marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1: การเจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 1: การเจอกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1: การเจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร


image



ณ ดาดฟ้า


“นายต้องการอะไรจากฉันแค่นี้ยังไม่พอใจหรือไง” ใบหน้าของฉันแดงก่ำน้ำตาคอลเบ้าใกล้จะไหลทุกครั้งที่ต้องมองใบหน้าของหมอนี่

“ขอโทษฉันมาสิที่เธอด่าฉัน” นี่แค่ด่านิดเดียวชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเหรอ!!!!!

“นายเป็นบ้าหรือไง!!!! ฉันไม่ได้ด่านายสักหน่อย!!!!” น้ำตาของฉันไหลออกมาราวกับสายน้ำด้วยความโมโหที่ต้องมาโดนกลั่นแกล้ง โดนเพื่อนทิ้ง โดน ทุกคนเมินเพราะไปยุ่งกับหมอนี่

“แล้วเธอพูดให้ใครตรงนั้นมีแค่ฉันกับเจ้าแม็ก!!!!”

“นายมันบ้า!!!! ฉันแค่อ่านนิยายแล้วฉันผิดอะไรหนักหนา!!! ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย!!!!”

“เหอะ!!! โกหก”

ในขณะที่ที่ฉันกำลังจะตอบโต้เขาอีกครั้งแต่จู่ๆก็มีคนเปอดประตูเข้ามา

ปัง!!!

“พี่ครับพ่อได้แล้วสงสารเธอหน่อยเธอเป็นคนดีจริงๆนะเธอไม่ได้พูดอะไรให้พี่เลย” อึนโฮวิ่งมาหาฉันพร้อมกับพยายามอธิบายให้พี่ชายของเขาฟังถึงฉันจะด่าจริงๆฉันก็ไม่ยอมรับหรอกคนอย่างหนอนั้นด่าแค่นี้ยังน้อยไป

“อึนโฮนี่แกจะปกป้องยัยช้างนี่ไปทำไม”

“เธอเคยช่วยผมตอนผมถูกรังแกนะฮะ พวกนั้นรู้ว่าผมเป็นน้องพี่ก็เอาแต่รังแกผมเพราะเกลียดพี่นะสิ” สิ่งหนึ่งที่หมอนั่นไม่รู้คืออึนโฮโดนรังแกเพราะเขาทำตัวโอหังแบบนี้

“พี่ดูสิเพราะพี่เอาแต่ใจแบบนี้ไงทุกคนถึงเกลียดพี่แต่พวกเขาไม่กล้าลงที่พี่เลยมาทำผมแทนผมก็ปล่อยให้พวกนั้นทำเพราะรับผิดชอบสิ่งที่พี่ทำผมขอเถอะครับหยุดทำแบบนี้กับพี่โชมินได้แล้ว”

“พวกมันเป็นใครที่ทำแบบนั้น!!!”

“พี่หยุดเลยนะอย่าไปก็เรื่องอีกไม่งั้นผมจะฟ้องพ่อแม่ว่าพี่ทำแบบนี้”

“แต่อึนโฮ”

“พี่ครับผมขอร้องละปล่อยเธอไปเถอะ”

“เออๆก็ได้!!!!”

“ขอบคุณนะครับพี่” อึนโฮดึงแขนฉันออกมาจากเขาที่ยืนนิ่งอยู่คงตกใจสินะที่เกิดเรื่องอะไรกับน้องชายเขาเพราะทำตัวเอง....

หลังจากที่ลงมาจากดาดฟ้าฉันกับอึนโฮก็มานั่งอยู่สวนหย่อมสองคน

“อึนโฮขอบคุณนะนายปกป้องพี่อีกแล้ว”

“พี่ก็ค่อยช่วยผมนิครับไม่เป็นไรหรอก....”

