-:ยอ๑ใบอ่อน_หมี:-

เรื่องที่2ของไรท์เเล้ว~ ฝากติดตามเเละคอมเมนต์มาเยอะๆนะ>< #ป๋ากันน้องจูง #ป๋ารั่วๆก็ผัวน้องนั้นเเหละ

ตอนที่25:"พี่ครับ...ที่มาของคำว่าป๋ากันต์"

ชื่อตอน : ตอนที่25:"พี่ครับ...ที่มาของคำว่าป๋ากันต์"

คำค้น : ตอนที่25 กันจูง นิยายy เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่25:"พี่ครับ...ที่มาของคำว่าป๋ากันต์"
แบบอักษร

​ตอนที่25

​::พี่ครับ...ที่มาของคำว่าป๋ากันต์::


​"เย็นจัง..."

ลมอ่อนๆปะทะเข้ากับใบหน้าที่ดูสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อได้รับอากาศเย็นๆ เพราะก่อนหน้านี้เเทบจะละลายไปกับพื้นถนน...ทำไมน่ะหรอ...ก็เล่นพากันเดินมาห้างสรรพสินค้ากันด้วยเท้าตอนกลางวันเเสกๆน่ะสิ!


คิดเเล้วผมก็หน้านิ่วคิ้วขมวดทันที...ก่อนจะหันไปมองคนตัวสูงกว่าที่ยืนนิ่งๆโปรยตามองมาทางผมตั้งนานเเล้ว...


"จะไปยัง...ยืนจนคนมองหมดเเล้ว"


พี่กันต์เอ่ยบอกผม ผมก็หันไปมองรอบๆตัวก็เริ่มเห็นคนทยอยเข้ามาเเล้วก็ชำเลืองเหมือนเป็นจุดรวมสายตา...


จริงๆมันก็สมควรเเล้วเเหละ เพราะผมเล่นยืนหน้าประตูปล่อยให้ลมอ่อนๆเป่าหัวที่ชื้นด้วยน้ำเหงื่อ...ว่าเเล้วผมก็รีบวิ่งไปหาพี่กันต์ทันที


...เขินสายตา วุ้ย!...


"กว่าจะมาได้เนอะ"


"โธ่...ก็เเค่อยากยืนตากเเอร์เอง"


"เออ เดี๋ยวกลับไปเปิดให้"


ผมหันไปมองพี่กันต์หลังจากคอตกที่ถูกดุนิดหน่อยกับเปลี่ยนท่าทางอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมฉายเเวววาวอย่างชอบใจที่ได้ยินในขณะเดียวกันก็เเอบรู้สึกเเปลกใจยังไงก็ไม่รู้...


"ว่าเเต่พี่จะซื้ออะไรอ่ะ"


"ซื้อยาสระผม สบู่ พวกของอาบน้ำ ประมาณนั่น"


ผมพยักหน้ารับเมื่อได้ยินที่พี่กันต์ตอบก่อนจะนึกบางอย่างในใจ...ขอซื้อขนมพี่กันต์จะให้เปล่านะ...ผมเม้มริมฝีปากอย่างวิตกไม่ได้ รู้สึกว่าผมห่างจากพวกขนมขบเคี้ยวไปนานสองนานอยู่นะ=_=  เเบบชนิดที่ว่าผมไม่ได้เคยได้กินอีกเลยหลังจากออกจากบ้านมา


โธ่ชีวิต...


.


.


.


"มึงว่าเอากลิ่นไหนดีวะ"


น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคนข้างๆอย่างนึกไม่ออก ในมือถือขวดยาสระผมสองกลิ่นเอาไว้ จูงจ้องมองก่อนจะหยิบทั้งสองขวดจากมือหนามาดมก่อนจะเอากลิ่นที่ตัวเองยื่นให้กันต์


"เอาอันนี้"


"ได้"


ร่างสูงว่าก่อนจะหยิบกลิ่นที่เหมือนกับขวดที่จูงเลือกเอาไว้อีกขวดหนึ่งลงรถเข็น...ร่างบางมองตามอากัปกิริยาของอีกคนก่อนจะเอียงคอด้วยความสงสัย...


