โซซอล

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 16-1 วันต่อมาที่จากกัน

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 16-1 วันต่อมาที่จากกัน

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 733

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 16-1 วันต่อมาที่จากกัน
แบบอักษร

ตอนที่ 16 วันต่อมาที่จากกัน


“ทำไมยูจองไปอยู่บ้านเดียวกันกับผู้ชายคนนี้ในเวลานี้ได้ล่ะ เมื่อคืนฉันก็ช่วยปิดไฟให้เธอนอนแล้วค่อยออกมานะ”

มินอาถือแท็บเล็ตย้อนกลับไปดูคลิปวิดิโอที่ยูจองกับอูฮยอนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

“ท่านประธานคัง คุณยูจองไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของคุณชาอูฮยอนจริงๆ ใช่ไหมคะ ไม่ใช่ว่าพวกเรากำลังถูกหลอกกันหมดหรอกเหรอคะ นี่มันไม่ใช่บรรยากาศของคนที่ไม่รู้จักกันเลยนี่คะ”

“อย่างนั้นสิ แต่ฉันก็เห็นว่าพวกเขาดูสนุกสนานกันดี...”

“ที่คุณชาอูฮยอนต้องย้ายโรงพยาบาลกะทันหัน คงุณชาอูฮยอน.เขาดูสนุกสนานกันดีนะงยูชิดดังด้องขึ้นข้ามาท่านั้นที่แยกแยะได้ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นของคุณยูจองเกิดขึ้นหรอกใช่ไหมคะ”

“เป็นหมอกินเงินเดือน เขาก็ต้องย้ายไปที่ที่ให้เงินมากกว่าเดิมอยู่แล้วสิ”

“ถ้าไปที่ที่ดีกว่าฉันก็ไม่ได้แปลกใจเลยนะคะ แต่เขาย้ายไปโรงพยาบาลเอกชนที่ดูจะพังไปหมดมันก็เลยแปลกน่ะสิคะ”

“ได้รับเรื่องเกี่ยวกับการดูแลผิวหนังหรือเปล่า ไม่น่านะ...หน้าที่ของพวกหมอฉันก็รู้หมดนะ...”

“ถึงยังไงก็ไปได้ด้วยดีแล้วค่ะ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนนี้ถ้ามันถึงขั้นนี้ ปล่อยข่าวออกมาก็คงไม่มีใครคัดค้าน งั้ยวันนี้ก็ปล่อยข่าวพลิกสถานการณ์ไปเลยดีไหมคะ”

“นักข่าวจู พวกเราไปบ้านคุณชาอูฮยอนกันเถอะ ไปเจอหน้าแล้วก็ค่อนเจรจาต่อรองกันเลยเดี๋ยวนี้”

“สื่อมวลชนอื่นอาจจะตามคุณยูจองอยู่ด้วยก็ได้ การที่ฝั่งนั้นเคลื่อนไหว พวกเราก็จะเป็นอันตรายด้วยนะคะ ไว้คุณชาอูฮยอนออกไปทำงานที่โรงพยาบาลแล้วเราค่อยไปตรงนั้นกันเถอะค่ะ”


* * *


เมื่ออูฮยอนและยูจองจัดการโต๊ะอาหารแล้ว จึงเริ่มพูดคุยสิ่งที่อยากถามมาตั้งแต่เมื่อสักครู่

“คือว่า...เมื่อวาน คุณยุนยูจองพูดอยู่คำคำหนึ่ง... ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีแต่ความรักที่ผ่านไปและความรักที่เข้ามา...”

“เป็นคลาสการแสดงตอนเรียนอยู่มัธยมฯ น่ะค่ะ มันคือบทละครจากเรื่องที่ได้แสดงตอนเทศกาลละครเวทีค่ะ”

อูฮยอนตกใจจนเกือบทำแก้วร่วง หรือว่า...

