my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.35 ปฏิบัติการอ่อยขั้นที่ 8 (ไททัน x เดลต้า)

ชื่อตอน : EP.35 ปฏิบัติการอ่อยขั้นที่ 8 (ไททัน x เดลต้า)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2558 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.35 ปฏิบัติการอ่อยขั้นที่ 8 (ไททัน x เดลต้า)
แบบอักษร

 

 

 

 

 

          "วันนี้จะกลับกี่โมงฮะพี่ทัน" ไทยแลนด์ถามไททันเมื่อเห็นว่าไททันกำลังจะไปทำงาน

 

 

          "ประมาณ 3 ทุ่ม จะเอาอะไรรึเปล่าพี่จะได้แวะซื้อมาให้" ไททันตอบน้องชายตนเองพลางเดินไปที่รถอย่างเร่งรีบ

 

 

          "ไม่เอาหรอกพี่ ผมแค่ถามดู ตั้งใจทำงานนะครับ"

 

 

          "อืม" ไททันรับคำก่อนจะขับรถออกไป

 

 

บรื้น บรื้น บรื้น

 

 

          "พี่ทันฮะ พี่ทัน โถ่ไม่ทันจนได้" เดลต้าร้องเรียกไททันลงมาจากชั้นสองของบ้าน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เหมือนคนพึ่งตื่นนอน

 

 

          "ตื่นสายขนาดนี้คงทันหรอกนะ" ไทแลนด์พูดเมื่อเห็นเพื่อนของตนทำหน้าหงอยที่ลงมาไม่ทันส่งไททันไปทำงาน

 

 

          "ก็ไม่ได้ตั้งใจจะสายหรอก พอดีจัดของเพลินไปหน่อยนะ" เดลต้าบอก

 

 

          "คงไม่ได้จัดของอย่างเดียวหรอกมั้ง ได้ข่าวว่าแอบย่องเบาเขาห้องพี่ทันไม่ใช่เหรอ" ไทแลนด์พูดบ้าง เพราะคิดอยู่แล้วว่าเดลต้าต้องเห็นประตูเชื่อมไปที่ห้องของไททันแน่ ๆ เลยลองหยังเชิงเดลต้าดู

 

 

          "ไม่ได้ย่องซะหน่อย เดินเข้าไปเลยตาหาก คึ คึ" เดลต้าพูดอย่างอารมณ์เพราะรู้ว่ามีโอกาสได้ย่องเข้าหาไททันง่ายขึ้นแน่ ๆ

 

 

          "แล้วสถานการณ์เป็นไงบ้าง" ไทแลนด์ถามเพราะไม่แน่ใจว่าไททันจะมีท่าทียังไง เมื่อได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเดลต้า

 

 

          "ก็ดี พี่ทันเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ตอนที่รู้ว่าต้ารู้สึกยังไง "เดลต้าตอบ

 

 

          "งั้นก็รีบทำคะแนนเข้าละ อย่าให้พลาด" ไทแลนด์ให้กำลังใจเพื่อนของตน

 

 

          "ไม่พลาดแน่ รอดูความพยายามของต้าก็แล้วกัน" เดลต้าพูดด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น

 

 

          "ความพยายามครั้งที่หนึ่ง พี่ทันฮะ ล็อกประตูทำไมฮะ เปิดประตูให้ต้าหน่อยนะฮะ ต้าเข้าไปไม่ได้" เดลต้าตะโกนเรียกไททันจากหน้าห้องหลังจากไปลองเปิดประตูที่เชื่อมระหว่างห้องไททันและเดลต้าดู และก็เป็นไปอย่างที่เดลต้าคิด ไททันล็อกประตูบานนั้นไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

          "นั้นแหละสิ่งที่กูต้องการ ดูซิทีนี้จะมาไม้ไหนอีก" ไททันพูดและนอนมองประตูอย่างผู้ชนะ

 

 

          "ก็ได้ พี่ทันนึกหรอว่าประตูบานเดียวจะขว้างต้าได้ไม่มีวันพี่ทันคอยดูก็แล้วกัน" เดลต้าพูดก่อนจะยอมเดินเข้าห้องของตัวเองในที่สุด

 

 

วันต่อมา

 

 

          "แกร๊ก เย้ สำเร็จแล้ว" เดลต้าตะโกนขึ้นอย่างดีใจ ที่สามารถไขประตูที่ไททันล็อกได้แล้ว

 

 

          "คิ คิ ไม่เสียแรงที่ไปเรียนกับนายด์ตั้งนาน" เดลต้าพูดและนึกขอบคุณเพื่อนของตนเองที่ยอมสอนวิธีสะเดาะกลอนให้

 

 

         "นั้นมึงทำอะไร" ไททันถาม นี่ถ้าไม่ลืมของแล้วต้องกลับมาเอาเขาก็คงไม่รู้ว่าเดลต้ามานั้งงัดประตูห้องของเขาอยู่

 

 

          "ก็สะเดาะกลอนประตูไงฮะ ผมจะได้ย่องเข้าหาพี่ทันได้สะดวก ผมลงทุนไปเรียนวิชามาจากพวกเด็กหลังห้องเลยนะเนี่ย" เดลต้าพูดอย่างภาคภูมิใจกับผลงานของตน

