@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

บทที่ 20. แบกไม่ไหว

ชื่อตอน : บทที่ 20. แบกไม่ไหว

คำค้น : คนของเสี่ย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20. แบกไม่ไหว
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 20 แบกไม่ไหว

. . .

"ปล่อยเถอะ" เราแกะฝ่ามือหนาของเสี่ยไทม์ออกหลังจากเสี่ยจับแขนเรามานานกว่าสองนาทีได้ แต่ไม่มีคำปริยายใดๆออกจากปากของเสี่ย จับแขนเราพลิกไปมาเพื่อตรวจสอบเท่านั้น และก็ได้แต่เอามือแตะๆรอยช้ำบนแผ่นหลังของเรา

สมองคงคิดได้แค่นี้ใช่ไหม? คิดแค่ว่าสัมผัสรอยช้ำแค่นี้ใช่ไหม?

"กูอยาก.." เหมือนเสี่ยไทม์จะพูดบางอย่างกับเรา แต่เราเดินเบี่ยงตัวออกมาก่อน ไม่อยากคุยกับเสี่ยตอนนี้เราไม่โอเค

"เดี๋ยวสิ" ก็นั่นแหละค่ะ เสี่ยไทม์ยังคงจับข้อแขนเราไว้ในขณะที่เราสวมใส่เสื้อแขนยาวคืนดังเดิม

"..........." เราเงยหน้าสบตากับเสี่ยไทม์อย่างท้าทายเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เหมือนถามเสี่ยตอนนี้ว่ามีอะไร เสี่ยไทม์ก็มองเรากลับเหมือนกันค่ะ

แล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอเหมือนมีอะไรจะพูด แต่ถ้าพูดแล้วมันลำบากอะไรขนาดนั้น เสี่ยไม่ต้องพูดก็ได้

"ปล่อย" เราพูดแค่นั้นก่อนจะสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม หยิบนมและขนมใส่ถาดเดินออกมาจากห้องครัวเลย ไม่สนใจเสี่ยไทม์อีก

ชอบทำเหมือนเป็นห่วงเรา แต่แค่เหมือน เพราะการกระทำเสี่ยตอนนี้คือกำลังเบื่อหน่ายเรามากกว่า แถมยังทำร้ายจิตใจเราสารพัดอีก ซึ่งเราแบกไม่ไหวหรอกค่ะ ความเจ็บปวดระดับนี้

จะทำยังไงได้ละ? ในเมื่อเราทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เราก็แค่ต้องทนอยู่กับการเจ็บปวดแบบนี้ซ้ำๆ เท่านั้น มันไม่เหนือบากกว่าแรงเราหรอกค่ะ

"มาแล้วววว" เราลากเสียงยาว ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงกับพื้นข้างๆทับทิม

จีมินกับทับทิมกำลังเล่นกันอยู่เลยค่ะ มีมาร์คอมยิ้มมองสองคนอยู่ด้วย

"แด๊ดดี้มาเล่นสิคะ" ร่างเล็กของทับทิมยื้นตุ๊กตาบาร์บี้ให้กับมาร์ค มาร์คเองอมยิ้ม แต่ก็ยอมรับมันไว้ในมือ ถึงสายตาจะมองเราก็เถอะ

"คุณแด๊ดดี้ไม่เล่นของเล่นแบบนี้หรอกนะ" จีมินเอ็ดทับทิมเบาๆ เราสอนให้จีมินทำหน้าที่แบบพี่ชายดูแลน้อง และจีมินเองก็ทำได้ดี สวมบทบาทพี่ชายได้ดีเยี่ยม ติดตรงที่ว่าทับทิมนั่นแหละ

ที่ชอบว่าให้จีมินบ่อยๆ

"ทีนายยังเล่นแด๊ดดี้ก็ต้องเล่นได้สิ" ทับทิมบ่นคืน ส่วนจีมินนั่นเงียบไป

จีมินเป็นคนหัวดีมากค่ะ แต่ชอบเก็บเงียบไปหน่อย ใครบอกอะไรคือทำหมด แยกแยะเรื่องดีและเรื่องไม่ดีออกจากกันได้ ถือว่าเป็นเด็กหัวไวคนหนึ่งเลยค่ะ