“จบมาจากโรงเรียนมัธยมไหนเหรอครับ”

“โรงเรียนมัธยมสตรีชองชุนค่ะ”

ใช่...อย่างนั้นสิ... ถึงจะผ่านไปสิบเจ็ดปีผ่านแล้ว แต่เขาก็คงไม่มีทางที่จะจำฮเยจูไม่ได้ ฮเยจูอยู่โรงเรียนมัธยมฮักวอน แต่บทนั้นมันเป็นบทละครที่เขาคิดขึ้นกับฮเยจูนะ... ซึ่งอาจจะมีใครเคยพูดเป็นคำคม หรืออาจจะเคยได้ยินมาจากที่ไหน หรือไม่ก็เป็นคำที่เจอในหนังสือที่อ่านก็ได้ หากว่า….อูฮยอนคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม เลยรู้สึกเหมือนจู่ๆ เรี่ยวแรงก็หายไป พอยูจองเห็นสีหน้าของอูฮยอนไม่ค่อยดีก็เป็นห่วงและสังเกตุความรู้สึกของเขา

“เป็นหมอเชี่ยวชาญด้านผิวหนังใช่ไหมคะ โรงพยาบาลอะไรเหรอคะ ฉันจะไปรับการดูแล...”

“ไม่จำเป็นต้องมาหรอกครับ ถึงไม่ใช่คุณยุนยูจอง ก็มีคนไข้ VIP ที่มาหาแต่ผมอีกเยอะเลยครับ”

“มันก็แน่นอนที่จะเป็นแบบนั้น แต่...”

“ถ้าจะมาเพิ่มเป็นคนไข้ที่ต้องการรักษาเรื่องต่อต้านริ้วรอยในด้านความงาม มันจะทำให้เวลารักษาผู้ป่วยจริงๆ ที่มาเพื่อรับการบำบัดเกี่ยวกับโรคภัยไข้เจ็บไม่เพียงพอนะครับ คุณไปโรงพยาบาลที่เคยไปเถอะครับ”

“งั้น ทางติดต่อ...”

“หลังจากนี้คงไม่มีธุระอะไรที่ต้องมาเจอกันอีกแล้ว มันจำเป็นที่จะต้องรู้ทางติดต่อกันด้วยเหรอครับ”

“มีเหตุผลอะไรถึงต้องอาศัยอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ เหรอคะ”

อูฮยอนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมากับคำพูดของยูจอง

“คาดเดาอะไรที่มันไม่มีสาระอะไรแบบนั้นอยู่เหรอครับ”

“คุณดูหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตนมากๆ เลย… ยิ่งกว่าฉันที่เป็นนักแสดงอีกนะคะ”

“ไม่ต้องสร้างความสัมพันธ์ที่มันไม่จำเป็น คติของผมเป็นแบบนั้นครับ”

“คุณชาอูฮยอนมีบุญคุณกับฉันอยู่ แล้วฉันก็ก่อเรื่องวุ่นวายด้วย แต่ก็ไม่น่านับว่าเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นนะคะ”

“ผมไม่สนใจเกี่ยวกับวงการบันเทิง และไม่สนใจเรื่องผู้หญิงด้วยครับ”

“แล้วใครให้สนใจอะไรล่ะคะ มีเรื่องที่จะขอบคุณและขอโทษอยู่มาก อีกทั้งโชคชะตาก็น่าทึ่ง ถ้าได้รู้จักกันบนโลกอันโหดร้าย ได้พูดคุยกันมันไม่ดีกว่าเหรอคะ”

“ถ้ามันจะเป็นแบบนั้น แต่รู้จักผมไปก็ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอกครับ อย่ามาสนใจกันเลยครับ”

“ไม่นะ...”

“ตั้งสติแล้วกลับไปเป็นนักแสดง เป็นเทพธิดาแห่งชาติเถอะครับ อย่างนั้นมันเหมาะกับคุณยุนยูจองแล้วครับ ผมได้ดูละครที่กำลังฉายอยู่ช่วงนี้อยู่แป๊บหนึ่ง การแสดงก็ดีไม่ใช่เล่นเลยนะครับ”

