Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 37 : สอนงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 01:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 37 : สอนงาน
แบบอักษร

“พี่ตะวัน ช่วยดูตรงนี้หน่อยสิครับ”

ภีมพลที่นั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกับตะวันเลขาคนเก่งของทศกัณฐ์ เขาขอให้คุณเลขาช่วยดูข้อมูลที่อยู่ในแล็บท็อปที่ไม่เข้าใจ

“ไหน..ติดปัญหาอะไร?” ตะวันลุกจากโต๊ะทำงานเดินอ้อมมาอยู่ด้านหลังภีมพล แขนเรียวยาวโอบพนักเก้าอี้หลังโน้มตัวคร่อมร่างบางของภีมพลไว้ ใบหน้าหล่อได้รูปวางขนาบข้างๆ ใบหน้าหน้าหวาน มือข้างที่ว่างจับลงบนเมาส์ทับมือของภีมพลที่จับอยู่ก่อน

“อ๋อ ตรงนี้ให้ทำอย่างนี้นะ” ตะวันสอนงานคนที่นั่งอยู่ เขาขยับเมาส์ที่มีมือบางกุมอยู่เคลื่อนไปมาอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับพูดอธิบายอย่างชัดเจนและเข้าใจง่าย ภีมพลรู้สึกทึ่งกับความเก่งและฉลาดของตะวันเขาไม่ได้มีดีแต่พูดมิน่าทศกัณฐ์ถึงไว้ใจเขาอย่างมาก

“อย่างนี้นี่เอง..ขอบคุณครับพี่ตะวัน” ภีมพลหันไปยิ้มหวานให้คนข้างๆ อย่างกระทันหัน ทำให้ใบหน้าเฉียดเข้ากับกรอบแว่นบางจนขยับจากใบหน้าหล่อที่อยู่ข้างๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน ร่างบางเพิ่งรู้สึกตัวว่าอยู่ใกล้ชิดกับตะวันมากขนาดนี้ ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีสีชมพูเข้มขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่สบายรึเปล่า..หรือว่าแอร์เย็นไป” ตะวันใช้หน้าผากตัวเองประกบไปที่หน้าผากภีมพลที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

“คุณตัวร้อนนะสงสัยจะมีไข้” ร่างบางตกใจกับวิธีการวัดไข้ของตะวันที่ทำเหมือนเรื่องปกติ แต่เขาไม่ชินกับวิธีการวัดไข้แบบนี้จนต้องนั่งตัวเกร็งจ้องใบหน้าหล่อของตะวันจนตาค้าง

“ทำอะไรกันอยู่?!” เสียงดุดันเต็มไปด้วยอำนาจที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจดังขึ้นจนคนทั้งคู่ต้องผละออกจากกัน สายตาเฉียบคมจ้องมองไปที่ร่างบางอย่างคาดโทษก่อนกลับมามองที่เลขาคนเก่ง

“คุณทศมีอะไรรึเปล่าครับถึงมาถึงที่นี่ได้” ตะวันที่สังเกตถึงสายตาของเจ้านายได้รีบชิงถามขึ้นมาก่อน เพราะโดยปกติทศกัณฐ์แทบจะไม่มาที่แผนกเลขาเลย

“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณนิดหน่อย แต่ถ้ายุ่งอยู่ก็ไม่เป็นไร” เขาส่งสายตาเฉียบคมเหลือบไปมองร่างบางที่นั่งอยู่อย่างเอาเรื่องจนเจ้าตัวแอบสะดุ้ง ความจริงทศกัณฐ์จะกดโทรเรียกตะวันให้ไปหาที่ห้องก็ได้ แต่เขาอยากเห็นภีมพลตอนทำงานจึงหาเรื่องมาแอบดู

“มองอย่างกับเราทำอะไรผิดอย่างนั้นแหละ” ปากบาง ๆ บ่นอุบอิบในใจ

“ไม่ยุ่งหรอกครับ เชิญคุณทศนั่งก่อนนะครับ” ตะวันเดินไปขยับเก้าอี้ที่โต๊ะประชุมเล็กให้เจ้านาย

“ขอบใจ..เอ่อ..ผมขอกาแฟแก้วนึงสิ”

“ได้ครับ คุณทศรอผมสักครู่นะ” ตะวันยิ้มบางให้กับเจ้านายของตัวเอง

..........

“ยั่วอะไรตะวัน”

ทันทีที่เลขาหนุ่มพ้นประตูห้องไป ทศกัณฐ์ก็กลายร่างเป็นยักษ์ทันที ฝ่ามือใหญ่ฉุดร่างบางที่นั่งอยู่จนลอยขึ้น

“ทำบ้าอะไรวะ!” ร่างบางตวาดใส่หน้าคนตัวสูงเสียงดัง

“พี่ต้องถามนายมากกว่านะ ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่?!” คนตัวสูงไม่พอใจกับภาพที่ตัวเองเข้ามาเห็นในห้องของเลขาหนุ่ม

“พี่ตะวันแค่สอนงานผมเอง พี่ทศเป็นอะไรมากป่ะ” ภีมพลพูดกับคนตัวสูงอย่างหงุดหงิด

“ทำไมต้องสอนงานกันถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้นด้วย” เขาออกแรงบีบข้อมือบางเบา ๆ

