Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝืนใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 673

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2562 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝืนใจ
แบบอักษร

​หลายวันต่อมา

ตำหนักยวิ๋นชิง

"จะไปแน่รึ"เทียนจินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ นางเพิ่งคลอดลูกได้ไม่ถึงเดือนเหตุใดยังต้องไปถือศีลสวดมนต์อะไรอีก

"ถือว่าทำเพื่อความสบายของข้าเถิดนะเพคะ ข้าแค่อยากสวดมนต์ให้ลูกๆของเราแข็งแรง แค่คืนเดียวเท่านั้นตอนเช้าจะรีบกลับเพคะ"

วันนี้เป็นวันคืนเดือนดับอย่างไรนางก็ต้องไป เยว่จือพยายามหาเหตุผลที่จะไป สามีของนางแม้จะดูไม่พอใจแต่ก็ไม่อยากขัดจึงพยักหน้าอนุญาตนางไป

"ไม่ต้องห่วงนะเพคะเสด็จแม่กับจิงซินก็อยู่ด้วย ให้ทหารไปล้อมไว้ก็ได้เพคะ น้องสัญญาจะรีบกลับมาแต่เช้า"เยว่จือใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย นางเข้าไปกอดแขนของสามีเอาไว้พลางใช้ศีรษะถูไถไปมา

"พี่ส่งไปแน่เจ้าไม่ต้องพูดหรอก"เอ่ยอย่างไม่พอใจยัก เยว่จือได้แต่ยิ้มเจื่อนๆออกมา อยากบอกเขาเหลือเกินว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเขาเอง

อารามหลวง

และก็เป็นดังเช่นทุกครั้งเมื่อดวงสุริยาลับขอบฟ้าไปพิษในกายของนางก็พากันสำแดงฤทธิ์ออกมาทันที แม้จะดื่มยาเข้าไปมสกมายแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

ร่างบางสลบไปก่อนเช่นเคย จิงซินรีบเข้ามาเช็ดตัวให้สหายอย่างเบามือ นางเองก็ถูกสามีดุมาเช่นกันที่ท้องแก่แต่ยังออกจากตำหนักมาเช่นนี้ แต่นางเป็นห่วงสหายคนนี้นางทำใจปล่อยไปไม่ได้จริงๆ

รุ่งเช้า

"แม่ขอโทษนะเยว่เออร์ ผ่านมาแรมปีแล้วแต่กลับหายาถอนพิษให้เจ้าไม่ได้"นางพูดด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาคลออยู่ที่ดวงเนตร

"ฮึก ไม่เป็นไรเพคะ ขนาดอดีตฮ้องเต้ยังมิอาจหามาได้หม่อมฉันก็คง..."นางไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออีก มันเจ็บปวดเกินกว่าจะพูดออกมา

"ข้าให้คนของท่านพี่สืบหาที่มาของพิษแล้ว ตอนนี้ไม่แน่ที่นั่นอาจมียาถอนพิษก็เป็นได้ เจ้าต้องอดทนนะ"จิงซินลูบหลังสหายเบาๆ คำพูดปลอบโยนคงไม่ได้ผลในเมื่อทุกคนต่างรู้ดีว่าหนทางที่จะแก้พิษได้ช่างมืดมนเหลือเกิน

"เสด็จแม่ข้ามีเรื่องอยากขอเพคะ"เยว่จือสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยต่อไปเมื่อฮองเฮาทรงพยักหน้ายอมรับ

"ข้าอยากให้เสด็จแม่แต่งตั้งสตรีสักนางมาเป็นชายารองของท่านพี่เพคะ"สตรีทั้งสองต่างตกใจกับคำขอนี้ ต้องเจ็บปวดเท่าใดจึงจะเอ่ยคำนี้ออกมา ไม่มีใครอยากแบ่งสามีให้คนอื่นข้อนี้พวกนางรู้ดีโดยเฉพาะฮองเฮา

"ในอนาคตหากท่านพี่ได้ขึ้นเป็นไท่จื่อจริงๆก็ต้องมีไท่จื่อเฟยอยู่เคียงข้าง ฮึก ในตอนนั้นข้าคงไม่อาจทำหน้าที่นั้นคอยอยู่เคียงข้างท่านพี่ได้"นางสะอื่นไห้ออกมาอย่างหนัก ไม่ง่ายเลยที่จะตัดสินใจทำเช่นนี้ แต่ก็เหมือนเดิมเพื่อคนที่นางรัก...

