โซซอล
facebook-icon

ซอลลี่นำความสนุกจากซีรีส์เกาหลีสุดฮิต 'What's Wrong with Secretary Kim' มาให้ทุกคนได้อ่านในรูปแบบตัวอักษรกันแล้วค่า~

ตอนที่ 8-1 เพื่อความโรแมนติก

ชื่อตอน : ตอนที่ 8-1 เพื่อความโรแมนติก

คำค้น : เลขาคิม นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8-1 เพื่อความโรแมนติก
แบบอักษร

​#8 เพื่อความโรแมนติก

“เลขาคิม!”

“ค่า!”

เช้าวันเสาร์ ยองจุนทำงานอยู่ที่บ้าน เขาเผลอตะโกนเรียก ‘เลขาคิม’ เพราะติดเป็นนิสัย ทว่าเมื่อได้ยินเสียงที่ต่างออกไปจากด้านนอกประตูห้องหนังสือ ก็นึกออกว่าไม่มีเลขาคิมอยู่ด้วยแล้ว ยองจุนจึงทำหน้ายุ่ง

“ท่านต้องการอะไรหรือเปล่าคะ”

หน้าตาไร้อารมณ์ของเลขาคิมจีอาหญิงสาวผู้เข้ามาทำงานหลังจากเลขาคิมไม่ต่างอะไรจากมองหุ่นยนต์ ถึงเธอจะทำตามคู่มือที่มีโซเขียนบอกไว้ทุกอย่างไม่มีผิดเพี้ยนแต่กลับดูไม่มีความเป็นมนุษย์สักเท่าไหร่

“ไม่มีอะไร ออกไปได้แล้วครับ”

ถ้าเป็นมีโซคงรู้แล้วว่าตอนนี้เขากำลังไม่สบายใจและหาทางแก้ไขให้ แต่คิมจีอาไม่ใช่แบบนั้น ไม่รู้เพราะมีอคติหรือเปล่า เขามองไม่เห็นความพยายามของเธอเลยด้วยซ้ำ

“อ่า คือ…ท่านรองประธานคะ”

“ครับ”

ยองจุนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ คิมจีอาลังเลอยู่สักพักก่อนจะถามขึ้น

“เมื่อวานฉันเพิ่งทราบว่าในบรรดางานของเลขา รวมถึงต้องดูแลเรื่องส่วนตัวทั้งหมดของท่านด้วย งั้นฉัน…”

“เรื่องส่วนตัวเหรอครับ”

ยองจุนค่อยๆ เงยขึ้นมองช้าๆ และเห็นว่าเธอกำลังพูดต่ออย่างประหม่า        

“ชะ… เช่นเรื่องผูกไทด์ให้...”

ถึงมันจะเป็นไปได้ แต่ก็ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาเหมือนกันว่าเรื่องผูกไทด์ให้เจ้านายมันเป็นงานของเลขาจริงๆ เหรอ ไม่สิ จริงๆ ถ้ามองให้ละเอียดแล้วมันก็ไม่ได้มีแค่เรื่องไทด์ แล้วก็ไม่ได้มีแค่เรื่องสองเรื่องด้วย ดูจากภายนอกคงยากจะเชื่อว่าทั้งสองเป็นเพียงแค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น

แล้วทำไม… คือ… ถ้ารู้ว่าต้องทำขนาดนี้เธอก็คงคิดหนักกว่านี้เกี่ยวกับเรื่องรับงาน สีหน้าของจีอาเริ่มสับสนขึ้นเรื่อยๆ

“อ๋อ เรื่องนั้น”

ยองจุนพูดต่อเสียงใส

“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอกครับ ต่อให้คุณบอกจะทำให้ ผมก็ปฏิเสธอยู่ดี กล้าดียังไง”

อึ่ก…

จีอาที่มีสีหน้าไร้อารมณ์อยู่แล้วยิ่งนิ่งจัดหนักขึ้นกว่าเดิม อ่า ความรู้สึกนี้มันยังไงกัน ถึงความกังวลทั้งหมดจะโล่งใจแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกสงสัยอยู่ดี

“ค่ะ งั้นต่อไปฉัน…”

ยองจุนพูดขัดคำพูดจีอาทันที

“ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว ผมจะพูดอย่างชัดๆ ตรงนี้เลยแล้วกันนะครับ ต่อไปหน้าที่ของคุณคิมจีอา คือเป็นผู้ช่วยของเลขาคิมมีโซนะครับ”

ให้คนที่เข้ามารับช่วงต่อเลขาที่จะลาออกอย่างเธอ ไปทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยอีกทีอย่างนั้นเหรอ… ไม่เข้าใจเอาซะเลย

“ต่อไปแค่ช่วยงานของเลขาคิมมีโซก็พอครับ เรื่องอื่น โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวของผม คุณไม่จำเป็นต้องทำหรอกครับ ไม่เลย”

“คะ?”

