marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2563 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ชเว อึนโฮ

บทนำ

“วันนี้มันวันอะไรของฉันเนี่ย!!! เพราะเมื่อคืนนอนดึกแท้ๆวันนี้เลยลืมนู่นลืมนี่ตลอด!!!” ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนด้วยร่างตุ้ยนุ้ยของฉันเพื่อมาเอากระเป๋าเงิน

“เฮ้อ!!! เรามาทันแล้ว....” ทันทีที่วิ่งมาถึงประตูห้องและกำลังจะเข้าไปแต่จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“นี่ยัยช้างน้ำหลีกทางหน่อยขวางหูขวางตาจริงๆ” ฉันหันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจก็ต้องก้มหน้าขอโทษเขาเพราะฉันไม่อยากมีปัญหากับหมอนี่แน่ๆ

“ขอโทษค่ะ”

“หลีกทางเซ่!!!!” ฉันหลีกทางให้เขาด้วยความสั่นเทาไม่ได้กลัวนะแต่โกรธมากกว่าจะตะโกนทำไมยืนใกล้ๆกันแค่นี้

“ค่ะๆๆ” พอฉันหลีกทางให้หมอนั่นก็เดินเข้าไปในห้องเรียนฉันมองตามหลังของ ชเว อึนซา เขาเป็นคนสูง ขาว หล่อคมเข้ม แถมบ้านรวย ลูกชายคนโตของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล

พอเขาเดินไปนั่งที่ฉันก็เดินไปนั่งที่ของตัวเองบังเอิญว่าที่นั่งของเรามันใกล้กันฉันเลยได้ยินสิ่งที่เขากับคนชื่อแม็กม่าคุยกันฉันเลยแกล้งนั่งลงเล่นโทรศัพท์เพื่อฟังบทสนทนาของพวกเขา(ขี้เสือก)

“เป็นอะไรซาทำหน้าเซ็ง”

“โดนแม่โทรมาด่านะสิเมื่อกี่ไปหาเจ้าโฮมาแล้วเจ้านั่นนั่งกินข้าวอยู่” เพราะแบบนี้สินะถึงโวยวายใส่ฉันตรงหน้าประตู

“เอ๊ะ!! อึนโฮกินข้าวแล้วแม่แกด่าทำไม” นั้นสิ

“ก็ฉันนึกว่าเพื่อนเจ้านั่นแกล้งเห็นพวกนั้นตักอาหารในจานของโฮฉันเลยโขกกระบาลเข้าให้เจ้าโฮก็โวยวายใหญ่เลยใครจะไปรู้ว่าเจ้านั่นแลกกับข้าวกับเพื่อนว่ะ!!” เออคนแบบนี้เขาเรียกว่าโง่ใช่ป่ะคิดเองเออเอง

“ฮ่าๆไอ้เห้!!! แกจะเป็นห่วงอะไรเจ้าโฮหนักหนาว่ะถึงเจ้านั้นจะไม่นิสัยหมาเหมือนแกแต่เจ้านั้นก็เป็นผู้ชายนะโว้ยให้มันใช้ชีวิตแบบที่มันชอบเถอะมันไม่ชอบทะเลาะต่อยตีเหมือนแกสักหน่อย” พอฟังมาถึงตอนนี้ฉันเริ่มทนไม่ไหวแล้วอยากหัวเราะฉันจึงเปิดนิยายขึ้นมาอ่านเพื่อกลบเกลื่อน

“ไม่รู้โว้ยยยยย!!!!” พอได้ยินหมอนั่นตะโกนแบบนี้ฉันเลยเผลอพูดออกไป

“คริคริโง่เง่าเต่าตุ่น” อุ้ย!!! อิปากเวรพูดอะไรของแกกกกกก

“ยัยช้างนี้กล้าด่าฉันเหรอว่ะ!!!!” นานไงไอ้หน้าหล่อนี่โวยวายขึ้นอีกละเอาไงดีว่ะ

“เดี๋ยวๆซาแกใจเย็นก่อนไอบ้าบางทีเขาพูดกับคนอื่น” ใช่ๆแม็กช่วยฉันด้วย

“แม็กฉันรู้ว่ายัยนั้นจงใจพูดให้ฉัน” เอ่อฉลาดกับเรื่องแบบนี้จังว่ะ

“หัดใจเย็นบ้างดิว่ะมิน่าละคุณป้าถึงชอบด่าแก” เออหัดใจเย็นหน่อยไอ้บ้าแต่ดูเหมือนไอ้บ้านี่ไม่สนใจที่เพื่อนพูดลุกขึ้นเดินมาหาฉันอย่างเดียว

“เน่!!! ยัยช้างเมื่อกี้เธอขำฉันงั้นเหรอ!!!!”

