ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​BAD’S PAPPER 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 607

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​BAD’S PAPPER 3
แบบอักษร

BAD’S PAPPER


3


แกร้ก~


“กลับมาแล้วค่ะ~~” ฉันหอบร่างที่วิญญาณได้หลุดออกไปเมื่อสามชั่วโมงก่อนกลับบ้าน​


“เป็นไงลูก เขารับเราเข้าทำงานไหม” แม่เดินเข้ามากอบกุมมือฉันอย่างมีความหวัง


“ฮึก ฮือ” ฉันโผลเข้ากอดแม่แน่น ท่านเหมือนรู้สถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นท่านกอดตอบอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบฉัน


“ไม่เป็นไรนะลูก อย่าคิดมากนะ มีที่ทำงานเยอะแยะที่ต้องการลูก แม่ว่าลูกขึ้นไปพักผ่อนดีกว่า แม่รักลูกนะ” ท่านผละกอดก่อนที่จะบอกให้ฉันสบายใจและไม่ต้องคิดมาก


“ค่ะ ..ฮึก” ฉันตอบก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินขึ้นห้องเพื่อพักผ่อนและไม่คิดมากตามที่แม่บอก


เช้าวันต่อมา


“แม่มีไรให้เรนช่วยไหมคะ” ฉันเดินเข้ามาในครัวก่อนจะพูดขึ้น


“ไม่เป็นไรจ้ะ วันนี้แม่ทำแกงจืดของโปรดหนูด้วยนะ” แม่พูดพรางวางกับข้าวที่โต๊ะอาหาร


“ขอบคุณนะคะ กับข้าวแม่ช่วยเติมพลังให้หนูมากๆ” ฉันยิ้มก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามกับแม่ที่กำลังตักข้าวใส่จานของฉันและจานของท่านอยู่


“ปากหวานจริงๆ ยัยลูกคนนี้ แล้วเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น พอจะเล่าให้แม่ฟังได้ไหม” แม่พูดขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองมาที่ฉันว่าฉันจะต้องเล่าให้ท่านฟัง


“เอ่อ..คือว่า” ฉันพูดขึ้นพร้อมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง


ย้อนกลับไปเมื่อวาน~


พี่แสนดีพาฉันมาที่ห้องสัมภาษณ์ต้องยอมว่าฉันชอบในความไฮเทคของบริษัทนี้ เราคุยกันถูกคอมาก พี่แสนดีเป็นเลขาของประธานบริษัทแห่งนี้ เธอจะลาออกจากที่นี่เพราะว่าที่สามีของเธอให้เธอลาออก ทางบริษัทเลยต้องหาพนักงานที่มาทำตำแหน่งเลขานี้แทนเธอ แต่ไม่มีใครผ่านสัมภาษณ์เพราะประธานค่อนข้างเลือก พี่แสนดีบอกมาแบบนี้ ไม่แปลกประธานก็คงต้องการคนเก่งๆไปทำงานเลยต้องเลือกมากเป็นพิเศษ


แกร้ก!


“ท่านประทานมาแล้วน้องเรน” พี่แสนดีลุกขึ้นพรางสะกิดเตือนให้ฉันลุกขึ้นโค้งตามเธอ


“ค่ะ” ฉันลุกขึ้นตามแล้วโค้งเบาๆ


“นั่งก่อนครับ ตามสบายนะครับ” ผู้ชายตรงหน้าพูดขึ้น เขาผายมือเชื้อเชิญให้ฉันและพี่แสนดีนั่งลงด้วยคำพูดสุภาพ เขาดูแบดบอยคำพูดสุภาพมันขัดกันสุดๆ


“คุณเปปเปอร์คะ เราจะเริ่มสัมภาษณ์กันเลยไหมคะ” พี่แสนดีพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


“ครับ” ท่านประธานพยักหน้าพร้อมกับเริ่มมองแฟ้มประวัติของฉัน


“สู้ๆนะ” พี่แสนดีหันมากระซิบก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆท่านประธาน ฉันยิ้มให้กับพี่แสนดีก่อนจะลุกขึ้นไปแนะนำตัวคร่าวๆ


“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมาริสาค่ะ จบจากมหาลัยURค่ะ และ..” ฉันพูดขึ้นแต่ยังพูดไม่จบคนตรงหน้าพูดแทรกขึ้นมา


“ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง อยู่กับแม่แค่สองคน ไม่มีพี่น้อง เป็นลูกคนเดียว ได้ทุนเข้าเรียนมหาลัยเอกชนชื่อดัง” ท่านประธานเอ่ยขึ้นพรางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ฉันเดาไม่ออกเหมือนเขาต้องการคำตอบอะไรซักอย่างสายตาคู่นั้นทำให้ฉันประหม่า


