`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 8 : The One (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2558 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 8 : The One (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 8

The One

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1581497490-member.jpg

 

“...ไอครับ...” ไทน์เรียกชื่อชายหนุ่มที่ตัวเองรักมากที่สุดเบาๆ หลังจากที่นอนพักหายใจหายคอกันมาได้พักหนึ่งแล้ว ฮิคาริยังคงเงียบกริบราวกับไม่มีเรื่องบาดหมางใดๆ เกิดขึ้น แต่ไทน์ยังอยากอธิบายให้ไอเข้าใจว่าเขาไม่คิดจะทำร้ายให้ไอเจ็บช้ำน้ำใจเลยจริงๆ

“...ทาย...ชอบรุ่นพี่คนนั้นใช่มั้ย?” ร่างสูงถามคำถามที่ทำเอาคนฟังถึงกับอ้าปากค้าง เขารู้ว่าผู้ชายที่โทรมาเป็นใครเพราะเขาจำน้ำเสียงแบบนี้ได้ และไทน์ก็คงมีคนสนิทอยู่ไม่กี่คน ถ้าเป็นฮารุกิ...เขาคงวางใจปล่อยไทน์ไปอยู่ในกำมือผู้ชายคนนี้ได้อย่างหมดห่วง ถ้าเพื่อความสุขของไทน์เขายอมได้ทั้งนั้น...ต่อให้ต้องเห็นไทน์เป็นของผู้ชายคนอื่นแต่ถ้าไทน์ต้องการ เขาก็ยินดี

“...อะ...ไอ...มัน...ไม่ใช่...ไม่...ผม...ไม่รู้...” ร่างบางตอบติดๆขัดๆ เพราะไม่รู้ว่าไอรู้เรื่องของรุ่นพี่มากแค่ไหน...เขาเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ กับรุ่นพี่ฮารุกิ ใจเต้น...หน้าแดง...โดยเฉพาะเวลาจูบเขาไม่เคยปฏิเสธรุ่นพี่ได้เลยแม้สักครั้ง

“...นาย...มีสิทธิ์จะเลือกนะ หน้าที่ของชั้น...คือดูแลนายไม่ว่าจะในฐานะไหน” ฮิคาริพูดเสียงนิ่งๆ แต่ในใจเขาไม่ได้สงบเลยสักนิด เขารู้จักไทน์ดีทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของไทน์มันไม่ได้อยู่กับเขาเต็มดวงอีกแล้ว มันเป็นความผิดของเขาเอง...ไม่ต่างจากตอนที่นานะทิ้งเขาไปมีผู้ชายอีกคน เพราะเขาดูแลไทน์ไม่ดีพอ...คนรักของเขาถึงต้องไปเสวยสุขกับคนอื่น

“ไอ...คือ...” ร่างบางได้แต่อ้าปากค้างเพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกมา เขาไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจว่าไอกำลังพูดเรื่องอะไร ไอหมายความว่าถึงแม้ว่าเขาทั้งคู่จะเป็นคนรักกัน แต่เขาสามารถเลือกได้ว่าอยากให้รุ่นพี่มาเป็นคนรักมากกว่าไอรึเปล่าน่ะเหรอ? เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง? แล้วไอจะรู้สึกยังไงถ้าเกิดคนที่เขาเลือก...ไม่ใช่ไอ

“นายรัก...ผู้ชายสองคนพร้อมกันไม่ได้หรอกนะทาย” ฮิคาริพูดช้าก่อนจะหลับตาลงอย่างทรมาน ร่างสูงลุกจากเตียงเพื่อไปสูดอากาศที่ระเบียงเสียหน่อย มือใหญ่ปิดใบหน้าของตัวเองเพื่อซุกซ่อนน้ำตามากมายที่เอ่อล้นจากดวงตาสีนิลโดยมีร่างบางมองตามชายหนุ่มที่เป็นแสงสว่างในชีวิตของตัวเองด้วยดวงตาสีเทาเศร้าสร้อย...เขาไม่รู้หรอกว่าเขาชอบรุ่นพี่ฮารุกิมั้ย แล้วอยากให้ใครมาเป็นคนรักของตัวเองมากกว่ากัน แต่...จะให้เขามองดูผู้ชายที่รักเขามากมายขนาดนี้ต้องเจ็บปวดเจียนตายเขาคงทำไม่ได้...

