I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [13] : ถูกจับได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[13] : ถูกจับได้
แบบอักษร

​* บุคคลในรูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาจริงๆเป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายเท่านั้น *


[13]

​'ถูกจับได้'

I-RIS RED



“แต่คุณหนูประจำเดือนมานะครับ”


คำพูดของไนท์เหมือนตัดอารมณ์ของจูเลียตลงแบบเฉียบพลันเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นแรงมันแทบหยุดเต้นเลยทีเดียว หญิงสาวสาวชักสีหน้าออกมาด้วยความหงุดหงิด “ผ่าไฟแดงได้นิไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ฉันไม่ถือหรอกนะ”


“แต่มันไม่ดีนะครับ มันจะเลอะเทอะเอา เดี๋ยวพวกแม่บ้านมาเอาผ้าปูไปซักจะตกใจ”


“ก็ช่างสิ พวกนั้นคงไม่คิดไกลหรอกคงคิดสั้นๆ ว่านายน่าจะโดนพ่อฉันซ้อมจนเลือดสาดมากกว่า”


“แต่ผมว่ามันไม่ดีนะครับ”


“นายรังเกียจฉันเหรอไงกัน ทีเปิดซิงฉันครั้งแรกก็เลือดสาดนายยังทำต่อได้เลย”


“ก็นั่นมันเปิดซิงนิครับไม่ใช่ประจำเดือนสักหน่อย”


“เอ้าแล้วมันก็เลือดเหมือนกันป่ะ?”


“ก็นี่มันเลือดเสียนะครับ”


“สรุปนายรังเกียจสินะ?”


“ครับ”


ไนท์ตอบออกไปตรงๆ แบบว่ามันก็ไม่เหมือนกันไงนั้นมันเลือดบริสุทธิ์มันหอมหวานแต่นี่มันเลือดเสียชัดๆ และคำตอบนั้นมันทำให้จูเลียตไม่พอใจอย่างยิ่ง เธออุส่าทำให้ไนท์จนเขาเสร็จแต่ดูสิเธอดันปล่อยทิ้งเอาไว้กลางคันเสียอย่างงั้น หญิงสาวผละตัวออกมาจากไนท์ก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วจ้องมองไนท์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง


“นายมันนิสัยไม่ดี อย่าหวังเลยว่าจะได้เอาฉันอีก”


ว่าจบจูเลียตก็กระแทกเท้าเดินออกมาจากห้องของไนท์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดอารมณ์แบบนี้ ใช่เธอกำลังมีอารมณ์และเธอต้องการไนท์มากอารมณ์ทางเพศของเธอในตอนนี้มันพุ่งสูงปรี๊ดเลยแต่ดันมาถูกทิ้งเอาไว้กลางทางเสียอย่างงั้นแล้วแบบนี้เธอจะไปต่อยังไงกันล่ะ ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดสิ้นแล้วก้าวเดินเข้ามาในห้องน้ำ ขาเรียวบางก้าวลงในอ่างอาบน้ำวนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ น้ำเย็นเฉียบถูกเปิดจนปริมาณมันสูงขึ้นท่วมถึงหน้าอกอวบอิ่ม ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังร้อนผ่าวเหมือนไฟลุกและเธอไม่มีวิธีอื่นนอกจากอาบน้ำที่เย็นเฉียบเหมือนแช่น้ำแข็งแบบนี้


“คนบ้าเอ๊ย!” มือบางตีลงบนน้ำด้วยความหงุดหงิด หญิงสาวมองออกไปทางด้านนอกห้องเพราะเปิดประตูห้องน้ำทิ้งเอาไว้เพื่อหวังว่าไนท์จะเข้ามาในห้องแบบตามมาต่อให้เธอหายเสี้ยนอะไรแบบนั้นแต่ก็ไม่ จูเลียตถึงกับหงุดหงิดทุบตีน้ำจนกระเซ็นไปหมด


แอ๊ด!


