goryaa กอหญ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มนับหนึ่งอีกครั้ง

ชื่อตอน : เริ่มนับหนึ่งอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มนับหนึ่งอีกครั้ง
แบบอักษร

ลูอิสที่รู้สึกมีความสุขมากๆมากกว่าช่วงที่ผ่านมาถึงแม้เธอแค่พาเขาไปทานข้าวใกล้ๆทั้งสองเดินทางถึงร้านอาหารข้างๆ

แพรรัมภาได้พาเขาไปนั่งยังด้านในร้าน เจ้าของร้านรีบลุกขึ้นมาต้อนรับลูกค้าประจำ

“สวัสดีคะ คุณบีม”

“สวัสดีคะ พี่ฝ้าย”

ฝ้ายเจ้าของร้านชำเลืองมองหนุ่มฝรั่งข้างกายลูกค้าประจำของร้านเธอหล่อมากหล่อจริงๆ ไม่คิดว่าคุณบีมจะชอบสาย ฝ.

“วันนี้มาเป็นคู่นะคะ ไปนั่งก่อนกินอะไรดีเดี๋ยวพี่ทำให้ทานเอง”

แพรรัมภาได้ยินพี่ฝ้ายทักก็รู้สึกเขิน และดูสายตาของคนข้างๆ ก็รู้สึกแปลกๆ พิกล

“บ้า!!พี่ฝ้าย บีมพาเพื่อนมาทานข้าวเฉยๆ”

“เพื่อน!!!”

ฝ้ายเจ้าของร้านได้ยินคำว่าเพื่อนก็ตกใจไม่อ่ะเจ๊ฝ้ายไม่เชื่อดูจากสายตาของผู้ชายข้างๆแล้วต้องเป็นมากกว่าเพื่อนแน่ๆ

“คะ เพื่อนอย่าไปคิดอะไรเยอะพี่”

ลูอิสที่ฟังไม่รู้เรื่อง แต่พอจะเดาสายตาของผู้หญิงคนนี้ได้ คงจะสงสัยอะไรในตัวเขาแน่ๆ

แพรรัมภาที่ชวนเขานั่งที่โต๊ะเพื่อนสั่งอาหาร ลูอิสมองไปรอบๆ ร้าน บรรยากาศสบายๆ น่ารักเชี่ยว มันก็แปลกๆ สำหรับเขา เขาไม่ค่อยเขาร้านแบบนี้เท่าไหร่ นี่เหรอร้านประจำที่เธอบอก

“คุณทานอะไรดี ฉันจะได้บอกพี่ฝ้ายถูก”

“ผมไม่รู้สิ ว่าจะสั่งอะไร คุณสั่งให้ผมก็ได้ คุณน่าจะรู้ว่าผมไม่ทานแบบไหน”

แพรรัมภาได้ยินที่เขาพูดก็เงยหน้ามองเขาซี่งคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก็ยังจ้องมองเธออยู่ ต่างฝ่ายต่างสบตากัน แต่ข้างในมันกลับร้อนวูบวาบ

“โอเคงั้นเดี๋ยวฉันสั่งให้คุณก็แล้วกันนะคะ จะได้เร็วหน่อย”

ลูอิสพยักหน้าเขาไม่เจอเธอเกือบ3เดือน แต่ทำไมเขารู้สึกเหมือนเขาไม่ได้เจอเธอนานมากมองทุกอิริยาบถของคนตรงข้ามแล้วรู้สึกเพลินมาก มันเต็มในหัวใจเขาความคิดถึงมันล้นอยู่ข้างใน

แพรรัมภาที่รับรู้ว่าเขาจ้องมองเธออยู่ ก็รู้สึกเขินแต่ก็ต้องทำนิ่ง ถึงแม้ในใจตอนนี้มันเต้นเป็นจังหวะที่รุนแรงมาก

“อือ เอาข้าวผัดกุ้ง ต้มจืดเต้าหู้สาหร่ายหมูสับ น้ำเสาวรส นะคะพี่ฝ้าย”

แพรรัมภาที่สั่งอาหารให้ลูอิสเสร็จแต่พี่เจ้าของร้านก็ยังไม่ไป พี่ฝ้ายยังยืนงงอยู่ตรงนั่น