ยูจองรู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของอูฮยอน คนที่โยนถ้อยคำเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนไม่ใส่ใจอย่างนั้น กำลังเป็นห่วงเธออยู่ ชื่นชมและยอมรับในตัวเธอว่าเป็นนักแสดงที่ดี คนคนนี้เป็นคนที่แสดงออกตามความรู้สึกแบบนี้ ดูแค่ที่อีกคนคอยช่วยเหลือกันหน้าร้านค้าสะดวกซื้อ ถึงมันจะดูเหมือนเย็นชา แต่ภายในใจก็เป็นคนที่อบอุ่น ยูจองยิ้มพร้อมทั้งมองหน้าอูฮยอน

“ภายในคุณเป็นคนอบอุ่นนะคะ ทำไมถึงทำเป็นเย็นชาก็ไม่รู้ แต่ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ”

“กำลังใจอะไรกัน... ผมไม่อยากเจอคุณในสภาพไร้สติแล้วต่างหาก”

“จะผูกสติไว้กับความรักและการจากลาได้ยังไงกันคะ”

“ลองอ่านความคิดเห็นกับข่าวที่มีเป็นกลุ่มเป็นก้อนตามอินเทอร์เน็ตไม่กี่บรรทัดดูสิครับ เดี๋ยวก็มีสติขึ้นมาเอง”

“ไม่รู้สึกว่ามันเหมือนจริงเลยค่ะ ที่ฉันจบกับคนที่อ่อนโยนขนาดนั้น...”

“โง่เหรอครับ โดนตีหัวหนักขนาดนั้น ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกตีจริงๆ เหรอครับ”

“ฉันไม่กล้าสัญญาว่าจะไม่มาที่นี่อีก กรุณาเปลี่ยนรหัสประตูบ้านด้วยนะคะ ไม่อย่างงั้นฉันคงจะมาอีกแน่ๆ เลยค่ะ”

อูฮยอนเดินไปตั้งค่ารหัสประตูบ้านอีกครั้งในทันที แต่ยูจองก็ยืนจ้องอยู่ เขาจึงใช้มือและทั้งตัวปิดบังรหัสใหม่ในขณะที่กดใส่ลงไป

“5 4 3 2 1 ติ๊ง!”

ยูจองเห็นความเงอะงะของอูฮยอนที่ส่งเสียงออกมาไม่รู้ตัวและพยายามปิดรหัสไม่ให้ยูจองเห็นก็รู้สึกว่าเขาน่ารัก เธอเลยหัวเราะออกมา


* * *


ยูจองใช้ผ้าพันคอคลุมหน้านั่งอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับบนรถที่อูฮยอนกำลังขับอยู่ อูฮยอนไม่สามารถพาเธอขึ้นรถแท็กซี่ที่มีผู้คนมากมายจดจำใบหน้าของเธอได้ แต่การที่ต้องอยู่ในพื้นที่แคบๆ ในรถกับผู้หญิงสองต่อสอง มันก็รู้สึกน่าหวาดเสียวเอามากๆ นี่เขารู้สึกแปลกและอึดอัดมากขนาดไหนกัน แต่ก็รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด โดยไม่ได้ฝืนใจ ตอนที่นั่งทานข้าวกันบนโต๊ะอาหารก็รู้สึกไม่เป็นอะไร... อูฮยอนคิดว่าเพราะยูจองคงเป็นคนที่ทำให้คนที่อยู่ด้วยสบายใจได้ ดังนั้นก็ประเมินได้ว่ามวลมหาชนมากมายก็คงชอบยูจองเช่นกัน ส่วนยูจองรู้สึกแปลกที่มันเงียบมากๆ เธอจึงเปิดวิทยุ แต่เพลงที่กำลังเปิดอยู่ทำไมต้องเป็น ‘วันต่อมาที่จากกัน’ ด้วยล่ะ ดวงตาของยูจองเริ่มมีเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา

‘วันนี้เธอเป็นอย่างไร ไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม คงไม่ได้เสียใจอยู่ด้วยใช่ไหม คงเตรียมพบเจอกับคนอื่นๆ แล้ว*’

มันเป็นคำที่ยูจองอยากจะพูดให้จีฮุน เขาไม่ได้เสียใจอยู่เลยใช่ไหม เพราะเขากำลังจะแต่งงานแล้วจริงๆ ...อูฮยอนรู้สึกแปลกๆ เลยหันไปชำเลืองมองยูจอง ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้อีกแล้วสินะ