“นายเป็นคนดีจังถ้านายอายุเท่าฉันคงจะดีนะสิ”

“ฮ่าๆ ทำไมครับพี่ชอบผมเหรอ”

“พี่ไม่กล้าชอบเธอหรอกถึงเธอจะเป็นเด็กเธอก็หน้าตาดีมากดูพี่สิอ้วนจะตาย”

“ถ้าพี่ผอมพี่รงสวยมากแน่ๆ เพราะหน้าพี่สวยนะครับ” อึนโฮชมฉันว่าสวยงั้นเหรอเนี่ย!!!! อร้ายยยอยากจับกดตรงนี้เลยจริงๆแต่กลัวโดนข้อหาพรากผู้เยาว์

“เหรอ....นายคิดแบบนั้นเหรอ” สงสัยปิดเทอมนี้ต้องไปออกกำลังกายลดน้ำหนักแล้ว

“ใช่ครับ” แล้วเราสองคนก็นั่งคุยนู่นคุยนี้กันไปเรื่อยๆ


ติ๊ง!


เอ๊ะเสียงแจ้งเตือนเฟสบุ๊คโรงเรียนฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพวกเขาได้แคปภาพข้อความที่หมอนั้นโพสต์ลงเฟสบุ๊คส่วนตัวของเขาฉันกับอึนโฮนั่งอ่านด้วยกันอร้ายยยยตอนนี้ฉันไม่สนใจข้อความนั้นเลยอยากอยู่กับอึนโฮนานๆกว่านี้ดูใกล้ๆหน้าใสสุดๆเลยอ่ะ!!!!

ชเว อึนซา

‘วันนี้ผมจะมาขอโทษทุกคนที่ทำให้เข้าใจผิดว่าผมคบหากับคิมโชมินอันที่จริงวันนั้นเราสองคนมีเรื่องเข้าใจผิดกันแล้วผมก็แค่ซื้อดอกไม้ไปขอโทษเธอแต่ไม่คิดว่าทุกคนจะเข้าใจผิดขนาดนี้ผมพึ่งมารู้ว่าเธอโดนรังแกลับหลังผมตลอดเอาเป็นว่ายังไงก็หยุดเถอะนะครับเพราะผมคงรู้สึกผิดมากกว่านี้แน่ถ้าทุกคนยังทำแบบนั้นอยู่’


“ดีใจด้วยนะครับพี่โชมินพี่ซาเขาไม่เอาเรื่องพี่แล้ว” ให้ตายเถอะฉันไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว

“เหรอ...”

“ปิดเทอมนี้พี่ไปเที่ยวไหนครับ” ฉันจะได้เจอเขาไหมนะ

“ยังไม่รู้เลยนายละ”

“ผมไปญี่ปุ่นครับพ่อบอกว่าไปคุยงานแล้วไปเที่ยวเลย” ใจแป๋วเลยเขาไปญี่ปุ่น

“อ้อ...อย่าลืมของฝากนะอิอิ”

“แน่นอนผมไม่ลืมอยู่ละ” คำพูดนี้เป็นคำพูดสุดท้ายของเด็กน้อยที่ฉันชอบเขามาก

ฉันนึกว่าพอเปิดเทอมแล้วเราจะได้เจอกันแต่เรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับฉัน.....

“โชมินอาทิตย์หน้าแม่ให้หนูจะย้ายไปอยู่อังกฤษนะเก็บของด้วยนะลูก”

“เอ๊ะ!!!! อะไรนะแม่นี่แม่จะมห้หนูย้ายไปทำไมหนูไม่อยากไป”

“แม่ทราบเรื่องที่ลูกโดนรังแกแล้วแม่ไม่อยากให้ลูกต้องเจออะไรแบบนี้อีกเราไปอยู่อังกฤษกันนะแล้วแม่จะให้ลูกเข้าคลอดลดน้ำหนักด้วยลูกจะได้ไม่โดนคนอื่นล้อว่าช้างน้ำอีก...แม่ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ลูกต้องเจออะไรแบบนี้” คำพูดของแม่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาฉันกอดแม่เบาๆ