"อ้าว เเล้วพี่เอาไปทำไมสองอันอ่ะ"


"ก็จะได้ใช้กลิ่นเดียวกับมึงไง"


ว่าจบร่างสูงก็เหลือบตามองไปทางอื่นพร้อมกับลงเเรงเข็นรถเข็นไปยังจุดอื่นต่อโดยปล่อยให้บางคนตีหน้ามึนด้วยความสงสัย...


...ทำไมต้องใช้กลิ่นเดียวกันล่ะฟร่ะ!...


ใช้เวลาไม่นานนัก...ทั้งสองคนก็ได้ของครบตามกำหนดโดยมีร่างบางเป็นคนเลือกเกือบทุกอย่าง ในขณะเดียวกันที่สองร่างกำลังจะพากันไปจ่ายเงิน ดวงตากลมก็เหลือบไปมองโซนขนมขบเคี้ยวที่ตัวเองเเอบภาวนาว่าต้องซื้อให้ได้...โดยที่เเอบมองอยู่ห่างๆไม่กล้าเดินไปหยิบ เเต่ทว่าก็ไม่พ้นสายตาของคนตัวสูง...กันต์เหลือบตามองท่าทางของอีกคนที่ดูนิ่งไปก่อนจะมองตามสายตาของดวงตากลมที่จ้องมองบางอย่าง...


เมื่อเห็นดังนั้นก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขำอีกคนที่ดูกล้าๆกลัวๆ


"จะเอาก็ไปเลือกมา เดี๋ยวจะได้จ่ายเงิน"


น้ำเสียงทุ้มเอ่ยบอกอีกคน เพียงเเค่ได้ยินยังไม่ทันได้ใจความ ใบหน้าผ่องใสก็รีบหันควับมามองด้วยสายตาสงสัยทันที...ดวงตาไหวสั่นระริกด้วยความไม่เชื่อหู 


..ตั้งเเต่เมื่อเช้าเเล้ว ยังไงพี่กันต์ก็เปลี่ยนไปจริงๆล่ะเว้ย!...


"เอ้า ไปดิ" ว่าจบร่างบางก็ยังคงยืนนิ่งค้างอย่างไม่ไว้ใจสิ่งที่หูได้ยิน...


...ถ้าฟังผิดนะ พ่อจะตัดหูทิ้งมันเลย!!...


ร่างบางนึกคิดพลางก่นด่าตัวเองในใจ โดยไม่รู้ว่าร่างสูงเดินนำหน้าไปโซนขนมที่ตัวเองจ้องมองมานานเเล้ว...เมื่อนึกได้ก็หันไปมองเเผ่นหลังกว้างที่กำลังเข็นรถเข็นไปก่อนจะหยุดเเล้วหันใบหน้าคมคายมาทางคนที่ยืนนิ่งอย่างอึ้งๆ


​"ไปเร็วเมีย ยืนเอ๋ออยู่ได้"


ทันทีที่น้ำเสียงทุ้มว่าจบ ใบหน้านวลก็ขึ้นสีเเดงสดตามพวงเเก้มด้วยความอาย ก่อนจะรีบวิ่งตามเเผ่นหลังกว้างที่ยืนรอคอยอีกคนอยู่ก่อนหน้านี้...


"จะเอาอะไรก็เอา เดี๋ยวมา"


จูงไม่ได้ฟังอะไรต่อจากกันต์เพราะถูกของล่อตาลอใจระรานทั่วสายตาไปหมด กันต์ส่ายหัวไปมาด้วยความเอือมระอากับท่าทางที่ดูเป็นเด็กของคนตัวเล็กกว่าก็ได้จะเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง...


สองขาเรียวพากันก้าวเดินไปรอบๆโซนขนมโดยมีดวงตากลมทำหน้าที่สำรวจของที่ตัวเองอยากได้ ส่วนมือเนียนก็ทำหน้าที่ถือห่อขนมเเกว่งไปมาอย่างไม่มีบกพร่อง...ขนมกรุบกรอบห่อสีเขียวหนึ่งห่อถูกหยิบออกมาจากชั้นวางเพราะขึ้นอยู่ได้ว่าเป็นรสโปรดของคนตัวเล็กก็ว่าได้...


ใช้เวลาไม่นาน...ก็มีขนมหลายห่ออยู่ได้อ้อมเเขนเรียวดั่งเสกมาเหมือนว่าร่างบางจะเริ่มได้สติ ดวงตากลมก็ก้มลงมองวงเเขนของตัวเองที่เต็มไปด้วยขนมหลายห่อเเนบหน้าอกก่อนจะเบิกตากว่า... 


