`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 8 : The One (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2558 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 8 : The One (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 8

The One

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/2039028495-member.jpg

 

เพ่ย !ไทน์ร้องออกมาอย่างโกรธเคือง แต่อีกฝ่ายกลับส่งยิ้มหวานมาให้เขาระหว่างที่รอฮิคาริเดินเข้ามาหา

สวัสดีครับ คุณ...โจว...เพ่ย...หลิงเสียงทุ้มๆของฮิคาริดังขึ้นไม่กี่วินาทีหลังจากที่เขาหอมแก้มไทน์ เพ่ยยิ้มออกมาพร้อมกับเลือดร้อนๆที่สูบฉีดอย่างแรงไปทั่วร่างกาย สนุกจริงๆ...แต่ผู้ชายคนนี้ยังยิ้มออกมาได้อีกทั้งที่ควรจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วไม่ใช่เหรอไง?

สวัสดีครับ ผมเป็น...เอ่อ...เพื่อนไทน์เพ่ยทำท่านึกคำพูดก่อนจะพูดมันออกมาอย่างลังเล ดวงตาสีนิลของฮิคาริหรี่ลงทันที ผู้ชายคนนี้เหรอ?...เพื่อนของไทน์  หน้าตาดี แต่นิสัย...ไม่เข้ากับหน้าตาสักนิด

ผมเป็นสามีเขา กรุณาอย่าทำลุ่มล่ามกับเมียผมฮิคาริพูดนิ่งๆและใบหน้าหล่อเหลายังคงฉาบยิ้มที่ไม่ได้เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ไทน์มองคนทั้งสองอย่างหวาดๆ ไอ...กำลังหึงเขา แค่จ้องตาสีดำสนิทนั้นก็รู้แล้ว ไหนจะมือที่บีบต้นแขนของเขาไว้ซะแน่นอีก เพ่ยนะเพ่ย เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับไอ...

อ้อ...ครับผมทราบแล้ว จะพยายามเพ่ยพูดยิ้มๆก่อนจะโค้งให้ฮิคาริ พร้อมกับโบกมือลาไทน์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างร่าเริง ร่างบางจับจ้องใบหน้าขาวเนียนของฮิคาริอย่างหวาดๆ ต้องโกรธมากแน่ๆ จะทำยังไงดี !!

ไอ...คือเพ่ยเขา...ร่างบางพูดกับชายหนุ่มที่ตอนนี้โอบไหล่เขาเดินไปที่รถก่อนจะเปิดประตูพาขึ้นไปนั่ง สีหน้านิ่งทำให้ไทน์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร หรือรู้สึกอะไรอยู่ แต่มันต้องไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีแน่ๆ เห็นแฟนตัวเองโดนหอมแก้มต่อหน้าแบบนั้น...

ฮิคารินั่งขับรถไปเงียบๆ ดวงตาสีนิลที่แฝงไว้ด้วยความโกรธนั้นจับจ้องอยู่แต่ทางข้างหน้า ไม่แม้แต่จะหันมามองคนรักของเขา จะให้เขาพูดอะไร? ผู้ชายคนนั้นตั้งใจมาเย้ยหยันเขาชัดๆ สีหน้าแบบนั้นมัน...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยากจะได้ของของเขาใจจะขาดอยู่แล้ว ไทน์สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆของร่างสูง มือบางบิดไปบิดมาอย่างกังวล...เขาจะโดนยำเละมั้ยเนี่ย!!

ห้ามคบกับมันอีกฮิคาริพูดทิ้งท้ายไว้หลังจากส่งไทน์ถึงหน้าบ้านแล้วก่อนจะขับรถไปทำงานของเขาต่อ อุตส่าห์ตั้งใจจะมารับเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้กลับเอง แล้วดูสิ่งที่เขาต้องมาเจอ...ทำงานทั้งปียังไม่เหนื่อยเท่านี้เลย ไอหมอนั่น...กล้าดียังไงมาแตะต้องของของเขา แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของไทน์มันก็บ่งบอกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไงว่ามีเจ้าของแล้ว

โจวเพ่ยหลิง!!” ร่างสูงกำหมัดแน่นอย่างเกรี้ยวกราด นี่ถ้าอยู่ตรงนั้นนานอีกวินาทีเดียวเขาต้องต่อยหมอนั่นลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