"แด๊ดของเล่นกับแม่จีนแปปนึ่งนะคะ" มาร์ควางบาร์บี้ลงกับพื้นก่อนจะหันหน้ามาหาเรา

ทับทิมพยักหน้าเข้าใจนิดหน่อยก่อนจะหันไปทะเลาะกับจีมินต่อ

"เมื่อกี้มีอะไรกันเหรอครับ?" มาร์คถามกับเราหลังจากทุกอย่างเริ่มเงียบไป

"ป่าวหรอกไม่ต้องตกใจเขาก็ทำท่าหึงไปอย่างนั้นแหละ" เราระบายยิ้มออกมาอย่างฟืนตัวเอง ในใจโคตรจะปวดร้าวที่การกระทำของเสี่ยทุกอย่างมันทำร้ายจิตใจเรา

แต่เรามันแค่ผู้อาศัย จะมีสิทธิ์เรียกร้องอะไร รอวันโดนเขาไล่ออกจากบ้านก็เท่านั้นแหละ

"อย่างนั้นเองเหรอครับ?" มาร์คอมยิ้มพลางยื้นใบหน้าหล่อนเข้ามาหาเรา

เราแอบตกใจนิดหน่อยค่ะ ผงะตัวออกจากมาร์คแทบไม่ทัน เราไม่รู้ว่ามาร์คกำลังจะเล่นอะไร ถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้เราก็ไม่กล้าหรอกค่ะ มันไม่เหมาะสมกับเรา มาร์คยังเด็กอยู่

"ทะ ทำอะไร?" เราถามเสียงตะกุกตะกัก ลูกเราก็ยังอยู่ตรงนี้ การด์อีกสองคนระแวกนี้ด้วย เรากลัวจริงๆค่ะ กลัวว่าเสี่ยคิดจะทำอะไร

"ผมว่าเขาหึงอยู่นะ"

"มาร์ค.." หัวใจเราเริ่มสั่นเมื่อมาร์คไม่มีท่าทีว่าจะหยุดการกระทำนี้ และเราเองก็ผงะออกมามากอยู่ไม่น้อย

"พี่จีนแค่ตามน้ำ พี่จะรู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่"

" ? "

"สามีพี่มองอยู่นะ.."

เท่านั้นแหละค่ะเราถึงยอมหยุดนิ่ง ให้มาร์คยกยิ้มมุมปากและเคลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาหาเราเอง เราอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอยู่เหมือนกัน

"เอ่อ.." ทว่าทุกอย่างกลับเริ่มนิ่งไปเมื่อใบหน้าของมาร์คใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนทำหัวใจเราเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ

เราไม่ได้หวั่นไหว แต่เรากำลังลุ้นระทึกอยู่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ยอมรับ

เราไม่ต้องการจูบคนอื่นนอกจากเสี่ยไทม์

"สวะ!!"

ผัวะะะ!!!!

ลมลอยลิ่วพัดผ่านใบหน้าของเราไว้แว๊บหนึ่ง พร้อมกับมาร์คที่ตัวลอยลิ่วโดนเสี่ยน้ำต่อยเข้ามุมปากไปทีหนึ่ง ท่ามกลางความตกใจของเราและเด็กๆทั้งสองคน

"พ่อออ!! แด๊ดดี้!! แง่!!!" ทับทิมร้องไห้ทันทีหลังหันหน้ามาเจอเหตุการณ์แบบนี้

เราเองตกใจไม่น้อย เรารู้อยู่แก่ใจว่าเสี่ยอาจจะทำแบบนี้ แต่เราไม่คิดว่าทุกอย่างจะทำเร็วขนาดนี้ เราถึงกับอึ้งทะมึน

"เสี่ยไทม์ หยุดด!!" หมัดของเสี่ยไทม์ยกขึ้นมาเตรียมพร้อมจะต่อยกระทบใบหน้าของมาร์คอีกครั้งในขณะที่มาร์คยืนนิ่งยกยิ้มอย่างเดียว

แน่นอนคนของเสี่ยหลายๆคนกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ๆเผื่อดูความเรียบร้อยและความปลอดภัยของเสี่ย

