`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 8 : The One (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2558 12:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 8 : The One (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 8

The One

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/762998171-member.jpg

 

ครืด ครืด ครืด...

ขณะที่กำลังถกเถียงกันด้วยอารมณ์รุนแรงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้ๆ มือของไทน์ก็สั่นเตือนว่ามีสายโทรเข้ามา ร่างบางชำเลืองมองดูเบอร์โทรเข้าอย่างประหลาดใจ เขาจำได้ว่าไม่เคยให้เบอร์โทรศัพท์กับใครแม้แต่เพ่ยที่เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดเพราะกลัวว่าจะโทรมาเจอไอเดี๋ยวจะเป็นเรื่องเป็นราว ฮิคาริจับจ้องไปที่มือถือเช่นเดียวกับไทน์ มือใหญ่รีบคว้ามันก่อนที่ร่างบางจะคว้าได้ทัน เมื่อดวงตาสีนิลกราดผ่านหน้าจอมือใหญ่ก็กำมันแน่นเหมือนอยากจะเขวี้ยงมันทิ้งไป ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ตอนนี้กลับนิ่งเฉยราวกับไม่มีความรู้สึกใดๆ

“ชั้นเพิ่งรู้...ว่านาย...มีที่รักอีกคน นอกจากชั้น...” เสียงแผ่วเบาราวเสียงกระซิบแต่กลับทำให้ขนทั่วทั้งตัวของไทน์ตั้งชัน ร่างบางเอื้อมมือไปคว้ามือถือมาจากฮิคาริ แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน...

[ไทนี่ เป็นอะไรรึเปล่าครับ? เงียบไปเลย พี่คิดถึงนะ]

เสียงจากปลายสายทำให้ร่างสูงกระตุกริมฝีปากเล็กน้อย มือใหญ่สั่นเทากำมือถือไว้แน่นก่อนจะโยนมันไปให้ไกลหูไกลตา แต่เพราะผนังห้องแบบญี่ปุ่นไม่ใช่ผนังปูนซีเมนต์มือถือเครื่องหรูจึงยังคงสภาพเดิมอยู่ ร่างบางที่ตอนนี้ตัวสั่นระริกนั่งนิ่งอยู่บนพื้นถูกกระชากอย่างแรงจนแทบจะลอยขึ้นไปในอากาศ ฮิคาริเหวี่ยงตัวไทน์ลงบนเตียงอย่างเกรี้ยวกราด แววตาสีนิลของเขาไม่ได้มองคนรักด้วยสายตาอ่อนโยนอีกต่อไป เพราะตอนนี้มันแทบจะลุกเป็นไฟด้วยความโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวดมากจนถึงขีดสุด

ไอ...ไอ!!! ไม่...อย่า ผมเจ็บ ไอ!!ร่างบางดิ้นขลุกขลักสุดแรงเพราะมือใหญ่ที่บีบข้อมือบางของเขาอย่างแรงนั้นราวกับจะบดขยี้กระดูกของเขาให้แหลกคามือ ไอที่เป็นแบบนี้ เขาเกลียดที่สุด!!

เงียบ!!ฮิคาริตวาดเสียงแข็ง เขาโกรธมาก โกรธจนอยากจะฆ่าคนตรงหน้านี้ให้ตายไปเสีย นี่นอกจากยอมให้ไอเพ่ยชั่วนั่นหอมแก้มเยาะเย้ยเขาแล้ว ยังโทรคุยกับผู้ชายคนอื่นกระหนุงกระหนิง แถมยังตั้งชื่อสายเรียกเข้าซะหวานแหวว...”ที่รัก”...งั้นเหรอ? ลางสังหรณ์ของเขามันไม่ผิดจริงๆ ไทน์...นอกใจเขา แค่ไปเรียนไม่กี่วันก็มีผู้ชายตามติดเป็นฝูง นี่ถ้าเขาไม่เห็นด้วยตาตัวเองก็ต้องถูกสวมเขาอย่างนี้ไปอีกนานสินะ...ร่างสูงจับจ้องใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาของไทน์ด้วยแววตาเจ็บปวดสุดขั้วหัวใจ ถ้าเขาต้องเห็นไทน์ไปเป็นของคนอื่นล่ะก็ เขายอมฆ่าคนคนนี้ให้ตายคามือยังจะดีซะกว่า ในเมื่อเขาใจดีแล้วไทน์กลับตอบแทนเขาแบบนี้ ได้!!

ไอ...ฮือ...ร่างบางหยุดดิ้นก่อนจะร้องไห้อย่างน่าสงสาร ร่างบอบบางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ขณะที่คนตรงหน้าเริ่มจะขบกัดลำคอขาวของเขาอย่างไม่ปราณี ไอ...กำลังโกรธ โกรธมากแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไอในตอนนี้...ไม่ใช่ผู้ชายที่เขารู้จัก

อื้อ...อย่า...อย่าทำผมไทน์สะบัดหน้าหนีริมฝีปากร้อนที่ตอนนี้โลมเลียไปทั่วลำคอของเขา ก่อนจะมาจบที่ริมฝีปากบางเย็นชืดอย่างหยาบกระด้าง จูบที่รุนแรงและขมขื่นแบบนี้ไม่ต่างกับจูบของเพ่ยเลยสักนิดเดียว แต่กับไอ...ไม่ว่าจะพูดอะไรในตอนนี้ก็คงไม่ฟัง ไม่ว่าเขาจะทำยังไงผู้ชายตรงหน้าก็คงไม่ยอมหยุดแน่ๆ ไทน์หลับตาปี๋เพราะรสจูบที่ยาวนานไม่จบสิ้นเสียที น้ำตายังคงไหลรินออกจากดวงตาคู่สวย แต่คนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกรู้สาอะไรกับมันเลยแม้สักนิด