“แล้วจะให้ทำไงวะ? ก็พี่ให้ผมมาฝึกงานกับเขาเองไม่ใช่หรอ” ร่างบางพยายามออกแรงบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของมือใหญ่

“เดี๋ยวนี้หัดเถียงพี่แล้วหรอ” ทศกัณฐ์ดันร่างบางเข้ามาชิดอกแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม จนภีมพลต้องแหงนหน้าขึ้นพูดกับเขา

“เถียงอะไร..ก็ผมพูดเรื่องจ..ริง..อืมมม...” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค คำพูดของร่างบางก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อโดนริมฝีปากอวบอิ่มประกบเข้าดูดกลืนอย่างเอาแต่ใจ

“อืมม..ยะ..อย่า” ภีมพลเบือนริมฝีปากแดงฉ่ำหลบจูบที่รุกราน ฝ่ามือใหญ่บีบเข้าที่กรามบางดันใบหน้าหวานหันมารับจูบที่เอาแต่ใจ ลิ้นหนาถูกสอดเข้าไปหยอกล้อทั่วโพรงปากแสนหวานอย่างรุกราน เมื่อรู้ว่าไม่สามารถขัดขืนได้ร่างบางจึงปล่อยให้คนเอาแต่ใจจูบเพื่อระบายอารมณ์โดยไม่ต่อต้าน

“พอใจรึยัง?!” ร่างบางถามออกมาเมื่อยักษ์ร้ายยอมถอนริมฝีปากอบอิ่มออก หากถ้านานกว่านี้เขาคงได้ตายคาปากคนตัวสูงเพราะขาดอากาศหายใจแน่ ๆ

“ทำแบบนี้ไม่กลัวพี่ตะวันกลับมาเห็นหรือไง” ภีมพลต่อยไปที่อกแกร่งเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มอารมณ์เย็นลงแล้ว

“ตะวันเกี่ยวอะไรด้วย?”เจอคำถามแบบนี้เข้าไปร่างบางถึงกับเงียบทันที ชิส์! เขาเบะปากมองคนตัวสูงอย่างไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย ทีตัวเองล่ะตอนอยู่กับตะวันถึงเนื้อถึงตัวกันมากว่าเขาซ่ะอีก

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง?” ทศกัณฐ์ขยับตัวเข้าหาร่างบางที่ขยับหลบอย่างว่องไง

“อ๊ะ! หยุดเลย..นี่ห้องพี่ตะวันนะครับ” ภีมพลพูดเตือนคนตัวสูงอย่างระวังตัว เขาไม่ค่อยไว้ใจยักษ์ร้ายถ้าเขาโมโหขึ้นมาเมื่อไหร่อะไรที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้เสมอ

ก๊อก! ก๊อก!

ตะวันเคาะประตูก่อนเข้าห้องตามแบบของคนมีมารยาท เขากะเวลาเข้าห้องได้อย่างพอเหมาะทั้งที่ชงกาแฟไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนี้ คนที่อยู่ในห้องสองคนรีบผละออกจากกันไปคนละมุมทันที

“กาแฟครับ” ตะวันวางถาดกาแฟลงบนโต๊ะประชุมเล็กในห้องทำงานของตัวเอง

“ขอบใจ” คนตัวสูงนั่งลงบนเก้าอี้เขายกกาแฟขึ้นมาดื่มก่อนหันไปเรียกภีมพลให้มานั่งด้วยกัน

“ภีมพลมานั่งนี่สิ”

“ตะ..แต่” ร่างบางหันไปมองตะวันที่พยักหน้าอนุญาตให้ร่างบางนั่งร่วมโต๊ะได้

ผลั๊วะ!

“อ๊ะ! ขอโทษครับ” ภูริที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นทศกัณฐ์อยู่ในห้องตะวันด้วย

“ทำไมไม่เคาะประตูก่อน เสียมารยาท” ตะวันที่กำลังดูเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมาตำหนิเพื่อนร่วมงานต่างแผนกที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“ไม่เป็นไร..เข้ามาสิ” ทศกัณฐ์เรียกคนที่มาใหม่ให้เข้ามาในห้อง

“เรื่องแค่นี้เอง...คุณนี่เรื่องมากเหมือนเจ้านายคุณเลยนะ” แทนไทที่เดินตามภูริมาบอกกับตะวันแต่สายตากับแซะไปที่คนตัวสูงที่นั่งอย่างวางท่า

“คุณแทนไท มาได้ยังไงครับ” ตะวันถามอย่างมีมารยาท

“ฉันได้ยินภูริคุยกับนายก็เลยตามมาด้วย”

“ผมว่าคนเยอะขนาดนี้คุยที่นี่คงจะไม่สะดวก” ตะวันปฏิเสธที่จะคุยในห้องของตัวเองเพราะดูคับแคบไปที่จะต้อนรับผู้บริหารถึงสองคน

“ไม่เป็นไรตะวัน เชิญ!” คนตัวสูงออกคำสั่งกับคนที่เข้ามาใหม่อย่างวางอำนาจ

“มาพร้อมกันแบบนี้ก็ดีจะได้คุยกันทีเดียวเลย” ทศกัณฐ์บอกกับทุกคนในห้อง

::::::::::

ความคิดเห็น