Sakuya Aika

พี่ไนท์จะไม่อ่อนโยนแล้ว~ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมคู่นี้นะคะ เมนต์ติชมได้คร่า

ชื่อตอน : บทที่ 1 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 (1)
แบบอักษร

- ตะวัน -


**“ทางนี้โว้ย!”

เสียงตะโกนส่งสัญญาณดังมาจากทางปีกซ้ายของสนาม ผมเตะบอลส่งไปให้เพื่อนในทีมทันที ก่อนจะวิ่งอ้อมมาดักรอข้างหน้าเพื่อจะยิงประตู แต่ไอ้เวรนั่นดันโชว์ออฟคนเดียว เลี้ยงลูกหลบฝั่งตรงข้ามอย่างคล่องแคล่วก่อนเตะทำประตูไปแบบเท่ๆ เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ ข้างสนามได้อย่างท่วมท้น

รู้งี้ไม่ส่งให้มันก็ดี เหี้ยแย่งซีนกูไปหมด

หลังจากนั้นไม่นานเสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาก็ดังขึ้น ผมเดินลากเท้าหนักๆ ตามคนอื่นออกมาทิ้งตัวลงนั่งข้างสนามอย่างหมดสภาพ หยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มแก้กระหาย นั่งพักจนหายเหนื่อยก็ลุกขึ้นเดินมาหยิบกระเป๋าที่กองไว้บนอัฒจันทร์

“เฮ้ยมึงชื่อตะวันใช่ไหม”

รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนถามมาจากกลุ่มนักกีฬาตัวจริง ส่วนผมแค่อยากออกกำลังกาย เลยแวบมาวิ่งที่สนามแต่ดันเจอกับพวกนักฟุตบอลมหาลัยที่กำลังซ้อมกันอยู่โดยบังเอิญ ผมก็วิ่งของผมตามปกติ แต่จู่ๆ ก็โดนกวักมือเรียกให้มาร่วมฟอร์มทีมเป็นคู่ซ้อมเพราะคนไม่พอ

“ครับ” ผมพยักหน้าให้รุ่นพี่หน้าหนวด ก่อนหน้านี้ก็เคยแนะนำตัวไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาน่าจะจำได้

“มึงใช้ได้เลยนี่หว่า ทำไมก่อนหน้านี้กูไม่เคยเห็นวะ”

“ผมเพิ่งมาวิ่งวันแรก”

“แล้วก่อนหน้านี้มึงไปวิ่งไหน”

ผมส่ายหน้า

“ไม่มี ผมเพิ่งเริ่มวิ่งวันนี้วันแรก”

กลางคืนมันนอนไม่ค่อยหลับ ผมเลยอยากออกกำลังเพื่อจะดับความฟุ้งซ่านในหัวให้ได้ ครั้นจะไปยิมก็เจอแต่พวกกล้ามปู มีสัญชาติเกย์เกินครึ่ง ผมเลยหอบรองเท้าวิ่งมาที่สนามแทน แต่ไม่คิดว่าแค่วันแรกก็จะได้ออกกำลังเต็มที่ขนาดนี้ คืนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วกูนอนหลับสนิทแน่นอน

“อ้อ งั้นพรุ่งนี้มาอีกสิ ถ้ามึงว่างก็มาช่วยพวกกูซ้อม ช่วงนี้บาดเจ็บกันเยอะ คนเลยขาด”

“ได้ ซ้อมกันทุกเย็นเลยเหรอพี่”

“เฉพาะช่วงใกล้แข่งแหละ แล้วนี่มึงไปไหนต่อ”

“พอดีผมนัดแฟนไว้ งั้นผมไปก่อนนะพี่ไว้เจอกัน”

“เออเจอกัน”

ผมเดินออกจากสนามฟุตบอลตรงกลับหอพักทันที ก่อนจะเห็นไอ้เอิร์ธนั่งหัวโด่อยู่ในห้อง กำลังโซ้ยบะหมี่ถ้วยเสียงดังซี้ดซ้าดดูซีรีย์ผ่านจอโทรศัพท์ไปด้วย มันหันมามองผมแวบหนึ่งทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิดก่อนหันกลับไปดูซีรีย์ต่อประหนึ่งหยุดไม่ได้ ท่าทางมันทั้งน่ารักทั้งน่าโมโห อะไรจะติดจอขนาดนั้นวะ

“กลับมาแล้วเหรอ” มันถามทั้งที่ปากยังเคี้ยวเส้นบะหมี่ตุ้ยๆ

“อืม”

“กินอะไรยัง”

“ยัง กูนัดบีบีไว้ อาบน้ำเสร็จก็ไปเลย”