“อ๊ะ!” เสียงเปิดประตูทำให้จูเลียตหันไปสนใจในทันทีพร้อมยกยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง แต่คนที่เข้ามากลับไม่ใช่ไนท์แต่เป็นโรมิโอแทนมันทำให้จูเลียตถึงกับหงุดหงิดจนหน้าบูดหน้าบึ้ง


“เห๊ยจูนทำไมอาบน้ำไม่ปิดประตูห๊ะ?” โรมิโอที่จะเข้ามายืมที่ชาร์จแบตจูเลียตถึงกับตกใจที่หันไปทางห้องน้ำแล้วเจอน้องสาวของตัวเองแก้ผ้าแช่น้ำอยู่อล่างฉ่างเชียว ร่างสูงเดินตรงมาที่หน้าห้องน้ำแล้วยืนกอดอกจ้องมองจูเลียตด้วยแววตาดุดัน “จะเปิดประตูอ่อยใครห๊ะ?”


“อ่อยที่ไหนฉันแค่เป็นคนเปิดเผย” จูเลียตตอบกลับเสียงเรียบ


“เปิดเผยให้ใครดูล่ะ บ้าบอ”


“ใครมันจะกล้าเข้าห้องฉันแบบไม่ขออนุญาตนอกจากนาย”


จูเลียตลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากอ่างเดินออกมาจากห้องน้ำผ่านหน้าโรมิโอในสภาพเปลือยเปล่าอย่างไม่อายสักนิดเพราะมันเป็นเรื่องปกติชินชาเสียแล้ว เธอกับโรมิโอนอนห้องเดียวกันมาตั้งแต่เด็กเพิ่งจะแยกห้องกันนอนก็ตอนอายุ 15 เพราะรู้สึกว่าโตเกินจะนอนด้วยกันแล้วต้องการความส่วนตัว แน่นอนตอนที่นอนด้วยกันเธอก็แก้ผ้าเดินแบบนี้บ่อยๆ บางวันก็อาบน้ำด้วยกันเสียด้วยซ้ำมันเลยไม่ดูแปลกหรือต้องอายอะไรถ้าจะแก้ผ้าต่อหน้าแบบนี้เพราะเห็นกันจนชินหมดแล้ว สรีระมันก็เหมือนเดิมนั่นแหละแค่โตขึ้นเท่านั้นเอง


“แต่เธอจะมาเปิดเผยถึงขั้นเดินแก้ผ้าไปมาในห้องแบบนี้ไม่ได้นะ เธอโตเป็นสาวแล้วนะไม่ใช่เด็กที่มีแค่อะไรน้อยๆ อ่ะ นี่มันไม่น้อยแล้วมันใหญ่โตแล้ว” โรมิโอเดินไปหยิบเอาเสื้อคลุมมาคลุมตัวให้จูเลียต


“อะไรของนายเนี้ย ฉันไม่ชอบใส่เสื้อคลุม ปล่อยโล่งๆ แบบเนี้ยตัวมันห่างง่ายจะตาย” จูเลียตพยายามขัดขืน


“อยู่เฉยๆ เลย มาแก้ผ้าเดินได้ยังไง” โรมิโอเองก็ไม่ยอมและจัดการสวมเสื้อคลุมให้จูเลียตจนได้ ชายหนุ่มจ้องมองน้องสาวฝาแฝดด้วยแววตาดุดัน “ห้ามถอดนะถ้าถอดฉันจะเตะเธอกลิ้งเลย”


“อะไรของนายเนี้ยมายุ่งกับฉันจังเลยน่ารำคาญ” จูเลียตชักสีหน้าบึ้งตึงก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วหยิบเอาครีมบำรุงผิวขึ้นมาทาหน้าในขณะที่สายตาก็จ้องมองพี่ชายฝาแฝดผ่านทางกระจกเงา “แล้วนายเข้ามาทำไม?”