“ผม...อยู่ไม่ได้ ถ้าไอเสียใจขนาดนี้” ร่างบางที่เดินมากอดคนรักจากด้านหลังพูดก่อนจะสะอึกสะอื้นออกมาอีกครั้ง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมไอดูทรมานเหลือเกินเวลาเห็นเขาร้องไห้ มันรู้สึกเหมือนถูกบีบคอจนหายใจเอาอากาศเข้าไปในปอดไม่ได้ อึดอัด...อยากแบ่งความทุกข์มาแบกรับไว้เอง...ทำยังไงก็ได้ให้น้ำตานี้แห้งเหือดลงเสียที

“ชั้นอยากให้นายมีความสุข...” ร่างสูงพูดพร้อมกับบีบมือบางเย็นเฉียบของไทน์ไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทาของตัวเอง ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากคนทั้งคู่อีก...ฮิคาริหันมากอดร่างบางเอาไว้แนบอกราวกับว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้ครอบครองคนๆนี้ไว้ในอ้อมกอดของตัวเองเพียงผู้เดียว...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

วันรุ่งขึ้น...ฮิคาริยังคงทำหน้าที่ของเขาตามปกติ ปลุกไทน์ให้ตื่นทันเวลาเข้าเรียน เหยียบคันเร่งปอร์เช่จนมิดและสุดท้ายก็กอดร่างบางไว้แน่นก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง หนุ่มผมเงินเดินลากเท้าไปยังห้องเรียนอย่างหมดอาลัยตายอยาก หัวสมองของเขาไม่สามารถคิดอะไรมากมายหลากหลายเรื่องพร้อมกันได้ ไหนจะเพ่ยหลิงที่ทำอะไรแปลกๆ ให้เขากับไอเข้าใจผิดกัน ไหนจะรุ่นพี่ที่มาสารภาพรักกับเขาและเดินหน้าจีบอย่างเต็มกำลัง เขาควรทำยังไง? ควรจัดการอะไรก่อน? ควรแก้ปัญหานี้ยังไงดี??

“เป็นอะไรครับ? หน้าตาไม่สดใสเลย” เสียงคุ้นหูของรุ่นพี่ฮารุกิดังขึ้นระหว่างที่ไทน์นั่งกินข้าวกลางวันอยู่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่แถวๆ คณะเพียงลำพัง ร่างบางขอร้องเพ่ยหลิงว่าช่วยปล่อยเขาอยู่คนเดียวเพราะเขาไม่พร้อมจะพูดคุยกับใครทั้งนั้น

“เมื่อวานนี้...พี่ขอโทษนะ พี่ไม่รู้ว่าไทน์...มีแฟนแล้ว” ฮารุกิพูดพลางนั่งลงเคียงข้างกับรุ่นน้องพร้อมกับสัมผัสผมนุ่มสีเงินเบาๆ อย่างเอ็นดู ร่างบางจับจ้องชายหนุ่มผมทองอย่างสงสัย รุ่นพี่...พูดเรื่องอะไร? แฟน? เมื่อวาน?

“พี่ได้ยิน...พี่ไม่ได้กดวางสาย ทางนั้นก็ไม่ได้ตัดสายพี่ ไทนี่ทะเลาะกับแฟนแรงมากๆ เพราะพี่ใช่มั้ย?” หนุ่มร่างสูงพูดพลางนึกไปถึงเหตุการณ์ที่แค่ฟังเสียงก็ยังขนลุก หลังจากเขาโทรไปดูเหมือนคนที่รับสายจะไม่ใช่ไทน์ แต่เป็น...คนรักของไทน์ที่ชื่อ...ไอ ฮิคาริ...ไอ ผู้ชายที่เขาคิดมาตลอดว่า...เป็นพี่ชายของไทน์ ทั้งคู่ทะเลาะกันจนถึงขั้น...บังคับขืนใจ เขาได้ยินเสียงไทน์ร้องไห้อยู่ตลอดแต่ท้ายที่สุดแล้วเหมือนแฟนของไทน์จะทนฟังเสียงหนุ่มน้อยคนนี้ร้องไห้อย่างทรมานต่อไปไม่ไหว ทั้งคู่จึงคุยกัน...คับคล้ายคับคลาว่าไทน์นอกใจหรืออะไรสักอย่าง และต้องมีเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยแน่ๆ ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อก็เถอะ

“พี่ขอโทษนะ...พี่ไม่คิดจะแย่งไทน์มาจากใครเลยจริงๆ” ฮารุกิพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนล้าเต็มที นี่ยังดีที่เขารู้ตั้งแต่ตอนนี้ไม่อย่างนั้นถ้าเขาตกหลุมรักไทน์มากกว่านี้ ทำอะไรเกินเลยมากกว่าแค่จูบ ไทน์คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แล้วแน่ๆ เพราะจากเหตุการณ์เมื่อวานคนรักของไทน์เป็นผู้ชายที่น่ากลัวเอามากๆ โดยเฉพาะตอนหึง

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ...รุ่นพี่ไม่ได้ทำอะไรผิด ผมเองที่ปล่อยให้รุ่นพี่ทำอะไรเกินเลย เพราะ...ผมรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ๆ รุ่นพี่” ไทน์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ และฟังดูจริงจังมากแต่เจ้าตัวไม่กล้าสบตาชายหนุ่มข้างกาย มือบางบิดไปมาอย่างกลัดกลุ้ม เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทำไมถึงถูกใจผู้ชายคนนี้มากมายนัก ทำไมยอมให้เขาเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ ทั้งที่กับคนอื่นแค่จับมือเขาก็ยังรู้สึกไม่ดี

“ผมไม่รู้ว่าผมชอบรุ่นพี่รึเปล่า แต่ผม...ไม่อยากทำร้ายเขา เขา...ไม่เคยร้องไห้...เลย แต่เมื่อวาน...ฮึก” ร่างบางกัดริมฝีปากบางของตัวเองอย่างแรงเมื่อคิดถึงน้ำตาของไอ...แล้วมันก็เค้นน้ำใสๆ ให้มารวมตัวกันที่ขอบตาของเขาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ฮารุกิส่ายหน้าเบาๆ อย่างกลัดกลุ้ม ไทนี่...เด็กน้อย...