‘ความรักคงไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็ทำได้ เวลานั้น วันวานที่ผ่านไปมันยาวนานจนทนไม่ไหว เมื่อวานตอนเช้าก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด แต่วันนี้ลืมตาตื่นมาในตอนเช้า ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปหมด’

เป็นหัวใจที่เลือนรางมากจริงๆ จะข้ามผ่านวันนี้ไปได้อย่างไร... ลืมตาตื่นมาตอนเช้าแล้วพบว่าคนที่วาดฝันไว้ว่าจะอยู่ด้วยกันในอนาคตกลายเป็นผู้ชายของผู้หญิงคนอื่น เธอจะเอาชนะเหตุการณ์นี้ได้อย่างไรก็ยังไม่รู้เลย

‘ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกรักด้วยกันแล้วเหรอ กลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เหรอ เคยรักฉันใช่ไหม ช่วยพูดกับฉันเพียงแค่นั้นก็ได้’

มันเป็นความรู้สึกที่เธออยากจะถามหากได้เจอกับจีฮุน เขาเคยรักเธอสักช่วงเวลาหนึ่งบ้างไหม...

“คำว่ารักจากผู้ชายที่หักหลังแล้วจากไปมันจะมีความหมายอะไรกันล่ะครับ”

“ถ้ามันคาดเดาผิดแม้กระทั่งความทรงจำก็น่าเวทนามากเลย ฉันก็สงสัยว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่ถูกจดจำไว้หรือเปล่า”

ยูจองร้องไปตามเพลง อูฮยอนจึงทำหน้าบูดเบี้ยว เขาเข้าใจความสามารถในการร้องเพลงของยูจองมากพอแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ได้รู้สึกอยากจะได้ยินมันอีกสักครั้งเลยแม้แต่น้อย

“แล้ว...เคยร้องเพลงต่อหน้าคุณชเวจีฮุนบ้างไหมครับ”

“ค่ะ อาจจะ...”

“ไม่ต้องร้องเพลงต่อหน้าแฟนอีกแล้วกันนะครับ แต่งงานแล้วก็ไม่ต้องร้องเพลงจนกว่าจะถึงตอนที่คลอดลูกคนที่สามเลยนะครับ”

“ฉันมันขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“คุณยุนยูจองไม่มีหูเหรอครับ”

จากคำวิจารณ์ของอูฮยอนที่แสนจะเย็นชาทำให้น้ำตาที่เคยเอ่อไหลของยูจองย้อนกลับเข้าไป ในขณะที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่สดใสมากจนไม่ได้รับรู้ความรู้สึกที่ขุ่นมัวของยูจองอย่างสมบูรณ์ รถยนต์ของอูฮยอนก็มาถึงหน้า ‘ยูจองเอนเตอร์’ แล้ว พออูฮยอนจอดรถ เขาก็หยิบกล่องที่ใส่เข็มกลัดในลิ้นชักหน้ารถยื่นให้ยูจอง

“นี่อะไรเหรอคะ”

“เหมือนจะเป็นของที่คุณแม่ให้ไว้นะ”

ยูองมองเข็มกลัดที่อยู่ในกล่องแล้วรู้สึกประทับใจอย่างมากจนน้ำตาเอ่อล้น

“มันมาอยู่ในรถของคุณชาอูฮยอนได้ยังไง”

“อันนี้มันหล่นมาอยู่ในเสื้อโค้ทของผมครับ ตอนที่คุณเกือบล้มหน้าโรงละคร... ตอนนั้นผมมีคอลผู้ป่วยฉุกเฉินเลยไม่มีสติ ก็เลยไม่รู้ว่าคนที่ผมต้องตามหาเป็นใครน่ะครับ”

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ”

“ช่วยหาเจ้าของมันเจอแล้วข้างในก็รู้สึกโล่งหมดเลยแฮะ”

 “ฉันเองก็มีของที่จะต้องตามหาเจ้าของอยู่ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

