้าได้อยู่กับคนที่รักมันยากนักหรือ ฮึก ทำไม ทำไมข้าต้องถูกพิษบ้าๆนั่นด้วย"

"อีกแค่นิดเดียวเยว่จือ อึก ทนอีกนิดเดียวหากเจ้ารักท่านพี่จริงๆ ฮึก แค่ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ"นางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แต่เหมือนยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งรินไหลออกมา

"อี้เฟย! เจ้าเอาขนมนี่ออกไปแทนข้า บอกว่าข้ารู้สึกไม่สบายขออภัยที่เสียมารยาท"เมื่อเห็นว่าตนเข้ามานานแล้วจะออกไปดวงตาก็แดงก่ำชัดเจนเกินไปจึงสั่งให้นางกำนัลคนสนิทนำขนมออกไปแทน อย่างไรทั้งฮองเฮาและองค์ชายสามคงเข้าใจนางดี

เยว่จือเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเพื่อตรงไปยังห้องนอน นางไม่อยากเสี่ยงเดินผ่านห้องโถงที่มีบุคคลทั้งสามนั่งอยู่ หากใครเห็นสภาพนางไม่ต้องบอกคงจะเดาได้ว่านางเพิ่งร้องไห้ออกมา

ด้านหน้าห้องครัว

ปึก!

"ขะ ขออภัยเพคะ องค์ชาย..."อี้เฟยที่มัวแต่ก้มมองขนมในจานเดินชนเข้ากับเจ้าของตำหนักอย่างเทียนจินเต็มๆ แต่เจ้านายของนางกลับยืนนิ่งไม่ปริปากนางจึงคำนับแล้วรีบเดินออกมา

เทียนจินเดินกลับเข้ามานั่งที่เก้าอี้ สีหน้าตอนไปและกลับต่างกันราวฟ้ากับเหวจนมารดาและน้องชายอดสงสัยไม่ได้

"ไหนว่าจะไปตามเยว่เออร์เล่า เหตุใดเดินกลับออกมาผู้เดียวเช่นนี้"

"เยว่เออร์นางขอไปพักพ่ะยะค่ะเสด็จแม่"ร่างสูงนั่งกำหมัดแน่น ใช่แล้ว เขาได้ยินทุกสิ่งที่ชายาของตนพูดออกมา มิน่านางจึงแปลกไป นี่ใช่รึไม่เหตุผลที่นางพยายามยกเขาให้คนอื่น นี่ใช่รึไม่ที่นางชอบถามคำถามแปลกกับเขา

"น้องสาม เสด็จแม่ ทั้งสองรู้อะไรบ้างพ่ะยะค่ะ เรื่องที่เยว่เออร์ต้องพิษพวกท่านรู้ใช่รึไม่"เขาเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองในตาแดงก่ำ บุรุษที่เข้มแข็งออกรบนับร้อยครั้งตอนนี้กำลังจะหลั่งน้ำตาเพียงเพราะสตรีนางเดียว

"จะ เจ้ารู้แล้ว"ฮองเฮาเอ่ยตะกุกตะกักออกมา ความลับไม่มีในอยู่จริงมันเป็นเช่นนี้เอง

เมื่อรู้ว่าปิดต่อไปไม่ได้จึงจำต้องเปิดเผยความลับนี้ให้โอรสได้รู้ เทียนจินน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดจะทน แต่นางสิเจ็บกว่าเขาตั้งเท่าไร

ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆว่าทุกครั้งที่พิษกำเริบนางจะเป็นเช่นไร ยิ่งตอนท้องแก่นางจะลำบากขนาดไหน นางกล้ำกลืนฝืนทนมานับปีโดยไม่ปริปากบอกเขาสักคำ นางต้องทำเพื่อเขาขนาดนี้เชียวหรือ!?