ฮารุกิไม่สามารถสรรหาคำพูดใดๆ มาปลอบใจหนุ่มน้อยข้างกายได้ เพียงใช้หลังมือปาดน้ำตาให้ไทน์เบาๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากอุ่นที่หน้าผากของหนุ่มน้อยอย่างอ่อนโยน ร่างบางหลับตาลงรับสัมผัสของฮารุกิที่ไม่น่าจะมีใครบนโลกปฏิเสธมันได้ หนุ่มผมทองค่อยๆ พรมจูบใบหน้าขาวซีดของไทน์จนมาถึงกลีบปากบางสวย บรรจงลากลิ้นไล้ไปตามขอบปากอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยๆสอดแทรกมันเข้าไปในโพรงปากที่เผยอเพียงเล็กน้อย ไทน์หลับตาปี๋พร้อมกับเกาะไหล่หนาของอีกฝ่ายไว้แน่น จูบนี้...ทำไม...มันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้...ถ้าเป็นปกติรุ่นพี่คงพยายามปลอบเขาด้วยจูบหวานๆ แต่ตอนนี้ร่างบางกลับรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ มันมีแต่ความเศร้า...ราวกับรุ่นพี่กำลังร้องไห้อยู่ยังไงอย่างงั้น

“ไทน์...พี่รอไทน์นะ ถามตัวเอง...ให้ดี ว่าจริงๆ แล้ว...ชีวิตไทน์...ต้องการใคร” ฮารุกิพูดพลางยิ้มออกมาอย่างปวดร้าว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ถึงจะไม่ได้รื้นไปด้วยหยาดน้ำแต่มันเปี่ยมไปด้วยความทรมาน ใช่ว่าเขาจะยอมแพ้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเอาชนะผู้ชายคนนั้น ไทน์อาจไม่รู้ตัว...ว่าผู้ชายคนนั้นสำคัญกับตัวเองมากขนาดไหน เทียบกับเขาแล้ว ไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวเดียวของผู้ชายที่ชื่อ ไอ เลย...

“พี่รักไทน์นะครับ” ร่างสูงพูดอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป...เขาไม่อยากทิ้งให้ไทน์นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวเลย แต่ ณ เวลานี้ที่ตรงนั้น...มันไม่ใช่ที่ของเขาจริงๆ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

[Valentine : I really miss you (ผมคิดถึงไอจริงๆครับ) ]

ร่างบางหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาส่งข้อความหาคนที่เขาคิดถึงมากที่สุดในตอนนี้ เขารู้ว่าไอไม่ได้มีเวลาว่างขนาดจะมานั่งอ่านข้อความของเขาตลอด แต่เขาแค่อยากลดอาการกระวนกระวายของตัวเองเท่านั้น เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยเพราะสติสตังของเขาล่องลอยไปทางโน้นที ทางนี้ที...แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาจะคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องของไอ...รุ่นพี่...แล้วก็กลับมาเรื่องไอ

[Hikari : I do love you (ชั้นรักนายมากจริงๆ) ]

น่าแปลกที่วันนี้ไอส่งข้อความโต้ตอบกลับมาเร็วมากเหลือเกิน ราวกับรู้ว่าเขา...ต้องการที่พึ่ง แล้วข้อความที่ไอส่งมามันก็เพียงพอจะทำให้ร่างบางยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกหลังเหตุการณ์เมื่อวาน

[Hikari : Please don’t cry (อย่าร้องไห้นะครับ) ]

[Valentine : Who will? I’m smiling (ใครร้อง ผมยิ้มอยู่ต่างหาก) ]

ไทน์ยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งก่อนจะใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆ ข้อความไม่กี่ประโยคของไอทำให้น้ำตามันเหือดแห้งไปได้เร็วขนาดนี้เชียวเหรอ? นี่เขา...มีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าขาดผู้ชายคนนี้จริงๆ ใช่มั้ย?

[Hikari : You are the one (นายคนเดียวที่ชั้นจะรัก) ]

“ฮึก...คนบ้า” ร่างบางพูดก่อนจะหัวเราะทั้งน้ำตาเหมือนคนเสียสติ 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

 

คู่นี้จะไม่มี NC โหดๆแบบนี้อีกแล้วครับ 555

ผมแต่งแล้วผมปวดใจ (_    _)

 

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น