อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 16 ] : สุนัขดมกลิ่น

ชื่อตอน : [ Episode 16 ] : สุนัขดมกลิ่น

คำค้น : the mission sniper 16

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 11:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 16 ] : สุนัขดมกลิ่น
แบบอักษร

บทที่ 16

สุนัขดมกลิ่น

Guantánamo สาธารณรัฐคิวบา

ขาเรียวก้าวมาหยุดอยู่ด้านหน้าทางเข้าขุมนรกบนดินโดยมีผู้คุมคอยเดินนำทาง เจ้าหน้าที่ฟิลลิป สวอนลอบถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงความป่าเถื่อนภายในคุกนี้ คุกกวนตานาโมได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่คุมขังนักโทษที่ก่อคดีร้ายแรงหรืออาชญากรรมข้ามประเทศ และมันจะเป็นสถานที่สุดท้ายที่เขาอยากมา

ด้านหน้าทางเข้าเป็นลานกว้างสำหรับให้นักโทษทำกิจกรรม ถัดมาเป็นอาคารคุมขังและตึกทางด้านหลังที่ถูกสั่งห้ามเข้า จะห้ามหรือไม่ฟิลลิปเองก็ไม่คิดจะเข้าไปเพราะมันไม่ใช่กงการอะไรของเขา อีกอย่างเขามาที่นี่ก็เพื่อสอบปากคำออสติสนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง

ผู้คุมนำทางฟิลลิปจนมาถึงห้องสอบปากคำขนาดกลาง ภายในห้องประกอบไปด้วยโต๊ะ เก้าอี้และเครื่องมือทรมานนานาชนิดแถมยังมีเก้าอี้ไฟฟ้า "ถูกห้องแน่หรอ" ชายหนุ่มหันไปถามผู้คุมด้านข้าง "ครับ" อีกฝ่ายตอบหน้าตายเหมือนจะคุ้นชินกับเรื่องแบบนี้ ฟิลลิปตัดสินใจยอมเข้าไปนั่งรอนักโทษด้านใน กวาดสายตามองห้องสอบปากคำ เอ่อ...ถึงมันจะดูไม่ค่อยเหมือนก็เถอะ

ใช้เวลาไม่นานประตูสำหรับห้องสอบปากคำถูกเปิดโดยคนมาใหม่ มีชัม ลี ออสติสในชุดนักโทษสีส้มหม่น หนวดเครารกรุงรังบดบังใบหน้าบางส่วน สภาพอดีตผู้ก่อการร้ายดูไม่จืด ดวงหน้าอิดโรยแววตาหม่นหมองราวกับถูกสูบพลังชีวิตต่างจากครั้งที่เจอล่าสุด ไม่ต้องถามก็พอจะเดาออกว่าคุกกวนตานาโมเหมือนนรกบนดินขนาดไหน

ออสติสถูกจับให้นั่งตรงข้ามกับเขา ทั้งข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการไปด้วยโซ่ตรวน ตอนนี้ผู้คุมออกไปรอด้านนอกแล้ว ปล่อยให้เขาสอบปากคำนักโทษได้อย่างเต็มที่

"ผมฟิลลิป สวอน หน่วยสืบราชการลับจากซีไอเอ"

"ซีไอเอ?" มีชัมไล่สายตาสำรวจฟิลลิปตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับเค้นเสียงหัวเราะออกมา

"สุนัขดมกลิ่นอุตส่าห์มาถึงกวนตานาโมทั้งที...ต้องการอะไรล่ะ"

ในเมื่อมีชัมเป็นฝ่ายเปิดประเด็นฟิลลิปก็ไม่รอช้าบอกสิ่งที่ตนต้องการอย่างตรงไปตรงมา "ข้อมูลเรื่องโกสต์" อดีตผู้ก่อการร้ายถึงกับชะงักค้างกับประโยคดังกล่าว ก็จริงอยู่ที่เขาเคยค้ายาเสพติดให้โกสต์แต่รายนั้นไม่เคยเปิดเผยตัวตนรวมถึงข้อมูลเล็กๆน้อยๆเลยสักนิด

มีชัมใช้เวลาไตร่ตรองอยู่นานเจ้าตัวเองก็ดูจะลำบากไม่ใช่น้อยท้ายที่สุดก็ตัดสินใจได้ "ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน" เมื่อมีโอกาสมาถึงมีชัมก็ต้องรีบคว้าให้ได้มากที่สุด

"ว่ามา"

"ปล่อยตัวและลบประวัติดำทั้งหมด" ฟิลลิปมองชายตรงหน้าพลางลอบยิ้มมุมปาก เหมือนที่ฟังมาไม่มีผิดเพี้ยน มีชัมเป็นพวกฉวยโอกาส ได้คืบจะเอาศอก เขาคงต้องยื่นคำขาดหน่อยแล้วมั้ง

"แลกกับข้อมูลไม่ถึงหยิบมืองั้นเหรอ มันจะมากเกินไปหน่อยมั้ง ออสติส"

"แค่ปล่อย..."

