marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2: ยิ่งไม่ชอบยิ่งเจอ

ชื่อตอน : ตอนที่2: ยิ่งไม่ชอบยิ่งเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2: ยิ่งไม่ชอบยิ่งเจอ
แบบอักษร




image



งับ!!


“ที่นี่ไม่ใช่ที่บ้านนายอย่าเอาสันดานที่บ้านมาใช้ที่นี่เพราะนายกับฉันไม่รู้จักกัน!!!” ยัยน่ารักกัดหน้าผมอย่างแรงให้ตายเถอะ

“นี่!!! เธอเป็นหมาหรือไงกัดไม่เลือกจริงๆเอ๊ะหรือเลือกแล้วเพราะฉันหล่อสินะ” ยัยนั้นกลอกตามองผมอย่างเบื่อหน่าย

“ก็ปล่อยฉันเซ่!!!!” ยัยตัวเล็กดิ้นออกจากอ้อมกอดของผมยิ่งเห็นเธอดิ้นผมยิ่งกอดแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ถ้าอยากให้ปล่อยตอบคำถามของฉันมาก่อน” เพราะผมมีเรื่องคาใจนิดหน่อย

“ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วยละจำเป็นม่ะ!!!” ดูปากนั้นสิปากคอเราะร้ายจริงๆ

“ถ้าเธอไม่บอกและเอาแต่ดิ้นแบบนี้บางทีอีกไม่นานฉันคงมีอารมณ์แน่ๆ😊” เพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนผมจะมีอารมณ์มานิดๆละ

“ถามอะไรรีบถามมาจะได้รีบปล่อยสักที”

“เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า” ผมรู้สึกคุ้นหน้สคุ้นตาเธอมากจริงๆแต่ผมจำไม่ได้เธอยืนนิ่งในอ้อมกอดผมจากตอนแรกที่เธอดิ้นเอาเป็นเอาตายบทจะนิ่งก็นิ่งเฉยเลย


แอ๊ดดดดด



“พี่ซาเสร็จยังแม่ให้มา.......ตาม” เธอไม่ทันตอบอะไรก็ต้องหันไปมองการมาของน้องชายผมเองผมก็ตกใจไม่แพ้เธอรีบปล่อยเธอออกจากอ้อมกอดไอ้อึนโฮยิ่งขี้ฟ้องอยู่ด้วยพอผมปล่อยเธอออกเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันทีเจ้าอึนโฮที่ยืนอึ้งก็ได้สติคืนมารีบต่อว่าผมทันที

“นี่!!! พี่ทำอะไรของพี่นะไปกอดเธอทำไม!!!”

“มันเป็นอุบัติเหตุ” ที่ฉันตั้งใจอ่ะนะ

“ลงไปได้ละแม่รอกินข้าวด้วยแม่จะกินหัวพี่ได้แล้วนะถ้ายังไม่ลงไปอีก”

“เออๆเดี๋ยวตามไปลงไปก่อนไป๋”

“รีบตามมานะ” พออึนโฮเดินออกไปผมก็ก้มลงเก็บกระเป๋าตังของเธอที่ทำหล่นไว้ขึ้นมาเดินไปที่หน้าห้องนอนของเธอผมว่าคืนเธอแต่ผมเปลี่ยนใจทันทีบางทีผมอาจจะรู้จักเธอมากขึ้นเพราะเจ้านี่ก็ได้ผมจึงเก็บไว้....

“ลงไปหาแม่ดีกว่า” แล้วผมก็หันหลังเดินออกไปจากห้องพักของตัวเอง...

“เธอแล้วเจอกันนะ😊” ผมยังมิวายตะโกนบอกเธออีกครั้งก่อนจะไปอย่างอารมณ์ดี


2 ชั่วโมงต่อมา



หลังจากที่ทานข้าวกับแม่เสร็จแม่พ่อเคลียร์ชัดกับผมทุกอย่างผมไม่สามารถใช้เงินได้อย่างฟุ่มเฟือยได้อีก ผมไม่มีรถไปมหาวิทยาลัย ผมต้องทำงานเก็บเงินเพื่อซื้อของที่อยากได้จนกว่าจะเรียนจบพ่อจะไม่ให้ผมกลับไปเกาหลี ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ 5 ปี!!!!!!!!

“ซาแม่กับพ่อจะกลับเกาหลีเลยนะดูแลตัวเองด้วยนะทำตัวดีๆด้วยว่างๆแม่จะมาเยี่ยม” ผมมองแม่ตาละห้อย

“แม่ครับ....ผมไม่อยากอยู่ทีนี่”

“ทำตัวดีๆด้วยละซาไปก่อนนะ” แม่ไม่ฟังผมสักนิด

“พี่ซา!!! ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” แกมาโดนแบบฉันดูม่ะไอ้น้องชาย....