“อ้อ แล้วคืนนี้มึงนอนห้องไหมเนี่ย”

“ไม่แน่ใจ ถ้าดึกมากกูก็อาจจะค้างกับบีบีเลย”

“อืม โทรบอกกูด้วยแล้วกันจะกลับไม่กลับ”

“เออ แล้วนี่มึงนั่งดูซีรีย์ตั้งแต่กลับมาเลยหรือไง” ผมถามระหว่างถอดเสื้อโยนลงตะกร้าผ้า ไอ้เอิร์ธมองตามอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหันกลับไปจ้องจอโทรศัพท์ของมันต่อ

“กูออกไปเดินดูหอพักมา”

เอิร์ธบอกเสียงเรียบ ผมกำลังจะถอดกางเกงชะงัก หันไปมองมันแวบหนึ่ง แต่พอเห็นใบหน้านิ่งขรึมของมันแล้วผมก็สลัดเรื่องที่อยากจะพูดออกจากหัวขานรับสั้นๆ ว่า “อ่อ” แล้วถอดกางเกงออกเหลือกางเกงในตัวเดียว หยิบผ้าเช็ดตัว เดินโทงๆ เข้าห้องน้ำ

ผมใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็เสร็จ หันมาอีกทีไอ้เอิร์ธก็ยังจ่อหน้าดูซีรีย์อยู่ท่าเดิม แต่ข้างตัวมันไม่มีถ้วยบะหมี่แล้วเปลี่ยนเป็นขวดน้ำเปล่าแทน

“กูไปแล้วนะ” ผมบอก

“อืม” มันพยักหน้าตอบ

กำลังจะออกจากห้อง บีบีก็ไลน์มาซะก่อน ผมชะงักทันทีที่เห็นข้อความในแชท เอิร์ธเห็นผมยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอย่างผิดสังเกตมันก็ถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“มีอะไรวะ”

“บีไลน์มาบอกติดงาน ไปกินข้าวกับกูไม่ได้” ผมเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา แอบเซ็งนิดหน่อยเพราะอุตส่าห์อาบน้ำแต่งตัวรอ แต่สุดท้ายก็เก้อ

เอิร์ธมองผมเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จนผมรู้สึกแปลกใจ หันไปมองมันอย่างสงสัย

“มีไรวะ”

“เปล่า” มันหันกลับไปจ้องโทรศัพท์ต่อ ผมหรี่ตาลงอย่างไม่หายข้องใจ แม่งมีพิรุธชัดๆ

“อะไรของมึงวะเอิร์ธ มีอะไรก็พูดมาสิ”

“ไม่มี”

“อ้าวไอ้เหี้ย แล้วมึงมองหน้ากูทำไม”

“สัส มองหน้าเฉยๆ ไม่ได้หรือไง” เอิร์ธมันตอบกลับมาเสียงฉุน ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันกำลังทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน

ผมมองมันนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งพอไม่เห็นวี่แววว่ามันจะพูดอะไรอีกก็เลิกใส่ใจ ก้มลงตอบแชทบีบีเงียบๆ เห็นบอกว่างานด่วนต้องรีบส่งอาจารย์พรุ่งนี้ ผมถามว่าจะให้ไปหาไหม บีบีก็บอกไม่เป็นไร อยู่กับเพื่อน ไม่อยากให้เพื่อนลำบากใจ ผมเลยไม่ได้ตื๊อต่อ เอาตรงๆ เราก็คบกันมาสักพักแล้ว ความรู้สึกหอมหวานเหมือนคู่ข้าวใหม่ปลามันก็ซาลงตามวันเวลา ไม่กระเหี้ยนกระหือรืออยากเจอแบบเมื่อก่อน แต่ไม่ใช่ว่าผมจะรักบีบีน้อยลง ยังไงเธอก็เป็นแฟนผม ย่อมมีเยื่อใยความผูกพันให้กันอยู่แล้ว ขอแค่มีเหตุผลที่ฟังขึ้นผมก็ไม่จำเป็นต้องไปเซ้าซี้ให้ต้องขุ่นใจกันทั้งสองฝ่าย

สักพักเสียงท้องผมก็ร้องโครกคราก! ~

เหี้ย ความหิวต่อให้มีเหตุผลดีแค่ไหนก็หยุดยั้งไม่ได้ซะด้วยสิ ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ไอ้เอิร์ธเหลือบมองผมทันที เราสองคนสบตากันเงียบๆ ก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“ออกไปหาอะไรดีๆ กินกันเถอะว่ะ”

ไอ้เหี้ยนี่ ผมว่าแล้วบะหมี่ถ้วยไม่ทำให้มันพอใจได้

“ไปก็ไป มึงจะเปลี่ยนชุดหรือเปล่า”