“อ้าวพี่ฝ้าย ไม่ไปทำละคะเสร็จแล้วสั่งแค่นี้”

“มาสองคนทำไมสั่งแค่นี้ละคะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า บีมทานที่บ้านมาแล้วเหลือแต่ของเขาคะ โอเคไหมหายสงสัยก็ไปทำให้ได้แล้วคะ นี่เขาหิวมากนะคะ”

“เหรอ รู้ด้วยว่าเขาหิว โอเคคะ โอเค เดี๋ยวพี่จะทำให้สุดฝีมือเพื่อเพื่อนน้องบีมนะคะ”

แพรรัมภาถึงกับหัวเราะที่พี่ฝ้ายพยายามส่งสายตาไปให้เขา แต่ดูเขาที่ทำใบหน้านิ่งเฉยไม่อะไรเลย ผิดปกติทุกทีเขาจะมียิ้มขี้เล่น แต่นี้ไม่เลย มีอะไรหรือเปล่า

“คุณหิวมากเหรอคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“เปล่าผมแค่สงสัย พวกคุณเห็นผมเป็นตัวตลกเหรอถึงได้พากันขำผมแบบนั้น”

“อ้าว!! ไม่ใช่นะ บีมขำพี่ฝ้ายเฉยๆ พี่ฝ้ายเขาดูท่าทางจะชอบคุณคะ”

“เหรอครับ พอดีหัวใจผมมันไม่ว่างแล้ว”

แพรรัมภาที่สะดุดกับคำตอบของเขาที่บอกว่า หัวใจเขาไม่ว่างแล้ว หรือว่าเขามีคนรักแล้วใช่หรือเปล่าถ้าพูดแบบนี้

“เออ...คุณมีคนรักแล้วเหรอคะ”

ลูอิสที่เห็นสายตาตกใจของคนตรงข้าม ทำไมก็หัวใจเขาก็เป็นของเธอตรงหน้าไปหมดแล้ว

“ใช่!! ทำไมครับ”

“เออ...ดีใจด้วยนะคะ”

ลูอิสได้ยินเธอพูดว่าดีใจด้วยนะคะ คืออะไร เธอจะมาดีใจทำไมกับเขา

“ทำไมครับคุณทำหน้าตกใจทำไม”

“เปล่าคะ ไม่มีอะไร”

ลูอิสที่จ้องแพรรัมภา หรือว่าเธอคิดว่าเขามีคนใหม่แล้วถึงได้ทำหน้าตกใจแบบนั้น

“คุณไม่ถามผมหละครับ ว่าเธอคนนั้นคือใคร”

“ไม่คะ นั้นมันสิทธิ์ของคุณที่จะคบใครก็ได้”

“บีมครับ”

แพรรัมภาได้ยินเราเรียกเธอแล้วก็เงียบ เธอเลยทำหน้าสงสัย เรียกแต่ไม่พูดมีอะไร

“ว่าไงคะ เรียกฉันทำไมมีอะไรหรือเปล่า”

“อือ...ผม ผมอยากจะบอกว่า...”

“ข้าวผัดกุ้ง ต้มจืดมาแล้วคะ”

ฝ้ายเจ้าของร้านที่ทำอาหารเสร็จแล้วจะรีบยกมาเสิร์ฟ แต่จากการที่มองแล้ว และดูสายตาของสุดหล่อ เออ มันมีอะไรเธอพลาดอะไรตรงไหนคะ ถึงทำหน้าไม่พอใจเธอแบบนี้

“อ้าว!!เสร็จแล้วเหรอคะ เร็วจัง”

แพรรัมภาที่ช่วยยกจานข้าวผัดไปวางไว้ตรงด้านหน้าของเขา แล้วจัดโน้นจัดนี่เหมือนเช่นที่เธอเคยทำให้เขาตอนอยู่ด้วยกันซึ่ง แพรรัมภาที่ไม่รู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป ก็วางทุกอย่างให้เสร็จก็หยุดนิ่ง

“เธอทำอะไรลงไป ห๊ะ!!! แพรรัมภา”