...เวรเเล้ว ลืมตัว!...


เมื่อนึกได้ก็รีบวิ่งวุ่นไปเก็บขนมในวงเเขนของตัวเองอย่างเร่งรีบเเละเสียดายในเวลาเดียวกัน จนในที่สุดขนมเกือบทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าตามชั้นวางของสภาพเดิมเเต่ทว่าในมือก็ยังคงถือขนมกรุบกรอบสีเขียวเอาไว้หนึ่งอันไม่ห่างตัว...


...อันเดียวก็พอ เกร๊งใจเกรงใจ...


"เฮ้อ..."


นึกเเล้วก็อยากถอนหายใจเป็นว่าเล่น ก็ในเมื่อเเต่ก่อนตัวเองอย่างได้อะไรก็ได้อย่างง่ายดายไปหมดเพียงเเค่เอ่ยปากขอ เเต่นี่มันก็อาจเป็นบทเรียนอย่างหนึ่งให้คนที่เคยใช้เงินฟุ่มเฟือยอย่างเขาให้ตาสว่างในการใช้เงินเเบบเดิมเสียที...


"อ้าว ทำไมถือเเค่ห่อเดียวเองล่ะ" 


"เฮือก"


จู่ๆเสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู จนคนที่ได้ยินก็เเอบสะดุ้งเฮือกใจหายใจคว่ำ...ร่างบางหมุนตัวหันไปมองคนตัวสูงกว่าที่หอบของพะรุงพะรังเต็มไปหมด...เเต่ของที่ว่านั่นมันยิ่งทำให้เบิกตากว้างหนักกว่าเดิม...


"พะ พี่ซื้อมาทำไมเนี่ย!"


ของบำรุงครรภ์สำหรับคนท้องนั่นเเหละที่มันทำให้ตัวเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ...เเถมยังมีพวกธัญพืชอะไรนานานั่นอีก...ร่างสูงไหวไหล่อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะหอบของที่ตัวเองหามาวางลงในรถเข็นอย่างเบามือโดยมีสายตาที่ยังไม่หายตกใจของจูงลอบมองอยู่...


"ก็ซื้อให้มึงไง จะซื้อให้ใครล่ะ"


"เเต่ผมว่ามันดูเเพงไปนะ"


​"เพื่อมึงไม่มีอะไรเเพงมากไปสำหรับกู"

ทันทีที่กันต์เอ่ยจบ จูงก็เงียบไปราวกับกำลังสตั๊น...หัวใจดวงเล็กกำลังพองโตกับคำพูดที่ฟังเเล้วอาจดูธรรมดาทั่วไปเเต่สำหรับเขาเเล้วมันมีอะไรเเอบเเฝงที่คนพูดก็ตั้งใจสื่อให้เขาอย่างเเน่นอน...ดวงตากลมช้อนมองใบหน้าคมคายเเละดวงตาคมดุที่จ้องมองเขาอยู่ตั้งนานสองนานเเล้วก่อนจะเผยยิ้มขึ้นพร้อมกับพวงเเก้มสีระเรื่อที่มองเเล้วดูน่ารัก...


"ไม่ต้องมายิ้มเลย มันเป็นหน้าที่ ไอ้หมอก็บอกว่ามึงอาการน่าเป็นห่วงกว่าใครเขา เลยต้องซื้อไปบำรุงเยอะๆ"


"เเล้วนี่ไม่เยอะไปหรอครับ"


เสียงใสถามก็จะมองไปยังรถเข็นซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย...คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว


"ไม่...เเล้วมึงล่ะ ทำไมได้มาห่อเดียว"


เสียงทุ้มเอ่ยถามกลับ ความจริงเขาเเอบเห็นตั้งเเต่คนตัวเล็กเริ่มที่จะวิ่งวุ่นเก็บพวกขนมต่างนานาตั้งนานเเล้ว เเต่อยากจะรู้เหลือเกินว่าทำไมจึงเลือกทำเช่นนั้น...