ร่างบางนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่สิบได้แล้ว โดยมีผู้เป็นพ่อนั่งดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ระหว่างที่ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน

ทะเลาะกับไอเรอะ?” เอจิถามขึ้นอย่างห่วงใย ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่เคยเห็นลูกชายเขาทะเลาะกับแฟนเลย อาจจะมีบ้างที่เถียงกันเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ก็ไม่เคยรุนแรงถึงขั้นไม่พูดกัน จะมีก็แต่ช่วงนี้ที่เห็นไอดูเงียบๆไปเพราะงานเยอะและไทน์ก็ดูจะยังตื่นเต้นกับมหาวิทยาลัยซึ่งมันเป็นธรรมดาของวัยรุ่นที่จะติดเพื่อนติดเที่ยวบ้าง

นิดหน่อยน่ะครับพ่อร่างบางตอบเสียงอ่อย ความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆหรอกแค่เขาพยายามคิดว่ามันไม่มีอะไร ไอบอกให้เขาเลิกคบกับเพ่ย แล้วเขาจะไปคุยกับใครที่ไหน เพื่อนคนอื่นที่มหาวิทยาลัยเขาก็ไม่มีแล้ว นอกจากสาวๆที่ชอบมาเจ๊าะแจ๊ะกับเพ่ย ถ้าเขาเลิกคบกับเพ่ยก็เหมือนเลิกคบกับพวกเธอด้วยนั่นแหละ...

[Valentine : รุ่นพี่ครับ]

ไทน์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ชายที่เป็นเพื่อนคุยกับเขาเกือบตลอดเวลาทันทีที่กลับเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่กี่วินาทีหลังข้อความถูกส่ง อีกฝ่ายก็อ่านมันอย่างรวดเร็ว

[Haruki : ครับไทนี่]

[Valentine : พี่ชายผม...ห้ามผมคบกับเพ่ย]

[Haruki : ???]

[Valentine : ถ้าเลิกคบกับเพ่ยผมก็ไม่มีเพื่อนแล้วอ่ะครับ]

[Haruki : ทำไมล่ะครับ?]

[Valentine : ไว้ผมเล่าให้พี่ฟังครับ เรื่องมันยาวมาก]

ไทน์ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะวางมือถือเครื่องหรูลงบนหัวเตียงเพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรเล่าให้รุ่นพี่ฟัง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะเล่าให้คนนอกฟัง เขาควรคุยกับไอมากกว่า...

[Valentine : Ai (ไอครับ) ]

ร่างบางกดส่งข้อความหาชายหนุ่มคนรักเป็นภาษาอังกฤษ ใช่ว่าเขาจะพิมพ์ภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลยแต่กับไอแล้วเขาเคยชินที่จะเขียน หรือพิมพ์ เป็นภาษาอังกฤษมากกว่าโดยไม่รู้สาเหตุ ครั้งนี้เป็นแรกที่เขาคุยกับไอผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์ค แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ใช่รุ่นพี่ฮารุกิจึงไม่ได้อ่านข้อความของเขาได้รวดเร็วดั่งใจไทน์ ท้ายที่สุดเรื่องที่ค้างคาใจก็ยังต้องเก็บไว้อยู่แบบนั้น

[Hikari : Yes? (ครับ?) ]

ประมาณหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นมือถือของไทน์ก็ส่งเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้ามา...ดวงตาสีเทาเบิกโตขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับลุกขึ้นนั่งอย่างกระตือรือร้นหลังจากที่นอนอืดมาพักใหญ่ๆ แล้ว

[Valentine : I wanna talk tonight, are you free? (คืนนี้ ผมอยากคุยกับไอ ไอกลับดึกรึเปล่าครับ?) ]

[Hikari : Half an hour I’ll be home (อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงบ้านครับ)]

ไทน์ยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว วันนี้ไอกลับเร็ว...รีบไปอาบน้ำรอไอดีกว่า

