แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -55- ...เพราะรักเราคือรักนิรันดร์... [END] [100%]

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -55- ...เพราะรักเราคือรักนิรันดร์... [END] [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2558 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -55- ...เพราะรักเราคือรักนิรันดร์... [END] [100%]
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่55 END

 

 

...เพราะรักเราคือรักนิรันดร์...

 

 

 

            หลังจากผ่านวันที่ไอเดียได้รับการยอมรับให้กลายเป็นกษัตย์ นับตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาเป็นเวลา 2เดือนแล้ว ไมล์เนอร์และเรนเดลได้ไปสมัคเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว แต่ติดที่ว่าโรงเรียนนั้นยังไม่เปิด ไมล์เนอร์และเรนเดลจึงได้เรียนรู้เรื่องต่างๆเพิ่มจากทั้งไอเดียและเกต ชายหนุ่มที่คิดต่อต้านไอเดียได้ถูกดิเอโก้ลงโทษโดยการจองจำอยู่ที่คุกใต้ดินของปราสาทเนื่องจากแวมไพร์หนุ่มตนนั้นเป็นแวมไพร์ของเขตที่ดิเอโก้รับผิดชอบ

 

 

 

 

            ติ๊ดด ติ๊ดด

 

 

 

 

            เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้ไอเดียที่กำลังนอนหลับสนิทภายใต้อ้อมกอดของลูซและดาร์คจำต้องตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ลูซและดาร์คเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกและแรงขยับตัวของคนรักก็จำต้องลุกขึ้นมาตาม

 

 

 

 

            “ตื่นไวจัง” ดาร์คพูดขึ้นเพราะเขาทั้งสามพึ่งจะมาหลับเอาตอนตี 3 กว่าๆ

 

 

 

 

            “ผมต้องไปปลุกลูก” ไอเดียพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ลูซดึงไอเดียเข้ามากอดไว้ทั้งๆที่หลับตาอยู่

 

 

 

            “อื้ออ ปล่อยก่อน...ผมจะไปปลุกลูก” ไอเดียพูดบอก ลูซจึงหอมแก้มไอเดียทั้งสองข้างและล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เพราะยังไม่ค่อยชินกับการตื่นเช้าๆแบบนี้ ส่วนดาร์คก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายและจุ๊บที่หน้าผากของไอเดียเบาๆก่อนจะไปล้างหน้าล้างตาเพื่อออกไปซื้อกับข้าวมาให้ลูกชายของเขาทั้งสองเนื่องจากไอเดียลูซและดาร์คหยุดให้ลูกๆดื่มเลือดและเลือกให้เรนเดลและไมล์เนอร์กินอาหารแบบมนุษย์ปกติแทนจนกว่าจะโตครบอายุ 18 ปีเต็มจึงจะให้กลับมาดื่มเลือดพ่อกับแม่เหมือนเดิมได้ แต่ระหว่างนั้นเดม่อนก็จะเอาเลือกดมนุษย์ที่คารอสฝากมาให้ทุกๆอาทิตย์

 

 

 

 

            ไอเดียเดินออกมาจากห้องของตัวเองด้วยสภาพที่งัวเงียเต็มที่ ไอเดียเดินมาหยุดที่ห้องข้างๆและเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่าเรนเดลและไมล์เนอร์กำลังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง เสียงหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอทำให้ไอเดียยกยิ้มนิดๆ มันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับไอเดียก็เป็นได้ ที่ไอเดียนั้นเป็นลูกครึ่งทำให้ไอเดียต้องหายใจเอาอากาศเข้าปอดเหมือนมนุษย์ธรรมดาและลูกๆทั้งสองของเขาก็เป็นเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

            ไอเดียเดินไปหยุดที่ข้างเตียงนอนด้านที่ไมล์เนอร์กำลังนอนอยู่ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมของลูกชายตนเองอย่างห่วงแหน ไมล์เนอร์เมื่อได้รับสำผัสจากผู้เป็นแม่ก็ยิ่งทำให้รู้สึกหลับสบายมากยิ่งขึ้น

 

 

 

            “ไมล์เนอร์ ตื่นได้แล้ว ลุกปลุกน้องอาบน้ำเร็วเข้า” ไอเดียพูดบอกลูกชายเสียงนุ่ม ความงัวเงียในตอนแรกเริ่มหายไปช้าๆเมื่อได้เห็นท่านอนน่ารักๆของลูกชายทั้งสอง

 

 

 

 

            “อื้ออ...ท่านแม่...ข้าง่วง” ไมล์เนอร์พูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียสุดๆ

 

 

 