"ลดโทษเท่านั้น" ฟิลลิปตัดสินใจยื่นคำขาดเพื่อผลประโยชน์แก่ตัวเขาเองและสำนักข่าวกรองกลาง "ผมให้คุณได้แค่ลดโทษเท่านั้น ไม่มีมากกว่านี้" มีชัมเงียบ ไม่คิดจะต่อรองกับคนตรงหน้าอีก ในเมื่อเขาไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการก็ไม่มีความจำเป็นต้องเจรจากัน

เจ้าหน้าที่สวอนถึงกับถอนหายใจให้กับความดื้อด้าน เขาไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่ห้องสอบปากคำมีเครื่องมือทรมานมากขนาดนี้ "ผมต้องถอนฟันคุณสักกี่ซี่นะ คุณถึงจะยอมบอก" ชายหนุ่มดันเก้าอี้ออกลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ในมือถือคีมควงเล่นไปมา ในเมื่อใช้ไม้อ่อนแล้วไม่ได้ผลคงต้องลองเปลี่ยนมาใช้ไม้แข็งดูบ้างแล้วแหละ

การสอบปากคำของจริงกำลังจะเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก

ออสติสถูกทรมานเป็นเวลาร่วมสองชั่วโมงเศษแต่ก็ยังไม่มีท่าทีจะปริปากพูดออกมา บางทีนักโทษรายนี้อาจจะชินชากับความโหดร้ายในคุกกวนตานาโมแล้วก็ได้ ร่างอ่อนแรงของมีชัมถูกผู้คุมลากออกไปยังห้องขังเดี่ยว วันนี้ฟิลลิปคงต้องกลับไปทำการบ้านมาใหม่ เขาจะทรมานมีชัมทุกวันจนกว่าจะยอมบอก แต่ถ้ายังอีก...คงต้องใช้ตัวช่วย ออสติสมีลูกสาวอยู่คนนึงเธอน่าจะอายุราวๆหกขวบ อย่าหาว่าเขาใจร้ายเลยแต่มันดันจำเป็นจริงๆนี่สิ เพราะงั้นเขาจะให้เวลาอีกอาทิตย์นึงถ้าอีกฝ่ายยังคงปากแข็งเขาจะกลับมาพร้อมกับลูกสาวของออสติส

ทางด้านลีโอและโนเอลพึ่งถูกส่งตัวมายังคุกแห่งนี้ในฐานะนักโทษใหม่ มาถึงวันแรกพวกเขาก็ได้การต้อนรับอย่างดีจากผู้คุมและนักโทษด้วยกัน เริ่มแรกพวกเขาถูกสั่งให้แก้ผ้าเพื่อตรวจร่างกาย ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ถัดมาเป็นการทรมานเล่นรับน้องใหม่สำหรับมือปืนอย่างเขาถูกฝึกเรื่องนี้มาดีนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอีกเช่นกัน ส่วนเหตุการณ์ล่าสุดเกิดขึ้นตอนช่วงพักทานอาหารกลางวัน ลีโอเผลอไปมีเรื่องกับหัวโจกในคุกเข้า เหตุผลเพราะมันมาลูบก้นเขา...

"ซี๊ด..." ร่างสูงส่งเสียงเบาๆเมื่อใช้นิ้วแตะมุมปากที่บวมช้ำของตัวเอง เขาถูกจับแยกมาขังเดี่ยวเพราะเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่ หนำซ้ำยังถูกอดข้าวอดน้ำอีก ไม่น่าไปก่อเรื่องเลยให้ตาย!