“ฉันจะมายืมที่ชาร์จแบตหน่อยพอดีของฉันมันพัง”


“ฉันก็บอกแล้วอย่าพิเรนทร์ท์ ที่ชาร์ตเขามีไว้ชาร์ตมือถือไม่ได้เสียบชาร์ตเอาไปชาร์ตตรงนั้นน้ำมันก็เจิงนองพังหมดดิ” จูเลียตยิ้มเยาะ


“เธอนี่มันทะลึ่งนะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อยแค่เอาไปมัดเฉยๆ แต่เนโกะดันดิ้นเยอะไปหน่อยสายมันเลยยืดพอเอาไปชาร์ตมันเลยช็อตต่างหาก”


“นายนี่มันโรคจิตชะมัด” โรมมิโอได้แต่ยกไหล่อย่างไม่เถียงเพราะเขาโรคจิตจริงๆ นั่นแหละ ชายหนุ่มหัวตัวไปหยิบสายชาร์ตแล้วเดินกลับมาหาน้องสาวฝาแฝด


“คอไปโดนอะไรมา?”


ซวยแหละ!

จูเลียตที่ลืมตัวเผลอเสยผมไปอีกข้างหนึ่งจนมันเผยให้เห็นรอยดูดที่ไนท์ทำเอาไว้บนคอของเธอที่มันก็ไม่ใหญ่อะไรเลยนะเพราะตอนนี้เธอห้ามไนท์ทันแต่ไนท์ก็ดูดไปแล้วนิดนึงแต่โรมิโอมันดันตาดีเห็นอีกแล้วเธอควรจะแก้ตัวยังไงดีเนี้ย


“ฉันโดนตัวอะไรกัดไม่รู้อ่ะ พอมันคันเลยเกามันก็เลยแดง” จูเลียตแก้ตัวไปแบบเบสิคเลยเพราะเวลาคนที่ถูกจับได้เรื่องแบบนี้มักจะแก้ตัวแบบนี้ประจำนั่นแหละ ตัวอะไรกัดไม่รู้ มันแดงยังไงไม่รู้เลย ไม่รู้เรื่องจริงๆ


“ตัวอะไรกัดเนี้ยนะ แต่ห้องเธอทำความสะอาดอย่างดี แมลงไม่มีสักตัวนะ”


แน่นอนคนอย่างโรมิโอที่ผ่านประสบการณ์เรื่องแบบนี้มาช่ำชองย่อมดูออกและไม่เชื่อในคำแก้ตัวของจูเลียตอย่างแน่นอน รอยแบบนั้นมันจะตัวอะไรกัดได้นอกจากคนกัดอย่าเถียงเขานะเขาทำกับเนโกะบ่อย บ่อยจนชินตาและมองออกตั้งแต่แว๊บแรกที่เห็นด้วยซ้ำ


“ไหนมาให้ฉันดูใกล้ๆ สิ”


“นายจะทำบ้าอะไรของนายเนี้ยออกไปจากห้องฉันเลยไป”


จูเลียตรีบลุกหนี้แล้วดึงเอาผมมาปิดเอาไว้เหมือนเดิมแล้วชักสีหน้าบึ้งตึงแบบไม่พอใจเพื่อกลบเกลื่อนแต่การกระทำของจูเลียตมันยิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่ทำให้โรมิโอมั่นใจว่านั่นไม่ใช่รอยกัดของตัวอะไรแน่นอนแต่เป็นรอยที่เกิดขึ้นจากคนเนี้ยแหละและจูเลียตคงดูดคอตัวเองไม่ได้มันต้องเกิดจากคนอื่นที่ฝากรอยเอาไว้แน่นอน


“ใครเป็นเจ้าของรอยบนคอของเธอ?”

“...อะ...เออ” จูเลียตถึงกับตอบไม่ถูกและเลือกจะหลบสายตาของโรมิโอแทนเพราะโรมิโอมองเธอออกเวลามันจ้องมองมาในตาเธอมันจะรู้ทันทีว่าเธอโกหกและเธอให้มันมองมาไม่ได้เด็กขาดในสถานการณ์แบบนี้


“ฉันถามว่าใครเป็นเจ้าของรอยบนคอเธอ ใครมันทำ!” โรมิโอที่เห็นจูเลียตไม่ตอบเลยเกิดอาการของขึ้นและขึ้นเสียงใส่น้องสาวจนจูเลียตยังสะดุ้ง


“...คะ...ใครมันจะทำก็เรื่องของฉัน นี่ตัวของฉันนะ” จูเลียตเลือกจะไม่ตอบว่าใครทำและเลือกจะใช้สิทธิ์ความเป็นส่วนตัวมาอ้างแทน


หมับ!