“อย่าร้องไห้เลยค่ะหนูผ่านมันมาได้แล้วหนูไปอยู่ที่นู่นก็ได้ค่ะ” ที่ฉันตัดสินใจไปอังกฤษครั้งนี้ก็เพื่อหลายอย่างถึงตอนนี้อยู่ที่นี่จะมีความสุขกับอึนโฮแต่ฉันก็ไม่มีเพื่อนเลยสักคนบางทีมันคงจะดีแล้วและที่ฉันไปอยู่ที่นู่นไม่ได้บอกอึนโฮเลยคงไม่เป็นไรหรอกมั้งสักวันเขาคงโตมาเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อยมาเจอเขาตอนนั้นแล้วกันถึงตอนนั้นฉันจะเป็นป้าไปแล้วก็เถอะ....



2 ปีต่อมา




“คุณโชมินค่ะดิฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยค่ะ” เจ้าของอาพาร์ตเมนที่ฉันเช่าอยู่จู่ๆก็ขึ้นมาหาฉัน

“ค่ะ???”

“คือพอดีว่าจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยบังเอิญว่าห้องเต็มหมดแล้วยังเหลือแค่ห้องของคุณที่เป็นห้องใหญ่มีสองห้องนอนไม่ทราบว่าคุณจะให้เขาย้ายเข้ามาอยู่ด้วยได้มั้ยค่ะค่าเช่าจะได้ลดลงหลังจากที่คุณพยายามขอลดมาตลอด” เอ๊ะมีคนมาอยู่ด้วยแล้วหารค่าเช่างั้นเหรอก็น่าสนดีนะ

“เขาเป็นผู้หญิง หรือ ผู้ชายค่ะ” เน่ๆถึงฉันจะเคยอ้วนแค่ตอนนี้ฉันผอมแล้วนะหุ่นดีมากด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันต้องออกกำลังกายอย่างจริงจังพร้อมกับทานอาหารที่มีประโยชน์เพื่อผลลัพธ์ในวันนี้คือฉันผอม หุ่นดี สวย อิอิอิ

“ผู้ชายค่ะ...อายุน่าจะรุ่นเดียวกันกับคุณ” ผู้ชายงั้นเหรอถ้าฉันปฏิเสธฉันก็ต้องหาเงินอย่างหนักหน่วงมาจ่ายค่าห้องอีกแต่ถ้าให้อยู่ด้วยฉันก็กลัวแต่ยังไงฉันก็ไปทำงานกับเรียนตลอดคงไม่ว่างอยู่ห้องอ่ะนะ

“เออ...ก็ได้ค่ะถ้าเขาจะมาวันไหนบอกฉันด้วยนะคะ” ฉันต้องนึกถึงผลประโยชน์ไว้ก่อน

“ค่ะ...คงอีกไม่เกินสองวันยังไงก็เชิญพักผ่อนเถอะค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ” พูดจบฉันก็ปิดประตูห้องเดินเข้าห้องนอนเฮ้อ!!! ในที่สุดก็จะได้มีเวลาว่างทำอย่างอื่นบ้างสักทีปกติฉันต้องทำงานหาเงินมาจ่ายค่าห้องเพราะเงินที่แม่ส่งให้มันพอแค่ค่าใช้จ่ายทั่วไปและฉันก็ไม่อยากขอแม่บ่อยๆสงสารท่าน


จ๊อกกกกกกก


“อ่าาาา หิวข้าวจัังเลยไปหาอะไรกินดีกว่าวันนี้เราไปท่านอาหารอร่อยๆดีกว่าอิอิ” พอคิดได้แบบนั้นฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกไปข้างน้อกเพื่อจะหาอะกิน....



4 ชั่วโมงต่อมา



หลังจากที่กินข้าวเสร็จฉันก็ไปช็อปปิ้งเดินเล่นคนเดียวสักพักก็กลับมามาที่ห้องแต่พอมาถึงก็เห็นรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าอาพาร์ตเม้นไหนคุณเจ้าของบอกว่าเขาจะมาในอีกสองวันไงฉันก็เดินเข้าไปอย่างไม่สนใจ พร้อมกับเดินสวนทางกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งน่าจะเป็นคนเกาหลีนะเพราะดูหล่อน่ารักมาก...