            “ง่วงก็ต้องตื่นนะ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกคงไม่มีอะไรมากหรอก” ไอเดียพูดบอกลูกชายตนเองยิ้มๆ ไมล์เนอร์พยายามลืมตาขึ้นมา แต่ก็ลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งทำให้ไอเดียหลุดขำออกมา

 

 

 

 

            “แม่ให้เวลา 20 นาที ลุกปลุกน้องอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วแต่งตัวซะ เสื้อผ้าแม่รีดไว้ให้แล้วแขวนอยู่ในตู้ข้างซ้ายนะ” ไอเดียพูดบอก ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องมาห้องของตนเอง ก็พบว่าดาร์คยังคงอาบน้ำอยู่ จึงเดินขึ้นไปนอนกับลูซ ซึ่งลูซก็ลืมตาขึ้นมาดูเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากไอเดีย ลูซดึงไอเดียเข้าไปกอดไว้แน่น ซึ่งไอเดียเองก็กอดลูซไว้ใช่เดียวกัน

 

 

 

            “นอนก่อนเถอะ” ลูซพูดบอกไอเดีย

 

 

 

            “เดี่ยวผมต้องไปส่งลูกที่โรงเรียนนะ” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “ให้เวลาลูก 20 นาทีไม่ใช่หรอ นี้ก็พึ่งจะหกโมงสิบห้าเองนะ” ลูซพูดบอก

 

 

 

 

            “ไปสายตั้งแต่วันแรกได้ไงละ ต้องไปเช้าๆสิ” ไอเดียพูดว่า ลูซจึงขยับใบหน้ามาจูบริมฝีปากไอเดียเบาๆ เน้นย้ำอยู่อย่างนั้นแต่ไม่ได้ลุกล้ำเข้าไป

 

 

 

            “อืมม...พอแล้ว” ไอเดียพูดบอกและยกมือขึ้นมาดันปลายคางของลูซเบาๆ

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ไอเดียเผลอร้องขึ้นเบาๆ เนื่องจากลูซขยับตัวมาขึ้นคร่อมตัวของไอเดียอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            “จูบหน่อยสิ” ลูซพูดบอก และไม่ต้องรอให้ไอเดียพูดบอกอะไร ริมฝีปากเย็นๆก็ประกบเข้าที่ริมฝีปากของไอเดียทันที ไอเดียเองก็ไม่ได้คิดที่จะต่อต้านแต่อย่างใด เพียงแค่ยกแขนขึ้นมาโอบรอบคอของลูซและใช้มือสอดแทรกไปลูบผมของลูซเบาๆ

 

 

 

 

            “อึ่ก...อืมม...อืมม...” ไอเดียครางแผ่วอย่างวาบวิวเมื่อลิ้นเย็นๆของลูซไล่เลียไปทั่วริมฝีปากของไอเดีย และสอดแทรกเข้าไปอย่างแผ่วเบา ความนุ่มลื้นของลิ้นลูซทำให้ไอเดียตัวกระตุกเป็นช่วงๆ

 

 

 

 

            แกร๊ก...

 

 

 

 

            ดาร์คเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำมองไอเดียเล็กน้อยก่อนจะเดินไปแต่งตัว ลูซค่อยๆพลักริมฝีปากออกและหอมแก้มไอเดียเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ ไอเดียนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงอย่างนั้นเพราะตอนจูบกับลูซไอเดียกลั้นหายใจเอาไว้อย่างลืมตัว

 

 

 

            “เดี่ยวข้าจะออกไปซื้อกับข้าวให้ลูกนะ เจ้าเอาอะไรมั้ย” ดาร์คหันมาถามไอเดียขณะติดกระดุมเสื้อพร้อมกับเดินมาหาไอเดียด้วย

 

 

 

            “ผมไม่เอาอะไรหรอกครับ” ไอเดียตอบกลับก่อนจะชะงักเมื่อดาร์คเอื้อมมือมาลูบมุมปากของไอเดียเบาๆ และก้มลงมาจูบเบาๆที่ริมฝีปากของคนรักแต่ไม่ได้รุกล้ำเหมือนที่ลูซทำ

 

 

 

            “งั้นเดี่ยวข้ามา” ดาร์คพูดบอกและเดินออกจากห้องไป

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

50%

 

  

 

 

 

            หลังจากที่เรนเดลและไมล์เนอร์ได้พากันกินข้าวเสร็จ ไอเดียลูซดาร์คก็พากันมาส่งลูกๆของตนเองที่โรงเรียนแต่เนื่องจากหลุยส์มาหาและแนะนำอะไรต่างๆ ทำให้ไมล์เนอร์และเรนเดลขาดเข้าแถวไปในวันแรกทันที ไอเดียลูซดาร์คพาลูกๆมาโรงเรียนในเวลา 8.20 น. เรนเดลและไมล์เนอร์จับมือไอเดียอยู่ตลอดเวลาที่เดินเข้ามาในโรงเรียน