ไอ...คือ...ร่างบางพูดขึ้นทันทีที่ฮิคาริกลับมาถึงที่ห้อง ร่างสูงมองคนรักของตัวเองที่นั่งแหมะอยู่ที่พื้นหน้าประตูก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆ มือใหญ่ลูบผมสีเงินสลวยของคนตรงหน้าอย่างรักใคร่ ถึงแม้จะโกรธที่ไทน์ยอมให้ผู้ชายคนนั้นหอมแก้ม แต่ถ้ายิ่งใช้อารมณ์เดี๋ยวเรื่องมันจะยิ่งบานปลาย เขาจะลองฟังสิ่งที่ไทน์กำลังคิดอยู่ดูบ้างเผื่ออะไรๆมันจะไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด

ผม...คือ เพ่ยเขา ไม่ใช่คนไม่ดี...เขาแค่เหงา...เท่านั้นเองครับไทน์กรอกตาไปมาเพราะกำลังสรรหาคำพูดที่จะทำให้ไอเข้าใจสิ่งที่เขาคิดได้มากที่สุด มือบางบิดไปบิดอย่างกระอักกระอ่วนใจ ฮิคาริพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะบอกให้ไทน์พูดต่อ

แล้ว...ที่เขาหอมแก้มผมก็...คงเพราะเขา...ร่างบางนั่งนิ่งไปสักพัก พยายามคิดหาเหตุผลแต่ไม่ว่าจะคิดยังไงเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเพ่ยหลิงทำแบบนั้นทำไม เหมือนตั้งใจจะให้ไอเห็นอย่างนั้นล่ะ...หรือ...อยากให้เขากับไอทะเลาะกันงั้นเหรอ? ทำแบบนั้นทำไม?

เขาจงใจยั่วโมโหชั้นหนุ่มร่างสูงนั่งลงกับพื้นขณะที่จับจ้องใบหน้าที่ดูวิตกกังวลสุดขีดของไทน์ เขาเข้าใจว่าไทน์รักเพื่อน รักมาก เพราะเพื่อน...จะช่วยทำให้ไทน์หายเหงาและช่วยเติมเต็มสิ่งที่เขาไม่มีวันให้ไทน์ได้อย่างความเข้าใจและทัศนคติที่เหมือนกัน เพราะช่องว่างระหว่างวัยของเขาทั้งสองคนมันกว้างเหลือเกิน ก็เหมือนที่เขาไม่คุยกับไทน์เรื่องคนไข้ เรื่องที่ทำงานนั่นแหละ

ไม่...ไอ...เพ่ยเขา...แค่ต้องการ...ใครสักคนมารักเขาไทน์เริ่มเถียงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเริ่มจะไม่เข้าใจเขาแล้ว ไอก็เป็นแบบนี้ชอบคิดเองเออเองว่าคนอื่นเป็นยังไง ทั้งๆที่จริงๆแล้ว...จริงๆแล้วเขาเข้าใจเพ่ยมากที่สุด เขารู้ดีว่าเวลาที่ความเหงามันเกาะกินที่หัวใจมันเจ็บปวดและหนาวเหน็บแค่ไหน โจวเพ่ยหลิงเป็นผู้ชายที่ขาดความรักเหมือนกับเขา คนที่มีครอบครัวอบอุ่นอย่างไอจะมาเข้าใจอะไร ไทน์ไม่เคยถามเรื่องที่บ้านของเพ่ยเพราะเขารู้ว่าเพ่ยไม่อยากพูดถึงมัน บ้านหลังใหญ่โตราวคฤหาสน์แต่พอเข้าไปกลับไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว เขารู้ก็เพราะเคยเข้าไปเหยียบมันมาครั้งหนึ่งแต่เขาก็ไม่อยากเล่าให้ไอฟังเพราะเดี๋ยวจะหลุดปากเรื่องที่เพ่ยเคยคิดจะข่มขืนเขา

ทาย...เลิกมองว่ามันเป็นคนดีสักที ทำไม จะไปเป็นคนรักให้มันเหรอ?!!ฮิคาริพูดลอดไรฟันออกมาพร้อมกับขบกรามดังกรอด กรอด ! มือใหญ่เขย่าไหล่บางของคนตัวเล็กอย่างเกรี้ยวกราดเพราะเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไทน์ถึงได้ดื้อนัก ผู้ชายที่จงใจหอมแก้มเพื่อนตัวเองต่อหน้าแฟน ไม่ว่าจะแก้ตัวยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้น!!

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น