ต่างกับข้อเสนอตอนสัมภาษณ์แบบคนละโลก แต่ยองจุนก็พูดต่อโดยไม่คิดจะสนใจอะไร ทั้งๆ ที่สีหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่มีเรื่องต้องกังวลครับ ถึงงานจะลดลง แต่ค่าเหนื่อยก็จะเป็นไปตามข้อตกลงในสัญญาเหมือนเดิมครับ”

“ถ้างั้น…”

“เลขามีโซจะทำงานต่อและไม่ลาออกครับ คุณรู้ไว้แค่นี้ แล้วก็แกล้งทำเป็นรับโอนหน้าที่ไปในเดือนนี้ก่อนก็พอครับ ห้ามพูดเรื่องที่ได้ยินวันนี้กับใครด้วย เข้าใจไหมครับ”

‘ไม่ค่ะ ไม่เข้าใจค่ะ สักนิดก็ไม่เลย ไม่เข้าใจสักคำเลยค่ะ’ ทั้งหมดนั้นคือสิ่งที่เธออยากพูดออกไป แต่ยองจุนดูจะไม่อนุญาตให้เธอได้ถามอะไรต่ออีกแล้ว

“ทำอะไรอยู่ล่ะครับ”

“คะ?”

“ออกไปได้แล้วครับ”

ยองจุนผายมืออย่างงดงามเพื่อเชิญให้เลขาคนใหม่ออกจากห้อง หลังจากนั้นจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้

กริ๊กกก

ชายหนุ่มตัวเริ่มสั่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเก้าอี้ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซเกาะชั้นหนังสือไปจนถึงห้องน้ำ

“อ่า…”

เขายืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ อ้าปากส่องกระจกแล้วแลบลิ้นออกมา จึงพบว่าลิ้นด้านในเป็นรอยขาวขึ้นเนื่องจากการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอในช่วงนี้ ซึ่งมันส่งผลไปถึงประสาทการรับรู้ของเขาด้วย

ยองจุนถอนหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะค้นลิ้นชักใส่ของไปมา คอตตอนบัดอยู่ตรงไหนกัน ถ้ามีโซอยู่คงเตรียมเอาไว้ให้แล้วแน่นอน

ว่าแล้ว เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าชีวิตวันข้างหน้าถ้าไม่มีมีโซจะเป็นยังไง

ยองจุนส่องกระจกแล้วแลบลิ้นออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็แตะคอตตอนบัตที่ป้ายยาเอาไว้ลงที่แผลบนลิ้น

“อั่ก… โอ๊ย… อา... ซี๊ดดด”

หลังจากยืนตัวสั่นใช้มือคว้ามุมของอ่างล้างมือไว้แน่นอยู่พักหนึ่ง เขาก็เงยหน้าขึ้นพร้อมบ่นพึมพำในลำคอ

“กล้าทำให้ฉันเจ็บงั้นเหรอ”

เอาเถอะ จะง่ายดายไปทุกอย่างคงไม่สนุก และนี่ก็คือข้อดีของมีโซอีกอย่าง  

“ผู้ชายธรรมดาเหรอ ความโรแมนติกแบบคนทั่วไปน่ะเหรอ ดีนี่ มาดูกันว่าจะทิ้งฉันไปหาเรื่องพวกนั้นได้ไหม”



[เลขาคิม]

[ค่ะ ท่านรองประธาน]

[ไม่ใช่ ไม่ได้หมายถึงเลขามีโซ]


คิมจีอา หญิงสาวที่เริ่มทำงานทันทีหลังวันสัมภาษณ์อายุน้อยกว่ามีโซสองปีและมีนามสกุลคิมเหมือนกัน