"เจ้าแน่ใจรึ เจ้าก็รู้หากเจ้าไม่ยอมเทียนเออร์ไม่มีทางรับผู้หญิงอื่นแน่"

"ฮึก ข้าแน่ใจเพคะ อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยดูแลอยู่เคียงข้างท่านพี่แทนข้า ถึงเวลานั้นท่านพี่ก็จะไม่เจ็บปวดนักตอนที่ข้าจากไป.."

"ได้หากเจ้าตัดสินใจเช่นนั้น แม่จะจัดการให้"

นางบีบมือเยว่จืออย่างให้กำลังใจ น้ำตาของนางไหลออกมาสงสารคนตรงหน้ายิ่งนัก

"จิงซิน ข้ามีเรื่องอยากขอเจ้า"

"มะ ไม่เอา เจ้าอย่าพูดเหมือนสั่งเสียสิ ฮึก อีกตั้งสองปีต้องหายาถอนพิษได้แน่"

"เจ้ารู้อยู่แก่ใจอย่าให้ความหวังข้าอีกเลย สิ่งที่ข้าจะขอข้ารู้เจ้าทำได้แน่ เจ้า...รับลูกๆของข้าเป็นลูกบุญธรรมได้รึไม่"จิงซินยกมือปิดปากร้องไห้ออกมา ไม่ใช่ไม่เต็มใจนางเต็มใจอย่างมากกับเรื่องที่ถูกขอ แต่ที่ร้องออกมาก็เพราะทำใจไม่ได้ที่ต้องเสียสหายรักไปต่างหาก

"ฮึก ฮือออ ได้ข้าจะทำตามคำขอของเจ้า เยว่จือ ฮืออออ"จิงซินกอดสหายเอาไว้แม้จะกอดได้ไม่ถนัดนักเพราะหน้าท้องกลมนูนของนางก็เถิด

เวลาต่อมา

ตำหนักซินหลง

จิงซินกลับมาที่ตำหนักในช่วงสายของวัน นั่งเหม่อลอยคิดหาทางช่วยเยว่จือให้รอดจากพิษนั้น อยากจะเห็นหน้าเจ้าคนที่สร้างพิษชนิดนี้ขึ้นมาจริงๆ

"หากไปแล้วเป็นเช่นนี้พี่จะไม่ให้เจ้าไปที่อารามนั่นอีก"เฟยเทียนเอ่ยขึ้นหลังจากสังเกตอาการของนางมานาน นางไปที่นั่นเดือนละครั้งก็จริงแต่ทุกครั้งที่กลับมาจะเศร้าซึมและดูเหม่อลอยเช่นนี้

"ท่านพี่..."จิงซินหันหน้ากลับมามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในหัวตีกันจนยุ่งไปหมดว่าจะขอความช่วยเหลือดีรึไม่

เฟยเทียนที่เห็นชายารักมองมาทางตนหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างคิดไม่ตกก็ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้านาง

"ซินเออร์!"เห็นนางยังนิ่งก็เอ่ยเรียกนางแต่นางยังไม่ตอบอะไรกลับมาจึงเรียกชื่อนางเสียงดังลั่น

"ห๊ะ! อะ อะไร อะไรหรือเพคะ"จิงซินหลุดจากภวังค์ความคิดตกใจอุทานออกมา ท่านพี่มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