ลูอิสที่รู้สึกมีความสุขที่เธอยังปฏิบัติต่อเขาเหมืิอน ตอนที่อยู่ด้วยกัน เธอมักจะทำแบบนี้กับเขาเสมอ

“ขอโทษคะ คุณทานเลย”

ลูอิสที่แอบอมยิ้มนี้คงจะพึ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปถึงได้ทำหน้าเขินแบบนั้นเห็นแล้วรู้สึกอยากจะจับมาหอมแก้มจริงๆ แค่คิดถึงแก้มหอมๆ เขาก็รู้สึกดี

“บ้าเปล่า ทานไปยิ้มไปก็ได้คนบ้า”

แพรรัมภาที่บ่นงึมงำอยู่คนเดียว เมื่อเห็นเขาทานเธอก็รู้สึกคิดถึงเวลาที่เธอทำอะไรข้าวผัดกุ้งให้ เขาจะต้องให้เธอดึงหางกุ้งออกให้ก่อนทุกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ดันเผลอทำเช่นนั้น

ลูอิสที่เห็นแพรรัมภาพูดคนเดียวแล้วก็ใบหน้าแดงๆ แสดงว่าเธอเขินเขาแน่ๆ

“แล้วคุณไม่ทานเหรอ หรือทานมาอิ่มแล้ว”

“ใช่คะ ฉันอิ่มแล้วคุณทานเถอะ”

ใจอยากจะถามอะไรตั้งมากมาย แต่คงจะเก็บไว้ก่อน ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน ครั้งนี้เขาจะต้องทำอะไรให้รอบคอบมากขึ้น หากต้องการอยากจะได้หัวใจเธออีกครั้ง

แพรรัมภาที่นั่งรอลูอิสทานข้าวจนจะหมด ท่าทางดูแล้วคงจะหิวมากละสิ ป่านนี้ลูกน้องเขาจะถึงห้องหรือยังเถอะ กรุงเทพขึ้นชื่อเรื่องรถติดมากอยู่แล้ว

“ทานอิ่มหรือเปล่าคะ เอาอะไรเพิ่มไหม”

“ไม่ละครับ อิ่มแล้วขอบคุณคุณมากนะ ที่พาผมมาทานข้าวก่อนไม่งั้นแย่แน่ๆ”

“ไม่เป็นไรคะ งั้นกลับกันเลยนะคะ”

ลูอิสที่ลุกขึ้นยืน แพรรัมภาที่เดินไปจ่ายเงินกับพี่ฝ้าย ลูอิสเห็นก็ตกใจอะไร

“คุณเดี๋ยวผมจ่ายเอง เอาบัตรเครดิตผมไป”

แพรรัมภาตกใจกับบัตรเครดิตสีทองที่ดูก็รู้ว่าวงเยอะมากๆ แต่ที่ร้านอาหารข้างทางคงจะไม่สามารถจ่ายผ่านบัตรเครดิตได้

“คุณจะบ้าเหรอ ร้านพี่เขาร้านข้าวธรรมดาไม่มีที่รูดบัตรหรอกคุณ ไม่เป็นไรถือว่าฉันเลี้ยงข้าวคุณแล้วกัน เมื่อก่อนคุณเลี้ยงฉันเยอะแล้ว”

ลูอิสที่ได้ยินคำเมื่อก่อนคุณเลี้ยงเยอะแล้ว ก็รู้ว่าเธอไม่ได้ลืมเขา ทุกๆ อย่างที่เธอทำ เธอยังทำเหมือนเดิม

ฝ้ายเจ้าของร้านที่รู้สึกมองคู่นี้น่ารักมากๆสวยหล่อกันทั้งคู่เลย ดูแล้วผู้ชายคนนี้ท่าทางจะรักผู้หญิงข้างๆมากแน่ๆ เห็นสายตาวิบวับส่งไปหาคนข้างๆตลอด

“น่ารักจังเลยนะคะ พี่ชอบ”

แพรรัมภาที่ได้ยินพี่ฝ้ายพูดก็อมยิ้ม เสน่ห์แรงจริงๆ พ่อคุณ

“ชอบเขาก็ลองจีบสิคะ”