“เออ รอแป๊บ”

พูดเสร็จมันก็ลุกผลุนผลันไปหยิบเสื้อผ้าตัวใหม่เข้าห้องน้ำ

ความจริงมันจะเปลี่ยนข้างนอกเลยก็ได้เพราะยังไงผมก็ไม่ถือ แต่... คงเพราะเรื่องนั้น ทำให้มันเกรงใจไม่กล้าปล่อยตัวตามสบายกับผมเหมือนแต่ก่อน เฮ้อ ผมชำเลืองมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท คิดเรื่องมันแล้วก็กลุ้มใจตาม เห็นชัดๆ ว่าแม่งกำลังซึมแต่ผมก็ไม่กล้าไล่ให้มันกลับไปหาพี่กันต์ บอกตามตรงผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักระหว่างเพศเดียวกัน แม้ว่าผมจะเคยผ่านค่ำคืนที่ร้อนแรงกับผู้ชายมาแล้วก็ตาม

ไอ้เหี้ยนึกแล้วขนลุกสัสๆ ...แต่นั่นก็แค่อารมณ์ชั่ววูบเป็นเพียงความต้องการทางกายไม่มีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งเจือปน ผมขยะแขยงมันด้วยซ้ำ แทบไม่อยากนึกถึงเลยสักนิด แต่กรณีไอ้เอิร์ธกับพี่กันต์ดูยังไงก็ไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย มันเหมือน... เอ่อ... ผมไม่รู้จะพูดดีไหม กระดากใจที่คิดแบบนี้ แต่สัสเอิร์ธกับพี่กันต์ให้อารมณ์เหมือนผัวเมียทะเลาะกันยังไงยังงั้น

นึกภาพวันที่พี่กันต์ตามไอ้เอิร์ธมาถึงห้องผมแล้วสารภาพรักกับมันต่อหน้าต่อตาผมแล้วยังช็อกไม่หาย

เห็นแมนๆ ทั้งคู่แม่งไว้ใจไม่ได้เลยสักคน ไอ้เอิร์ธผมไม่รู้ ไม่เคยเห็นมันคบผู้หญิงแต่ก็ไม่เคยแสดงออกให้ผมสงสัย ส่วนพี่กันต์ได้ข่าวว่าคบกับแฟนที่เป็นผู้หญิงจนถึงขั้นแพลนจะแต่งงานแต่ก็เลิกกันซะก่อน แล้วไปไงมาไงไม่รู้ถึงมาลงเอยที่ไอ้เอิร์ธได้ แถมมันสองคนยังเป็นพี่น้องกันอีกถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันก็เถอะ แค่ผู้ชายทั้งคู่ก็หนักแล้วนี่ยังมีความสัมพันธ์ในครอบครัวมาเกี่ยวอีก มองไม่เห็นทางรอดเลยว่ะ

ผมมองหน้าคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ ไอ้เอิร์ธสวมเสื้อยืดคอวีสีขาวกับกางเกงยีนเดฟเข้ารูปขับเน้นเรียวขาเล็กเรียวของมันให้เด่นชัดขึ้น เออว่ะ คบกับมันมาจะสองปีเพิ่งสังเกตว่าขามันสวยก็วันนี้ล่ะวะ

“มองไรของมึงตะวัน”

ผมไอแค่กทันทีที่ถูกไอ้เอิร์ธทำตาเข้มใส่ รีบปฏิเสธทันควัน

“เปล่า ไม่มีอะไร”

เอิร์ธมันจ้องผมอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์เดินนำผมออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก

เหี้ย โกรธกูอยู่หรือเปล่าวะ

ผมยืนงงอยู่ชั่วครู่เดียวก็รีบตามไอ้เอิร์ธออกไป

“มึงจะกินไรอ่ะ หมูกระทะไหม” ผมถามทำลายบรรยากาศอึมครึมระหว่างอยู่ในลิฟต์ เอิร์ธเหลือบมองผมแวบหนึ่งก่อนดึงสายตากลับไปจ้องปุ่มไฟลิฟต์ที่เลื่อนลงเรื่อยๆ

“มึงชวนเพราะมึงอยากกินอ่ะดิ”

“เออ กูยอมรับ กูอยากกิน หิวจนจะกินควายได้ทั้งตัวอยู่แล้วเนี่ย”

“อืม กินก็กินสิ ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกัน”

“โอเค งั้นเดี๋ยวกูไปเอารถ มึงรอนี่”




มาสั้นๆ ให้หายคิดถึง :) - ตะวันชวนเพื่อนไปกินหมูกระทะซะละ นี่ก็อยากไปด้วย หิว**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น