บ้านอยู่ที่ตึกบริษัทสินะ อูฮยอนมองยูจองที่วิ่งไปทางตัวอาคารและเริ่มคาดเดา ของที่จะตามหาเจ้าของที่ว่านั่น ตัวเขาก็คงจะเป็นเจ้าของสินะ...อะไรล่ะ อูฮยอนยังไม่ได้ปิดลิ้นชักหน้ารถให้ดีมันเลยเปิดออกอีกครั้ง เขาจึงเอียงตัวไปฝั่งที่นั่งข้างคนขับเพื่อปิดมัน แต่โทรศัพท์ก็ร่วงตกลงไปที่พื้น อูฮยอนเลยเอื้อมแขนไปหยิบโทรศัพท์บนพื้นรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ แต่มือของเขากลับจับอะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่โทรศัพท์ได้ มันคือสร้อยคอคล้องแหวน “จำได้ว่าวางไว้ตรงอ่างล่างหน้าในห้องอาบน้ำนี่ แล้วทำไมมันมาตกอยู่ตรงนี้ได้ โชคดีที่หาเจอนะ แต่ก็แปลกๆ หืม... โซ่ขาดด้วยเหรอ เมื่อวานมันก็ปกติดีนะ ทำไมเป็นแบบนี้ได้”

สร้อยคอแหวนนี้ที่มีลักษณะพิเศษ เป็นความรู้สึกของฮเยจูและสัญญาที่เขามีไว้กับฮเยจู มันคือสิ่งที่อูฮยอนหวงแหนมากที่สุด เขาคาดหวังให้ความรู้สึกที่ตัวเองยังไม่ลืมฮเยจูส่งไปถึงฮเยจูด้วย จึงใส่มันไว้ให้ใกล้กับหัวใจตลอดเวลา เมื่อวานเขาทำความสะอาดสร้อยนี้ เช็ดมันให้แห้งแล้ววางไว้ในห้องน้ำ แต่เมื่อเช้ามันหายไป เขาเองก็ตกใจ แต่ทำไมโซ่ถึงขาดแล้วมาร่วงตกอยู่ในรถได้... อูฮยอนคิดเท่าไหร่ก็ไม่รู้สาเหตุเลย

สร้อยที่อูฮยอนเจอมันที่พื้นรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เป็นตอนที่ยูจองถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโจรขโมยรถตรงหน้าร้านค้าสะดวกซื้อ เมื่อได้ยินคำพูดของอูฮยอนที่บอกว่าถ้าไม่ลงจากรถภายในสามวินาทีจะแจ้งตำรวจ เธอจึงรีบปลดสายรัดเข็มขัดนิรภัยจนโซ่ของสร้อยคอขาดตกลงไปที่พื้น แต่ยูจองไม่รู้เรื่องนั้น เธอคิดว่าตัวเองวางทิ้งไว้ที่บ้านของจีฮุนจึงตั้งใจจะไปหา เมื่อเจอสร้อยที่อูฮยอนทำความสะอาดมันแล้ววางทิ้งไว้ในห้องน้ำก็นึกว่าเป็นของตัวเองจึงใส่มันออกมา และอูฮยอนที่เจอสร้อยที่ยูจองทำหล่นไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน ก็กำลังเกิดความสงสัยขึ้น ซึ่งสร้อยคล้องแหวนที่อูฮยอนและยูจองสวมไปไหนมาไหนนั้น มันเป็นลักษณะแบบเดียวกัน จนทำให้ทั้งสองคนเข้าใจผิดได้แน่นอน

ชื่อรักแรกของอูฮยอนคือ ‘ฮเยจู’ ไม่ใช่ ‘ยูจอง’ และชื่อรักแรกของยูจองคือ ‘มินซอก’ ไม่ใช่ ‘อูฮยอน’ ...แล้วทั้งคู่มีสร้อยคอแหวนที่เหมือนของที่ฮเยจูกับมินซอกให้กันและกันไว้ได้อย่างไร


* * *


* เนื้อเพลง 헤어진 다음 날 - 거미 (Gummy) (Feat. 피타입)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น