"ก็...มันเปลือง"


"เเค่เนี่ย...อืม เเต่คิดได้ก็ดีเพราะกินมากก็ไม่ดีอีก"


"อื้อ ผมเอาห่อเดียวนั่นเเหละ"


ร่างบางเอ่ยบอกเสียงหม่นอย่างสลด กันต์มองท่าทีอีกคนก็อดที่จะเเอบอมยิ้มไม่ได้ ก็ในเมื่อเจ้าตัวทำหน้าตาสลดเหมือนเด็กจะร้องไห้อย่างนั้นทำไมเขาจะให้อีกสักห่อปลอบใจไม่ได้กันล่ะ...


"ไปเอาอีกห่อไป เดี๋ยวจะหาว่าใจร้ายพาเด็กมาทั้งทีได้ขนมห่อเดียว"


"ขอบคุณครับ!"


.


.


.


"นี่ๆ พี่กันต์ให้ผมช่วยถือบ้างดิ"


ร่างสูงเหลือบตามองลงอีกคนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคู่เดิม ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างปฏิเสธน้ำใจ...


"ไม่ล่ะ เเล้วเดินตัวเปล่าไม่ดีรึไง"


"ก็ดี...เเต่อยากช่วย" ร่างบางเอ่ยบอกเสียงเเผ่วก่อนจะเดินคอตกตามไป...


...ก็คนมันอยากช่วยน่ะ กลัวว่าจะหนัก...


"หิวรึยัง"


ร่างหนาถามขึ้นอย่างนึกได้เพราะตั้งเเต่เช้ามาก็เพิ่งได้กินไปเเค่มื้อเช้ามื้อเดียว ในตอนกลางวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องทั้งคู่เลยสักนิด...


"ก็หิวเเล้วครับ"


"อืม งั้นก็เลือกร้านสิ"


"ห้ะ?"


นี่เขาไม่ได้ฟังผิดไปอีกเเล้วใช่ไหม! ทำไมวันนี้พี่กันต์ดูตามใจเเปลกๆ...ใครจะมาเข้าสิงร่างอีกล่ะเนี่ย!


"หูไม่ดีอีกเเล้วหรอ เดี๋ยวเลือกเอง"


ไม่ว่าเปล่า อีกคนก็ถือของทั้งหมดด้วยมือเดียวอย่างไม่นึกว่ามันหนักเลยสักนิด ส่วนข้างที่ว่างก็คว้ามืิอเนียนที่ยังไม่ได้ทันตั้งตัวมากอบกุมเอาไว้ก่อนจะออกเเรงจูงอีกคนให้เดินตามเขาไป


ไม่นาน...ทั้งคู่ก็มานั่งในร้านอาหารที่ค่อนข้างติดหรูอยู่นิดหน่อยซึ่งถูกตกเเต่งด้วยสไตล์ไทยๆเพราะว่าเป็นร้านอาหารไทย...ดวงตากลมกวาดสายตามองรอบร้านให้ทั่วๆ เมื่อนึกได้ก็ลองหยิบเมนูอาหารออกมากางดูก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับราคาของอาหารที่ถือว่าเเพงเเต่ก็ดูคุ้มกับราคาดี...


...เเพงอย่างนี้เเล้ว จะมีเงินจ่ายไหม ขนาดข้าวกะเพราหมูกรอบในครั้งนั่นยังติดป้าไว้อยู่เลย...


"จะสั่งก็สั่งเลย"


กันต์เอ่ยปากบอกอีกคนที่ทำท่าทางดูลังเลตั้งเเต่เดินเข้ามาในร้านเเล้ว...พนักงานผู้ชายรับออเดอร์ยืนมองลูกค้าสองคนที่หนึ่งคนกำลังนั่งเกร็งเเละไล่นิ้วเช็คราคาอาหารไปมา เเละอีกคนที่นั่งหน้านิ่งไม่ไหวติงราวกับถูกปั้นมาอย่างนั่นเเหละ...เเต่สายตาของพนักงานหนุ่มกลับอยากจดจ้องอยู่กับใบหน้าผ่องใสที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วเข้าหากัน เเต่ไม่ก็สามารถทำให้ละสายตาได้เลย...


"เฮ้อ..."


เมื่อยังคงเห็นร่างบางนั่งไล่ราคาอยู่ราวกับว่าจะยังไม่จบไม่สิ้น อีกคนก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะเหลือบสายตาไปมองพนักงานผู้ชายที่กำลังจ้องมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามราวกับกำลังกลืนกินอยู่ร่ำไร...


