Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 47 ผมอยากจะเก็บเขาไว้ในนี้

ชื่อตอน : บทที่ 47 ผมอยากจะเก็บเขาไว้ในนี้

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 313

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 47 ผมอยากจะเก็บเขาไว้ในนี้
แบบอักษร

 

 

เสี่ยวหลานชำเลืองมองไป๋อวี่ ที่พยายามจะต่อโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอนั่งห้อยขาอยู่บนโต๊ะ แกว่งขาไปมาอย่างเหมือนจะไม่รู้ร้อนรู้หนาว พอเห็นไป๋อวี่ทำท่าเหมือนถอดใจ ลดแขนที่ถือโทรศัพท์ลง ห้อยข้างตัว ดูหมดอาลัยตายอยาก เธอก็กล่าวขึ้นว่า 

"ทำไมไม่ถามเผิงเหล่าซือดู" นัยน์ตาใสซื่อของเธอมองตอบหน้าคว่ำๆของไป๋อวี่ แล้วเอ่ยปากต่อ 

"เผิงเหล่าซือ ต้องมีเบอร์ใหม่ของจูเหล่าซือแน่ๆ" ถังซันสะดุ้งโหยง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ไป๋อวี่ก็ตวาดกลับมา 

"จะมีได้ยังไง ใครจะติดต่อหลงเกอก็ต้องติดต่อผ่านทางเอเจนซี่ หรือทางผู้จัดการส่วนตัวทั้งนั้น" ไป๋อวี่ไม่สบอารมณ์แล้ว 

"เผิงเหล่าซือไม่เหมือนกันนะ" เสี่ยวหลานเหมือนจะไม่ใส่ใจอาการงุ่นง่านของไป๋อวี่ 

"คราวก่อน ตอนที่จูเหล่าซือเข้าโรงพยาบาล พี่ก็ยังติดต่อเขาไม่ได้ แต่เผิงเหล่าซือกลับติดต่อได้ จูเหล่าซือยังให้เผิงเหล่าซือแวะมาหาเราเลย" มันก็จริงอ่ะนะ.... ถังซันคิดตาม ตาชำเลืองมองไป๋อวี่ 

"คราวนี้ เราทำกลับกันก็ได้นี่ เราติดต่อเผิงเหล่าซือ แล้วขอเผิงเหล่าซือแวะไปหาจูเหล่าซือก็ได้" ไป๋อวี่ทำตาขวาง ท่าทางของเขาตอนนี้ ดูไม่ต่างไปจากวัวกระทิงที่ยืนอยู่กลางสนามสู้วัวในมาดริด เขาพ่นลมหายใจดังพรืด จนถังซันเผลอคิดไปว่า ถ้าเผิงกวนอิงยืนอยู่ตรงนั้น ไป๋อวี่คงได้พุ่งเข้าขวิดเขากระเด็นไปแน่ๆ 

ไป๋อวี่ทำท่าทางฮึดฮัดอยู่ได้ไม่ถึงนาที แล้วเขาก็ดูสงบลง เขาเอ่ยขึ้นมาลอยๆโดยไม่ได้เจาะจงว่าพูดอยู่กับใคร 

"ลองโทรไปหาทีมของเผิงเหล่าซือดูก็ได้..." ถังซันรับคำ เพราะยังไงก็ต้องเป็นเขาอยู่แล้วที่โทรไป ขืนให้เสี่ยวหลานโทรไป คงจะไปหลุดปากพูดอะไรประหลาดๆเข้าแน่ๆ 

ถังซันล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง พอเขาวางหูก็เดินกลับมาหาไป๋อวี่ ที่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ง่วนอยู่กับการเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า 

"เผิงเหล่าซือบอก ไม่รู้ว่าจูเหล่าซือเปลี่ยนเบอร์ ตั้งแต่จูเหล่าซือกลับจากออสเตรเลียก็ยังไม่ได้คุยโทรศัพท์กันเลย งานยุ่งทั้งคู่...." 

"ตอแหล" ไป๋อวี่สวน ทำเอาถังซันสะอึก 

"เอ้า เผิงเหล่าซือว่างั้นจริงๆ..." ถังซันร้อนตัว 

"ผมไม่ได้ว่าพี่!" ไป๋อวี่สบัดเสียงห้วนๆ ยกกระเป๋าแบบสปอร์ตที่เขากำลังจับเสื้อผ้ายัดใส่ลงไปขึ้นมา แล้วเอามือแหกปากกระเป๋า คว่ำเทของในนั้นออกจนหมด สร้อยขนนกอันนั้นหล่นปุลงมาด้วย ไป๋อวี่ยกกระเป๋าค้างอยู่ เขามองดูสร้อย อึ้งไปพักนึงแล้วเหวี่ยงกระเป๋าไปด้านข้างดังปุ 

เขาก้มลงเก็บสร้อย แล้วเลยนั่งยองๆลงตรงนั้น แค่อึดใจไป๋อวี่ก็ทำสิ่งที่ทำให้ถังซันตาเหลือก รีบพุ่งเข้าไปหาเขา 