มือปืนหนุ่มเหลือบสายตาไปมอง 'เพื่อนร่วมชะตากรรม' ที่นั่งอยู่ห้องขังฝั่งตรงข้าม โนเอลนั่งชันเข่าขึ้นมองมาทางเขาอย่างคาดโทษ นึกไม่ถึงว่าของรักของหวงของบอสจะสร้างความวุ่นวายได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ติดแท่งเหล็กที่กั้นระหว่างพวกเขาอยู่ โนเอลคงจะกระโจนไปซัดหมัดเข้าหน้าลีโอสักสามที

เวลาล่วงไปแล้วสองวันเต็มๆพวกเขาเหมือนถูกขังลืม มีคนผ่านเข้าออกก็จริงแต่นั่นก็เป็นนักโทษที่อยู่ถัดจากเขาไปสองห้อง ทุกครั้งที่กลับมาสภาพของมันดูไม่จืดเลยสักนิด ลีโอและโนเอลต่างคนต่างนั่งจมอยู่กับความเงียบ พอเข้าวันที่สามผู้คุมถึงนำน้ำและอาหารประทังชีวิตมาให้แต่ก็ยังไม่ถูกปล่อยตัว จนเขาพึ่งมาสังเกตอะไรบางอย่างได้ นักโทษคนนั้นโดนลากออกจากห้องขังอีกเช่นเคย มันเป็นอย่างนี้ทุกวันเวลาเดิม

เรื่องนี้เขาลองปรึกษากับโนเอลดูแล้ว อีกฝ่ายก็คิดเห็นตรงกับเขาด้วยเช่นกัน ถ้าเป็นการทรมานเพื่อความบันเทิงพวกเขาก็คงโดนด้วยแล้ว แต่นี่คือการเจาะจงเฉพาะตัวบุคคลชัดๆ

"ผมขอทวนความเข้าใจอีกรอบหน่อย บอสส่งเรามาที่นี่ทำไม" ลีโอกรอกตาขึ้นกับคำถามดังกล่าว มือซ้ายของอีธานนี่มันน่ารำคาญจริงๆ ก็บอกไปแล้วไงว่าอีธานไม่ใช่เจ้านายของเขา!

"อย่ามาเหมารวม"

โนเอลลอบถอนหายใจด้วยความหน่ายก่อนจะพูดว่า "เรามาเพื่อหาตัวมีชัม ลี ออสติส ไม่ใช่ก่อเรื่องจนติดแหง็กทำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้" น้ำเสียงที่กล่าวออกมาเหมือนกับจะประชดแต่แฝงเจตนาดีเอาไว้

ทั้งโนเอลและเขาก็ต่างอยากออกไปจากคุกเต็มแก่ แต่ดันไปก่อเรื่องเข้าเลยต้องมาติดแหง็กอยู่ในนี้จะโทษใครก็ไม่ได้เห็นทีต้องโทษตัวเอง "นี่โนเอล..." คำพูดค่อยๆถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากบอกเป็นนัยว่าให้เงียบ

กึก

ประตูห้องขังถัดจากที่ลีโอไปสองห้องถูกเปิดออกโดยผู้คุม ตอนนี้นักโทษคนนั้นกลับมาแล้วสภาพก็ยังสะบักสะบอมเหมือนเดิม ใบหน้าคร้ามมีหนวดเคราบดบังบางส่วนทำให้เห็นไม่ค่อยชัดหันมองมาทางเขา

ดูเหมือนว่าลีโอจะจ้องนานเกินไปหน่อยทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวซะได้

คนถูกมองตีเนียนเบนสายตาออก เมื่อผู้คุมออกไปด้านนอกนักโทษคนนั้นก็พูดขึ้น "สมเพชหรือสงสารล่ะ หึ" ชายหนุ่มหันไปส่งสายตาขอความเห็นจากโนเอลที่อยู่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายส่ายศีรษะส่งสายตาเป็นนัยว่า 'อย่าตอบ' แต่ไม่รู้อะไรเป็นเหตุดลใจให้เขาเลือกที่จะตอบ

"ทั้งสองอย่างล่ะมั้ง สถานะเราก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่"

"ใครว่าไม่ต่าง ฉันเป็นนักโทษส่วนแกน่ะเป็นลูกกระจ๊อกของแบรนโด...ใช่มั้ยล่ะโนเอล ฟรานเชียส" เจ้าของชื่อหันขวับมามองทันที นึกไม่ถึงว่าจะดันมีคนรู้จักในนี้

"แก...."