ฮิคาริกระชากเสื้อนอนตัวบางของไทน์ออกอย่างรุนแรงจนมันไม่สามารถจะเอากลับมาใส่ได้อีกต่อไปแล้ว ร่างบางหลับตาลงพร้อมกับกัดริมฝีปากของตัวเองเมื่อริมฝีปากร้อนของร่างสูงครอบครองยอดอกสีสวยของตัวเอง เขาไม่อาจจะส่งเสียงครางอย่างเป็นสุขออกไปได้ถึงแม้ร่างกายเขาจะรู้สึกอย่างนั้นก็ตาม เพราะที่หัวใจมัน...ปวดร้าวมากเหลือเกิน

อ๊ะ...ไม่ๆ ไอ...ไอ...มือบางรั้งขอบกางเกงของตัวเองขณะที่อีกฝ่ายกำลังกระชากมันออกจากสะโพกงามๆ ฮิคาริดึงมือบางนั้นออกอย่างง่ายดายก่อนจะจับมันไว้เหนือศีรษะของไทน์ ไม่ช้ากางเกงชั้นในของร่างบางก็ถูกโยนลงไปกองกับพื้น ร่างสูงยิ้มอย่างเลือดเย็นก่อนจะนำอาวุธประจำกายออกมาเตรียมพร้อมจะออกรบ ดวงตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหล่อหวานของคนรักที่ตอนนี้หวาดกลัวจนใบหน้าขาวใสนั้นซีดเผือดเหมือนศพ

อ๊า...ไม่....เจ็บ!!! เอาออกไป...ไอ!!!ร่างบางกรีดร้องสุดเสียงพลางกระแทกเท้าของตัวเองลงกับเตียงอย่างทรมานเพราะแก่นกายใหญ่โตที่ถูกบดเบียดเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ความเจ็บปวดเจียนตายนี้แทบจะทำเอาเขาสลบ ดวงตาสีเทาพร่ามัวจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้

อ๊ะ...ไม่...อย่า...อย่าขยับ...เจ็บ...ผมเจ็บ!!! ไอ...ไอทำแบบนี้...ฮึก กับผมได้ยังไง...ฮึก...ฮือออไทน์แผดเสียงร้องอย่างน่าสงสารเมื่ออีกฝ่ายเริ่มขยับตัวเข้าออกอย่างทารุณ ขาเรียวที่สั่นระรัวนั้นถูกกดให้แนบลำตัวจนไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ มือบางบีบที่ไหล่หนาไว้แน่นเพราะรู้ว่าดิ้นหนีไปมีแต่จะยิ่งทำให้คนตรงหน้านี้โกรธมากขึ้น ริมฝีปากบางถูกกัดจนห้อเลือดเพราะความเจ็บปวดที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด

“แล้วนายล่ะ นายทำแบบนี้กับชั้นได้ยังไง!! ทาย ทำได้ยังไง ห๊ะ!!” ฮิคาริพูดพร้อมกับลงทัณฑ์คนตรงหน้าด้วยร่างกายของตัวเองอย่างทารุณ ร่างบอบบางที่ปกติก็แทบจะทนรับเรี่ยวแรงมหาศาลของเขาไม่ไหวถึงแม้จะเบามือแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้คงไม่ต้องอธิบายเลยว่าไทน์จะเจ็บปวดมากมายขนาดไหน...แต่ที่อกข้างซ้ายของเขามันก็ร้าวระบมไม่แพ้กันที่เห็นไทน์เอาแต่เข้าข้างผู้ชายเลือดชั่วคนนั้น เห็นผู้ชายคนอื่นดีกว่าเขา เข้าข้างมันทั้งที่มันกำลังจะแย่งของรักไปจากเขา!! ไม่ใช่แค่นั้น...ไทน์ยังย่ำยีหัวใจเขาด้วยการอนุญาตให้ผู้ชายคนอื่น...ใช้คำว่า ที่รัก...พูดคำว่า คิดถึง...บอกไทน์ว่าฝันดี...ทั้งที่คำพูดพวกนี้มันควรมีแค่เขาเท่านั้นไม่ใช่เหรอที่มีสิทธิ์ใช้มัน แค่เขาคนเดียวไม่ใช่เหรอ?!!

“อะ...ไอ...อ๊าา หยุด...ไม่เอา...เจ็บ...ฮือออ ไอผมเจ็บ ไม่ไหวแล้ว ฮึกกก” ร่างบางสะอื้นไห้เสียงก้องสะท้อนไปทั่วห้อง หยาดหยดแห่งความทรมานหลั่งรินจากดวงตาคู่สวยไม่หยุด มือบางผลักร่างของชายหนุ่มที่เขารักที่สุดในชีวิตให้ออกห่างจากร่างกายเพราะไม่สามารถทนรับความรวดร้าวที่เกิดขึ้นทั้งร่างกายและหัวใจได้อีกแล้ว ขาเรียวออกแรงทั้งเตะทั้งถีบผู้ชายที่ยังคงลงโทษเขาไม่สาแก่ใจเสียที ฮิคาริหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงบนผ้าปูที่นอนพร้อมกันนั้นก็หยุดเคลื่อนไหวร่างกายเพราะเสียงร้องครวญครางของไทน์ทำเอาเขาระบมไปทั้งหัวใจ เลือดสีแดงสดของหนุ่มน้อยที่เขาเฝ้าทะนุถนอมไหลซึมเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาวอย่างน่าสยดสยอง...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

 

 

โหดไปมั้ยอ่ะครับ (_    _) ขอโทษนะไทน์ 555

 

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น