“เปล่านะฉันอ่านนิยายบนมือถือนี่ไง” ฉันหยิบมือถือขึ้นให้หมอนั้นดูว่าฉันอ่านนิยายจริงๆถึงจะตอแหลก็เถอะ

“ไม่ต้องมาโกหก!! ค่อยดูนะฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!!!” ม่ายยยยยช่วยแล้วฉันเอาไงดีโชมินคิดสิคิด!!!!

“ซาใจเย็นมีคนมองอยู่” แม็กพยายามลากหมอนั่นออกไปแต่หมอนั่นมิวายก้มหน้าลงมากระซิบฉันให้ได้ยินแค่สองคน

“ค่อยดูเถอะฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ยัยช้างน้ำ” พอได้ยินแบบนี้ฉันก็ได้แต่กรีดร้องในใจเพราะไม่สามารถร้องออกมาได้เดี๋ยวคนอื่นหาว่าฉันบ้านะสิให้ตายเถอะนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

วันต่อมา

เมื่อวานฉันคิดมากทั้งวันและแล้ววันนี้ก็มาถึงฉันเลื่อนอ่านหัวข้อข่าวบนเฟสบุ๊คโรงเรียน

‘ข่าวใหญ่!!!! ชเวอึนซา กับ คิมโชมิน กำลังครบกันอยู่จากเหตุการณ์เมื่อวานที่ทั้งสองทะเลาะกันแล้วอึนซาไปกระซิบข้างๆหูของโชมินอร้ายยยยแอดทนไม่ไหวแล้ววววว’

พออ่านจบฉันนั่งกุมขมับทันทีให้ตายสิหมอนี่ยังเป็นทีสนใจของสาวๆพวกนั้นขื่นมีข่าวแบบนี้ฉันเละแน่ในระหว่างทางเดินเข้าห้องเสียงซุบซิบนินทาของพวกผู้หญิงดังขึ้นตลอดทาง

“ใช่ยั้ยช้างนี่หรือเปล่า”

“อื้อยัยนี่แหละ”

“ไม่รู้ใช่อะไรหลอกล้อพี่อึนซาเนอะเขาถึงสนใจยัยถังน้ำนี่”

“ฉันเกลียดยัยนั้นจริงๆให้ตายสิ!!!”

เสียงซุบซิบดังขึ้นพร้อมกับคำว่าร้ายต่างๆฉันกำมือแน่นก้าวเดินไปที่ห้องอย่างเร็วที่สุด!!! เจ็บใจก็เจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้!!!!

‘ฉันเกลียดหมอนั่นจริงๆไอ้คนเลว!!!!’

ในขณะที่ฉันกำลังพยายามอ่านหนังสืออยู่เพราะไม่อยากคิดมากเรื่องนี้แต่จู่ๆหมอนั่นเดินมาจากทางไหนก็ไม่รู้มาหยุดตรงหน้าฉันพร้อมกับดอกไม้ช่อโต

“โชมินเมื่อวานฉันขอโทษนะที่ต่อว่าเธอแบบนั้นให้อภัยฉันนะ” เขามาพูดว่าขอโทษฉันพร้อมกับตีหน้า เศร้าแบบนี้ให้ตายสิคนเขายิ่งหมั่นไส้ฉันไปกันใหญ่แน่ๆหยุดๆๆๆหยุดขอโทษฉันด้วยใบหน้าหล่อๆนั้นหัวใจจะวาย

“เออ...ไม่เป็นไร”

“นี่ดอกไม้นี่ฉันให้เธอนะ😊

“ขอบใจแต่เก็บไว้เถอะ” ขืนรับไปมีหวังโดนรุมตบแน่

“ไม่อ่ะฉันให้เธอรับไปเถอะนะ”

“เออ...ก็....ได้” โอ้ย!! อย่าพูดน่ารักแบบนั้เซ่!!!!

