Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รัก-สงสาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 674

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รัก-สงสาร
แบบอักษร

​หลังจากจิงซินปลอบน้องสาวของนางอยู่นานนางก็ต้องขอตัวกลับตำหนักเพราะสามีคงไม่ค่อยจะพอใจนักที่นางมาเยี่ยมคนที่คิดจะใส่ร้ายตนเอง แค่ช่วยให้รอดก็มากเกินพอแล้ว

แอดดด

ประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของซีหยวนและนางกำนัล อาหารถูกนำมาวางบนโต๊ะก่อนที่นางกำนัลจะออกจากห้องไปจนหมด

หมิงซินขยับตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แต่แผลเท่านี้นับว่ายังห่างไกลจากที่เคยพบมา นางขบริมฝีปากแน่นไม่ส่งเสียงออกมาสักคำตามความเคยชิน

เมื่อครั้งถูกจับไปทรมานยิ่งนางส่งเสียงร้องก็มีแต่จะทำให้คนพวกนั้นรุนแรงกับนางมากขึ้น นางต้องเก็บเสียงให้มากที่สุด

"ทำอะไรของเจ้า! ข้าบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งขยับตัวไม่ได้ฟังบ้างเลยรึ!"เสี้ยงทุ้มตวาดลั่นก่อนจะเข้ามาพยุงนางให้นั่งพิงกับหัวเตียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตวาดใส่นางเช่นนี้

หมิงซินสรุปได้ในทันทีว่าเขาคงหมดรักนางแล้วจึงได้เปลี่ยนไป แต่ก็สมควรแล้วที่คนเลวแบบนางจะไม่มีใครรัก

นางหยิบชามข้าวต้มขึ้นมากินเงียบๆ แม้จะกระเทือนแผลอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้อง นางอาจจะไม่หิวแต่เจ้าตัวน้อยในท้องของนางต้องหิวแน่ๆเพราะนางสลบไปหลายวัน

ร่างบางตักข้าวต้มเข้าปากได้ไม่กี่คำแผลที่หน้าอกก็เจ็บขึ้นมา แต่นางไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรเพราะแค่นี้เขาก็ยืนมองราวกับจะขย้ำนางอยู่แล้ว แค่กินข้าวสักชาวจำเป็นต้องกดดันกันด้วยหรือ

"หึ! เลิกอวดดีเสียที!"ร่างสูงแย่งชามข้าวต้มไปจากมือของนางทันที หมิงซินก้มหน้าเม้มปากแน่นก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกมาจากดวงตา นางไม่อยากอ่อนแอเช่นนี้เลยแต่มันกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ

"อ้าปาก"เสียงเข้มเอ่ยสั่งอีกครั้งนางเงยหน้ามองเขาก่อนจะเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วยอมกินข้าวที่เขาป้อนให้แต่โดยดี อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นห่วง..แค่เป็นห่วงลูกของเขาก็เท่านั้น

หลังมื้ออาหารเคล้าน้ำตาผ่านไปนางก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งโดยมีเขาคอยช่วย น่าแปลกที่เขาไม่ใช้ให้พวกนางกำนัลมาทำแต่กลับมาคอยทำด้วยตนเองเช่นนี้

"ข้าต้องไปรับโทษเมื่อใด ฮองเฮาตัดสินว่าอย่างไรบ้าง"นางถามออกไปทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ไม่อยากมองใบหน้าของเขา เขาเองก็คงหนักใจที่ต้องทนมองหน้าคนที่เกือบจะสังหารบิดาตนเอง

"เจ้าจะอยากรู้ไปทำไม อยากโดนลงโทษนักก็รีบๆหายเสีย เพราะไม่มีใครอยากจะลงโทษคนที่กำลังบาดเจ็บอยู่หรอก"

"ฮึก ข้าจะรีบหายให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน"ทำไมนางถึงได้บ่อน้ำตาตื้นเช่นนี้กันนะ ดูท่าหากลูกของนางเป็นสตรีคงจะเป็นหญิงเจ้าน้ำตาเป็นแน่

หมิงซินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่รู้ว่านางตาฝาดหรือไม่ที่เห็นอดีตสามีอย่างองค์ชายเจ็ดมองมาที่นาง มองด้วยสายตาเป็นห่วงนาง...