"เฮ้ย!"  ถังซันยืดแขนไป๋อวี่ไว้ 

ไป๋อวี่ยัดสร้อยเข้าปาก พยายามจะกลืนมันลงไป สองคนยื้อยุดไปมา ถังซันแหกปากลั่น 

"อาหลาน!" เสี่ยวหลานได้สติ กระโดดตุบลงจากโต๊ะ ก้าวพรวดเข้ามาล็อคคอไป๋อวี่จากด้านหลัง ถังซันสบโอกาศคว้ามือไป๋อวี่ กระชากออกจากปาก มือนั้นลากเอาสร้อยออกมาด้วย ไป๋อวี่กลืนบางส่วนของสร้อยลงคอไปแล้ว ถังซันกระชากมือเขาออกมาแรงๆ ทำให้สร้อยครูดในลำคอ เรียกเลือดปนน้ำลายกระเด็นตามสร้อยมา 

"เฮ้ย!" ถังซันต้องอุทานอีกครั้งเมือเห็นเลือด แต่เขาต้องรีบปล้ำเอาสร้อยออกจากมือไป๋อวี่ แล้วเขวี้ยงมันไปทางอื่น 

ไป๋อวี่คลายแรงขัดขืนลง ขาทั้งสองกึ่งงอกึ่งเหยียดไปข้างหน้า เขาร้องไห้อย่างไม่อายใคร เสี่ยวหลานคลายมือที่รัดจากทางเบื้องหลัง ทรุดก้นนั่งลงกับพื้นด้านหลังไป๋อวี่ ไป๋อวี่ใช้กำปั้นข้างหนึ่งทุบอกตัวเองดังตุบตุบตุบตุบ 

"ผมเจ็บ ผมเจ็บตรงนี้..." เสี่ยวหลานรีบยันตัวเองลุกขึ้นมาโอบเขาจากทางเบื้องหลัง ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม เธอไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากเอ่ยปากขอโทษ ทั้งๆที่เธอรู้ว่าไป๋อวี่ทุรนทุรายอยู่อย่างนี้เพราะจูอี้หลง ไม่ใช่ใครอื่น 

"อวี่เกอ หนูขอโทษ หนูขอโทษ...." เธอไม่น่าเอ่ยถึงเผิงกวนอิงเลย เธอลืมนึกไปว่า อวี่เกอของเธอดูเหมือนจะไม่ชอบเผิงกวนอิงสักเท่าไหร่ ความคิดที่เป็นระบบเหมือนตารางสูตรคูญของเด็กพิเศษอย่างเสี่ยวหลานทำให้เธอเชื่อมโยงความรู้สึกอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากความรู้สึกที่แสดงให้เห็นทางการกระทำชัดๆ อย่างหัวเราะร้องไห้ยิ้มบึ้ง ตอนนี้ไป๋อวี่ร้องไห้ ท่าทางเหมือนจะขาดใจ เธอจึงรู้ว่าเขากำลังเสียใจมากแล้ว 

ไป๋อวี่เอากำปั้นยัดปากตัวเอง พยายามกลั้นสะอื้น เสี่ยวหลานยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด ถังซันหันไปถลึงตาใส่ตากล้องประจำทีมของไป๋อวี่ที่เดินเหรอหราเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันไปปลอบไป๋อวี่ด้วยการบีบนวดต้นแขนทั้งสองข้างของเขา 

"ผะ ผมอยากจะเก็บเขาไว้ในนี้.." ไป๋อวี่ใช้กำปั้นข้างที่เมื่อครู่เขาใช้ปิดปากตัวเองไว้ ทุบลงบนอกดังตุบตุบ 

"อยากเก็บไว้ในนี้..." เขาย้ำ ถังซันปวดหนึบไปทั้งอก นึกถึงความรู้สึกตัวเอง เวลาอยากจะกลืนลูกกลืนเมียไว้ในท้อง ไม่อยากปล่อยไปไหนให้ไกลหูไกลตา 

"เขาจะรู้มั้ย ว่าผมรักเขาแค่ไหน..." ไป๋อวี่ครวญ ขาทั้งสองข้างดีดเตะเข้าออก เหมือนเด็กที่ไม่ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ 

"ผมอยากเก็บเขาไว้ในนี้..." ไป๋อวี่สะอื้นฮัก กดมือลงบนอกแล้วโน้มตัวเข้ามาซบถังซัน แขนอีกข้างโอบถังซันไว้ 

"เขาจะรู้ไหม ว่าผมจะขาดใจตายอยู่แล้ว... " ........... 

เสี่ยวหลานคลายอ้อมกอด ปล่อยให้ถังซันโอบไป๋อวี่ไว้ เธอค่อยๆยันกายลุกขึ้น ถอยออกมายืนพิงโต๊ะกลางห้อง เธอหันไปมองโทรศัพท์ที่เธอวางไว้บนโต๊ะ หยิบมันขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ.... 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}