“ค่ะ” ฉันพยักหน้าก่อนยิ้มแห้งๆส่งไปให้เขา


“ผมว่าคุณไม่ผ่าน” เขาพูดขึ้น


“คะ!?” ฉันอึ่งกับคำพูดของเขาเมื่อกี้ เดี๋ยวนะ! แค่อ่านประวัติก็ว่าไม่ผ่านแล้วหรอ


“เชิญกลับได้ครับ คุณมาริสาไม่ผ่าน” คุณเปปเปอร์ด้วยท่าทางที่ไม่เดือดร้อนอะไร


“ฉันขอเหตุผลด้วยค่ะ” ฉันพูดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กับคนที่ไม่มีเหตุผลตรงหน้า


“ผมไม่มีอารมณ์อยากจะฟังครับ” เขาพูดขึ้นทำเอาหน้าฉันชาไปโลกหน้า


“ห้ะ?!” ฉันพูดขึ้นเบาๆกับตัวเอง เขาปิดแฟ้มแล้วกำลังจะเดินออกไป


“คุณเปปเปอร์คะ ไม่ฟังน้องเรน เอ่อ...คุณมาริสาให้จบก่อนหรอคะ” พี่แสนดีเดินเขาไปคุยเพื่อให้เขาหยุดฟังฉัน อารมณ์ฉันตอนนี้ก็กลั้นไม่ได้แล้วเช่นกัน


“เดี๋ยว!” ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนัก


“...” เขาหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาสุดๆ ส่วนพี่แสนดีก็เงียบแล้วหันมามองฉัน ไปมาสลับกับเขา


“คุณไม่มีความเป็นผู้นำเลยสักนิด คุณไม่แม้จะเปิดโอกาสให้ฉันได้พูด เพียงแค่คุณบอกว่าคุณไม่มีอารมณ์ที่อยากจะฟังมาตัดสินว่าฉันไม่เหมาะที่จะทำงาน ที่บริษัทของคุณ แล้วคุณไม่รู้หรอกโอกาสของคนที่ไม่ได้เกิดมาร่ำรวยหรือเกิดมาบนกองเงินกองทองมันมีค่ามากแค่ไหน คุณมันบ้าที่สุด! ไอ้คนบ้า!” ฉันพูดด้วยความเดือดก่อนที่จะหยิบแฟ้มประวัติของฉันที่ตั้งใจทำปาใส่หน้าของเขา


ปึ๊ก!


“OMG!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” พี่แสนดีตกใจสุดขีดอุทานออกมาพรางเอามือปิดปากตัวเอง ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นฉันวิ่งออกมาจากจุดนั้นก่อนที่จะโบกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน


ปัจจุบัน~


“เรื่องราวก็เป็นแบบนี้แหละแม่” ฉันพูดพรางยิ้มให้แม่เพื่อไม่ให้ท่านต้องเป็นกังวน


“ลูกปาใส่เขาเลยหรอ” แม่พูดขึ้นพรางทำท่าทาง


“ค่ะ” ฉันพยักหน้าจ้องแม่อย่างรู้สึกผิด


“ไม่เป็นไรนะ ที่อื่นมีเยอะแยะที่พร้อมจะต้อนรับลูก กินนี้ดีกว่า” แม่พูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเพื่อไม่ให้ฉันคิดมาก เราแม่ลูกทานอาหารอย่างมีความสุข รอยยิ้มของแม่ทำให้ฉันลืมเรื่องที่ฉันก่อไปชั่วขณะ




------------------------------

การเจอกันครั้งแรกดูไม่ค่อยเป็นมิตรเลยนะคะน้องเรน

ขออนุญาตแจ้งนะคะที่ ลงเนื้อหาสั้นคือไม่ได้ตั้งใจอยากจะลงให้สั้นนะอยากจะลงให้มันยาวเหมือนกันแต่พอลงยาวตอนอัพมันอัพไม่ได้ค่ะ แล้วมันก็ค้างเพราะว่าเครื่องตอนนี้ที่อัพมันไม่ค่อยอำนวยความสะดวกเท่าไหร่เพราะว่าโน๊ตบุ๊คก็อยู่ร้านซ่อมโทรศัพท์ก็พัง ตอนนี้ใช้อุปกรณ์อย่างอื่นในการลงนิยาย และพยายามหาทางลงนิยายให้ทุกคนได้อ่านขอบคุณที่รอติดตามนะคะ

กดไลค์+คอมเม้นท์=การให้กำลังใจไรท์นะคะ 🙏🏻❤️

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น