"อึก องค์ชายไม่ต้องใส่ใจหรอกเพคะ ช่วงนี้ข้าแค่อารมณ์อ่อนไหวง่ายไปเสียหน่อย อีกไม่นานคงจะหาย"นางฝืนยิ้มให้เขาก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง อีกนานแค่ไหนกันที่ต้องอยู่แบบอึดอัดใจเช่นนี้

ตำหนักซินหลง

ร่างบางแอบย่องเข้ามาภายในห้องนอนอย่างเงียบที่สุด เมื่อครู่นางเห็นสามีเพิ่งจะหลับไปหลังจากทำงานมาทั้งคืน จิงซินก้าวขึ้นเตียงช้าๆซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับสามีก่อนจะโอบกอดเขาเบาๆ

'"คิดว่าทำเช่นนี้จะหนีความผิดได้รึ?"นางถึงกับรีบชักแขนกลับมาทบไม่ทัน คนที่นางคิดว่าหลับไปแล้วตอนนี้เขากำลังโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาแต่สายตานี่สิดุเสียยิ่งกว่าเสือ

"เอ่อ...ขะ ข้าแค่อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าหลานข้าจะปลอดภัยเพคะ"นางทำใจดีสู้เสือส่งยิ้มให้เขาอย่างเอาใจแต่ทำอย่างไรคิ้วหนาก็ยังขมวดเป็นปมอยู่ดี

"ท่านพี่..."นางเบะปากก้มหน้าคอคกอย่างสำนึกผิด คนอะไรไม่รู้เรื่องแค่นี้ก็ต้องทำหน้าโหดใส่นางด้วย คิดว่าหน้าตาหล่อเหลาและใบหน้าขาวใสแบบนั้นใครจะกลัวกัน....^^'

"เจ้าจะไม่ใจดีไปหน่อยรึ ช่วยชีวิตนางก็ช่วย กำจัดคนที่ตามล่านางก็ช่วย ช่วยให้นางพ้นความผิดเจ้าก็ช่วย เจ้าจะช่วยทำคลอดให้นางเลยรึไม่เล่า"

"ทำได้หรือเพคะ!!^Δ^"

"ไม่!!!"

"อือออ นอนกอดกันดีกว่าเพคะ ทะเลาะกันไม่ดีนะเพคะเดี๋ยวลูกได้ยิน^^"นางพลิกกายขึ้นมานอนทับเขาเอาไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ทักท้วงอะไรเพราะนางทำจนชินไปเสียแล้ว

"เรื่องนี้ถือว่าทดเอาไว้ก่อน ประเดี๋ยวจะทบต้นทบดอกเด็กดื้อให้หนักเลยคอยดูเถิด!"ท่อนแขนกำยำโอบกอดสองชีวิตเอาไว้ในอ้อมอก มุมปากยกยิ้มออกมาอย่างสุขใจ อะไรที่ทำให้นางสบายใจเขาก็จะยอมทำให้นางทุกอย่างเพียงแค่นางบอกกันมา

ยามไห่(21.00-22.59น.)

เสียงฝีเท้ามากมายก้าวเข้ามาภายในห้องที่มีร่างของหมิงซินนอนอยู่ นางรู้สึกตัวในทันทีว่ามีคนเข้ามาเพียงแต่ไม่รู้จะทำเช่นไร คนพวกนี้เป็นของฝ่ายใดนางก็ไม่รู้

"กลับไปเรียนนายท่านว่าหาองค์ชายเจ็ดไม่พบ"

เสียงเข้มของหนึ่งในกลุ่มคนเอ่ยขึ้นก่อนจะมีเสียงฝีเท้าวิ่งออกไปตามด้วยเสียงชักกระบี่ออกมา

ในตอนนี้นางรู้แน่แล้วว่าพวกมันต้องการกำจัดนางแน่ๆ แต่ที่ไม่รู้คือคนพวกนี้มาจากที่ใดในเมื่อไม่ใช่ของกลุ่มโจรที่เคยลักพาตัวนาง

ในมือของหมิงซินตอนนี้กำมีดเล่มเล็กๆเอาไว้แน่น ถึงจะเสี่ยงแต่ก็ดีกว่านอนรอความตายเช่นนี้

ฉึก!!