"หากข้าไม่เดินไปตามนางข้าก็คงไม่รู้ใช่รึไม่ อึก นางทำได้อย่างไร ยิ้ม หัวเราะ ทำตัวร่าเริงสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่อให้นางต้องตายนางก็ไม่คิดจะบอกข้าอย่างนั้นรึ"

"เทียนเออร์นางทำไปเพื่อเจ้านะ เพราะนางรู้ว่าเจ้าจะรับไม่ได้ นางเตรียมการทุกอย่างเอาไว้พร้อมหมดแล้ว ทั้งเรื่องคนที่จะมาดูแลเจ้า คนที่จะมาดูแลลูกๆของนาง "ฮองเฮาเอ่ยด้วยความเห็นใจ นี่เป็นเรื่องที่บีบหัวใจคนเป็นแม่อย่างนางมากที่สุด

นางเป็นแม่คนนางรู้ดี ทำใจจากสามีรักว่ายากยิ่งแล้ว การทำใจลาจากลูกน้อยที่เฝ้าถนอมเลี้ยงดูมาด้วยความรักสิยากยิ่งกว่า

"ข้าขอคุยกับนางสองคนก่อนเถิด น้องสามเจ้าเอาตราหยกนี่ไปสั่งคนของข้าให้ออกตามหายาถอนพิษมาให้ได้ อึก จะใช้เวลากี่เดือนก็ต้องหาให้ทันสองปีนี้"

"ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ทูลลาพ่ะยะค่ะ"ฮองเฮาพยักหน้าก่อนตนเองจะลุกขึ้นเช่นกัน

"เห้อ...คุยกับน้องดีๆนะลูก"เทียนจินพยักหน้ารับคำก่อนจะตรงเข้าไปในห้องที่มีเมียของเขาอยู่ เขาคิดว่านางคงกำลังร้องไห้อยู่เป็นแน่แต่ผิดคาด

ภายในห้องเงียบเชียบ ร่างบางเพิ่งนอนหลับไหลไปด้วยความอ่อนล้า คราบน้ำตายังเปื้อนใบหน้าขาวนวลของนาง คนตัวสูงนอนลงข้างๆกอดนางร่ำไห้จนตัวนางสั่นไหวไปด้วย

"อืมม ท่านพี่...!!!"คนที่เพิ่งรู้สึกตัวเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อรู้สึกถึงแรงสะอื้นและความเปียกชื้นจากน้ำตาที่ไหล่บาง

"ฮือออ เยว่เออร์ เยว่เออร์ของพี่"นางไม่ได้เอ่ยว่ายามเขากอดรัดนางจนแนบแน่นหายใจไม่ออก นางเองก็รู้สึกดีที่มีเขากอดเอาไว้แบบนี้เช่นกัน มันทำให้รู้สึกว่านางยังอยู่กับเขา เหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่านางจะมีเขาคอยโอบกอดเช่นนี้ตลอดไป

"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเพคะ บอกข้าได้รึไม่ ข้าเป็นผู้ฟังที่ดีให้ท่านพี่ได้นะเพคะ"นางถามออกไปก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เขา น้ำตาที่สร้างความปวดใจให้นางจนแทบจะกลั้นน้ำตาตนเองไว้ไม่อยู่

"มีสตรีผู้หนึ่ง นางต้องพิษร้ายแรงกำลังจะตาย แต่นางปกปิดสามีเอาไว้กลัวสามีจะเสียใจ เจ้าว่าหากสามีนางรู้เข้าแบบใดจะเจ็บปวดกว่ากัน"เยว่จือรู้ได้ทันทีว่าความลับของนางถูกเปิดเผยแล้ว นางก้มหน้าลงไม่ตอบคำถามไม่พูดอะไรสักคำเดียว

"เจ็บมากรึไม่ ปวดมากรึเปล่าเวลาพิษกำเริบ ฮึก พี่ขอโทษนะที่ไม่รู้และช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย พี่ขอโทษ"ร่างบางเม้มปากแน่น น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลกลับไหลออกมาอีกครั้ง

"อึก เจ้าไม่ต้องห่วงนะ พี่ส่งทหารทั้งหมดออกตามหายาถอนพิษให้เจ้าแล้ว ขอเพียงหาพบจะต้องเสียอะไรพี่ก็ยอม ต่อให้พี่ไม่เหลือแม้กระทั่งเสื้อผ้าอาภรณ์พี่ก็เสียได้หากจะช่วยชีวิตเจ้าจากพิษร้ายนั่น"เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังของนาง ไม่เคยเลยที่ชายอกสามศอกอย่างเขาจะร้องไห้ฟูมฟายราวสตรีเช่นนี้