“อ้าววกลับมาแล้วเหรอค่ะคุณโซมินฉันจะโทรหาพอดีว่ารูมเมทของคุณมาถึงวันนี้”

“เหรอค่ะ...ขอบคุณค่ะ” เฮ้ออออไม่โทรมาแจ้งสักคำเลยนะยะแต่ช่างเถอะขึ้นห้องดีกว่าเหนื่อยฉันเดินขึ้นห้องอย่างเหนื่อยๆเพราะวันนี้ไปเดินเล่นมาทั้งวันละพอถึงห้องฉันรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งบนโต๊ะเรียนหนังสือทันทีพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูเฟสไปเรื่อยๆ

“ในที่สุดเราก็มีเวลาขี้เกียจสักที” พูดไม่ทันขาดคำฉันก็ได้ยินเสียงของรูมเมทเปิดประตูออกมาพร้อมกับเดินมาทางฉัน....หวังว่าคงไม่คิดจะทำอะไรฉันหรอกนะ

“เออ...สวัสดีครับผมชื่อชเวอึนซาจะมาเป็นรูมเมทของคุณนับตั้งแต่........วันนี้....😧” เขาพูดแนะนำตัวเองขึ้นจนฉันค่อยๆหันไปมองชื่อนี้ชื่อที่จำได้ไม่มีวันลืมชื่อของคนที่ฉันเกลียดที่สุดในโลก!!!!!!

“นะ....นายยยยยยย!!!!!!” ฉันลุกขึ้นชี้หน้าเขาทันทีม่ายยยยยยยทำไมต้องเป็นไอ้บ้านี่!!!!

“เออ...ผมม??? ทำไมครับ????” หมอนั่นคงจำฉันไม่ได้สินะเหอะ!!!!!ฉันก็คนที่แกเคยเรียกว่าช้างน้ำไง

“ไอ้คนเลว!!!!!”

“เธอเป็นบ้าเหรอมาด่าฉันทำไม” นี่ไงไอ้ปีศาจนี่ยังเหมือนเดิมเป๊ะ!!! โดนด่าหน่อยทำเป็นขึ้นเสียงเหอะ!!!!

“ถอยไปเลยแล้วก็นะถ้าคิดจะอยู่ห้องเดียวกับฉันห้ามนายเข้ามาใกล้ตัวฉัน” สงสัยต้องกาอะไรมาคั่นกลางละไม่อยากเห็นหน้าหล่อๆของไอ้หมอนี้!!!! เซอะ!!!

“เดี๋ยวนะเธอเป็นอะไรฉันไม่ได้จะอะไรเธอสักหน่อย” หมอนั่นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ตัวฉันเรื่อยๆ

“ถอยไปนะไอ้บ้า....ไอ้โรคจิต” ฉันเห็นนะว่าหมอนั่นจ้องหุ่นฉันอยู่

“หยุดด่าฉันสะถ้าไม่อยากเจอดี”

“นายจะทำอะไรหะ!!!!! ไอ้บ้า!!!!” ฉันยังตะโกนด่าหมอนั่นแต่จู่ๆหมอนั่นก็โผล่ตัวเข้ามาประชิดตัวฉันกอดเอวเล็กๆของฉันไว้ก่อนจะก้มหน้าลงใช้ปากประกบปากฉัน!!!

“อื้อๆๆๆ อ่อยอั้นเอี้ยวอี้!!”

“อื้มมมม ปากหวานจังถ้าเธอด่าฉันอีกฉันจะทำแบบนี้อีกจำไว้” อ๊ากกกกกกกกจูบแรกของฉันไอ้เวรรรร!!!!!!!




ในที่สุดก็กลับมาเจอกันอีกครั้งในเวอร์ชั่นที่นางเอกของเราสวยจนอิซาอดใจไม่ไหวอิอิ

ความคิดเห็น