นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7. ลูกใคร /1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 18:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7. ลูกใคร /1
แบบอักษร

บทที่ 7 ลูกใคร

.

**“**ผมล่ะกลัวอยู่แล้วเชียว ยัยธารอ่อนต่อโลกอย่างนั้น เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว ไม่เข้าใจพ่อกับแม่เลยจริงๆ ว่าตอนนั้นคิดอะไรถึงยอมให้ไป” ชลัญธัชหัวเสียทันทีที่รู้เรื่องจากพี่ชาย นึกอยากจะตามไปตั๊นหน้าไอ้คนที่มันทำกับน้องให้ยับคามือ แล้วยิ่งต้องหัวเสียหนักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่มีคนคนนั้นให้เขาไปชก เพราะชลธารไม่รู้ว่ามันเป็นใคร...

“ก็คิดไว้ใจคนผิดไง” ชลธีเข้าใจความรู้สึกของพ่อกับแม่ดี พวกท่านคิดมาตลอดว่า คิมหันต์ บูรพเทวรินทร์ เป็นผู้ชายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับชลธาร ถึงได้ยอมทำอะไรที่ดูไม่เหมาะไม่ควรแบบนั้น อย่าว่าแต่พ่อแม่ เขาเองก็เคยคิด แต่เรื่องจะปล่อยให้ชายหนุ่มหญิงสาวอยู่ใกล้ชิดกันไกลหูไกลตาผู้ใหญ่นั่นเขาไม่ค่อยเห็นด้วย เพราะตัวเองรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น...

แต่ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นกับชลธารไม่เกี่ยวกับคิมหันต์เสียหน่อย ถ้าจะเกี่ยวก็ตรงที่มันดูแลน้องเขาไม่ได้เรื่อง

“พี่ธีคิดว่าเป็นนายกันต์เหรอ” น้องชายสงสัย    

“ไม่หรอก พี่รู้จักกันต์ดี เขาไม่ทำอะไรที่ตัวเองไม่พร้อมรับผิดชอบหรอก ถ้าเป็นกันต์จริงๆ ธารต้องรีบบอกพ่อกับแม่ให้ได้แต่งงานกับมันไปนานแล้ว” ชลธีมั่นใจอย่างที่พูดออกไป ชลธารเครซี่คิมหันต์แค่ไหนเขารู้ดี มีหรือจะเก็บเงียบ ถ้าเกิดมีอะไรกันจนป่องกลางแบบนั้น ยัยธารคงกระโดดล็อกคอให้คิมหันต์แต่งงานด้วยโดยเร็วเสียมากกว่า

“นั่นสิ แล้วจะเป็นใคร ยัยธารออกจะอินเลิฟนายคิมหันต์ขนาดนั้น ไม่น่าไปพลาดท่าเสียทีใครง่ายๆ เลย”

สองพี่น้องถอนใจเฮือกออกมายาวเหยียด เมื่อนึกถึงเหตุผลฟังขึ้นที่น้องสาวนำมาอ้าง ก่อนที่คนน้องจะกระเด้งตัวขึ้นจากท่านั่ง

“ผมไปรับน้องแก้วดีกว่า เห็นว่าวันนี้จะเลิกเร็ว”

“น้องแก้วยอมให้จีบแล้วเหรอ” ชลธีดักคอ รู้ว่าปานนราหวงพี่สาวฝาแฝดของตัวเองมาก ไม่ค่อยยอมให้ผู้ชายคนไหนเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ ทั้งที่ทั้งคู่ก็สวยเหมือนกัน เพราะเป็นแฝดเหมือน แต่เป็นความเหมือนที่แตกต่าง

ปานชีวาคนพี่ติดจะอ่อนแอ อ่อนหวาน อ่อนโยน ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ส่วนปานนราคนน้องทั้งแก่น ทั้งซน ร่าเริงสดใส แถมยังสู้คน ก็ดูกีฬาโปรดของเจ้าหล่อนสิ เทวันโดงี้ ยูโดงี้ เล่นเอาผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกเขาเสียวไปหมด เวลาเจ้าหล่อนมีน้ำโหขึ้นมา

“ถึงไม่ยอมก็จะจีบ ยัยแก่นนั้นจะมาทำอะไรผมได้” ชลัญธัชไม่กลัว แค่เสียวนิดๆ

“โชคดีก็แล้วกัน” ชลธีอวยพรให้น้องชายประสบความสำเร็จในการจีบหญิง ทั้งที่แอบรำคาญใจตัวเองนิดๆ

.