เมื่ออีกฝ่ายฟาดฟันลงมาอย่างแรงหมิงซินจึงลุกขึ้นทันที นางใช้มีดที่ซ่อนอยู่ในปิ่นแทงไปที่อีกฝ่ายเพื่อเอาตัวรอดแต่กลับถูกคนชุดดำอีกสี่คนล้อมเอาไว้

"อ้ากกกก จับมันเอาไว้!"เสียงคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าประกาศกร้าวเมื่อได้รับบาดเจ็บที่ท้อง มีดของนางยังคาอยู่ที่บาดแผลนั้น

บุรุษสี่คนไล่จับนางไปทั่วห้องเพราะนางสรรหาข้าวของเขวี้ยงใส่ไม่หยุด แต่ด้วยความที่นางเคลื่อนไหวได้ไม่เต็มที่เพราะบาดแผลและการตั้งครรภ์ทำให้ถูกจับได้ในที่สุด

เพี๊ยะ!!!

"อึก"มุมปากบางมีเลือดซิบหลังจากถูกตบเข้าอย่างแรงจนใบหน้าหันไปตามแรงตบนั้น

"หึ เล่นไล่จับมามากพอแล้ว เตรียมตัวล่วงหน้าไปรอสามีของเจ้าได้เลย"มันแสยะยิ้มออกมา มือหนาเงื้อขึ้นเตรียมที่จะปลิดชีวิตสตรีตรงหน้า

หมิงซินหลับตาลงร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้มแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอึกสะอื้น ในตอนนี้นางคิดถึงเพียงคนสองคนเท่านั้น หนึ่งคือลูกในท้องของนาง และสองคนที่นางไม่ควรจะคิดถึงซึ่งก็คือพ่อของลูกอย่างองค์ชายซีหยวน

ฉึก!!!

่ร่างสูงใหญ่ของบุรุษเจ้าของตำหนักปรากฎตัวขึ้น เขาพุ่งตัวเข้ามาจัดการตัวหัวหน้าได้ทันเวลาพอดี ซีหยวนเข้าต่อสู้กับคนร้ายที่เหลืออยู่เพียงไม่ถึงเค่อก็จัดการมันได้หมดทุกคน

"อึก"นางค่อยๆลืมตาขึ้นมองก่อนสายตาคู่นี้จะเลือนลางเหม่อมองการต่อสู่แลฟังเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

ร่างบอบบางยังคงนั่งอยู่กับพื้นด้วยความกลัว ความรู้สึกไม่ต่างจากเมื่อครั้งถูกทารุณ เสียงร้องแสดงถึงความเจ็บปวดจากทั้งของตนเองและเด็กคนอื่นๆดังก้องในหัว น้ำใสๆไหลจากดวงตาที่เบิกกว้างไม่กระพริบของนาง

"หมิงเออร์!!!"ซีหยวนเขย่าตัวนางอย่างแรงเพื่อเรียกสติของนางให้กลับคืนมาแต่กลับไม่เป็นผล เขาช้อนอุ้มตัวนางกลับมาวางบนเตียงอีกครั้ง

ริมฝีปากหนาประทับลงบนหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบาสองมือกุมใบหน้านางเอาไว้พลางเอ่ยเรียกนางไม่ขาดปาก

"!!!"เหมือนถูกฉุดขึ้นมาจากความมืดมิด ความอบอุ่นที่ถูกถ่ายทอดจากเขามาสู่นางทำให้นางรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความอบอุ่นที่นางโหยหาและไม่เคยได้รับมันจนกระทั่งมาเจอคนๆนี้

หมิงซินกอดเขาเอาไว้แน่น ไม่สนใจว่าตอนนี้เขาจะโกรธจะเกลียดนางแค่ไหน ไม่สนว่าที่ผ่านมาเขาทำอะไรเย็นชาอย่างไร ขอแค่ได้ซึบซับความอบอุ่นปลอดภัยนี้