“งั้นฉันไปนั่งที่ก่อนนะ”

“อื้อ” ก่อนไปเขาก้มลงมากระซิบข้างหูฉันอีกครั้งจนฉันเปลี่ยนสีหน้าทันทีจากความประทับใจกลายเป็นความเกลียด

“โชคดีนะ😊” ฉันได้แต่กำมือแน่นไอ้หมอนี่ไอ้เลวววววววว

และ ก็เป็นดั่งคาดจากที่ฉันมีเพื่อนค่อยชวนไปนู่นไปนี่ตอนนี้ทุกคนไม่แม้แต่จะคุยด้วย

“มินอาไปกินข้าวด้วยคนสิ” ฉันพูดกับเพื่อนสนิทของฉันมินอาแต่เธอหันมามองฉันด้วยสายตาเย็นชา

“ขอโทษนะโชมินแต่ฉันไม่อยากโดนลูกหลงไปด้วยไปคนเดียวเถอะ” นี่มันหมายความว่าไงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันก็ยังพูดแบบนี้งั้นเหรอ

“เอ่อ..โอเคขอโทษด้วยนะที่ทำให้เธอลำบากใจ”

“อื้อ”

พอจบบทสนทนามินอารีบเดินหนีทันทีส่วนฉันก็เดินไปคนเดียว

“นี่!!!! เธอคือยัยโชมินใช่ไหม!!!!!” แต่จู่ๆระหว่างทางเดินไปโรงอาหารก็มีพวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมาล้อมฉันเอาไว้

“เอ่อ...”

“ทั้งโรงเรียนมียัยช้างแบบนี้แค่คนเดียวนี่แหละจองชู”

ปึก!

“เธอกล้าดียังไงถึงไปยุ่งกับอึนซาหะ!!!!!ยัยช้างน้ำ!!!” เธอคนนั้นผลักฉันจนตัวฉันไปชนกับกำแพงฉันเหลือบตามองไปรอบๆหวังจะมีคนมาช่วยก็เจอกับเจ้าหมอนั่นที่แอบดูอยู่พร้อมกับยิ้มอย่างพอใจฉันกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจที่หมอนั่นอาฆาตแค้นฉันถึงเพียงนี้ไอ้บ้าเอ๋ย!!!!!

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ยัยนั้นตบหน้าฉันด้วยความแรงก่อนที่เพื่อนของเธอจะรุมเอาน้ำมาสาดใส่ฉันและนับจากนี่ชีวิตที่บัดซบของฉันก็เริ่มต้นขึ้น.....

ผู้หญิงทุกคนแกล้งฉันทุกเช้าฉันจะตัวเปียกเข้ามาเรียน ชั่วโมงพาละชุดของฉันจะหายตลอดต้องขอเงินแม่ซื้อใหม่ตลอดไม่ก็ขาดบ้าง พอไปห้องน้ำก็โดนตบบ้าง ทุกครั้งที่เกิดเรื่องพอเข้ามาในห้องฉันจะมองเขาด้วยสายตาแค้นเคืองทุกวันดำเนินไปแบบนี้จนมีวันหนึ่งในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าโรงเรียน....

“พี่ครับ!!! ระวังน้ำ!!!” แต่แล้วจู่ๆก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งมาตะโกนใส่ฉันพร้อมกับผลักฉันออกจนตัวเขาเปียกน้ำเอง....

“ว้ายยยย!!! นายเป็นอะไรหรือเปล่า” เขามองผมด้วยสายตางุนงงพร้อมกับถามขึ้น

“พี่ไม่เป็นไรนะ” เด็กน้อยถามฉันขึ้นในรอบหลายเดือนมานี้ไม่มีใครที่คุยกับฉันแบบนี้เลยฉันดีใจจนน้ำตาค่อยๆเอ่อล้นออกมา.....

“พี่ๆ...ไม่เป็นไรนะร้องไห้ทำไมพี่เจ็บตรงไหนเหรอ” ยิ่งเด็กน้อยแสดงท่าทีเป็นห่วงแบบนี้ฉันยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

“เอ่อ...ผมว่าเราไปหาที่นั่งพักก่อนเถอะวันนี้ผมตั้งใจโดดเรียนมาหาใครบางคนนะแต่เดี๋ยวผมแวะคุยกับพี่ก่อนก็ได้” เด็กน้อยพยายามลากแขนฉันไปที่หลังโรงเรียนที่มีสวนหย่อมคิดดูว่าเด็กตัวเล็กๆพยายามดึงแขนยัยช้างที่ยืนร้องไห้ขี้มูกโปงจนมาถึงสวนหย่อม

“ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ ครืดดดดด” ฉันทั้งร้องไห้ทั้งสั่งน้ำมูกในระยะเวลาหลายเดือนผ่านมาฉันอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ราวกับคนที่ตายไปแล้วไม่มีเพื่อน ไม่มีใครเข้าใกล้ ทุกวันจะโดนแกล้งอย่างหนัก ทุกวันต้องกลับไปร้องไห้ที่บ้านคนเดียว ไม่กล้าบอกแม่ด้วยช้ำ

“ถ้าพี่พร้อมคุยแล้วบอกผมด้วยนะผมจะนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ....”

“ทำไม...ฮึก....ทำไม...นายถึงช่วยฉัน” เด็กน้อยหันหน้ามามองฉันด้วยแววตาที่ใสชื่อบริสุทธิ์

“แม่ผมสอนว่าเวลาที่เห็นผู้หญิงถูกรังแกต้องช่วยเขาเพราะผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอ” ฉันขมวดคิ้วมองเด็กอายุ10ขวบพูดแบบนี้

“เหรอนายเป็นคนดีจังนะต่างจากบางคนลิบลับ”

“ใครเหรอครับ”

“ฉันนะอยู่ดีๆก็กลายมาเป็นแบบนี้เพราะหมอนั่นฉันเกลียดเขาที่สุด!!!! ชเว อึนซา!!!!” เด็กน้อยจองมองผมด้วยความอึ้งๆเขาก็คงกลัวหมอนั้นสินะเห็นว่าพ่อเขาเป็นมาเฟียพี่น้องของพวกเขาเรียนอยู่นี่หมดขนาดผู้อำนวยการยังไม่กล้าหือกับเขาเลย....

“ผมชื่อ ชเว อึนโฮ ครับ” แต่จู่ๆเด็กน้อยก็แนะนำตัวเองขึ้น...อ้อชื่อ ชเว อึนโฮเอง....อึนโฮ....อึนโฮ.....

“อ่ะ!!!! อย่าบอกนะว่านายเป็นนายชายของไอ้ปีศาจนั้น!!!!!”

“ฮ่าๆๆ ปีศาจงั้นเหรอเหมาะกับพี่ผมดีนะเพราะเขาร้ายกาจสุดๆพี่ไม่ต้องกลัวหรอกครับผมไม่เหมือนพี่ชายของผมหรอก...ผมขอโทษแทนเขาด้วยนะครับพี่เขาเป็นคนยึดติดถ้าเขาโกรธอะไรเขาจะไม่ปล่อยวาง” ทำไมน้องกับพี่มันต่างกันราวกับฟ้ากับเหวขนาดนี้อึนโฮน่าจะเป็นพี่ของไอ้เลวนั้นมากกว่านะ

“นายไม่ต้องขอโทษหรอกนายไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“ผมจะปกป้องพี่เองเพราะพี่ชายของผมพี่ถึงเจอเรื่องแบบนี้ร้องไห้ออกมาเถอะครับแล้วทุกอย่างมีนจะผ่านไปด้วยดี....”

หลังจากวันนั้นที่อึนโฮพูดแบบนั้นนับตั้งแต่วันนั้นเขาก็ค่อยช่วยเหลือฉันทุกอย่างทุกๆวันเราสองจะมานั่งคุยกันอยู่ตรงสวนหย่อมตลอดจากที่เจอเรื่องหนักตอนนี้ฉันกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กไปเลยจนเทอมหนึ่งกำลังจะหมดไป......ฉันตัดสินใจนัดเจอเขาที่ดาดฟ้าโรงเรียนเพื่อเคลียร์เรื่องนี้ให้จบไปสักที

“พี่แน่ใจนะว่าจะไปคุยกับพี่ผม”

“อื้อฉันจะได้รู้สักทีเพราะอะไรเขาถึงทำแบบนี้”

“อ่า...พี่ซาเขาไม่ใช่คนมีเหตุผลขนาดนั้นหรอกนะ”

“ลองดูก่อนละกัน” หวังว่ามันจะออกมาดีนะ

**

สวัสดีค่ะทุกคนเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สี่ของไรท์ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะเพราะไรท์พิมพ์ในมือถืออาจมีผิดบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ

**😊❤️

ความคิดเห็น