เมื่อวานมีโซใช้เวลาตั้งแต่เช้ามืดจนถึงช่วงค่ำเพื่อถ่ายทอดงานให้จีอาได้เรียนรู้ ทั้งวันยองจุนก็เหมือนตั้งใจแกล้งเมินมีโซอยู่คนเดียว หากต้องการสั่งงานเขาจะเรียก ‘เลขาคิม!’ แล้วตามด้วย ‘ไม่ได้หมายถึงเลขามีโซ’ อย่างกับคิดเอาไว้แล้ว


[ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา]


หลังได้ยินประโยคนั้นจากยองจุน คืนนั้นเธอก็นอนไม่หลับเลยสักงีบ

ในช่วงเก้าปีที่ผ่านมา มีโซไม่เคยเห็นยองจุนเป็นแบบนั้นมาก่อน ไหล่เกร็งทื่อ ใบหน้าก้มต่ำ แผ่นหลังของเขาดูท่าทางโดดเดี่ยวจนเธอรู้สึกอยากโอบกอดเอาไว้

‘นี่ฉันทำเกินไปเหรอ’ ‘โอ๊ย ทำเกินไปแน่เลย’ ‘ใช่ เธอน่ะทำเกินไป!’ ทุกประโยควนเวียนไปมาในหัวจนไม่ได้นอนทั้งคืน เธอจึงคิดว่าจะต้องขอโทษเรื่องปฏิเสธคำขอแต่งงานให้เป็นทางการ

แต่กลับถูกเมินอย่างต่อเนื่องซะได้

หลังจากตอนนั้นมีโซก็ยังไม่มีโอกาสได้สบตายองจุนเลยสักครั้ง แล้วเธอก็ทำตัวไม่ถูกเพราะมันไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลยตลอดเก้าปีที่ผ่านมา

ทำยังไงดี ควรต้องทำยังไง

ทำไมเธอถึงได้อึดอัดและกระวนกระวายอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆ ที่ได้เวลาของตัวเองคืนมาในรอบร้อยปีด้วยซ้ำ

จีอาที่ยังไม่คุ้นเคยกับการทำงานจะทำหน้าที่ดูแลยองจุนได้ดีหรือไม่ จะทำพลาดแล้วต้องปวดหัวกับคนอย่างยองจุนหรือเปล่า ในหัวเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“มีโซ ฟังอยู่หรือเปล่า”

“อื้อ? อ๋อ… อืมๆ”

“มีอะไรหรือเปล่า เธอเหม่อตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วนะ”

“ไม่ ไม่มีอะไรๆ พูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ”

“เรื่องที่บุกไปตะครุบสามีเจ้าชู้ของซูยอนถึงที่เกิดเหตุไง”

เหล่าสาวๆ ที่มาช่วยกันวันถ่ายภาพเวดดิ้งก็พูดทั้งเรื่องฟังได้และไม่น่าฟังกันทั้งนั้น ช่างน่าปวดหัวจริงๆ

“โอ้ จริงเหรอ ยังไง แล้วทำไงต่อ ฉันก็อยากรู้ด้วยเหมือนกัน เผื่อได้เอาไปใช้บ้าง”

เอาเข้าไป คนกำลังจะแต่งงานแบบเร่งด่วนจี๋ก็อยากได้เคล็ดลับซะแล้ว

“ก็ติดจีพีเอสไว้ที่รถของสามี จากนั้นก็พาตำรวจไปด้วยแล้วก็บุกถึงโมเต็ลเลยน่ะสิ ยับเยินไปหมด เสื้อผ้าชั้นในกระจายเต็มห้อง เปลือยร่างฟัดกันอยู่บนเตียง ขวัญกระเจิงขาสั่นไปหมดตอนได้เห็นหน้าสามี หลังแค้นจนตั้งสติได้ก็เข้าไปทึ้งผมของยัยผู้หญิงที่เป็นชู้เต็มกำลังเลย”

“โอ้ย ต้องจัดการสามีก่อนสิ”

“สามีจะค่อยๆ ทรมานไปอีกก็ได้ไง ต้องระบายความแค้นก่อน”

“อืม ก็จริงแฮะ”