“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อถูกโรมิโอจับต้นแขนเอาไว้ทั้งสองข้างแล้วเขย่าจนเธอหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเลย


“ใช่มันตัวของเธอ แต่เธอเป็นน้องสาวของฉัน เป็นฝาแฝดฉัน เธอเคยพูดเสมอว่าเราสองคนก็เหมือนคนคนเดียวกันและตอนนี้ฉันก็กำลังทำหน้าที่พี่ชายที่เหมือนคนคนเดียวกับเธออยู่การที่เธอจะไปเอากับใครฉันไม่ว่าหรอกนะจูเลียตมันสิทธิ์ของเธอแต่เธอต้องบอกฉันเพราะฉันจะได้รู้ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันคู่ควรกับการที่เธอยอมเอาร่างกายไปแลกกับมันไหม”


“นายอย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม ต่อให้ฉันไปนอนให้คนข้างถนนโทรมฉันมันก็เรื่องของฉันนี่มันตัวฉันจะให้ใครเอาก็ได้!”


เพี๊ยะ!


“โอ๊ย!” โรมิโอฟาดฝ่ามือหนาลงบนใบหน้าของจูเลียตอย่างแรงจนหน้าหวานสั่นคลอน


“พูดออกมาได้ยังไงห๊ะจูน พูดจาต่ำๆ แบบนั้นออกมาได้ยังไงเธอเป็นผู้หญิงนะ เธอต้องทำตัวให้มันมีคุณค่าสิไม่ใช่ทำตัวเป็นกะหรี่ข้างถนนแบบนั้น จริงๆ กะหรี่มันยังดูดีกว่าคำพูดของเธอเมื่อกี้เลยเพราะอย่างน้อยมันก็โดนเอาแล้วได้เงินแต่เธอไปนอนให้เขาเอาฟรีๆ ”


“มันจะมากไปแล้วนะโรม!”


เพี๊ยะ!


โรมิโอตบเข้าที่ใบหน้าของจูเลียตซ้ำอีกพร้อมกับชี้หน้าน้องสาวด้วยแววตาดุดันปานจะฆ่าอีกฝ่ายเสียให้ได้ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวของเขานะ เขาคงจะบีบคอเสียให้ตายคามือไปแล้วที่มีความคิดต่ำๆ แบบนี้แถมยังมายืนเถียงฉอดๆ อีก “อย่าแรดให้มันมากนะจูน อย่าให้ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อเพราะเธอรู้ใช่ไหมถ้าพ่อรู้เธอจะไม่ได้แค่โดนตบ แต่หมายถึงเธอจะโดนขังไว้ในบ้านและไอ้คนที่มันนอนกับเธอจะต้องตายด้วย เธอปกป้องมันไม่ได้หรอกถึงแม้เธอจะกำลังปกป้องมันอยู่ในตอนนี้ก็ตาม”


“ออกไป ออกไปจากห้องของฉัน!” จูเลียตตวาดจนเสียงดังลั่น


“ฉันไม่ออกจนกว่าเธอจะบอกมาว่าเธอไปนอนกับใครมา”


“ฉันบอกให้ออกไปไง กรี๊ดดดด!”


จูเลียตทนไม่ไหวส่งเสียงกรี๊ดลั่นออกมาจนเสียงดังก้องสะท้อนไปทั้งบ้านเล่นเอาเนโกะที่กำลังดูเจ้าฝาแฝดอยู่ตกใจรีบวิ่งมาดุในทันทีพร้อมกระเตงเจ้าสองแฝดมาด้วยเฉกเช่นเดียวกับไนท์ จูเลียตยังไม่คงหยุดกรี๊ดและยิ่งดังขึ้นจนไนท์ที่เข้ามากลัวว่าจูเลียตจะอาการกำเริบรีบเข้าไปห้ามจูเลียตในทันที


“คุณหนู คุณหนูหยุดนะครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ไนท์หันไปถามโรมิโอที่จ้องมองจูเลียตอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ


“ก็จูนมันไปนอนให้ใครเอามาไม่รู้ สำส่อน!”