“เคๆ...เดินทางปลอดภัยนะครับ” ผมคงไม่สามารถพูดอะไรได้ละเอาเถอะเรื่องแค่นี้เองทำไมคนอย่างอึนซาจะทำไม่ได้ละเฮอะ!!! และแล้วรถหรูก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปไกลตัวผมไปเรื่อยๆ

“เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอคนเดียวยัยช้างน้ำอย่าให้เจอนะพ่อจะจัดการให้ตายเลย!!!!”

ผมหันหลังเดินเข้าอาพาร์ตเม้นอย่างเซ็งจนขึ้นมาถึงห้องผมเหลือบมองห้องข้างๆ

“วันนี้ไม่มีอารมณ์กวนละอาบน้ำนอนดีกว่า” ผมตัดสินใจไม่กวนเธอแล้วเข้ามาอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ผมต้องตื่นแต่เช้าเพื่อหาวิธีไปมหาวิทยาลัยพรุ่งนี้เข้าเรียนวันแรกอีกด้วยคงวุ่นวายน่าดูเรื่องกระเป๋าเงินเธอเอาไว้ก่อนละกัน....



อีกด้านหนึ่ง



หลังจากที่ไอ้บ้านั้นออกไปฉันก็ค่อยๆย่องออกมานอกห้องนอนเพื่อเก็บข้าวของตัวเองแต่มีสิ่งหนึ่งของฉันที่หายไป....

“กระเป๋าเงินอยู่ไหน!!!!” ฉันรีบค้นหาตามโซฟา ใต้โต๊ะ ใต้เก้าอี้ ทุกๆที่ในห้อง

“ไม่มี...ไม่มี ไม่มี!!!!! อ๊ากกไปไหนนนนนนนนั้นมันเงินก้อนสุดท้ายของเดือนนี้นะแถมบัตรต่างๆยังอยู่ในนั้นอีกด้วย!!!!!! นี่ฉันไปทำหล่นที่ไหนเนี่ย!!!!” ฉันนั่งกุมขมับอยู่เป็นชั่วโมงสุดท้ายก็นึกอะไรไม่ออกให้ตายสิทำไมต้องมาเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยสงสัยบัตรต่างๆต้องทำใหม่หมดละเฮ้อ!!!!

“ไปอาบน้ำนอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้ไปมหาวิทยาลัยวันแรก” สงสัยต้องไปทำงานพิเศษเพิ่มอีกละให้ตายสิคิดว่าจะได้พักผ่อนแล้วแท้ๆเฮ้อ!!!!

แต่ก่อนจะนอนฉันกลับนึกถึงเรื่องที่เรากอดกันวันนี้แล้วมีเด็กคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามานั้นคงเป็นอึนโฮสินะ!!!! แต่เขาเห็นฉันกอดกับไอ้ปีศาจนี่แล้ว...

“ม่ายยยยยย!!!!! ทำไมต้องเป็นไอ้บ้านี่ด้วย!!!!”



วันต่อมา

8:00AM



ปัง!



เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกันจนฉันต้องหันหน้าไปมองคนที่อยู่ห้องตรงข้าม...

“อ้าวสวัสดีตอนเช้านะ ไปเรียนเหรอ” เขาทักทายฉันราวกับว่าเราสองคนสนิทกันมาแต่ชาติปางก่อน

“อื้อ” ฉันขี้เกียจเถียงกับเขาให้ตายสิยิ่งสายละ

“เธอเรียนอยู่ที่ไหนเหรอเผื่อเราเรียนที่เดียวกัน” ไม่ต้องการย่ะ!!!! ฉันไม่ตอบแต่หันหลังเดินออกไปจากห้องรีบเดินให้เร็วที่สุดไม่อยากเสียอารมณ์แต่เช้าแต่ไอ้บ้านี่มีความพยายามเหลือเกิน....

“นี่ฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมนะเธอละเรียนที่ไหนเหรอดูแล้วเราน่าจะอายุเท่ากันนะเรียกฉันว่าอึนซาก็ได้เธอชื่ออะไรอ่ะ” ยิ่งฉันไม่พูดด้วยไอ้บ้านี่ยิ่งพูดๆๆๆๆๆๆๆและไม่มีอะไรที่เกินเบอร์ไปกว่านี้เลยนะคือฉันเรียนที่เดียวกันกับหมอนั่นไอ้บ้าเอ๋ย!!!!