เราคว้าแขนแกร่งนั่นไว้แน่นกอดรัดมันไว้ไม่ให้มันลงบนใบหน้าของมาร์คอีกครั้ง ไม่วายที่เราจะกวาดสายตาบอกให้คนพาทับทิมและจีมินออกไปด้วย มันไม่ใช่เรื่องที่เด็กต้องมาเห็น

"มึง!!!" เสี่ยไทม์ชี้หน้าเดือดทำท่าพุงพล่านจะต่อยมาร์คเข้าให้ได้ ติดตรงที่ว่าเรายื้อแขนเสี่ยไว้เท่านั้น

"อ้าว...?" มาร์คเลิ่กคิ้วทำท่างงงวย แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกวนประสาท ซึ่งมันทำเสี่ยไทม์คลั่ง

"อย่านะเสี่ย!!" เราห้ามปราม

เสี่ยไทม์ตวัดสายตามามองเรา จ้องเราเขม่งทำท่าไม่พอใจ ก่อนจะผลักตัวมาร์คออกห่างหายใจหอบเหนื่อยแรงๆ

"มึงจะทำอะไร!" เสี่ยไทม์เค้นเสียงตอบ

"ผมเปล่า"

"แต่กูเห็น!!!"

"สงสัยพี่ตาฝาดไปเอง"

"โถ่ไอ้เหี้-ย!!!" ร่างหนาทำท่าจะพุ่งเข้าต่อยมาร์คอีกครั้ง จนเราต้องฉุดกระชากลากถูด้วยแรงที่เรามีทั้งหมดอีกครั้ง

"หยุดเหอะ! ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ!!" แอบหัวเสียเบาๆกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ เราไม่น่าเล่นกับมาร์คเลยด้วยซ้ำ เป็นเหตุทำให้ต้องเป็นเรื่องบ้าๆนี้อีก

"ไม่มีได้ไงมันจะจูบมึง!"

"ผมบอกแล้วไงผมเปล่า"

"แต่กูเห็นไงไอ้สั-ด!"

"พี่ตาฝาด"

"มึงว่าไงนะะ!!" เสี่ยไทม์คงโกรธมากถึงมากๆแหละค่ะ หน้าแดงหูแดงจนตัวเสี่ยสั่นไปหมด เราสัมผัสได้

"มาร์คกลับไปก่อนเถอะ" ก่อนที่เรื่องจะไปมากกว่านี้ เราคงต้องแก้ที่ปลายเหตุ

"ครับ ผมจะมาใหม่" มาร์คตอบเสียงนิ่งระบายยิ้มออกมาจนน่าหมั่นไส้

ยอมแล้วจริงๆ มาร์คเป็นคนที่กวนเก่งอย่างที่มิ้งเคยพูด มาร์คเป็นคนที่ทำให้คนอื่นโมโหเป็นไฟได้ในเวลาไม่นาน

"ไม่ต้องตาม! พวกมึงจะไปไหนก็ไป!" การด์ของเสี่ยทำท่าทางจะวิ่งตามแต่เสี่ยสะกัดไว้

พวกเขาพยักหน้าสองสามทีแล้วเดินออกไป ถามว่าเราอึดอัดไหมที่ต้องมาอยู่แบบนี้ เราตอบเลยค่ะว่ามันอึดอัด เพราะก่อนหน้านี้เราไม่คิดว่าเสี่ยจะมีครอบครัวเป็นแบบนี้ ชีวิตอย่างกับในละครที่มีคนค่อยตามมีชายชุดดำเต็มบ้านไปหมด

เราคิดว่าเสี่ยไทม์ก็คือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่เลี้ยงเด็กไว้

เราอึดอัดจนชินไปเสียแล้วตอนนี้ สี่ปีแล้วที่เราอยู่ที่นี้มันก็ต้องทำให้ชินเป็นธรรมดา เสี่ยเคยบอกกับเราว่าอันตรายอยู่รอบตัว แต่เสี่ยสัญญาจะดูแลเราให้ดีที่สุด

"กูเป็นหวงมึง.." เสี่ยไทม์หันมาสบตาเราตาใส ลดระดับอารมณ์รุนแรงเมื่อกี้ลง

"ขอบคุณค่ะ" เราก้มหน้างุนตอบกลับ

"ขอบคุณทำไม ทำไมต้องขอบคุณ? พูดเหมือนเราสองคนห่างเหินอะไรกันแบบนั้น?"