 

 

         "ไอ้เด็กโรคจิต ไขได้ไขไปกูเปลี่ยนใหม่ก็ได้ว่ะ" ไททันบ่นก่อนจะเข้าไปหยิบของในห้องและออกไปทำงาน

 

 

          "ความพยายามครั้งที่สอง มึงทำอะไรของมึงใครใช้ให้มาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนในห้องกูให้เป็นสีเหลืองแบบนี้ ไปเอาผ้าปูสีเดิมมาเปลี่ยนให้กูเดี๋ยวนี้เลยนะ" ไททันโว้ยวายลั่นบ้านเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนที่เข้ามายุ่งกับของส่วนตัวของเขา

 

 

          "ทำไมละฮะสีเหลืองก็สวยดีออกนี่ฮะ พี่ทันไม่ชอบ แต่ต้าชอบนิ" เดลต้าบอกและยิ้มให้กับไททัน

 

 

          "กูบอกว่าให้ไปเอาผืนเดิมมาเปลี่ยนให้กู" ไททันยังคงยืนยันในสิ่งที่ตนพูด

 

 

          "คงจะไม่ได้แล้วล่ะฮะ พอดีต้าเห็นว่ามันเก่าแล้วเลยโยนขึ้นรถเก็บขยะไปเมื่อเช้า ถ้าพี่ทันอยากเปลี่ยนคงต้องไปซื้อใหม่แล้วล่ะฮะ" เดลต้าบอกก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

 

 

          "ไอ้เด็กบ้า" ไททันตะโกนว่าเดลต้าออกมาเพื่อระบายความโกรธ

 

 

          "ความพยายามครั้งที่สาม พี่ทันของใช้ในครัวหมด พี่ทันพาต้าไปซื้อหน่อยสิฮะ" เดลต้าพูดและนั่งลงตรงหน้าไททัน

 

 

          "กูไม่ว่างทำงานอยู่ ไปชวนแลนด์นู้น" ไททันตอบเดลต้าในขณะที่ตายังจ้องจอโน๊ตบุ๊คไม่สนใจเดลต้าเลยสักนิด

 

 

          "แลนด์ไม่อยู่บ้านออกไปเรียนพิเศษ" เดลต้าบอก

 

 

          "งั้นก็ค่อยซื้อ" ไททันหันมาพูดเพื่อตัดปัญหาและหันกลับไปทำงานต่อ

 

 

          "ค่อยซื้อไม่ได้หรอกฮะ ของเราต้องกินต้องใช้ทุกวัน พี่ทันทนเห็นผมอดตายได้หรอฮะ" เดลต้าพูดกับไททันด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

 

 

          "เออ เออ ก็ได้ ยุ่งชิบจะไปก็ไป แต่ต้องรีบกลับนะกูมีงานต่อ" ไททันพูดและปิดโน๊ตบุ๊คในที่สุด

 

 

          "เดี๋ยวต้าไปรออยู่หน้าบ้านนะฮะ นาน ๆ ทีพี่ทันจะมีเวลาว่างไปช๊อปปิ้งกับต้า" เมื่อไททันบอกว่าจะพาไปทำให้เดลต้าดี๊ด๊าขึ้นมาในทันที

 

 

          "อันที่จริงกูไม่ว่างนะเข้าใจซะใหม่ด้วย พอดีทนรำคาญเสียงแรดอย่างมึงไม่ไหวเลยส่งเคราะห์ให้เอาบุญ" ไททันพูดก่อนจะเอาโน๊ตบุ๊คเข้าไปเก็บในห้อง

 

 

          "ความพยายามครั้งที่ สี่ พี่ทันฮะเมื่อไหร่พี่ทันจะรักผมซักที" เดลต้าถามในขณะที่นั่งดูทีวีอยู่กับไททัน

 

 

          "ไร้สาระ เลิกคิดเรื่องหาผัวแล้วไปตั้งใจเรียนดีกว่าไหม" ไททันแหนบเดลต้าก่อนจะหันไปดูทีวีต่อ

 

 

          "ทำไมล่ะฮะ เพราะผมเด็กงั้นเหรอพี่ทันถึงไม่รัก" เดลต้ายังคงถามต่อ

 

 

          "ก็น่าจะรู้ อายุมึงกับกูห่างกันตั้งกี่ปี แถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก" ไททันบอก

 

 

          "แล้วยังไงล่ะฮะ เด็กกว่าแล้วยังไง เป็นผู้ชายเหมือนกันแล้วยังไง ความรักของพี่ทันใช้อะไรเป็นตัววัดเหรอฮะ อายุ หรือว่า เพศ เมื่อไหร่ฮะเมื่อไหร่ถึงจะกล้ารักกัน เมื่อไหร่พี่ถึงจะกล้ารักผม" เดลต้าถามไททัน ซึ่งเดลต้าก็ไม่มีทางรู้เลยว่ามันเป็นคำถามที่ไททันถามตัวเองมาตลอด

 

 

 

 

ขอโทษน๊า เค้ามีการบ้านเกือบทุกวันเลยอ่ะ มาช้าบ้าง อะไรบ้าง

คงไม่โกรธกันน๊าตัวเอง

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น