 

 

 

 

            โรงเรียนแห่งนี้ค่อนข้างใหญ่พอสมควร และอีกอย่างโรงเรียนแห่งนี้ส่วนน้อยนิดจะเป็นแวมไพร์ที่เข้ามาศึกษาเนื่องจากมีคลาสเดย์และคลาสไนท์ คลาสเดย์ก็คือการเรียนการสอนตอนเช้า คืนเรียนตามหลักสูตรของโลกมนุษย์ แต่คลาสไนท์คือ คลาสที่เรียนตอนกลางคืนจะเรียนได้เฉพาะแวมไพร์เท่านั้นถือว่าเป็นการเรียนพิเศษเพิ่มเติม จะสอนหลักสูตรการเอาชีวิตรอดในการที่อยู่โลกมนุษย์ ซึ่งไอเดียก็ให้เรนเดลและไมล์เนอร์เรียนทั้งสองคลาสพร้อมกัน

 

 

 

            “ท่านแม่...” เรนเดลอ้อนแม่ของตนทันทีที่เดินเข้ามาภายในโรงเรียน

 

 

 

            “ไม่เป็นไร พี่ไมล์จะดูแลลูกนะ” ไอเดียพูดยิ้มๆและลูบหัวเรนเดลเบาๆ

 

 

 

            “เดี่ยวผมขอไปติดต่ออะไรสักหน่อยนะครับ คุณดูลูกอยู่นี้นะ อย่าให้ถูกแดดมากละ” ไอเดียพูดบอกลูซและดาร์ค ลูซและดาร์คเองก็พยักหน้าเข้าใจ ไอเดียจึงเดินออกมาติดต่อกับฝ่ายงานทะเบียนเล็กน้อยก่อนที่ฝ่ายงานทะเบียนจะให้ไอเดียเดินไปหาคุณครูประจำห้องของไมล์เนอร์และเรนเดล

 

 

 

 

 

            “สวัสดีครับคุณครู” ไอเดียยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท คุณครูที่ปรึกษาห้องของเรนเดลและไมล์เนอร์นั้นมีอยู่สองคน และทั้งสองก็กำลังทำงานอยู่ เมื่อได้ยินเสียงไอเดียจึงหันมาหาไอเดียก่อนจะยกมือไหว้รับ และขยับเก้าอี้ให้ไอเดียนั่ง

 

 

 

            “สวัสดีครับ คุณเป็นคุณพ่อของนักเรียนใหม่ทั้งสองสินะครับ” คุณครูที่ปรึกษาพูดขึ้น

 

 

 

            “ครับ” ไอเดียตอบกลับอย่างเป็นปกติ

 

 

 

            “คุณคงรู้แล้วว่าผมเป็นคุณครูที่ปรึกษาห้องของลูกๆคุณ นี้นะครับเอกสาร” คุณครูที่ปรึกษาอีกคนพูดขึ้น และยื่นเอกสารให้ดู ไอเดียก็รับมาดู

 

 

 

 

            “ถ้าไม่เป็นการรบกวนขอให้คุณพาลูกๆของคุณขึ้นไปบนห้องพร้อมกับผมเลย” คุณครูที่ปรึกษาคนแรกพูดบอก ไอเดียจึงพยักหน้ารับและพาไมล์เนอร์กับเรนเดลเดินไปยังชั้นเรียนตามคุณครูที่ปรึกษาทั้งสอง

 

 

 

 

            “ท่านแม่ ข้าอยากกลับบ้าน” เรนเดลโอดครวญเมื่อเห็นคุณครูที่ปรึกษาทั้งสอง เนื่องจากคุณครูทั้งสองมีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหล่าก็จริง แต่ชอบทำหน้านิ่งจนทำให้เรนเดลรู้สึกกลัว ต่างจากไมล์เนอร์ที่ดูตื่นเต้นไปเสียหมด

 

 

 

            “อย่างอแงสิ เราโตแล้วนะ” ไอเดียพูดบอกเรนเดล ไมล์เนอร์เดินไปเขย่าแขนของคุณครูที่ปรึกษา

 

 

 

            “คุณครู ๆ ผู้ชายคนนั้นใครหรอครับ” ไมล์เนอร์พูดถาม คุณครูที่ปรึกษาจึงหันไปมองและหันมาตอบไมล์เนอร์

 

 

 

 