เด็กหญิงฮันนี่ หรือ ชโลทร เอกอุฬาร เจริญวัยขึ้นตามวันเดือนปีที่ผ่านไป เด็กน้อยได้รับความรัก ดูแลเอาใจใส่จากผู้เป็นแม่และยายอย่างใกล้ชิด แม้ลัญฉกรจะต้องเดินทางแบบไปๆ มาๆ ระหว่างสองทวีปอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็มีความสุข คุณยายวัยสี่สิบเก้าไม่เคยบ่นเรื่องการเดินทาง แต่บ่นอยู่เรื่องเดียวคือ

“เมื่อไรลูกจะพาหลานกลับบ้านสักที”

“ก็ธารบอกแล้วว่ากำลังสนุกกับงาน”

ใช่ ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกแบบนั้น งานด้านออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์ที่ทำอยู่กำลังได้รับความนิยม มีงานเข้ามามากมายจนตอนนี้เธอได้รับงานเพิ่มจากโรงพิมพ์ที่อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงจนทำเกือบไม่ทัน

“งั้นก็ให้แม่เอาหลานกลับไปเลี้ยงที่บ้าน” ลัญฉกรมองเห็นทางออกที่ดี ชลธารยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า ลูกเล็กๆ อาจเป็นภาระที่หนักเกินไป

“ไม่เอาหรอก ธารอยากอยู่กับลูก” เธอหันไปมองเด็กหญิงแก้มยุ้ยตัวกลมที่นอนหลับพริ้มอยู่ในคอกนอนสำหรับทารกที่กว้างใหญ่เสียจนน่าจะใช้ได้ไปอีกสองหรือสามปี นั่นแหละของรับขวัญอีกชิ้นจากพ่อของเธอ

“แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยทั้งวันนี่ เอาไปฝากเค้าเลี้ยงแบบนั้นแม่ไม่ค่อยไว้ใจ” ข่าวที่พี่เลี้ยงเด็กตามเนอร์สเซอรี่แอบทำร้ายร่างกายเด็กมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ

“แต่ที่นี่เขามีมาตรฐานสูงนะคะ เป็นของชุมชนที่จัดตั้งขึ้นมาตามนโยบายของเทศบาล ธารค่อนข้างไว้ใจ” เธอเลือกที่ที่ดีที่สุด ไม่ใช่แพงที่สุด

หญิงสาวยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงอีกเหตุผลที่เธอเลือกที่นี่ ก็เมื่อหลายเดือนก่อน หลังจากมารดากลับไปเมืองไทยครั้งแรก เธอจำเป็นต้องหาสถานรับเลี้ยงเด็กในช่วงที่ออกไปทำงาน ถึงงานของเธอจะสามารถนำกลับมาทำที่บ้านได้ เพราะเธอมีเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับงานด้านนี้ไว้เป็นของส่วนตัว และส่วนใหญ่เธอก็ทำแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีบางช่วงเวลาที่เธอต้องเข้าออฟฟิศ หรือมีนัดพูดคุยกับลูกค้าเรื่องรายละเอียดของงาน

วันนั้นเธอได้พบกับคนที่ลืมไปแล้ว แต่พอเจอกันอีกครั้งก็นึกออก เดวิด เจมส์ เอดิสัน ลูกชายท่านนายกเทศมนตรีของเมืองนี้ เมืองที่เธอเลือกมาอยู่ให้ไกลจากอดีต เมืองที่เธอดั้นด้นมาหาของที่ระลึกเพราะต้องการของที่เป็นงานแฮนด์เมดจริงๆ มันอยู่ห่างจากเมืองที่เธอเคยอยู่หลายร้อยกิโลเมตร และมันก็ทำให้เธอห่างไกลจากอดีตที่โหดร้าย