“โอ๊ย!! ดูจากสายตาเขาคงไม่มองพี่หรอก เห็นจ้องแต่น้องบีมแบบนั้น”

แพรรัมภาได้ยินก็รู้สึกเขินที่ อีกฝ่ายก็สังเกตุเห็นอาการของคนข้างๆออก

“บีมกลับแล้วนะคะ”

“จ้ะ วันหลังก็พาหนุ่มหล่อคนนี้มาอีกนะ พี่ชอบ”

ลูอิสที่ได้ยินแต่ไม่เข้าใจเลยก้มกระซิบถามข้างๆหูของแพรรัมภา ลมหายใจเขาที่เบาอยู่ข้างๆ ทำไมมันรู้สึกวูบวาบอีกแล้ว แพรรัมภาคิด เธอจะหื่นไปไหน

“เขาพูดว่าอะไร ทำไมเขายิ้มแบบนั้น”

“เออ...เขาบอกว่าชอบคุณ วันหลังให้พาคุณมาทานอีกคะ”

ลูอิสได้ฟังสิ่งที่แพรรัมภาพูดก็แอบไปกระซิบที่ข้างหูเธออีกครั้ง

“แล้วคุณจะพาผมมาใหม่ไหม”

แพรรัมภาหันไปจ้องคนข้างๆ ที่ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึก เขิน

“ไปเถอะคะ วันนี้ฉันเพลีย”

ลูอิสที่ได้ยินคำว่าเพลียแล้วรู้สึกไม่ชอบ มีนัดกลับมาถึงแล้วบอกว่าเพลีย มันคืออะไร

ทั้งสองต่างเดินกลับขึ้นมาบนห้องทันทีที่ทั้งสองถึงบริเวณหน้าห้อง ต่างฝ่ายต่างนิ่งด้วยกันทั้งคู่ ช่วงที่แพรรัมภากำลังจะเปิดประตูเข้าไปเธอนึกอะไรออก เลยหันหลังจะพูดอะไรก็ชนเขากับแผงอก ที่ยังมีกลิ่นที่เธอคุ้นเคย พร้อมกับอกแกร่งที่เธอรู้ว่ามันอบอุ่นมาก

ลูอิสแรกก็ตกใจที่จู่ๆ เธอก็หันหลังมาชนเข้ากับอกเขา ซึ่งมันช่างพอดีจริง ตอนที่สวมกอดไปต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน ลูอิสค่อยๆ ก้มตัวลงไป แพรรัมภาที่ลุ้นว่าเขากำลังจะทำอะไรต่างคนต่างใจเต้นตึกๆ

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนมา

“อ้าว!!! คุณบีม คุณลูอิสทำอะไรกันครับ”

ลูอิสที่ตอนนี้รู้สึกหงุดหงิด ลูกน้องเขามาก ทำไมมันมาขัดจังหวะเขาได้ดีจริงๆ ซื่อบื้อมาก ในใจคิดฉลาดทุกเรื่อง เรื่องนี้ไม่น่าจะโง่ได้นะเจมส์

แพรรัมภาทันทีที่ได้ยินเสียงของเจมส์ก็รีบผลักเขาออกให้ห่าง

“เออ ... บีมพึ่งพาคุณลูอิสไปทานข้าวมา คุณเจมส์กลับมาแล้วบีมก็ขอตัวนะคะ”

ลูอิสที่กำลังจะเอ่ย อะไรแต่ช้าไปเสียแล้ว เพราะเธอดันปิดประตูไปเรียบร้อย

ลูอิสที่ปรายตาหันมามองคนข้างๆ ที่มาขัดเขาได้ถูกจังหวะ เจมส์ที่พอจะรับรู้ได้ว่า เขามาผิดเวลาก็หัวเราะ แหะ แหะ ไม่น่าเลยกรู

“ผมขอโทษครับ วันหลังผมจะมาช้ากว่านี้นิดนึงครับ”

ลูอิสที่ได้ยินถึงกับส่ายหน้า ช่างมันเถอะแค่นี้เขาก็ดีใจแล้ว



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น