โรมิโอรีบฟ้องไนท์ด้วยท่าทางหงุดหงิดแต่คำพูดของโรมิโอกลับทำให้ไนท์นิ่งไปชั่วขณะหนึ่งแล้วหันมองหน้าจูเลียตที่กำลังมองหน้าเขาเช่นกัน แน่นอนทั้งสองคนต่างหวั่นใจที่โรมิโอรู้เรื่องนี้ จูเลียตหันไปหาโรมิโอก่อนจะกรี๊ดใส่หน้าของพี่ชายเพื่อกลบเกลื่อนทุกอย่าง


“กรี๊ดดดด!”


“หุบปากนะจูนไม่งั้นฉันจะตบเธอให้ปากฉีกถึงใบหูเลย!” โรมิโอตวาดใส่จูเลียตด้วยท่าทางหงุดหงิดชายหนุ่มยกฝ่ามือขึ้นจนสูงทำท่าจะตบจูเลียตจริงๆ จนเนโกะต้องรีบเข้ามาขวางเอาไว้ก่อนพร้อมลูกที่กระเตงมาด้วย


“...ยะ...หยุดนะเฮีย จะทำบ้าอะไรเนี้ย” เนโกะพูด


“ก็จะตบจูนไงตบเรียกสติมันหน่อย”


“อย่าเลยนะเฮียเห็นไหมลูกอยู่ด้วย” เนโกะรีบเอาลูกมาอ้าง


“แล้วเธอจะเอาเข้ามาทำไมละก็รู้ว่าเขาทะเลาะกันอยู่ พาลูกออกไปเลย”


“ถ้าจะออกเฮียก็ต้องออกไปด้วย” เนโกะยื่นคำขาดและยังคงยืนขวางโรมิโอเอาไว้


“ใจเย็นๆ ก่อนนะโรม จูเลียตอาการจะกำเริบเอานะ” ไนท์ช่วยพูดอีกแรงก่อนจะรีบไปหายามาให้จูเลียตกินเพื่อระงับอารมณ์ของเธอเพราะถ้าจูเลียตอารมณ์ขึ้นอาละวาดขึ้นมาจะพาเดือดร้อนกันทั้งบ้าน


โรมิโอจ้องมองจูเลียตที่เอาแต่กรีดร้องและยกมือขึ้นขยี้ใบหน้าขยี้หัวตัวเองก็รู้สึกสงสารน้องขึ้นมาเพราะเล็บของจูเลียตมันข่วนใบหน้าของเธอจนหมดแล้ว เลือดซึมไปหมด ชายหนุ่มลดระดับมือลงก่อนจะพยายามกำหนดลมหายใจตัวเองให้ใจเย็นลง


“ก็ได้วันนี้ฉันจะยอมเธอไปก่อนแต่เธอต้องบอกฉันพรุ่งนี้ว่ามันเป็นใครไม่อย่างงั้นเรื่องนี้ถึงหูพ่อแน่” โรมิโอยังไม่วายจะข่มขู่จูเลียตแล้วหันตัวเดินออกไปจากห้องในทันทีด้วยท่าทางหงุดหงิดจนเนโกะต้องรีบหอบกระเตงลูกตามสามีออกไปเพื่อช่วยปลอบให้เขาใจเย็นลงไม่อย่างงั้นคงไปอาละวาดใส่คนอื่นเพื่อระบายอารมณ์อีกจะพาคนอื่นซวยอีก


“ใจเย็นๆ นะครับคุณหนู” ไนท์รีบเข้าปลอบจูเลียตทันที ชายหนุ่มพยายามรวบมือของหญิงสาวที่กำลังขีดข่วนใบหน้าของตัวเองเอาไว้เพราะตอนนี้หน้าของจูเลียตมันเต็มไปด้วยรอยเล็บของเธอเองจนเลือดซึมช้ำไปหมด