"บอกจุดประสงค์มาดีกว่า แบรนโดส่งพวกแกมาทำไม"

"ข้อมูลของโกสต์ไง...มีชัม ลี ออสติส" โนเอลเป็นฝ่ายตอบในขณะที่ลีโอทำหน้าเหลอหลาเต็มประดา เขาคิดไม่ถึงว่านี่คือออสติส เอาเข้าจริง ตอนแรกโนเอลก็ไม่แน่ใจนัก แต่พอได้มาดูให้ชัดๆแล้วกลับเป็นออสติสตัวจริง ถ้าจำไม่ผิดเมื่อสามปีก่อนมีชัมไม่ได้ไว้หนวดเครารกรุงรังขนาดนี้ เวลาเปลี่ยนคนได้จริงๆ

อดีตผู้ก่อการร้ายนึกขัน ทำไมถึงมีคนต้องการข้อมูลจากตัวเขาเยอะนักนะทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยจะมี "แลกกับอะไรดีล่ะ เงิน ทองคำ เพชร? ถ้าเป็นของจำพวกนั้นฉันก็ขอปฏิเสธ" ใช่....เขาไม่ต้องการของนอกกายแค่อยากเป็นอิสระและกลับไปหาครอบครัวที่เขารักก็พอ

"อ่า...ออสติส แกนี่ไม่เปลี่ยนจริงๆ ถ้าฉันจำไม่ผิดแกมีลูกสาววัยกำลังน่ารักอยู่คนนึงหนิ"

"แกรู้หนิ"

"ถ้ายอมบอกข้อมูลเรื่องโกสต์ ครอบครัวแกจะปลอดภัย"

"หมายความว่าไง"

"คุณแบรนโดเป็นถึงผู้มีอิทธิพล เรื่องนั้นแกก็น่าจะรู้ดี ต่อให้เป็นพวกซีไอเอหรือเอฟบีไอก็จะไม่มีทางได้แตะต้องครอบครัวแกอีก" โนเอลพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาทอประกายจริงจังเสียจนลีโอยังต้องแอบปรบมือในใจ

มีชัมลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยปากพูดเป็นอันว่ายอมรับเงื่อนไขนี้ "ตอนนี้โกสต์เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" ทั้งโนเอลและลีโอเงียบรอฟังชายหนุ่มกล่าวต่อ "แกจำเป็นต้องไปพบคนๆนึง"

"สตีเฟน เกรกสัน"

"จะหาตัวมันได้จากไหน" ลีโอพูดขึ้น

"ทางตอนเหนือของไซบีเรีย ถ้าเจอหมอนั่นให้พูดชื่อฉันแล้วมันจะคลายข้อสงสัยของพวกแกเอง"

"เราจะมั่นใจได้ไงว่าแกไม่ได้โกหก" มือปืนหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับโนเอล พวกเขาจะมั่นใจได้ไงในเมื่อข้อมูลมันไม่มีพื้นเพอะไรเลย ถ้าเกิดมีชัมหัวหมอคิดหลอกให้พวกเขาไปหนาวตายในไซบีเรียก็ใช่เรื่องน่ะสิ

มีชัมมองด้วยสายตายากจะคาดเดา ในมือกำบางสิ่งเอาไว้ก่อนจะสไลด์มันผ่านช่องว่างระหว่างกรงขังมุ่งตรงไปทางลีโอ เจ้าตัวหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดูก่อนจะถามว่า "มันคือ?" ออสติสไม่รอช้ารีบคลายความข้องใจให้ชายหนุ่ม

"กุญแจไขความลับ นี่คือคำใบ้ที่สองจากโกสต์ ไปพบเกรกสันแล้วแกจะเข้าใจทุกอย่างเอง" ทั้งสองพยักหน้ารับ ทีนี้ก็เหลือแค่ต้องรอเวลาถูกปล่อยจากห้องขังเดี่ยวเท่านั้น ไม่สิ...คงจะรอไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ยังไงซะพวกเขาก็ต้องรีบออกไปก่อนจะถูกจับได้ ยิ่งมาอยู่ในต่างถิ่นยิ่งอันตรายไม่มีใครที่สามารถไว้ใจได้ทั้งนั้น

"ยืนบื้ออยู่ทำไม ไขออกไปสิ" โนเอลยืนกอดอกมองมือปืนหนุ่มในชุดนักโทษที่ยังไม่ยอมใช้กุญแจไขออกจากห้องขังสักที คนถูกด่าหันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะใช้กุญแจไขตัวล็อคออก เอาเข้าจริงๆเขาก็พึ่งมารู้แหละว่าไอ้นี่ไว้ใช้ไขประตู....