เจมส์... เขาอนุญาตให้เธอเรียกแบบนั้น เจมส์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่จัดตั้งศูนย์รับเลี้ยงเด็กขึ้นมา เขาเป็นพ่อม่ายลูกติด เด็กชายวัยหกขวบมีมารดาเป็นหญิงไทยที่โชคดีแต่น่าสงสาร เธอเสียชีวิตเพราะการตกเลือดหลังคลอดลูกชายได้ไม่ถึงเดือน

ชลธารรับฟังเรื่องนี้ด้วยความเศร้าและอุ่นใจคละเคล้ากัน ดูเอาเถอะ ขนาดผู้หญิงที่ได้รับความรักจากสามียังเจอเรื่องโชคร้ายขนาดนั้น แล้วเธอยังจะมาคร่ำครวญกับโชคชะตาของตัวเองอยู่ทำไม เจมส์น่าสงสารกว่าเธอมากนัก ถ้าจะเทียบด้านความรู้สึก

“แล้วคิดจะกลับเมื่อไรล่ะ อย่าบอกนะว่าจะอยู่ต่อไปเรื่อยๆ”

ลัญฉกรเริ่มท้อแท้ ดูท่าลูกสาวของเธอจะหลงใหลชีวิตที่นี่เสียแล้ว เมืองนี้ก็น่าอยู่ไม่น้อย มีกลิ่นอายของชนบทและความศิวิไลซ์ของเมืองที่กลมกลืนกันอย่างลงตัว เธอยังชอบเลย

“คงสักวันนั้นแหละค่ะ ถึงยังไงธารก็อยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก” เธอแกล้งหยอดท้ายให้ติดตลกไว้ แต่มารดาไม่หัวเราะด้วย

“พี่ธีกับพี่ธัชก็บ่นใหญ่ ไม่สบโอกาสมาเยี่ยมหลานสักที กลัวหลานจะไม่รู้จัก”

“รู้จักสิคะ ทั้งดูรูปแล้วยังได้คุยกันบ่อยๆ” เธอหมายถึงไฟล์รูปถ่ายและไฟล์บันทึกภาพที่พี่ชายทั้งสองขยันส่งมาให้ทางอินเทอร์เน็ตไม่ขาดสาย และยังได้คุยกันสดๆ แบบออนไลน์ เทคโนโลยีสมัยใหม่เชื่อมโลกไกลให้ใกล้กัน

“ฮันนี่ชอบคุยกับลุงๆ จะตาย พูดไทยได้หลายคำแล้วด้วย”

ลัญฉกรค้อนให้ไม่จริงจัง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงใสๆ ได้มา

“กุนยาย” หนูน้อยวัยสองขวบพยุงกายลุกขึ้นนั่งเกาะลูกกรงไม้กั้นเตียง

“จ๋าลูก” คุณยายลุกไปยกร่างป้อมๆ มากอดไว้แนบอก หอมแก้มเสียหลายฟอด

ชโลทรเป็นเด็กเลี้ยงง่าย อย่างน้อยก็ง่ายกว่าลูกๆ ทั้งสามของเธอก็แล้วกัน หนูน้อยไม่งอแงเลย ออกจะเงียบๆ เสียด้วยซ้ำ ไม่ซนมากเหมือนเด็กวัยเดียวกัน ว่านอนสอนง่าย ใครเห็นก็ชมว่าน่ารักน่าเอ็นดู

ลัญฉกรสะท้อนใจเมื่อคิดว่านั่นอาจเป็นผลกระทบจากสภาวะทางอารมณ์ของชลธารในระหว่างการตั้งครรภ์ก็ได้ ลูกสาวของเธอคงเป็นทุกข์และต้องกล้ำกลืนเก็บมันไว้ตามลำพัง จึงส่งผลให้ลูกสาวเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บอารมณ์ตั้งแต่เล็ก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น