“เราจะทำยังไงดี ถ้าโรมรู้นาย นายจะต้องโดนอีกแน่ๆ เลย” จูเลียตดูท่าทางสติแตกอย่างชัดเจนเพราะกลัวว่าไนท์จะโดนทำร้ายอีกเพราะงานนี้โรมิโอคงไม่ยอมแน่นอนไม่ใช่แค่โรมิโอหรอกแต่พ่อของเธอก็ด้วยเพราะพ่อของเธอไว้ใจไนท์มากถ้ารู้ว่าไนท์ทำเรื่องแบบนี้กับเธอมีหวังพ่อเอาตายแน่นอน


“ใจเย็นๆ นะครับแล้วเบาๆ ด้วยครับ” ไนท์รีบชู่ปากเพราะกลัวว่าโรมิโอจะแอบฟังอยู่ ชายหนุ่มพาจูเลียตออกมายังด้านนอกระเบียงห้องแล้วมองลงไปยังด้านล่างเมื่อไม่เห็นว่ามีการ์ดมาเดินตรวจยามเลยสัมผัสมือลงบนใบหน้าของจูเลียตเพื่อพยายามเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับมา “ใจเย็นๆ นะครับ มันไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกครับ”


“มันจะไม่เกิดได้ยังไง ยังไงโรมก็ต้องคาดคั้นความจริงจากฉันและถ้าฉันไม่บอกโรมก็ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ พ่อก็ต้องมาคาดคั้นฉันอีกอยู่ดีแล้วฉันจะโกหกพ่อได้ยังไงก็รู้ว่าพ่อจับโกหกเก่งจะตาย” จูเลียตยังคงสติแตกอยู่ดี หญิงสาวถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวที่เกินขึ้นในใจแบบที่ไม่เคยกลัวอะไรได้เท่านี้มาก่อน


“ใจเย็นๆ นะครับ ผมเชื่อว่าโรมไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อหรอกครับ” ไนท์เช็ดน้ำตาให้จูเลียต


“ทำไมนายคิดแบบนั้นล่ะ?”


“ก็เพราะโรมรักคุณหนูไงครับ คุณหนูเป็นคนที่โรมรักมากๆ เพราะฉะนั้นโรมไม่ทำร้ายคุณหนูหรอกครับ”


“แต่มันเพิ่งตบฉันไปตั้งสองทีนะ” จูเลียตเสยผมขึ้นเพื่อโชว์รอยช้ำบนใบหน้าให้ไนท์มองชัดๆ


“ตอนนั้นโรมแค่โมโหเท่านั้นเอง คุณหนูก็รู้ว่าโรมไม่ชอบให้ใครขัดใจ ไม่ชอบให้ใครโกหกตัวเอง พอเห็นคุณหนูโกหกพยายามปิดบังความจริงก็เลยโมโหลงไม้ลงมือกับคุณหนูไปแต่ผมเชื่อว่าโรมก็ต้องเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเหมือนกันเพราะโรมรักและเป็นห่วงคุณหนูที่สุด”


จูเลียตก้มหน้าลงเล็กน้อยเอาตามความจริงนะเธอไม่โกรธโรมิโอเลยที่ตบตีเธอแบบนี้ ไม่โกรธที่อีกฝ่ายตะคอกใส่เธอเลยเพราะเธอเองต่างหากที่ผิดที่พยายามจะโกหกโรมิโอทั้งๆ ที่รู้นิสัยของโรมิโอดีอยู่แล้วว่ามันเป็นคนแบบไหน เธอโกรธโรมิโอไม่ลงหรอกต่อให้มันทำร้ายเธอจนปางตายเธอก็โกรธไม่ลงหรอก


“แล้วเราควรทำยังไงดี?” จูเลียตเงยหน้ามองไนท์อย่างขอความเห็น


“ก็บอกความจริงกับโรมไปไงครับ”