            “นั้นเป็นครูที่จะสอนสุขศึกษาและพละศึกษานะ” คุณครูที่ปรึกษาพูดบอก ลูซรีบดึงแขนไมล์เนอร์ออกมาจากครูที่ปรึกษาเบาๆเนื่องจากยังไม่อยากให้ลูกของตนอยู่ใกล้กับใครมากจนเกินไป

 

 

 

            “ถึงห้องแล้วครับ คุณพ่อก็ไม่ต้องห่วงนะครับ พวกผมจะดูแลลูกๆของคุณเอง”

 

 

 

            “ครับ ขอฝากด้วยนะครับ” ไอเดียพูดบอกและจับเรนเดลให้ออกมาจากด้านหลังของตน

 

 

 

            “เรนเดลแม่บอกว่าอย่างอแงไง” ไอเดียพูดดุลูกชายเบาๆเรนเดลจึงรีบเปลี่ยนไปเกาะแขนดาร์คทันที ไอเดียถอนหายใจทันทีเมื่อเห็น

 

 

 

            “ขอโทษด้วยครับ” ไอเดียหันไปหาคุณครูที่ปรึกษาทั้งสอง

 

 

 

            “ไม่เป็นไรครับ”

 

 

 

 

            “เรนเดล อย่าดื้อกับแม่สิ” ดาร์คย่อตัวลงพูดกับเรนเดลเบาๆ เรนเดลน้ำตาคลอทันทีเพราะตนเองก็ไม่คิดจะดื้อกับพ่อหรือแม่เลยสักนิดเพียงแต่กลัวชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าเท่านั้น

 

 

 

            “ไม่เอาไม่ร้อง ไปๆเดินตามคุณครูเข้าไปในห้องเร็ว” ไอเดียพูดบอกและเช็ดน้ำตาให้กับเรนเดล

 

 

 

            “แม่จะมารับผมตอนไหน” เรนเดลพูถามเสียงสั่น

 

 

 

            “อีก 8 ชั่วโมงแม่จะมารับนะ” ไอเดียพูดบอกและส่งเรนเดลและไมล์เนอร์เข้าห้อง แต่เนื่องจากเพื่อนๆในห้องต่างไปเรียนคาบแรกที่ตึกอื่น ไมล์เนอร์กับเรนเดลจึงได้นั่งอยู่แต่ในห้องกับคุณครูที่ปรึกษา

 

 

 

            ไอเดียลูซเดาร์คใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน ทั้งสามขึ้นไปนอนบนห้องอย่างอ่อนเพลียเนื่องจากเขาทั้งสามโดนแดดมากจนเกินไป ไอเดียนั้นไม่ค่อยเป็นไรนักแต่ลูซและดาร์คผิวเริ่มไหม้นิดหน่อยไอเดียจึงให้ทั้งสองดื่มเลือดของตน

 

 

 

 

            “คุณว่ามันจะเร็วไปมั้ยที่เราให้เรนกับไมล์เข้าเรียนมัธยมต้นเลย” ไอเดียพูดถามด้วยสีหน้ากังวล ขณะที่ทั้ง 3 กำลังนอนอยู่บนเตียง

 

 

 

            “มันไม่เร็วไปหรอกไอเดีย เจ้าไม่ต้องคิดมาก” ดาร์คพูดบอกและหอมแก้มคนรัก

 

 

 

            “ผมอยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ อยู่ดูลูกๆของผมเติบโต” ไอเดียพูดพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอ่อนๆ

 

 

 

            “ตอนนี้เจ้าก็มีสิทธิ์ได้อยู่ดูแลลูกเจ้าตลอดแล้วไง” ดาร์คพูดยิ้มๆ ไอเดียยิ้มกว้างออกมาทันทีเมื่อได้ยิน ลูซและดาร์คต่างเลื่อนมือมาโอบกอดร่างเล็กของไอเดีย

 

 

 

 

            “ขอบคุณนะครับ...”

 

 

 

            ...ขอบคุณที่ทำให้ผมได้พบเจอกับคุณ...

 

 

 

            ...ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักถึงความรักที่ไร้พรมแดน...

 

 

 

            ...ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ผมมีวันนี้....

 

 

 

            “พวกเราจะรักกันตลอดไปนะไอเดีย...” ลูซและดาร์คพูดขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้น้ำตาของไอเดียเอ่อคลอขึ้นมา

 

 

 

            “ครับ” ไอเดียตอบรับด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

            ...เพราะรักเราคือรักนิรันดร์...

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้าสิบห้า!!++++++++++

END

จบแล้วววว กว่าจะจบได้ 555+

ต่อไปเป็นคู่รอง คารอส x เดม่อน แล้วนะค่า

คู่นี้ห่างหายไปนานมากจนอาจจะลืมกันหมดแล้ว 555

 

 

 

ความคิดเห็น