"เจ้าใจร้ายมากนะ ปกปิดกันไม่พอยังพยายามยกพี่ให้ใครก็ไม่รู้ พี่ไม่ยอมนะเยว่เออร์ ฮึก นอกจากเจ้าใครหน้าไหนก็ไม่เอาทั้งนั้น"

"พี่บอกเจ้าไปแล้วว่าพี่อยู่ไม่ได้หากไม่มีเจ้า เจ้ายังคิดแผนจะทิ้งพี่ไปอีกหรือ"

"ฮึก ฮืออออ ท่านพี่ ขะ ข้า ข้าไม่มีทางเลือก"หลังจากที่เงียบฟังอีกฝ่ายพรรณนาอยู่นานนางก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ดวงตาสองข้างบวมช้ำไปหมด

"มีสิ พี่ต้องหายานั่นพบแน่ เจ้าเชื่อมั่นในตัวพี่นะเยว่เออร์ เจ้าจะหายเราจะอยู่ด้วยกัน ฮึกเราสองคนและลูกๆของเรา" คนสองคนกอดกันร่ำไห้จนเสียงดังออกมานอกตำหนัก 

อี้เฟยที่ดูแลโอรสทั้งสองอยู่ภายนอกได้ยินทุกอย่างดี นางร่ำไห้เสียใจไม่ต่างกัน นางติดตามนายหญิงมานานแต่กลับไม่รู้เรื่องเลย

พลบค่ำ

เทียนจินเดินออกมาจากห้อง ความเสียใจมีเท่าไรไม่อาจรู้แต่ความโกรธเขามีมากจนสามารถฆ่าคนได้เป็นพันๆคน

"ไปตามล่ามาให้ได้ คนที่มันบังอาจทำร้ายคนรักของข้า ข้าจะฆ่าล้างตระกูลของมันให้สิ้นซาก!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะยะค่ะ!"

"หนึ่งปีที่ชายาของข้าต้องทุกข์ทรมาน หนึ่งปีที่ปล่อยให้คนผิดเสวยสุขบนความทุกข์ของ

เยว่เออร์  ข้านี่แหละจะทำให้เจ้าได้รู้ว่าอยู่ไม่สู้ตายมันเป็นเช่นไร!"เขาตะโกนลั่นอย่างเหลืออด

ทางด้านฮองเฮา

"เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี่เชียวรึ"พระพักตร์ของฮ้องเต้ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแต่เขากลับช่วยโอรสของตนไม่ได้เลย

"ดูเหมือนเจิ้นคงต้องบีบให้คนร้ายเผยตัวออกมาด้วยตนเองเสียแล้ว"ว่าแล้วก็หยิบพู่กันขึ้นมาตวัดเขียนราชโองการสำคัญขึ้น

"ท่านพี่จะทรงทำอะไรเพคะ!"นางเอ่ยขึ้นอย่างตกใจกับราชโองการตรงหน้า นางไม่ได้หวังใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างให้สามีออกราชโองการฉบับนี้

"หากเจ้ามั่นใจว่านางกำนัลที่วางยาพิษนั่นเป็นคนของใครเรื่องนี้คงคิดไม่ยาก อีกอย่างเจิ้นมั่นใจดีแล้วว่าจะยกบัลลังก์นี้ให้ใคร ชายาสองเป็นแค่คนที่ทำให้เจิ้นตัดสินใจได้ง่ายขึ้นก็เท่านั้น"

"เจิ้นจะให้โอกาสและอำนาจแก่เทียนเออร์ ให้เขาได้ปกป้องครอบครัวของตนเอง ใช้อำนาจขององค์รัชทายาทกำจัดคนที่เป็นภัยกับครอบครัวตัวเองเสีย"ฮ้องเต้เอ่ยขึ้น นัยตาดุจพญาเหยี่ยวเห็นความเย็นชาและความโหดเหี้ยมพาดผ่านดูน่าเกรงขาม

เขาปล่อยให้คนกลุ่มนี้ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้อีกแล้ว คนที่ทำร้ายครอบครัวของเขามาเกือบยี่สิบปี ถึงเวลาต้องตัดใจกำจัดทิ้งเสียที

----------------

หาคนร้ายได้แง้วว แต่หายาได้มั้ยไม่รู้ น้องต้องรอดจ้าทุกคน ไรท์ไม่ปล่อยน้องตายแน่นอน!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น