ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 สามีขี้หวง

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 สามีขี้หวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 288

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 สามีขี้หวง
แบบอักษร

ตอนที่ 27

สามีขี้หวง

หลังจากเธอตื่นมา ก็พบกับความจริงที่ว่า เธอนั้นได้ลงมือกระทำชำเรา ผู้มีศักดิ์เป็นอ๋องหรือ สวามีในนามผู้มีใบหน้าไม่เข้ากับสเปกที่เธอชอบเอาเสียเลย แถมเขายังมาเรียกร้องให้เธอรับผิดชอบอีก เขาจะบ้าไปแล้วหรืออย่างไร อย่างเธอนี่นะ จะไปรับผิดชอบเขา แค่ลำพังชีวิตตัวเองยังเอามิค่อยรอดเลย

เพราะความเมาแท้ ๆ ทำให้เธอเกิดคึกขึ้นมา ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองเมาเด็ดขาด แต่หากวันไหนอยากอ่อยผู้ค่อยมอมเหล้าตัวเอง

คิดไป คิดมา มิน่าเล่า เมื่อคืนเธอถึงได้เห็นผู้ชายขี้เหร่ นี่เธอทำไปได้อย่างไรหนอ แค่มองหน้าผู้ชายตรงหน้าตอนนี้ เธอแทบอยากเอาหน้าหมุดลงน้ำเสีย

บุรุษผู้นี้ เรียกร้องมากเกินไปหรือไม่ แล้วพื้นที่เยอะแยะ จะมากระแซะเธอทำไมกัน อย่างเขาก็คงเป็นได้แต่สามีชั่วคราวเท่านั้นแหละ ลีลารึ ก็ไม่ค่อยจะเอาไหนเลย งั้น ๆ

"เปิ่นหวางจะมิยอมให้เจ้าทิ้งเปิ่นหวางไปมีบุรุษอื่นเป็นแน่" เขายังคงกล่าวคำนี้อย่างหนักแน่น และมิใช่ครั้งเดียว หลายครั้งแล้วด้วย จะอะไรหนักหนา กะอีแค่เสียตัวให้เธอนี่ เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ยังไม่คิดอะไรเลย แต่นี่เขาเป็นผู้ชายนะ จะมาเรียกร้องทำไม เธอไม่เรียกร้องหาความรับผิดชอบเขาก็ควรทำเป็นเงียบสิถึงจะถูก

"หม่อมฉันว่าเรามาตกลงกันดีหรือไม่เพคะ" เธอคงต้องพยายามตะล่อมเขาสักหน่อย เสียแล้ว

"มิดี" แต่บุรุษผู้นี้นี่สิ กลับไม่ยอมฟังเอาเสียเลย มันน่าตบกะโหลกสักทีไหมล่ะ

"น่ารำคาญจริง" เธอว่าแล้วก็รีบขึ้นจากบ่อ เดินเปลือยกายไปแบบนี้แหละ ไหน ๆ ก็เห็นหมดแล้วนี่ ของดีมีก็ต้องโชว์ แล้วดูบุรุษผู้นี้ซิ พอเธอขึ้นจากน้ำ ก็รีบตามเธอขึ้นมาด้วย ราวกับลูกติดแม่อย่างนั้น แล้วไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าสักนิดหรืออย่างไร เดินอวดเรือนกายอยู่นั่นแหละ เธอปรายตามอง กล้ามเป็นหมัด ซิกแพค เป็นลอนหกลูก ต่ำ ลงมา ออ ท่อนเอ็นขนาดไม่น้อยเลย มิน่าเล่า เธอถึงได้เจ็บหนัก

"เจ้ามองเช่นนี้ คงมิใช่กำลังคิดมิดีมิร้ายกับเปิ่นหวาง อยู่หรอกนะ" เธอหันไปถลึงตาใส่เขาทันที

"ใครเขาจะไปคิดเช่นนั้นกัน อีกอย่างหนอนน้อยของพระองค์ก็เล็กออกปานนั้น มีตรงไหนน่าสนใจกัน " เธอต้องกัดปากพูดออกไปเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม

"เจ้ากล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร เมื่อคืนเจ้าเป็นคนพูดเองว่าของเปิ่นหวางใหญ่ที่สุดเลยเจ้าชอบมาก แถมเจ้ายังดูดกลืนมังกรของเปิ่นหวางจนเปิ่นหวางสำลักความสุข พอตื่นมาเจ้าก็ทำเป็นจำมิได้เลยหรือ เปิ่นหวางมิยอมหรอกนะ" บุรุษผู้นี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง กล่าวออกมาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เธอไม่ได้ทำแบบนั้นซะหน่อย กล่าวหากันชัด ๆ เลย

"หม่อมฉันมิได้ทำเช่นนั้นเสียหน่อย พระองค์อย่าทรงหลอกหม่อมฉันเลย " เธอเดินเชิดหน้า รีบแต่งตัว ก่อนจะรีบขึ้นรถม้ากลับวัง อุส่าหนีมาขอค้างคืนกับเพื่อนสาว แล้วทำไมถึงได้มากินตับผู้ชายแบบนี้กันหนอ คิดมาแล้วกะเทยเครียด

"แล้วพระองค์จะตามหม่อมฉันมาทำไมกันเพคะ" เธออุส่าหนีขึ้นรถม้าแล้วเชียว เขายังจะตามมาอีก

"เปิ่นหวางก็จะกลับพร้อมเจ้า" บุรุษผู้นี้ ช่างทำตัวราวกับสตรีเสียซิงครั้งแรกเสียจริง เธอไม่อยากมองหน้าเขา จึงหันไปเปิดม่านเพื่อมองหาผู้ชายหน้าตาโอปป้าแทน

"พึ่บ" แต่บุรุษผู้นี้กลับรีบดึงม่านลงเสียอย่างนั้น

"เปิ่นหวางยังหล่อเหลามิพอหรืออย่างไร เจ้าถึงได้ชอบสอดส่องสายตาหาผู้อื่นนัก" อา แท้จริงแล้วเขาก็ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ย

"พระองค์อย่าทรงหลงตัวเองให้มากนักนะเพคะ หม่อมฉันว่าองครักษ์อู่ยังน่ามองกว่าพระองค์เลย"

"เจ้าว่าอะไรนะ" บุรุษผู้นี้นอกจากจะหลงตัวเองแล้ว ยังหูตึงอีกด้วย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น