หยาดน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดชนแผ่นหลังของซีหยวนเปียกชุ่มจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เขาลูกผมนางเบาๆมืออีกข้างก็กอดนางเอาไว้

"ไม่ต้องอดทนอะไรอีกแล้ว ต่อไปนี้เจ้ามีพี่คอยปกป้องแล้วนะ" จากความคิดที่จะลงโทษนางที่ปกปิดเรื่องอันตรายเช่นนี้กับเขาตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

เขาจะไม่ฝืนใจตัวเองโดยการเย็นชาใส่นางอีกเพราะมีแต่จะทำให้ยิ่งเจ็บช้ำกันทั้งสองฝ่าย การเฝ้ามองนางร้องไห้บ่อยๆยามอยู่คนเดียวทำให้เขายิ่งปวดใจ

"ไม่เป็นอะไรแล้วนะหมิงเออร์"

"อึก ฮึก ฮืออออออ"หมิงซินร้องไห้ออกมาสุดเสียง เป็นครั้งแรกที่นางได้ปลดปล่อยทุกความรู้สึกออกมา ต่อไปนี้นางจะไม่ต้องเก็บมันเอาไว้อีกแล้วใช่รึไม่ นางไม่ต้อนฝืนมันเอาไว้อีกแล้วจริงๆหรือ

เค่อต่อมา(15นาที)

"วันนี้พอเท่านี้เถิด ดึกมากแล้วเจ้าควรนอนได้แล้ว"เขาเช็ดน้ำตาให้นางเบาๆ หมิงซินพยักหน้าเข้าใจเบาๆแล้วค่อยๆนอนลง

บอกตามตรงว่านางสับสนกับสิ่งที่เขากำลังทำ ทำไปเพราะอะไรระหว่าง รัก กับ สงสาร ความรู้สึกแบบใดกันแน่ที่เขามีต่อนาง

ไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นนางก็รับรู้ถึงความอบอุ่นจากด้านหลัง นางไม่ได้กำลังฝันเหมือนเช่นทุกวัน เป็นเขาองค์ชายซีหยวน เขากำลังโอบกอดนางเอาไว้ อ้อมกอดที่นางโหยหามาตลอดหลายวัน

"!!!"

"ลูกของเรากำลังโตอยู่ในนี้"เอ่ยพลางลูบที่ท้องของนางเบาๆ ส่งความรู้สึกทั้งหมดผ่านฝ่ามือไปถึงคนในท้องรวมทั้งแม่ของลูก

"พ่อรักเจ้านะ รักแม่ของเจ้าด้วย"พูดจบก็ลุกขึ้นจุมพิตที่ท้องของนางเบาๆก่อนจะจุมพิตที่ขมับของชายาด้วยความรักใคร่

หัวใจที่เหี่ยมเฉาเหมือนได้รับน้ำหล่อเลี้ยงให้กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้งนางไม่ได้หูฝาด ไม่ได้ง่วงนอนจนสับสนไปเอง เขาเพิ่งพูดมันออกมาว่ายังรักนาง"นอนเถิด"ซีหยวนลุกขึ้นจากเตียง เห็นนางทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็ล้มตัวนอนลงต่อโอบกอดนางไว้เหมือนเดิม

"ใครอยู่ข้างนอก!เข้ามา!"หลังเสียงออกคำสั่งทหารองครักษ์และนางกำนัลก็รีบเข้ามาทันที

"เก็บกวาดทุกอย่างให้เร็วที่สุดและเบาที่สุด พระชายาต้องพักผ่อน ส่วนพวกเจ้าในฐานะที่ปล่อยให้คนร้ายลักลอบเข้ามาได้ข้าจะให้โอกาสไปตามหาคนบงการพวกทันมาให้ข้า!"

"เพคะ!/พ่ะยะค่ะ!" ต่างฝ่ายต่างเร่งรีบไปทำตามหน้าที่ของตน หมิงซินหลับตาลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อครู่นางนึกว่าเขาจะทิ้งนางไว้เสียแล้ว มีคนนอนกอดเอาไว้แบบนี้มันดีเช่นนี้นี่เอง 

--------------------

เตรียมไปเคลียคู่อื่นต่อ! อัพตามสัญญาจ้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น