“นี่หยุดพูดสักทีฉันรีบอยู่”

“พูดไปเดินไปไม่ได้หรือไงสมองเธอแยกแยะไม่เป็นเหรอ” อร้ายยยย!!!! ดูปากมันพูดสิไอ้บ้านี่

“นายต้องการอะไรกับฉันหะ!!!” หมอนั่นมองหน้าฉันนิ่งเหมือนอายอะไรสักอย่างก่อนจะพูดขึ้น

“อ่าา..เธอรู้จักทางไปมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมมั้ยฉันพึ่งมาถึงเมื่อวานเลยไม่รู้เส้นทางดูจากโทรศัพท์แล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นะ” ฉันหยุดเดินรอที่ป้ายรถเมล์แล้วหันไปมองหน้าหมอนั่นทันที

“นี่เป็นการขอความช่วยเหลือจากคนที่นายไม่รู้จักงั้นเหรอ”

“เออ...คุณครับช่วยบอกทางผมไปมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมด้วยนะครับ” ดูเขาตอนนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนะ

“ถ้าเธอไม่บอกฉันจะไม่คืนสิ่งสำคัญของเธอให้” หือ...จากที่คิดว่าเขาไม่เลวร้ายอะไรขอกลับคำพูดไอ้หมอนี่มันร้ายสุดๆไปเลยละอิเวรรรรร!!!!! มันต้องเป็นกระเป๋าเงินของฉันแน่ๆเพราะสำคัญสุดๆแค่อย่างเดียว

“นี่!!! นายเก็บกระเป๋าเงินฉันได้งั้นเหรอ”

“ก็นะเห็นหล่นอยู่บนพื้นนิ” ไอ้เห้!!! แล้วทำไมไม่รู้จักส่งคืนเจ้าของฉันกำลัังจะต่อว่าเขาแต่เขาพูดสวนขึ้นมาก่อน

“ถ้าฉันให้เธอตอนนั้นตอนนี้เธอคงไม่บอกทางไปมหาวิทยาลัยให้ฉันแน่” ฉันเชื่อเขาเลยจริงๆคนบ้าอะไรรู้ทันไปหมด!!!!

“เออ!!! ตามมา!!!”

“ขอบคุณคร้าบบบบ” เขาเดินตามฉันขึ้นรถเมล์ทันทีพร้อมกับรีบเดินมานั่งข้างๆฉัน

“นี่...ในนี้มีอะไรสำคัญเหรอ” เขาหยิบกระเป๋าเงินของฉันขึ้นมาทำท่าเหมือนจะเปิดดูถ้าเขาเปิดจริงๆละก็เขาต้องรู้แน่ว่าฉันเป็นใคร

“เอาคืนมา!!” ฉันยื้อตัวไปแย่งจากมือเขาแต่เขาก็ยอมปล่อยให้ง่ายๆ

“เอาไปสิก็บอกแล้วไงว่าถ้าบอกทางไปจะคืนให้” ฉันนั่งนิ่งเงียบไม่ตอบเขาบางทีเขาแค่อาจจะเป็นคนตรงไปตรงมากว่าที่คิดก็ได้มั้ง


20 นาทีต่อมา



“นี่!!! รีบวิ่งเซ่!! นายเรียนคณะอะไร” ตอนนี้เราสองคนวิ่งเต้นหาคณะของตัวเอง

“ฉันเรียนที่คณะแพทยศาสตร์นะ” อิเวร!!! ทำไมชีวิตของฉันถึงบัดซบแบบนี้ว่ะเนี่ย!!!!! ฉันยิ่งหนีเขายิ่งอยู่ใกล้!!!!

“เออ!!! ตามฉันมา” เราสองคนวิ่งจนหอบก็มาถึงห้องเรียน

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ ห้องนี้สินะ”

“แฮ่กๆ คงจะอย่างนั้น แฮ่กๆ”


แอ๊ดดดดดด


พอเขาเปิดประตูเข้าไปทุกๆสายตาที่ตั้งใจฟังอาจารย์พูดอยู่หันมามองที่ประตูเป็นตาเดียว

“พวกคุณสองคนมาสายนะครับ”

“เออขอโทษครับผมหลงทางนะครับ”

“คุณชื่อ ชเวอึนซาสินะ ส่วนสาวน้อยตรงนั้นคงเป็น.....” ม่ายยยยอย่าพูดชื่อฉันม่ายยยยยยยย

“คุณ คิมโชมิน”

“😱😱😱😱😱😱” เขาหันมามองหน้าฉันอย่างอึ้งๆทันที

“ไปนั่งทีได้แล้วครับเหลือตรงนั้นสองทีพอดี”

ทำไมชีวิตฉันต้องมาจมอยู่กับหมอนี่ด้วยว่ะเนี่ย!!!!!!



อิจารย์พูดชื่โชมินทำไมอิซาต้องรู้แน่ๆๆๆๆอร้ายยยจะเป็นไงต่อละเนี่ย!!!

ความคิดเห็น