มีโซที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ค่อยๆ ร่างภาพขึ้นในหัว คิมจีอาคอยช่วยงานทุกๆ เรื่องของยองจุนตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ คิมจีอาผูกไทด์ให้ยองจุน คิมจีอาขับรถให้ยองจุน คิมจีอาแตะบนหน้าผากเมื่อยองจุนเป็นไข้ คิมจีอารับหน้าที่เป็นพาร์ทเนอร์ในงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการของยองจุน คิมจีอาที่จะได้รับคำขอแต่งงานจากยองจุนในรถที่จอดอยู่หน้าบ้านเมื่อเวลาผ่านไปอีกเก้าปี และหลังจากนั้นสักวันคงจะขึ้นเตียงกับยองจุน…

จะทึ้งหัวนี่ต้องเริ่มจับจากตรงไหนนะ ตรงหนังศีรษะงั้นเหรอ หรือเริ่มจากปลายเส้นผม แต่ถ้าเป็นคนผมยาวจะไม่ลื่นเหรอ จับแล้วต้องหมุนสักรอบด้วยไหม

แล้วทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กัน ทั้งๆ ที่อยากโยนคนรักตัวเองเกินเหตุทิ้งแล้วออกมาตามหาชีวิตของตัวเองแล้วแท้ๆ

“มีโซ เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ป่วยตรงไหนหรือเปล่า”

“ปะ เปล่าๆ ท้องอืดนิดหน่อยน่ะ”

ไม่หรอก ไม่มีอะไร มันแค่ความรู้สึกของนักโทษเพิ่งได้ออกมาข้างนอกหลังจากถูกขังไว้นานเท่านั้น คนเราโดนขังไว้อาทิตย์เดียวออกมายังมึนงงได้ แต่เธอใช้เวลาทำงานมาตั้งเก้าปีแม้แต่สุดสัปดาห์ก็ไม่ได้พัก ก็คงไม่แปลกอะไรอยู่แล้ว

“ขอโทษนะคะ”

มีโซเรียกพนักงานที่ผ่านตรงหน้าเธอไป เขาจึงรีบวิ่งตรงเข้ามาหาด้วยความรวดเร็วก่อนจะโค้งตัวด้วยความนอบน้อมทันทีแล้วถามขึ้น

“ครับคุณลูกค้า ต้องการอะไรหรือเปล่าครับ”

“ช่วยเติมเครื่องดื่มให้หน่อยค่ะ”

“ครับ ได้แค่น้ำอัดลมนะครับ มีคุณโคล่า คุณสไปร์ท แล้วก็คุณแฟนต้าครับ แฟนต้ามีรสพายแอปเปิ้ล รสส้ม แล้วก็มีคุณ…”

แย่จริงกับการได้ยินการใช้คำสุภาพแบบไม่ถูกต้อง ถ้าเป็นยองจุนคงทนไม่ได้กับสถานการณ์แบบนี้แล้วก็คงไม่ยอมปล่อยผ่านจนต้องพูดอะไรออกมาแน่ๆ

‘ใช้คำพูดเรียกเครื่องดื่มน้ำอัดลมด้วยระดับเดียวกับฉันเหรอ กล้าดียังไงกัน! ฉันไม่อยากทานอาหารในที่ที่มาตรฐานย่ำแย่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว ลุกเดี๋ยวนี้ เลขาคิม’

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าที่ชัดเจนของยองจุนในความคิด ทำให้มีโซหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่รู้ตัว

“พุ... ฮ่าๆ ฮ่าๆ อ่า ขอโทษนะคะ ฮะๆ ขอเป็นสไปร์ทค่ะ อุ๊บ ฮะๆ”

“ครับ รอสักครู่จะนำเครื่องดื่มมาให้นะครับ”

พนักงานให้ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นจึงหยิบอะไรบางอย่างมาวางตรงหน้ากลุ่มของมีโซ

“คุณลูกค้าครับ พอดีทางเรากำลังทำการสำรวจกลุ่มลูกค้าอยู่น่ะครับ คุณลูกค้าพอจะมีเวลาทำให้ทางเราได้ไหมครับ เมื่อกรอกแบบสำรวจแล้วจะมีเซอร์วิสเป็นอาหารทานเล่นจากทางร้านให้ ใช้เวลาไม่นาน ลองทำดูหน่อยไหมครับ”

หลังจากฟังเสียงพูดจากพนักงานอยู่พักใหญ่ สุดท้ายมีโซที่ทนฟังต่อไปไม่ไหวก็พยักหน้าหงึกหงักและรับปากกามาเพื่อทำแบบสอบถาม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น