“ห๊ะ? นายจะให้ฉันบอกว่านายนอนกับฉันเนี้ยนะ นั่นมันหาเรื่องตายชัดๆ ” จูเลียตถึงกับส่ายหัวกับวิธีนี้เพราะเธอรู้ดีว่ายังไงโรมิโอจะต้องไม่ยอมแน่ที่คนใกล้ตัวแบบไนท์คนที่โรมิโอรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ ไว้ใจขนาดนี้มันหักหลังแอบกินน้องสาวตัวเองในบ้านแบบนั้น


“บางทีการบอกความจริงมันอาจจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิกก็ได้นะครับเผลอๆ มันอาจจะง่ายกว่าโกหก”


“นายแน่ใจแล้วเหรอ นายอาจจะโดนทำร้ายก็ได้นะ”


“ผมไม่เป็นไรหรอกครับและผมเชื่อว่าสุดท้ายแล้วโรมต้องเข้าใจพวกเราสองคน”


“ทำไมนายถึงเชื่อแบบนั้นล่ะ?”


“ก็เพราะสิ่งหนึ่งที่ผมรู้ดีก็คือโรมรักคุณหนูมากเพราะฉะนั้นโรมจะต้องเห็นแก่ความสุขของคุณหนูอย่างแน่นอน โรมไม่มีวันที่จะทำร้ายคุณหนูได้หรอกครับถ้าการพรากเราสองคนออกจากกันมันทำให้คุณหนูทุกข์ผมเชื่อว่าโรมจะไม่ทำ”


ไนท์มั่นใจแบบร้อยเปอร์เซ็นว่าสุดท้ายแล้วโรมิโอจะเข้าใจความสัมพันธ์ของเขากับจูเลียตถึงแม้ในตอนแรกที่รู้อาจจะมีโมโหมีทำร้ายเขาบ้างก็ตามแต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วตามประสาคนรักและหวงน้องสาวมาก โรมิโอเองก็รักและหวงจูเลียตไม่ต่างจากที่จูเลียตหวงโรมิโอหรอก ต่างคนต่างหวงกันเพราะความเป็นฝาแฝดมันทำให้ผูกพันกันมากกว่าพี่น้องปกติที่เกิดคนล่ะช่วงเวลากัน ทั้งสองคนเกิดพร้อมกัน โตมาด้วยกัน มีกันสองคนมาตลอดเลยไม่แปลกหรอกถ้าโรมิโอจะหวงจูเลียต และเขาก็พร้อมจะรับทุกอย่างด้วยต่อให้เขาต้องโดนทำร้ายเขาก็ยอมขอให้เขากับจูเลียตได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว


เขาคิดว่าบางทีการบอกความจริงออกไปมันน่าจะสบายใจกว่าการต้องหาคำโกหกไปเรื่อยๆ เพราะคนที่กำลังโกหกคนอื่นมันไม่สุขใจหรอก มันต้องคอยอยู่กับความหวาดระแวงกลัวว่าเขาจะจับได้เข้าสักวัน ต้องคอยคิดว่าวันนี้จะอ้างจะโกหกอะไร หาข้อแก้ตัวแถไปเรื่อยแน่นอนคนที่ต้องคิดแบบเนี้ยทุกวันคิดว่าจะมีความสุขไหมล่ะ ไม่หรอก เพราะฉะนั้นสู้บอกความจริงออกไปมันย่อมสบายใจกว่าเยอะเพราะอย่างน้อยก็โล่งใจที่ได้พูดออกไปแล้วไม่ต้องแบกความกดดันที่หนักหน่วงในทุกคืนวัน




​บางทีการบอกความจริงออกไปมันทำให้เราสบายใจมากกว่าอีกนะคะถ้าเราโกหกเราก็ต้องโกหกตลอดไปอ่ะ โกหกไปทุกวันแบกความกดดันความกลัวเอาไว้แบบนั้นคงทุกข์ใจน่าดู เป็นริสก็คงเลือกบอกความจริงอ่ะถ้าตอนนั้นมันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากบอกความจริงกับโกหก

'คอมเมนต์' ให้กำลังใจริสด้วยนะคะ รออ่านคอมเมนต์ของทุกคนอยู่เน้อ

ความคิดเห็น