"พี่จะให้โอกาสเจ้าพูดออกมา"เขานั่งลงตรงหน้านางพลางสบตานางนิ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เล่ามา ห้ามหลบสายตาด้วย"สั่งแกมดุนิดๆ นางเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าคนตรงหน้าคือสามีหรือบิดากันแน่

"คะ คือว่า...."จิงซินเหมือนน้ำท่วมปากจะพูดก็ไม่ได้ มันจุกอกไปหมด

"หนึ่ง"

"ท่านพี่><"

"สอง"

"ฮือออ เล่าแล้วเพคะเล่าแล้ว"จิงซินจำต้องเล่าทุกอย่างออกไปจนหมดเปลือก เฟยเทียนถึงกับอึ้งไปหลังฟังเรื่องราวทั้งหมด

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ พี่ชายของเขารักชายาขนาดไหนใครๆต่างรู้ดียิ่งมีลูกด้วยกันยิ่งรักมากจนไม่อาจเสียนางไปได้ หากเกิดนางต้องตายไปจริงเกรงว่าพี่ชายเขาจะล้มชนิดที่ลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว

"เรื่องนี้มีใครรู้บ้าง"มือหนายกขึ้นกุมขมับอย่างเคร่งเครียด

"มีข้า องค์ชายหก เสด็จแม่แล้วก็เสด็จพ่อเพคะ"

"รู้กันหลายคนแล้วแต่ยังหายาถอนพิษไม่ได้.."ขนาดเขายังเป็นได้ขนาดนี้ หากพี่ชายของเขารู้เข้าไปคลั่งใหญ่หรือ เสด็จปู่ยังไม่อาจรอดจากพิษ เสด็จพ่อเสด็จแม่ที่รู้มานานนับปียังหายามาช่วยไม่ได้...

"ท่านพี่ ท่านพี่ช่วยเยว่จือด้วยนะเพคะ เมืองทางใต้เป็นแหล่งค้าพิษนี่ที่นั่นต้องมียาถอนพิษใช่รึไม่เพคะ ส่งคนไปตามหายาถอนพิษได้รึไม่เพคะ"จิงซินเขย่าแขนของสามีรัว น้ำตาคลอเบ้าเต็มที

"พี่จะส่งคนไปช่วย"แต่จะหายาพบรึไม่นั้นไม่มีอะไรรับประกันได้ ประโยคหลังเขาไม่ได้พูดออกไป คิดแล้วมันน่าจับตีจริงๆที่นางปกปิดเขามานานเกือบปีเช่นนี้

"ท่านพี่ช่วยสหายของข้าให้ได้นะเพคะ ฮึก อย่าให้นางตายนะเพคะ"จิงซินเริ่มสะอื้นไห้ออกมา ช่วงนี้นางขบคิดหลายๆเรื่องจนเครียดสะสมจนต้องระบายออกมาผ่านการร้องไห้

"เห้อ พี่จะพยายาม เจ้าไม่ต้องคิดมากแล้วเดี๋ยวลูกจะเครียดไปด้วย"เขาเช็ดน้ำตาให้นางเบาๆ จิงซินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

"มา พี่จะอ่านหนังสือให้ฟังจะได้ผ่อนคลาย"     เฟยเทียนขึ้นมานั่งบนเตียงจิงซินขยับไปพิงอกเขาเอาไว้อีกที มือข้างนึงของเขาถือหนังสือในขณะที่อีกข้างโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน จิงซินเปิดหนังสือให้เขาอ่านให้นางฟังทีละหน้าๆจนหลับไป

"เจ้าแมวน้อยก็คือเจ้าแมวน้อย ฟังนิทานจบก็นอนหลับสบาย"เขาวางหนังสือในมือแล้วลูบผมนางเบาๆ รอให้นางตื่นค่อยออกไปสั่งการเรื่องตาหายาถอนพิษนั่นก็แล้วกัน

-------------------

คนช่วยเยว่เออร์เยอะแยะเลย><

 เรื่องนี้ไม่แบดเอ็นด์นะคะคอนเฟิร์ม! จบสวยแน่นอนจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น