จัดการปลดล็อคประตูห้องขังทั้งของเขาและโนเอลเสร็จก็ไม่ลืมหันไปมองมีชัมเป็นครั้งสุดท้าย "โชคดี" ลีโอพยักหน้ารับอีกคราก่อนจะรีบตรงดิ่งออกไปด้านนอกโซนห้องขังเดี่ยว ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน....นี่พวกเขาไม่ได้เห็นแสงเห็นตะวันมากี่วันแล้วนะ โนเอลสอดส่องดูลาดเลาโดยรอบเมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยต่อการพบเห็นก็ใช้สัญญาณมือเรียกให้เขาตามไป

โนเอลยกแขนขึ้นกั้นตัวอีกคนไม่ให้เผลอเดินออกไปที่โล่ง เหมือนเขาจะเห็นผู้คุมสองคนเดินตรวจตราอยู่ เจ้าตัวหันกลับมาทางลีโอเพื่อจะเตรียมบอกแผนการที่อยู่ในหัวแต่ไม่ทันได้พูด ลีโอก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว ชายหนุ่มกวาดสายตาเพื่อหาตัวปัญหาก่อนจะเจอร่างที่คุ้นตายืนแนบหลังกับกำแพงอีกฟาก

ทีเรื่องกวนใจล่ะไวจริงเชียว!

เจ้าของเรือนผมสีอ่อนง้างแขนปาก้อนหินไปยังถังด้านหน้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ผู้คุมทั้งสองหันมามองตัวล่อเป็นตาเดียวก่อนหนึ่งในนั้นจะสั่งให้อีกคนเดินไปดู เงาใหญ่ค่อยๆคืบคลานมาใกล้เขาทีละนิดเมื่ออยู่ในระยะที่สามารถโจมตีได้ลีโอไม่รอช้าใช้แขนล็อคบริเวณคอผู้เคราะห์ร้ายก่อนจะออกแรงบิดจนมีเสียงดังกร็อบประจวบเหมาะกับที่ผู้คุมอีกคนควักปืนพกขึ้นเตรียมยิงมาที่เขา ไวเท่าความคิดชายหนุ่มคว้ามืดสั้นที่เหน็บไว้บนร่างเหยื่อแล้วปาออกไปสุดแรงเกิด

ปลายแหลมของด้ามโลหะปักเข้าที่ลำคอตัดผ่านกล่องเสียงทำให้เหยื่อไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้ โนเอลเดินออกจากกำบังมุ่งหน้าไปช่วยสงเคราะห์เหยื่ออย่างรู้งาน "เอาศพไปซ่อนก่อน" ลีโอเอ่ยปากสั่งประหนึ่งว่าเป็นหัวหน้างาน อีกฝ่ายส่งสายตาคาดโทษให้เขาเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่ลืมหยิบของจำเป็นจากเหยื่อมาด้วย

โนเอลโยนปืนพกขนาดพอดีมือให้ก่อนจะพูดต่อ "เลยลานโล่งตรงนี้ไปจะมีรั้วกั้นอยู่ เดินไกลไปอีกห้าไมล์นายจะเจอชายฝั่ง บอสจะส่งคนมารับเราที่นั้นตอนพระอาทิตย์ขึ้น"

"แล้วออสติสล่ะ จะปล่อยไว้ที่นี้จริงๆเหรอ"

"เอาตัวนายให้รอดก่อนเถอะ"

มือปืนหนุ่มยักไหล่ตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไร คนมองถึงกับต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง "มันอยู่นั่น จับไว้อย่าปล่อยให้หนี!!" ไม่ต้องหันไปมองก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองรีบสาวเท้าวิ่งจ้ำอ้าวกันจ้าละหวั่น ถึงในมือจะมีปืนพร้อมสู้แต่ถ้าเทียบจำนวนแล้ว พวกเขาแหละที่ต้องซี้แหงแก๋




#talk

มาช้าแต่มานะ555555 ตอนนี้โนเอลกับลีโอก็จะกัดกันนิดนึง ถ้าถามว่าโนเอลนี่น่ารำคาญสำหรับลีโอมั้ย หมาก็จะบอกเลยว่าน้องลีแกรำนางมากก อารมณ์เหมือนเจอมนุษย์ลุงบ่นแหละ(อ่ะ หยอกกกก)

ส่วนใครที่คิดว่าCIAไม่ร้ายนี่คิดผิดแรงนะจ้ะะะ หน่วยสืบราชการลับที่ฟิลลิปอยู่นี่ทำได้ทุกอย่างเพื่อข้อมูลอ่ะแหละ ยิ่งคุกกวนตานาโมมีทหารอเมริกันเป็นคนดูแลก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย นางทำได้หมดเพื่อเค้นความลับ5555

ความคิดเห็น