"........."

เงียบ..

"ฟู่วววว" เสี่ยไทม์ถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนทำท่าจะสวมกอดเรา ทว่าเรารีบสะบัดมือตัวเองที่จับเสี่ยอยู่ออกทันที

"อย่า" พร้อมกับเอ่ยคำสั้นๆนี้ออกมา ทำให้เสี่ยทำหน้างงฉงน

"........." เสี่ยไทม์เงียบจ้องหน้าเรากลับ แล้วเป็นเราเองที่หลบตาเสี่ย

ความรู้สึกตอนนี้มันตีกันไปหมด ในหัวเราหมุนไปหมดแล้ว ทั้งเสียใจเรื่องเมื่อคืน และโกรธกับการกระทำของเสี่ยที่เหมือนปิดบังอะไรเราไว้ตลอดเวลา

เรายังเป็นคนที่เสี่ยรักอยู่หรือป่าวตอนนี้?

ความสัมพันธ์ของเราสองคนเป็นไปในทางที่ลบลงเรื่อยๆ และมันเหนื่อยไม่ใช่ว่าไม่เหนื่อยที่ต้องมาเจอการกระทำแบบนี้ที่เหมือนเราไม่มีตัวตนต่อเสี่ย

อีกทั้งปัจจัยหลักที่ทำให้เราเหนื่อยก็คือ กอหญ้า

เมื่อไรเสี่ยจะตาสว่างและพาหล่อนออกจากชีวิตเราไปสักที หรือคนที่ควรออกไปคือเรากันแน่

แค่เสี่ยปริปากบอก สัญญาเลยว่าเราจะเดินออกไปโดยไม่ปริยายใดๆ

"แค่กอดต้องรังเกียจกันขนาดนั้นเลยเหรอจีน?"

"ถ้าหนูตอบใช่.. ละ"

"กูจะไม่กอด"

"ใช่"

"อืม เข้าใจแล้วว่ามึงรังเกียจ"

"ไม่ใช่แค่รังเกียจ แต่หนูโคตรขยะแขยง เสี่ยรู้ไว้ด้วย" เราพูดจบประโยคก็รีบเดินออกมาเลยค่ะ หมดแรงที่จะพูดต่อ หูมันอื้อดับไปหมดแล้ว

รังเกียจ

ที่เสี่ยทำร้ายจิตใจเราทางอ้อม นอกกายเราอีกเพียงแค่คำอธิบายหรือแก้ตัวเสี่ยยังไม่คิดที่จะพูดกับเราเลย

คำโกหกถ้าเสี่ยจะพูดเพื่อให้เรารู้สึกดี

เราจะเชื่อทุกคำพูด

"อ้าวพี่จีน!" คำทักทายกอหญ้าดังมาแต่ไกล และประโยคเดียวตอนนี้ที่เราจะพูดกับเธอก็มีเพียง

"ยอมแพ้.."

เราตอบเสียงเบา ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไหม แต่เราตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ เรายอมแพ้เธอทุกๆทาง แม้ก่อนหน้านี้เราคิดว่าจะเข้มแข็งและสู้กับเธอ แต่การกระทำของเสี่ยที่แสดงออก เราไม่ต้องสู้หรือแย่งอะไรหรอกค่ะ ยังไงก็แพ้

ยอมรับตามตรงว่าท้อและหมดแรง อารมณ์โกรธกลืนกินในใจ

ออกจากตรงนี้ได้ในตอนนี้คงทำไปแล้ว ติดตรงที่ว่าเรายังหาทางออกไม่ได้ และอยากรู้ใจจริงของเสี่ยว่าคิดอะไรอยู่ เพียงแค่บอกให้เราออกจากบ้านนี้ เราพร้อมที่จะเดินออกไป

เหมือนจะเข้มแข็งแต่ไม่เลยค่ะ

เราโคตรจะอ่อนแอเลยมากกว่า...

. . .

#จบตอน

 

ความคิดเห็น