"ไอ้น้อง...เอากะเพราหมูสับสองจาน เเล้วก็เอาต้มยำกุ้งน้ำใสเปรี้ยวๆ เเกงส้มไข่ชะอม น้ำเเข็งสอง ​เเล้วก็เลิกมองเมียกูสักที"


เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหนักเเน่นเเละเน้นประโยคสุดท้ายอย่างตั้งใจให้คนฟังได้ยินชัดๆ...พนักงานหนุ่มสะดุ้งกับน้ำเสียงเเละสายตาเหวี่ยงๆที่ถูกมองมาจนเเอบกลืนน้ำลายอย่างลงคอฝืดๆไม่ได้...จูงที่ว่าเอาเเต่นั่งไล่ราคาก็ลดเมนูอาหารลงก่อนจะเเอบโผล่เสี้ยวหน้ามามองใบหน้ากันต์ที่กำลังขึงขังจนน่ากลัว...


"อะ เอ่อครับ...มีเเค่นี้ใช่ไหมครับ"


พนักงานหนุ่มอดที่จะรู้สึกเกร็งไม่ได้ มือก็จดรายการอาการด้วยอาการสั่นเทาเเปลกๆเพียงเเค่ได้รับสายตากดดันนั่น...


"อืม เสร็จเเล้วก็รีบๆ เมียกูหิว"


ว่าจบกันต์ก็หันหน้าไปมองทางอื่นทันที...พนักงานหนุ่มเมื่อได้ยินอย่างนั่นก็รีบรับรายการอาหารมาก่อนจะรีบก้มหัวให้เเล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว


"เอ่อ...พี่กันต์ เขามองผมหรอ"


"เออ นั่งเอ๋อให้ถูกมองอยู่ได้"


กันต์เอ่ยดุเบาๆอย่างหัวเสียก่อนจะเปลี่ยนท่าทางมานั่งเท้าคางมองคนตัวเล็กทันที...จูงที่ทำอะไรไม่ถูกก็รีบยกเมนูอาหารขึ้นมากางปิดใบหน้าของตัวเองทันที...


"พอกูจะมองบ้างล่ะปิดเลยนะ"


น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเล่นๆเเต่ก็ทำให้ใบหน้าภายหลังเมนูอาหารอดขึ้นสีระเรื่อเพราะความเขินอายไม่ได้


"ไม่รู้ว่าเเม่งจะมองอะไรมึงนักหนา"


"....."


​"มองเเต่เมียกูอยู่ได้ไอ้พวกเวรนี่หนิ!"


...เว้ยย! ไอ้จูงจะระเบิดตัวตายหลังเมนูอาหารนี่เเล้ว!...



+++++++++++++++++++++++++++++



โปรดติดตามตอนต่อไป...


...


มาต่อเเล้วเน้อออ คือเฮียเเกดูหงุดหงิดเเบบมากๆน่ะตอนนี้5555 ตอนนี้ไม่ค่อยเน้นบรรยายมากนะคะ มาเน้นคำพูดไปก่อนนิสนุง~ ความจริงเเล้วเฮียเเกเปย์ได้มากกว่านี้...เพื่อเมียเเล้วเสียเท่าไหร่ก็ย่อมได้(?) 


ก็มาไม่ยาวมาก...เเต่ก็มานะ5555 จะขอเเจ้งเอาไว้ก่อนว่าอาจจะหายหน้าหายตาไปอีกนิดเพราะเดือนนี้มันคือ...เดือนเเห่งความรัก ถุ้ย! เดือนเเห่งความตายของไรท์เอง! เดือนนี้สอบเพียวๆปลายภาคเเล้วปิดเทอมเเล้ววววววว!! อาจจะยุ่งๆก็อย่าว่ากันเลยนะ จะพยายามหาเวลามาอัพให้เหมือนเดืม ไม่ทิ้งเเน่นอนได้โปรดเชื่อใจ!


ยังไงก็ฝากคอมเมนต์กันเยอะๆให้กำลังใจน้องเเละไอ้พี่ด้วยนะคะ เหมือนเดิมเลย....เมื่อเห็นเเล้วมันมีความสุขจริงๆ:)


.

.

.


สำหรับวันนี้...สวัสดีค่ะ!ヽ(´▽`)/

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น